İçeriğe geç

Bölüm 5 / 5, 5.532 kelime, tahmini 28 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

BÖLÜM 4 - Tamam Güzelin Derdi Bitmez De İki Soluklan Be Kardeşim



Keyifli okumalar 🌠✨🌟

Satır aralarında buluşalım 💖





BÖLÜM 4

“ Tamam, güzelin derdi bitmez de iki soluklan be kardeşim.”




Locamız o kadar büyüktü ki bir köşesinde ben, diğer köşesinde Nare oturuyordu. Elimizdeki alkolsüz kokteyllerle keyif yapıyorduk. Kokteylim bitince Nare’ye baktım. Gözleri dans edenlerin arasında geziniyordu. Şarkı değişirken ayağımı Nare’ye doğru uzatıp çıplak bacağına bir tane çaktım. Seslensem kendi sesimden olacaktım; beni duyması imkânsızdı. Yerinden sıçrayıp bana döndü. Sanırım biraz fazla gömmüştüm ki yüzünü buruşturarak bacağını ovuşturmaya başladı. Elimle bana doğru eğilmesini işaret ettim.

Belini bana doğru eğince bütün göğüs frikiklerini görmüş oldum. Manyak karının portakal kadar memeleri vardı.

“Dans edelim hadi,” dedim yakınarak.

“Kafayı dağıtalım dedik Eylüş’üm, götü başı değil!”

“Edebimizle iki göt sallayacağız işte. Hem çok kalabalık, kimse fark etmezzzzz!” yavru köpek bakışlarımı atmayı ihmal etmedim.

Nare etrafı şöyle bir süzdü. “İyi, hadi o zaman. Hazır Bora da ortalıkta görünmüyorken.” Gözlerimi devirdim.

“Görünse ne olacak acaba? Gözü şu an kim bilir hangi kızın götünde geziniyor!” Bora biz ne zaman dans etsek ortamızda bitiyordu ve yalan yok Nare de bende Bora’nın dans edişini beğenmiyorduk! Kendisinde biraz iguana kertenkelesinin dişisini ayartmaya çalışan dans stili mevcuttu!

Nare elindeki kokteylin son damlalarını hüpletirken ben ayağa kalkıp saçlarımı geriye attım. Ortamda Hadiseciğimin “Stir Me Up” şarkısı yankılanıyordu. Oooh, şöyle bir bakıyorum da… Mavi, mor, kırmızı, pembe; Allah ne verdiyse! Neon ışıkların altında kıvıran kadınlar vardı. Of of yani! Bu gece kulübünü seviyordum çünkü burada sana sarkan, taciz eden sapıklar yoktu. Bunun sebebi de kulübün sahibi Bora Yektan’a aitti.… birde zaten isteyen, isteyenle işi pişiriyordu. Masumlara elleşilmiyordu.

Çiftler dışında bekârlar kendi hâlinde içeceklerini içip dans ediyordu. Nare’nin de ayağa kalktığını göz ucuyla görünce adımlarımı sahneye doğru attım. Açılın bacılarım, pistin sahibi geliyor ayol!

Kendimden o kadar emin dans etmeye başladım ki Nare’nin az önce söylediği şeyi aynen yaşıyordum.

Götü başı dağıtıyordum vallahi!

Hele “Stir Me Up”ın nakaratında belimi öyle güzel kıvırmıştım ki siyah elbisemin eteği uyluğumu gösterecek kadar havalanmıştı. Kahkahayı basıp Nare’yle ritim tuttuk. Hadise’nin sesi içimde adeta bas gibi atıyordu. O titreşimi bütün bedenimde hissediyordum. Dans etmek harika bir şeydi ya! Bir de şarkının öyle bir havası vardı ki kadın şarkıda, herkese yürüyen bir dişil enerji yayıyordu. Nare’yle ben de o dişilliği dibine kadar hissettiğimizden olacak, dansımız ateşli iki girl dansına dönüşmüştü. Üstelik çabasızca oluyordu resmen, damarlarımız şarkının ritmine bizden izinsiz ayak uyduruyordu. Bedenim yine tanıdık bir şekilde karıncalanmaya başlamıştı. Sanırım bayağı terlemiştim!

Hadise’nin daha sakin söylediği kısımda sağ elimin işaret parmağını dudaklarımın arasına götürdüm. Dudaklarım hafif aralıkken Nare’ye bakıp göz kırptım. Nare bu hareketimi görünce kahkaha attı. Biz onunla ne cilveleşmeler yaşıyorduk var ya! Bazen o erkek olup bana yürüyordu, bazen de ben erkek olup ona… Ahahaha!

Ama gülüşüm, boğazıma kaçan limonlu kokteyl aromalı tükürüğümle yarıda kaldı. Güçlü bir şekilde öksürmeye başladım. Hızla yüzüm trafik lambasının dur için yaktığı kırmızı ışık tonuna bürümeye başladı. Nare’nin tam arkasında gördüğüm bir Anadolu evladı olan, Yiğit Kayabey miydi?

Çüşünüz!

Nare, yüzümün kırmızı biberi aratmayacak hâlini fark edip kolumu tuttu. Ona baktım, sonra tekrar Yiğit’e. Adam bildiğin beni izliyordu. Yok canım, arkamdaki bir kıza bakıyordur kesin. Beni tanıması imkânsız. Neon ışıklar yüzünden ortam loş ve karanlıktı.

Adamın gözleri şahin gibi keskin, kızım! Ve bak sen şu

Anadolu aslanına… Bayağı bayağı bizi izliyor.

Ne zamandan beri ayol?

Bedenimin karıncalanmaya başladığı andan beri sanırım.

İlk bu etkiyi onun bakışlarında hissetmiştik.

Sıçtık…

Hemen, bana öksürüğüm geçene kadar endişeli bakışlarla bakan Nare’yi önüme çektim. Nare, “Aa, ne oluyor be?” derken gözlerinin içine baktım. Ağzımda biriken limonlu kokteyl aromalı tükürdüğümü zorla yutkundum. “Sakın doğrudan arkana bakma, oyarım o gözlerini!” diye önceden ufak bir tehdit geçtim, olabildiğince korkutucu göründüğüme eminim... Saçlarını savurup kafasını salladı. “Hemen arkanda, Bora’nın yanında ayakta duran bir adam var. Bil bakalım o adam kim!”

Bana bön bön bakmaya devam etti. “E sorsana kızım!” diye patladım. Gözlerini devirdi. “E bakma dedin ya kızım! Ne bileyim kim var? Ortağı gelecekti, o mu acaba?” demesiyle gözlerimin önünde ışık süzüldü, ağzım kocaman açıldı. “Aaa! Bora’nın ortağı o muymuş?”

