2. BÖLÜM
AYNI EV, BAŞKA GÖZLER
Kemal ilk günlerde konuşmaktan çok gözlemledi.
Babası gençti.
Annesinin saçlarında beyaz yoktu.
Kardeşleri hafızasında yaşlanmış yüzleriyle değil, çocukluk hâlleriyle karşısındaydı.
Elli beş yıllık hayatında çoktan kaybettiği insanlar yeniden aynı sofrada oturuyor, birbirlerine kızıyor, gülüyor ve ertesi günün işlerini konuşuyordu.
Yoksulluk ise değişmemişti.
Köy evi kışın soğuğunu olduğu gibi içine alıyor, yağmur sert yağdığında çatının birkaç yerinden su sızıyordu.
Annesi sabahları buz gibi suyla iş yapıyor, babası gün doğmadan çıkıp akşam yorgun dönüyordu.
Kemal ilk hayatında bunların çoğunu doğal kabul etmişti.
Şimdi aynı hayatı yetişkin bir insanın gözleriyle görünce her ayrıntı daha ağır geliyordu.
Bir gece yağmur başladı.
Tavandan düşen damlalar, yere konulan metal kabın içine düzenli aralıklarla vuruyordu.
Tak…
Tak…
Tak…
Kemal yatağında doğruldu.
Annesi uyanıp kabın yerini değiştirdi.
Sonra çocukların üstünü tek tek örttü.
Kemal gözlerini kapatmış gibi yaptı.
Annesi uzaklaşınca yeniden tavana baktı.
O gece kendine ilk sözünü verdi.
Bu hayatı yalnız kendisi için yaşamayacaktı.
Fakat önünde büyük bir sorun vardı.
Bildiklerini nasıl kullanacaktı?
Elli beş yıllık bir insan gibi konuşursa çevresindekiler ondan korkabilirdi.
Henüz yaşanmamış olaylardan söz ederse kimse inanmazdı.
Üstelik birkaç gün içinde hafızasının kusursuz olmadığını fark etti.
Bazı olayları çok net hatırlıyordu.
Bazı tarihleri karıştırıyordu.
Bazı insanları ise yalnızca silik yüzlerle anımsıyordu.
Geleceği bilmek sandığı kadar sağlam bir güç değildi.
Bu nedenle acele etmemeye karar verdi.
Önce gözlemleyecekti.
Sonra öğrenecekti.
Zamanı geldiğinde hareket edecekti.
Geceleri herkes uyuduktan sonra eski bir okul defterini çıkarıyordu.
Hatırladığı önemli gelişmeleri, teknolojileri ve fikirleri yazmaya başladı.
Bir süre sonra kalemi durdu.
İlk hayatını yeniden kopyalamak mı istiyordu?
Yoksa gerçekten başka bir hayat mı yaşayacaktı?
Defterin boş bir sayfasına tek bir cümle yazdı:
“Bildiklerim bana yol gösterebilir. Ama yaşayacağım hayat yine benim olacak.”
Defteri kapattı.
Asıl zor olanın geleceği bilmek olmadığını yavaş yavaş anlamaya başlıyordu.
Asıl zor olan…
ne zaman susacağını bilmekti.