O kucaklaşma, akşamı ısıtan bir kucaklamaydı; sılanın ve sevdanın özlemini bitiren bir kucaklama. Hanife abla kollarıyla Bahri abiyi kavramış, Bahri abi de kafasını Hanife ablanın boynuna yaslamış; bir sağa, bir sola sallanarak sarılıyorlardı.
Sarılmaları bitince Hanife abla kaşlarını çatarak çıkıştı:
– Saat geceye geliyor, haberin var mı? Neredesin sen bu saate kadar?
İnsan sevdiğine böyle kızar mıydı ki? Ben ne kadar geciksem de Nilüfer bana ne kızardı ne de küserdi.
Bahri abi önce boğazını temizledi, ardından:
– Limana olduğundan geç yanaştık, anlatırım sana. Deniz bu sıralar çok huysuz, Hanife'm.
Elini çantasına götürmüştü:
– Geç kalmamın bir sebebi de budur.
Bir yazma çıkardı: gül motifli, kırmızı bir yazmaydı bu. Kenarlarına boncuk oya yapılmıştı. Ben de Hanife abla gibi hayretle izliyordum.
Hanife abla yazmayı önce iki eli arasına aldı ve havaya kaldırdı. Yüzünde, bayram sabahına uyanan küçük bir çocuğun mutluluğu vardı. Yazmayı burnuna götürüp kokladı, sonra bir daha sarıldılar. Ne sıcak bir sarılmaydı! Nilüfer olsa bağırıp üstüme atlardı. Galiba her insanın sevmesi farklıydı.
Hanife abla, Bahri abinin elini yakalayarak:
– Yol yormuştur seni, gel hadi eve gidelim.
El ele yürürlerken ikisinin de yüzü gülüyordu. Sonra Hanife abla dönüp sordu:
– Cigaranı yakmıyor musun?
Bahri abi gülümsedi, yüzünü hiç çevirmeden:
– Bıraktım. Son geldiğimde rahatsız olmuştun, hem zaten zararlı bir şey bu meret.
Vay be, demek sevdiği için sevdiği şeyden vazgeçmişti Bahri abi! Ben bunu hiç yapmamıştım, çünkü ne yapsam Nilüfer onaylıyordu. Hiç bana aksi bir fikir belirttiğini duymamıştım. Sahiden neden hiç olmamıştı? Kafam allak bullak olmuştu.
– İyi etmişsin, dedi Hanife abla onaylar bir ses tonuyla.
Çekirge sesleri ve köpek havlamaları arasında karanlığa karıştılar. Ben ise çardakta oturmuş, gözden kaybolana kadar onları seyretmiştim. Fakat artık ilk oturduğum zamanki gibi hissetmiyordum.
Kafam karışmıştı: Hanife ablanın sabırlı bekleyişi, hafif sitemi, aralarındaki hediyeleşme, sıcak sarılmalar, cigaradan vazgeçmeler... Benim de sevdiceğim vardı ama bunları hissetmiyordum; evet, hem de hiç hissetmemiştim. Bahri abi yoksa flütüyle mi âşık etmişti Hanife ablayı? Hayır, Hanife abla onu gerçekten seviyordu. İnsanlar gerçekten birbirine âşık olabilir; birbirleri için özen, sevgi ve emek gösterebilirlerdi. Ben böyle hissetmiyordum, çünkü yapay bir sevginin içindeydim. Bunu ben nasıl yapmıştım!
"Nilüfer'e her şeyi söylemeliyim," diye düşündüm. Düşüncemin ardından hiç beklemeden yerimden fırladığım gibi evin kapısına doğru koştum:
– Nilüfer, sana söyleyeceklerim var!