Nare yüzümü iki avucunun arasına aldı. Dişlerini sıkarak gözlerimin içine deli deli baktı. “Kim? Kim var arkamda, Eylül!?”

Birkaç kez gözlerimi kırpıştırdıktan sonra, “Uyuz komşumuz,” dedim. Önce kaşlarını çattı, sonra benim ona bakan yüz ifademi görünce gözlerini kocaman açtı. Hemen arkasını dönecekti ki kolundan tutup kendime çekmek istedim. Fakat bu kez kızın saçını ben çekmiş oldum. Ellerimin arasındaki saç tutamlarının farkında bile değildim. Nare çığlık atarak bana döndü. Olanı anlayınca elimi çektim, saçlarını düzelttim ve kulağına, “Niye dönüyorsun öyle ya? Daha lafımı bitirmedim!” diye kızdım. Nare de çekiştirdiğim saç diplerine masaj yapıyordu. Bu gece kulübünde Nare elimde kalmadan eve dönsek iyi olacaktı ve Allah aşkına dans pişti pahalı parfümlerle karışık ter kokmaya başlamıştı, zaten düzensizleşen nefesim hepten kesilme noktasına hızla ilerliyordu!

“Bize mi bakıyor?”

“Vallahi şu an bana bakıyor!” dedim acıklı bir sesle. “Hem de gözümün içine içine! Sanki birazdan gözlerinden ışın çıkacak ve aurasıyla beni mıknatıs gibi kendisine çekecek, o derece! Reziller rezili olmadığım yetmiyormuş gibi dansımla da adama bilmem kaçıncı kez rezil kepaze oldum!”

Nare kıs kıs güldü, sonra hâlime acıyıp kısa kesti, “Tamam, güzelin derdi bitmez de iki soluklan be kardeşim.”

“Yok! Adam Deccal ’in öz torunu gibi. Düştü peşime; nereye gitsem sağdan soldan fırlıyor!” sesim bas bas çığıran kız çocuğu gibi çıkmıştı. “ Bana ne havada ne karada soluklanmak yasak...”

Nare bana göz süzerek baktı ve pis pis gülümsedi. “Şşt! Bana bak kız!” dedi. Bir yandan da iki eliyle dalgalı, danstan dolayı birbirine girmiş dalgalı saçlarımı düzeltiyordu. “Bu ‘uyuzcuk’ acaba mı?” diye göz kırptı.

“Ne anlatmak istiyorsun sen, içi sürtük dışı mülayim kadın?!”

Koluma girdi, yan yana durduk. Şarkı çoktan değişmişti; daha yavaş, daha slow bir melodi yankılanıyordu. Kalbim hâlâ deli gibi atıyordu. Şu an hiçbir şeyi slow hissedemiyordum. Her yanım alev alev yanıyordu. Birazdan “İmdat, itfaiye yok mu?” diye çığlık atmama ramak kalmıştı.

“Hadi gidip bir merhaba diyelim, ne dersin?” diyen Nare’ye. Hayretle döndüm; bakışları Yiğit’teydi. Yiğit, Nare’nin kendisine baktığını fark edince hiç bozuntuya vermeden bana bakmaya devam etti, aynı zamanda da yanında ki Bora’yı dinliyordu. Ara ara da cevap veriyordu. Elinde, Bora’nın gibi bir bardak göremedim, hatta ellerini hiç göremedim çünkü ceplerinde duruyordu...

Nare’nin ‘acaba mı’ sorusuna netlik getiriyorum Eylül: Bu

herif, bakışlarıyla açık açık bize yürüyor…

Yok, yok. Yiğit Bey içinden yine benimle dalga geçiyordur kesin! Eve gidince bıyıklı Haydar Ali’yle benim dedikodumu yaparlar, kısır eşliğinde!

Oldu olacak, bir de altın günü yapsınlar mı? Saçmaladın

iyice Eylül, kendine gel! Tamam, ben de etkilendim ama iç

sesim biraz gerçekçi olmalı. Toparlan! Adam iki dakikadır

hâlâ bize bakıyor. Ya görmezden geleceğiz ya da selam

vereceğiz. Seç!

Nare’ye döndüm ve başımı iki yana hızlı hızlı salladım. Nare de

“Evet” der gibi yavaşça başını sallayınca, içim daha çok yandı dilim damağıma yapıştı sandım ve hiç düşünmeden! yanımdan hızla geçen garsonun tepsisinden küçük bir bardak aldım ve tepeme diktim!

Dikmez olaydım!

İçim yanıyordu; serinlemek için içmiştim. Lanet olsun sana, kesin alkollüydü buuu! Zıkkımın kökünü İçi verdim sanki! Öyk! Öğğğ! Dilim, damağım, yutağım, boğazım… Her yanım yandı!

Nare, şoka girmiş gibi başını eğip bana baktı. “Bir şeyler oluyor şu an. Başım dönmeye başladı. Ölüyorum ben! Hayatta onun yanına gitmem,” dedim. Gerçekten de başım dönmeye başlamıştı; hafiften çakırkeyif olmuştum.

Hadi bakalım, başlıyoruz!

“Aferin sana, ileri zekâlı! En sert içkiyi fondip yaparak içtin. İyi ki boğazın delinmedi!”

“Yoğk canım, sendeğğ,” diye mayışık mayışık konuştuğumu gören Nare elini alnına yapıştırıp ofladı. “Bekle, lanet seni! Hesabı ödeyip geliyorum. Birazdan çıkarız. Bak kaybolma sakın!” diye bir şeyler mırıldandı. Ama duyabilene aşk olsun; resmen beynim uçmuştu. Farklı evrenlere öyle paralel falan Değil bildiğiniz dümdük uçuyordum!. Görüşüm net değilmiş gibi kulaklarım da duymuyordu. İyi mi?

Çarpıldık, salak seni!

Çarpıldık mı? Olabilir…

Narenciğim nereye kayboldu ya, of! Bakayım, uyuz komşum hâlâ orada mı? Bakıyor muydu? Bakıyorsa görebiliyor muydum ki acaba? Şu an göz gözü görmüyor; sisin içinde kalmış gibiyim.

“Selam,” diyen, kalın, böyle erkeklerde nadiren bir bas tonunda sesleri olur ya, böyle yanık gibide olurlar, of of yani, Heh! İşte öyleli, kadifemsi bir erkek sesi duyar oldum. Bunlardan hiçbiri benim kuzen tayfada yoktu, hepsinin sesi borazan gibiydi!

Bize hep bağırdıkları için olmasın!

Ayağımdaki on santimlik stilettolarla dengemi sağlayamayıp duvara yaslandım.

Yalnız, bu duvar hareket mi ediyordu? Aklıma gelen şeyle kıkırdadım, Tüpçü Fikret de aklını kaybedip tekel bayi yerine dolmuşa binmişti ve ‘aha hareket mi ediyor lan bu?’ Demişti. Ay kıkırdamam durmuyor, aaaaa! Gözlerimi kocaman açınca daha net göreceğimi sanan aciz bedenim, gördüğüm geniş ve sıcak omuzlardan yukarı doğru ilerledi. İki tane… Yok, dört tane olup yeniden ikiye düşen, kara gözleriyle bana bakan Uyuz Komşucuğumu gördüm.

Yiğit’le göz göze gelince, onu görmenin heyecanı beni bertaraf etti ve bu yüzen ona doğru otuz iki diş sırıtıverdim.

Allah cezamızı verecek!

Yiğit hafif bir gülümsemeyle gülüşümü seyretti. Tam onun gülüşüne bayılacakken dün geceki olay aklıma geliverdi. Çok şaşırtıcı! Bu herif benimle dalga geçmişti, kalbimizi üzmüştü, değil mi?

Niye gülüyorum ki?

Hıh!

Bir anda gülen yüzüm, oyuncağı elinden alınmış bir bebeğin suratına dönüştü. Yiğit’in ışıldayan yüzü bir anda bocaladı. Alt dudağımı büktüğümü hissettim.

Yarın hepsini hatırlayacağız! Sen unutsan bile bilinçaltı

bana hatırlatacak, ben de sana hatırlatacağım cicim!

Ağlayacakmış gibi gözlerim doluverdi.

Rezil bir insansın, Eylül.

Olabilirdi. Ama yok, ben öyle kolay kolay ağlamazdım ki. İçtiğim dehşet-ül vahşet şey her neyse, şu an bütün ayarlarımla oynuyordu.

“Ne oldu? Neden düşürdün yüzünü?” dedi. Durur mu Anadolu kızı? Yapıştırdı cevabı.

“Senin o yakışıklı, karizmatik ve centilmen görüntünün altında aslında; uyuzluk ve gavatlık yatıyormuş,” dedim.

İyi halt ettin! Başın göğe erdi mi ya bari?

Sanki bir tık rahatlamıştım…

Söylediğim her kelimeyi duyan, bu Anadolu’nun bağrından kopup gelen Beyefendi, şaşkın şaşkın yüzüme bakakaldı. Sonra Nare’nin gittiği yöne baktı sonra Bora’nın tarafını kontrol etti ve alt dudağını ıslatarak yeniden bana döndü. Bakışlarında ufak bir mahcubiyet geçti, “Özür dilerim Eylül. Benim bir pis huyum var: Bana özel yapılan bir şeyin başkası tarafından kullanılmasına ya da yenmesine dayanamıyorum.” Ona Rapunzel ’in küçükken yıldızlara doğru açtığı kocaman gözleriyle bakışı gibi anlamamış baktım. Gözlerimin içine bakarak derin bir nefes aldı ve ağzının içinde, “Şöyle bakma, ritmim kayıyor insafsız,” dedi. Fakat bu içkili kulaklarım tek kelime anlamadı. Sanki ağzımla değil, kulağımla içmiş gibiydim. Yiğit bu kez sesini biraz yükselterek devam etti. “Yani pek paylaşımcı olamıyorum. Söz konusu bana özel şeyler olunca… Bu yüzden Haydar’a, ‘Zehirlenirsin, yeme,’ diye konuştum. Çünkü o pisboğaz benim olan keki yerdi.” Sonra duraksadı. “Gerçi yine yedi pezeveng ama neyse. Konu bu yani. Affet olur mu? Olay tamamen benimle ilgiliydi, seninle değil. Haydar’a gelecek olursak, küs onunla, konuşma zaten. Umurumda değil şerefsiz!” Kaşlarını kaldırarak baktı.

“Affedildim mi?”

“Yalvar.”

Kulağını bana doğru eğip “Anlayamadım?” deyince ses yüzünden normal konuştuğumu ve beni duymadığını anladım, hatta ben bile ne dediğimi duymamıştım.

“YALVARRR!” diye çığlık attım. Zavallı Yiğit, kulağını benden nasıl kaçıracağını şaşırdı. Far tutulmuş tavşana dönmüş suratına tavizsizce bakıyordum.

Şu an bizi neye benzettiğimi biliyor musun? Geçenlerde

önümüze bir video düşmüştü ya...pikabın arkasında

oturan bir kızla bir erkek çocuğu vardı hani? Erkek çocuk

ağlıyordu, kızsa kollarını birleştirip kaşlarını çatmış, senin

gibi tavizsizce oturuyordu.

Ay, sus be! Bir sen eksiksin!

Zaten kafam Perşembe pazarına dönmüştü içinde;

“İkizlere takke” diyen dayıyla “Kocanızın parasını yiyin, başkasına kalmasın” diyen emmi kaynıyordu. Ne dediğimi ben bile anlamıyordum!

Yiğit bir anda kahkahalarla gülmeye başladı. Ona kaşlarımı çatarak baktım ama uzun sürmemişti ki ben de güldüm. İkimiz birlikte gülerken Yiğit,

“Yalvarmaktan daha iyi şeyler yapabilirim,” dedi…

Hı?

Nasıl şeyler mesela?


Yiğit kulağıma eğildi. Önce sıcak, nane kokulu nefesini hissettim, sonra etrafımı, adını bilmediğim o kaliteli, sizi etkisi altına alabilecek temiz parfümü sardı. Yutkundum; kanım kaynamaya başlamış olmalı ki kalbim hop hoptu şu an. Bu adamın üzerimdeki etkisi neydi yahu? En son Tom Hardy’nin Türkçe konuştuğu filmde böyle hissetmiştim ayol!

Kulağıma bir şeyler fısıldadı ve onay bekledi. İnsafsız, şu an öyle keyifle gülüyordu ki… Kuzenlerimin gülüşünü hep Arizona maymunlarına benzetirim; özellikle de Egemen’inkini. Ama of! Bir adama gülmek nasıl bu kadar yakışabilirdi? Nasıl insana hayaller kurdurabilirdi! Çıldırmama meselesi dostlar; biri beni acilen kurtarsın, yoksa karşımdaki elektrik yüklü Eiffel Kulesi gibi adama tırmanacağım.

Artık Hep beraber direğin üzerinde çarpılmanın nasıl bir

Şey Olduğunu görürüz.

Çık çık çık… Hiç hoş bir görüntü değil!

Yiğit, “O zaman, yarın görüşürüz,” diyerek yanımdan uzaklaştı ve kalabalığa karıştı. Hey yavrum, analar ne omuzlar doğuruyor be!

Omuz çalışmış mal! Kendine gel artık. Şu an şoka girdin,

haberin yok. Yarın uyanınca ikinci kez şoka gireceğiz


Elimi havaya kaldırıp “Boşeeeer,” dedim. Nare’yi gözlerim seçince ona doğru kollarımı uzattım. Hemen beni tuttu ve çıkışa doğru ilerletti. Bayılacak gibiydim. Neyse ki Narenciğimin kırmızı arabası geldi de eve gidene kadar koltuğunda bayıldım…









*







Alkolü teknik olarak, bilmeden içtiğim için kendime çok yüklenmemem gerekiyordu. Sonuçta benim BİR hatam yoktu. Ama… Dün gecenin görüntüleri ben yataktayken değil, öğlen kahvemi her yudumladığımda takır takır gözümün önüne serilmeye başlamıştı. Bir yudum kahve içip rahatlayamadan anılar beliriyor, ben de gözlerimi yumup kafamı iki yana sallıyordum. Adama nasıl gavat dersin Eylül!

“Hayır! Hem içimden hem dışımdan ona karşı ‘gavat’ kelimesini kullanmadım ki ben! Gavat ne Eylüüül!”

Sen bilmiyorsun tabii. Uyurken rüyanda olayı tekrar

yaşadın ve orada Yiğit’e gavat diye bağırdın.

E yok artık!

Bilinçaltı eşittir rüya demek, Çok da şaşırma…

Bir yudum daha almıştım ki bu sefer de Yiğit’in gülüşü zihnime düştü. Gözlerimi yumup pişmiş kelle gibi sırıtmayı başladım. Harbiden bir erkek nasıl böyle gülebiliyordu? Hadi, gülebiliyorlardı diyelim. Benim kuzenlerim mesela, başta Egemen! Ne diye Arizona maymunu gibi gülüyorsunuz ya? Erkeklerden sizin ve Nazım’ın lazım olmayan gülüşü yüzünden soğumuştum ben! Bir an durdum. Erkolara ısındım mı ki ben böyle konuşuyorum? Bakayım… Yoo, hâlâ soğuk hissediyorum. Evet evet, hâlâ erkeklerden hoşlanmıyorum. Yanlış anlaşılmasın! Farklı yöne çekmeyin oyarım!!

“Aa, ne o kız? Dün akşamı mı düşünüyorsun sen?” diyen Nare’nin imalı sesiyle, tüm işlerimin meydana oluğu sırıtmamı bir anda kesip, kendime geldim. Gözlerimi yavaşça açtım. Nare tam karşımdaki yerde durmuş, kollarını bağlamış, bir ayağını sallayarak bana bakıyordu.

“Tıh, peh! Yok artık, sen de yani. Ne alaka?” dedim alaya alarak. Nare;

“He he,” diyerek buzdolabına yürüdü.

“Dün bir şey demedim ama… Hesabı ödeyip yanına geliyordum ya, uzaktan Yiğit’in yanına geldiğini çoktaaan gördüm. Karşında durmuşşş… Yetmemiş, bir de kulağına doğru eğilmişşşş gülerek bir şeyler söylerken de yakaladım!” Elimdeki kupayı ağzıma götürmüştüm ama bir yudum bile almadan öylece kaldım.

“E sen her şeyi görmüşsün?”

Elinde sade kefir şişesiyle döndü. Benim oturduğum tezgâhın yanına gelip uzanarak bir bardak aldı bunu yaparken bana doğru sırıtmayı da ihmal etmedi.

“Herhâlde yani! Bizden kaçar mı?” Bir yandan da kefirini dolduruyordu. “Ne söyledi bakalım kulağına senin, he?” diye işveli işveli sordu. Bardağa dolan beyaz kefiri, kahvemi yudumlayarak izliyordum.

Kefir doldu. Nare şişenin kapağını kapatıp tezgâha bıraktı. Kahvem de bitti. Bana dönen Nare’nin ela gözlerine baktım. En sonunda ağzımdan bir “Hı?” çıktı. Nare gözlerini kısıp beni sorguladı.

“Hatırlamıyorum deme sakın bana!” diye cırladı. Sağa baktım, sola baktım. Yok… Yukarıya, aşağıya da baktım. Anaa, yere yemek kırıntısı düşmüş! Yemek… zihnimde bir portal açılı ve ben Yiğit Kayabey ’in o yoğun sesini uymaya başladım. Yarın akşam özrümü kabul etmen için seni Akşam Yemeğine çıkartmaya karar verdim. Eğer orada da özrümü kabul etmezsen, sana söz diz çöküp yalvaracağım...

Açılan ve pörtleyen göz yuvalarımla yerdeki kırıntıya bakıyordum. Gözümde ne kadar göz akı varsa hepsi görünüyordu. Nare parmağının ucuyla omzumu dürttü. O kocaman gözlerle yavaşça ona döndüm.

“Ay, tövbe bismillah!” diye sıçradı.

“Akşam yemeği…” dedim hayretle.

Nare, ofladı. Yine o olaylardan kaçarken ki oyunlarmdan birini yaptığımı sanmış olacak ki parmağını bana salladı. “Bana bak Eylül! ‘Akşam yemeği’ falan deyip aklımı bulandırma henüz akşam için bir menü düşünmedim. Daha akşama çok var, kahvaltıyı daha az önce yaptık. Sana diyorum ki… Karşı komşun kulağına ne dedi?”

Ben hâlâ aynı şekilde, hiç bozuntuya vermeden yüzüne bakıyordum. Nare hararet yapmış gibi nefes nefese, kızgın kızgın bakarken bir anda bana doğru uzattığı boynunu geri çekti. Yüzü ifadesizleşti. Ve evet… İki elini kocaman açtığı ağzına kapatıp çığlık attı.

“Akşam yemeği!” dedi, tıpkı benim gibi.

“Yaaa, akşam yemeği…”

“Nasıl yani? Anlatsana kızım!” Elimdeki boş kahve kupasını alıp tezgâha koydu, kendi kefirini de orada unutarak beni kaptığı gibi koltuğa çekiştirdi.

İkimiz de zıplayarak oturduk. Zıplamamız durana kadar sessizlik oldu.

“Neyi anlatayım Nare? Adam kulağıma eğildi, nane kokulu nefesini yüzüme yaydı ve ‘Seni yarın, akşam yemeğine çıkarıyorum,’ dedi!”

Nare bir çığlık daha koparıp bacaklarını bağdaş kurdu. “Bu akşam mı bir de? İyi ama niye?”

İşte burada, dün gecenin utancını eksiksiz anlatmaya başladım. Konu “Gavat” dediğim yere gelince Nare kahkahaya boğuldu; yine nefesi bir yerlere kaçmıştı. İki saat boyunca hayata dönmesini ifadesizce bekledim. Gelemedi vallahi! Edepsizdim cidden. Yer yarılsa da içine girsem keşke! “Yalvar” dediğim yere gelince de kahkaha bekliyordum ama bu kez beklediğim olmadı…

Nare’nin yüzü ifadesizleşti.

“ Zaten özür dilemiş bir adama, üstelik gavat dediğin adama, bir de utanmadan ‘YALVARRR’ mı dedin!” dedi. Sesi hayre

doluydu.

“Evet, yedim o haltı...” diye ağlamaklı cevap verdim. Nare elinin tersini çevirip avuç içini döver gibi “Vah vah,” yaptı.

“Bu akşamki yemekte adamın suratına hangi yüzünle bakmayı planlıyorsun?”

“Vallahi bir bahane bulup ekmeyi düşünen yüzümle, cicim!”

“OLMAZ!” diye parladı Nare. “Hayatta olmaz! Adam bütün o laflarından sonra kendisini sana affettirmek istiyor, belli. Fırsat bu fırsat! Arayı düzelt, şu aranızdaki isimsiz gerilim son bulsun. Adını koyun en azından bu gerilimin! Nefret değil, sevgi olsun canıııım!” Nare’nin sözleri beni şu an çıkıp akşam yemeği için elbise bakmaya itecek kadar etkili olsa da başımı iki yana salladım.

“OLMAZ! Ben onunla akşam yemeğine çıkamam! Elim ayağıma dolaşır, yine rezil olurum orada.”

“Yeme beni Eylül! Sen adamdan rezil olduğun için kaçmıyorsun. Ne ağalara, paşalara, hocalara rezil olduk da bir gram kaçmadın be! Adamdan hoşlandın sen! Bu da sana garip hissettiriyor!”

“Yok ya! Ne alakası var? Gitmeyeceğim işte, canım da istemiyor hem,” diye direttim.

“Ya bırak! Âşık oldun demişim gibi davranma, Hoşlanılacak bir tipi var adamın zaten. Niye inkâr ediyorsun?” dedi ve ona kaşlarım çatık bakışımı gördüğü gibi nefesini verdi bıkkınca.

Bıkmıştı benden doğru. Hep bu ilişkilerde bana kabullendiren Nare olurdu... ama sorun beni o kabul aşamasına ne zorluklarla getiriyordu.

“ Ne yani, gelsin adam ayaklarına kapanıp sana yalvarsın mı?” dedi Nare. Gözlerimi yumdum, ellerimi başıma götürüp saçlarımı yolarcasına çektim.

“OFFF! İyi be, tamam. Ne giyeceğim konusunda yardım et o zaman!” diye ortalığı inlettim. O da benimle aynı desibelde çığlık atarak, “Kaldır lan o koca götünü de düş peşime!” dedi.

Pıtı pıtı peşine düştüm ben de…




*




Nare'nin peşinden odama girmiş, kendimi yatağımın üzerine bırakmıştım. Yumuşacık yatağımın ortasına oturup bacaklarımı altıma toplarken, Nare çoktan gardırobuma yönelmişti bile. Sanki kendi odasındaymış gibi iki yana açtığı dolap kapaklarının önünde durmuş, askılarda sıralanan kıyafetlerimi dikkatle incelemeye başlamıştı. Senin benim yoktu aramızda çünkü bedenlerimiz birdi ve bende olmayan onda, onda olan bende olmuyordu bazen.

Odamın içine süzülen gün ışığı, krem rengi perdelerin arasından süzülerek yatağımın üzerine düşüyordu. Bir köşeye gelişigüzel bıraktığım birkaç çizim kitaplarım, komodinin üzerindeki takılarım ve aynanın önüne sıralanmış bakım ürünlerim, odanın alışıldık dağınıklığına eşlik ediyordu. Her ne kadar Nare buraya geldiğinde düzenli bir oda bulmayı beklemese de şu anki hâlimiz de pek iç açıcı sayılmazdı.

Çünkü yaklaşık bir saatte yatağımın üzeri, Nare'nin henüz karar veremediği kıyafetlerle dolmaya başlamıştı.

“Hımm…”

Gardırobumun içinden gelen bu sesle başımı kaldırdım.

“Ne hımm'ı?”

Askıdaki elbiseleri bir sağa bir sola kaydırırken bana cevap vermedi. Birini çıkarıp karşısında tuttu, ardından yüzünü buruşturarak tekrar yerine astı.

“Nare?”

“Efendim?”

“Ne arıyorsun?”

“Sana yakışacak bir şey.”

Dudaklarımı büzüp gözlerimi devirdim.

“E hepsi yakışıyor bana, yarısından fazlasını beraber aldık onların”.

Başını hafifçe çevirip bana baktı. Yüzündeki ifadeden, söylediğimi pek de ciddiye almadığını anlamak zor değildi.

“Eylül, şu an üzerinde ev kıyafetlerinle götünü yatağa yaymış, dünyanın en büyük sorunuyla karşı karşıya değilmişsin gibi bana bakıyorsun. Biraz ciddiyet lütfen.”

“Ben gayet ciddiyim. Alt tarafı yemeğe gideceğiz.”

Alt tarafı mı? Utanır mısın cinım!

“Eylüş’cüm, canım benim! Aradığımız elbisenin ana dili bize diyecek ki. ‘ Şık giyindim ama öyle çok da özenmedim,’ anladın mı! Geçen bir elbise seçmiştik öylesine kumaşı çok hoş durduğu için almıştık hatırla çabuk! Nereye teptin onu? Bulamadım hala!”

“Hmm.. sanırım hala mağaza poşetinde..” demiştim ki,

Nare, eline aldığı sütlü kahve rengindeki bir elbiseyi askısıyla birlikte dolaptan çıkarıp havada tuttu. Birkaç saniye boyunca elbiseyi inceledikten sonra bana doğru çevirdi.

“Salak! Burada işte!”

Hemen bağdaş yaptığım bacaklarımı çözüp yere atladım.

“ Demek ki asmışım.” Diyerek kafamı kaşıyıp sırıttım.

Elbisenin ince askıları vardı yakası kareydi, dizlerimin bir karış aşağısında bitiyordu ve oldukça zarif sade bir duruşu vardı.

Sevmiştim. Tam bu akşama uygundu...

Birbirini kovalayan dakikalarda ise, Nare bana elbiseyi denetti. Saç modeli denedik, makyaj tarzına karar verdik derken şuan bir mayıs günbatımının havada bıraktığı hoş toz renklerini Nare ile yan yana izliyorduk.

Yani daha doğrusu Nare izliyor, bu akşam yemeği için benden çokça heyecanlı ve mutluydu. Ben ise Nare’nin dudaklarıma sürdüğü doğal pembe tonlarındaki parlatıcıyı yemekle meşguldüm. Bakışlarım ise karşı villadaydı. Bulunduğumuz yer benim odamdı.

İçime dolan sıkıntılarımı dışa doğru saldım.

“ Kızım ben nasıl yüzüne bakacağım adamın!”

Nare seslice öfledi.

“Bana bak! Bacımsın macımsın demem iki çakarım elimin tersiyle he!” ona dudaklarımı büzerek baktım. O ise kızgın bir anne edasıyla bakıyordu.

“Ne oldu benim baş belası kızıma ya! Nerede o utansa bile o aklına koyduğu şeyi gene de yapan deliha kılıklıma ya! Kızım o adam senden korksun senden! Sen ki adamın yüzüne bugüne bugün Gavat demiş kadınsın. Daha önce hiçbirkadının ona gavat dediğini sanmıyorum. Bir ilk olmalısın sen. Bir sirkelen bir kendine gel.”

“ Evet adam benden korkuyordur şu an dimi, bunda tüm dünyaca hem fikiriz kanka! Yiğit şu an bir daha bu ağzı bozuk karının ağzından daha ne küfürler duyacağım acaba diye tetiktedir!” Diye ağlamaklı şekilde çıkıştım.

“Sakin olacaksın Eylül! Adama bırak, adam konuyu açana dek sen o konudan bahsetmeyeceksin. Sal gitsin, akışa bırak. Yemek ye önce ama beynine kan gitsin kan şekerin dengelensin, hafif şeyler söyle birde. Tutup ta makarna, pilav vesaire söyleme!”

“Herhalde len! Yemişim Yiğit’i. O korksun benden. Neydi erkeğin hanımında korkanı makbulmüş.” Dedim kendimi fazla gaza getirerek ve üzerimdeki sütlü kahve tonlarında elbisemi düzelttim. Sonra hoş bir görüntü oluşturan ön tutamlarını bıraktığımız at kuyruğu saçlarıma elim gitmişti ki. Nare nin ağzı açık bana bakışını görünce ne dediğimi o a fark ettim!

“Nare susar mısın!” dedim kızarca

“vallahi susmam! Ne oluyoruz? Ben deyince inkara başvuruyorsun hemen! Kendi ağzınla dedin şimdi de!”

“Ne dedim ?” dedim kayıtsızca.

“Erkeğin hanımı dedin! “

İyi halt yedim! İçimdeki sürtük kişilik ne zamandan beri evlilikle alakalı kelimeler kullanır oldu!

Tam o sırada kurtarıcı gibi aramıza aşağıdan zil sesi girdi. Gözlerim kocaman oldu,

“yok artık! Geldi mi? Hani biz niye görmedik?! Senin yüzünden adamı göremedik Nare ya. Nasılım? Saçlarım falan düzgün değil mi?” diye ben panikle sıralarken bir anda olduğum yerde dona kaldım.

Çünkü zile öyle normal bir insan evladının çalacağı şekilde değil de. Bir Maldonaldo Egemen stili çalındığını anlamamız geç olmamıştı. Nare gözlerini devirdi.

“Bir çalıp üç kere kapıya vurunca ne sanıyor bu!? Açıl susam açıl gibi bir gizli kod mu geliştirdi kendine hala anlayamadım gitti..!”

“Allah’ını seversen, Nare Egemen’i tanıyamadın mı hala? Onu boş ver de bu geri zekâlı niye geldi şimdi? Salak Dicle meselesini konuşmaya kendi ayaklarıyla gelmez! Kesin bir boklar yedi..”

Nare omuzlarını kollarıyla birlikte kaldırıp dudağını büzdü. camın önünden ayrılıp, benimde koluma girdiği gibi aşağıya götürdü.

Merdivenden oldukça yavaş indik. Sarı çelik kapımızın önünde durduk. Nare bana baktı. Yine zili bir kere çalıp üç kere kapıya vuracak olan Egemenden hızlı davranıp kapıyı açtım.

Kapıya yapışmış otomatiğe de bağlamış Egemen Erdem, karşı villaya doğru arkasına baka baka kapıyı tekrar tokmaklayacağı için eli tokmağı tutuyorken kapıyı sert açtığımdan mütevellit Egemen hızla freni boşalmış kamyon gibi üzerime uçtu. Hemen anın etkisiyle çığlık attığım gibi kapının yanına geçince Egemen, Nare’ye tosladı. O buldozer etkisi ile Uçtum uçacak gibi olan Nare’yi, Egemen kollarıyla sararak düşmesini engelledi.

“ Ya! Bir insanın gelişi bile mi olaylı olur!? Çek kollarını üzerimden Egemen!" Nare huysuzca Egemen’e söylenirken Egemen gevşek sırıtmasıyla Nare ‘ye sarıldı.

“ Naber bozacımın şahidi şıracım?” yine o tanıdık olduğumuz kahverengi, dağınık saçları ve sarı tişörtü, mavi jean pantolonu ile yürüyen rahatlığı gözümüzü ısırıyordu.

Nare zar zor kendisini Egemenin kıskacından kurtarıp derin nefesler aldı. “İyiyim çakma Dylan O’Brien.”

Egemen ardını dönerek bana yandan bakış attı dudağını büzmeyi de ihmal etmedi, aklı sıra şebeklik yapıyordu. Bu herif cidden Nare’nin de dediği gibi Dylan O’Brien a benziyordu. Tip olarak geçtim. El kol hareketleri, tavırları falanda onu andırıyordu. Ha Egemene bakmak he Teen Wolf da ki Stiles’ı izlemek, tek fark bizimkinde halis muhlis Türk kanı mevcut! Bundan daha kötü bir şeyi olamazdı. Onun Türk damarı Ar damarı gibiydi çünkü! Stiles’ın türk versiyonunu arayan ve nasıl olacağını düşünenlere sesleniyorum. Buyurun Egemen Erdem...

Egemene baygın baygın baktım. O da önce dışarıya doğru bakıp sonra bana dönünce nerede görsem anlamını bildiğim o pezevenk sırıtışını takındı. Boklar yiyecekti!

“Ne o sarılmayacak mısın hayatındaki tek adama!” dediği anda gene olmayacak yerde burnumuzun dibinde biten Yiğit Kayabey ile kalakaldım! Tam diyecektim ki Egemen’e hayatımda tam 11 tane erkek var lan dedeciğimi de sayarsam on iki taneydi.

Lakin diyemedim bildiğiniz üzere. Bu adamın olur olmayacak diyaloglarda niye bir anda aç Şerafettin Uzun kulak (annemin siyah Kedisi, adı Şerra) misali yanımda bitiyordu?

Egemenin lafını nolur duymamış ol ya!

İmkanı yok Eylül ! Egemen, Yiğit’in geldiğini görünce bu

lafı söyledi zaten!

Sıçtım ağzına egemen! Bu sefer yaktım çıranı!

Karşımda ne mi vardı. Buyurun söylüyorum; elleri iki yanında boylu poslu, o kara saçını özenle taramış. Dün ki uzamış sakalında ufak etefek dokunuşlar yapılmış, kirli sakal bırakmıştı yüzünde. üzerinde ise benim elbisemin tonuna yakın, rengini tarif edecek olursam buna açık bir vizon derdim. Neyse işte o renkte, tüm kaslarını meydana döken gömlek varken altında koyu kahve tonunda keten pantolonu ile tamamen bir şaheser vardı...

Ben Yiğit’e bakarken, Yiğit kaşlarını çatmış bir şekilde sakin sakin Egemene bakıyordu. Bahçenin kapısından hangi ara girdi... hangi ara yaklaştı ve duydu bilemiyorum. Şu an açıkçası merak ettiğim konu da bu değildi. Merak ettiğim konu, neden Egemen’e bu kadar ters bakıyordu? Öncesinde bir de düğünde elini sıkması.


Egemen’in, saçını tutup kulağının ardına aldığı eli!

Dikkatini çekerim..

Yiğit’e, Egemeni biraz daha tanıtmazsam, bir yanlış anlaşılmalar kurbanı daha olacaktık!

“AA! Yiğit Bey!?” diyerek bu yoğun gerilim hattı taşıyan bakışlarını kesmek adına birazda sesimi abartılı yükselterek. Yiğit’in Egemen de olan gözleri bana döndü, hızlıca üzerimde ve yüzümde gezinen bakışları, Kaşlarını bir tık yumuşartır gibi titretti lakin Egemenin o sırıtık yüzüne tekrar dönünce aynı çatıklığı ile kaldı.

“İyi akşamlar hanımlar” dedi ortaya centilmence. Egemene ise elini uzatmıştı. Yine! Egemen olaya hakim olduğundan yutkundu ve elini uzatıp tutmadan geri ensesine oyuncu edasıyla çekti ve güldü. “Tekrar düşmem.” Dedi göz kırparak.

Gözün çıka Egemen!

Kendi gözlerimi de yumdum utançla,

Bir şu Leonardo centilmenliğine sahip olan adama bak, bir

de onun karşısındaki Maldonaldo’nun hareketlerine bak!

Nare hangi ara yanıma geldiyse arkadan kolumu tuttu ve yaklaştı.

“Ne oluyor şu an!”

“Anlatacağım ama şimdi değil!” dedim sessizce. Nare, havadaki soğukluğu sezdiği için diretmedi sağ olsun, onun yerine gözlerini kısarak ikiliyi izlemeye başladı.

An itibarıyla karşımızda Yiğit Kayabey ’in uzun boyu sayesinde Egemene üstten üstten bakışını sessizce izliyorduk. Zavallı, salak! Egemen, adamın göz hizasına anca yetişiyordu.

“O gün tam tanışamamıştık. Ben Yiğit, Eylül’ün karşı komşusuyum. Sende... “ dedi ve bir süre Egemen’in ismini düşündü, sonra bulmuş gibi elini şıklatıp onu gösterdi ve “ Ekrem’din, sanırım?” demesin mi...

Egemen, bana Yiğit’in kendisinin ona yaptığı gibi kışkırtmaya çalıştığını anlamış gözlerle baktı, Yiğit kesinlikle Egemenin adını bilerek yanlış söylemişti. Egemeni anlamadığım bir şekilde cidden kışkırtmaya çalışıyordu. Egemen uyuz bakışlarıyla bana doğru uzandı ve bir kolunu belime sarıp beni yanına çekti, sırıta sırıta;

“Egemen, bende Eylül’ün hayranı.”

O ne demek lan!?

Yiğit’in gözleri önce belimdeki Egemenin eline oradan da bize dönünce sessizce yutkundum, boğazım aniden susuz çöllere düşmüştü... Acilen bu işe son vermem lazım. İyice boka sarmaya başladı! Çünkü şu an gözümün önünde Yiğit’in bakışlarında bir kırılma gördüm ve o kırıkların arasından sızan kara yoğunluğun tüm gözlerine yavaş yavaş yayıldığına şahit oluyordum .

Tutun küçük enişteyi, bu cüssesiyle Yiğit, Egemen’i piton

yılanı gibi yutar!

Hızla Egemen’e döndüm. Ve tek kelime söylemem ona yetecekti.

Benimle ve karşı komşumla sırf eğlence ve uyuzluk olsun diye uğraşıyordu. Egemenin gözlerinin içine içine öfkeyle baktım ve:

“ DİCLE...” Dedim dişlerimi sıkarak.

Bunu duyan Egemen, önce bana sonra Yiğit’e baktı. Sonra yine bana bakıp Yüzümdeki kelimeleri okudu ve uzunca ofladı, yüzümde aynen şunlar vardı; “Hele bir devam et bak ben sana ne yapıyorum, “

“Ya kuzi cidden çok kötüsün, az iki eğlenecektik ya!” dedi ve uzatmadan Yiğit’e bu sefer Egemen elini uzattı pes etmiş gibi,

“kusura bakma Yiğit kardeş, benim kuzene takılmayalı baya zaman oldu biliyor musun? hazır fırsatını da bulmuşken seni de işe kattım. “

Yiğit, duyduklarını anlamaya çalışır gibi bana baktı bende gözlerimi yumup açarak onayladım, sonra tekrar egemene baktı, alt dudağını keyifsizce ıslatıp nefesini verdi. Sabrı tükenmiş görünüyordu. Az daha müdahale etmeseydim bir sonraki halimiz ne olacaktı acaba? bak merak etmiştim şimdi! Yiğit bir elini cebine sokup diğer elini uzatarak Egemen’in elini tutup sıktı. özellikle ikisinin birleşen ellerine diktim bakışlarımı, herhangi bir beyazlık oluşmamıştı parmak boğumlarında... Heh bu iyiydi.

“Anladım. Demek kuzensiniz.” Sesi ben nereye düştüm böyle der gibi anlamsız çıkmıştı. Eee rövanş olarak düşün cicim. Sen kim, benim kekime zehirli dersin! Al sana! Egemen biraz uyuz etse de beni bir yandan sol omuzumdaki şeytanı keyiflendirmişti yalan yok.

Yiğit in bakışlarını bir ara seninle değerlendirelim Eylül! Bu

adamın ne derdi var bizimle? Hani hoşlanıyorsa şayet

kekimizle ve bizimle dalga geçerek olacak iş değil çünkü bu!

“He ya, sondan ikinci benim, “ dedi ve baş parmağı ile yanındaki beni işaret edip, “Sondan birinci o oluyor. “

ikisi ellerini ayırdı ve Yiğit o zaman net bir şekilde bana dönmüştü. Egemenle daha fazla muhatap olmak istemiyor gibiydi. Oyunda olsa bu olay hoşuna gitmemişti bunu anlamak zor değildi. Beyimiz biraz ciddi mi ne?

Hayır bence Erkeklere karşı adamın bir antipatisi var gibi...

Kadınlara ise özellikle kibar olmaya çalışıyor...

Yaa, ne kibar sorma! Yalancı ve kandırıkçı bir uyuz o bir kere!

“Hazır mısın, Eylül?” diye ilgiyle sordu.

“Nereye?”

Diyen tabii ki ben değildim, ben niye konuşayım ki burada çenesinin yağlanmış, bağları gevşek Egemen varken!!

Egemen bu soruyu bana bakarak sordu, şimdi...size bir şeyden bahsetmiştim hatırlıyor musunuz? Benim kuzenlerin en centilmeni, en kibarı olan Zeynel abimin bile maço bir karakteri vardı, demiştim. Heh o yüzden, Egemeni Allah hak getire zaten. Serseri, vurdum duymaz, rahatlığından ödün vermez karakterinin yanında konu; Ailedeki tek kız kuzen ve en küçükleri olmam münasebetiyle işler otomatik maçoluğa ve ataerkil düzene evriliyordu bir anda.

“Egemeen,” dedim, bir elimi de kafama gelen omzuna uzatıp her kelimemde bir tane yapıştırdım.” Dicle. Ne yapıyormuş. Neredeymiş? Öğrendin. Mi..? Egemen!? “ Ben bu işi sevmiştim. Egemeni Dicle ye ulaşana kadar bu şekilde durdurup, susturabilecek koz elimdeydi. Durur muyum?

Asla!

Şu olayı da artık dinlemem lazımıdı. Kız benim üniversitemde sıra arkadaşımdı. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi ya! Eve döndüğüm gibi başında zebani gibi dikilip sorguya çekecektim, bekle beni Egemenyus!

Egemen yüzüne doğru sanki geğirilmiş gibi anında benden uzaklaştı ve ensesini kaşıdı, saçlarını da kulaklarının içinde, vurduğum omzunu da yetmedi birde götünü kaşıdı, cidden. yaptı bunu.

“Eve geç kalma kuzi,.” Dedi ve ilerleyip benim yumoş koltuğuma rahatlığını bildiğinden, hayvan gibi olan cüssesi ile zıpladı.

Adi herif! koltuğumu kıracak! Benim de kafasını yakın zamanda kırmam an meselesiydi!! Eğer ben Dicle meselesini ona karşı kullanmasaydım bu mal benim tepeme çıkar beni Yiğit’le hiçbir yere göndermezdi! Yetmez, birde diğer abilerime de haber uçurur, mahalleyi ayağa kaldırırdı. Yaşanmıştı çünkü oradan hakimdim!

Nare Egemene iç çekerek seslendi;

“Sana ne ayol? Kızın kendi evi ne zaman isterse o zaman gelir. “

Egemen oturduğu yerde yönünü bize doğru, götünüde cama doğru dönüp koltuğun kolçağına iki koluyla sarıldı,

“Artık bende bu evde yaşıyorum güzellik, dedemin eski evi değil mi n’olmuş yani tapusunu küçük torununa vermişse? Kalmayalım mı hiç dedemizin yadigarı bu evde? “

Ağzım hayretle açıldı,

Nare de bana döndü tam ne diyor bu mal diyecekken hemen öncesinde Yiğit’i fark edip ona Samimiyetsizce sırıttı.

Ben o sırada ya sabır çekerken, Nare’nin gözlerine gözlerimi yumup açtım başımı omzuma eğip kaldırdım ve en son Nareyi öptüm, ona beden ve mimiklerimle beraber. “ Egemendir, ne yapsa yeridir “dedim. Nare de gözlerini devirip, elindeki çantamı bana verdi, kulağıma bu geceyi akışa bırakmamı, söyleyen birkaç bir şey fısıldadı. Onu başımla onaylarken ardımı dönmemle Yiğit’in elindeki Kıpkırmızı bavul ile bana baktığını gördüm. Önce bavula sonra bana baktı.

Bavul nereden çıktı ayol?

Sonra Egemenin aklına bir şey gelmiş gibi sesi duyuldu arkamızdan “ Ya Narenoviç! Sana zahmet kapının yanında bavulum olacaktı onu içeriye alsana, birde ben nerede uyuyacağım kanka? Yer yatağı pek sevmem şimdiden söyleyeyim de.”

Bavuluyla mı gelmiş eve birde!

Yuh!

Ne halt yedin gene acaba da Tolga abim kovdu seni!?

Nare dişlerini sıktı ve Yiğit’in elindeki bavula uzanıp elinden aldı. Eşek ölüsü gibi duran bavulu yerinden kımıldatamadığını gören Yiğit, eliyle Nare’yi durdurup, bavulu içeriye alıp, kenara koyması tek hamlede olmuştu. Ben ve Nare şaşkınca bakıştık. Nare teşekkür ediyorken bende hemen içeriye seslendim.

“Ne oldu da evden kovuldun bilmiyorum Egemenyus ama hiç merak etme canısı, seni bizim dedemizin yatağında yatıracağım! Sen akşama bekle beni “

“O ne demek kız! Mezara mı sokacan beni!” dedi gülerek ve sonrasında yerinden doğruldu, “ yav vallahi Dicle ye bir şey yapmadım ya, bir gel konuşunca hepsini anlayacaksın! zaten o yüzden geldim birazda. “ na doğru gözlerimikısmış bön bön baktım.

Nare ise gülerek “Hee dedenin yanında yatıracak seni! Te Allah’ım Ya Rabbim, sen bize sabır ver. Akıl ver hatta olan aklımızı korumayı nasip et. “ diye dualarını sıralayıp bize artık elleriyle kış kış yaparak dışarıya itti. “Hadi size iyi eğlenceler Gençler. Daha fazla vakit kaybetmeyin öpüldünüzzz” deyip sarı çelik kapıyı yüzümüze adeta geçirdi!

Ardından gelen sesler ise Nare’nin çığlıyla karışık “Hemen ayağını o Sehpanın üzerinden indiriyorsun Egemen!!!! “ sözleri oldu.

Yiğit’in nefesini verir gibi gülmesini duyunca doğrumu duydum acaba diye ona döndüm. Cidden bıyık altı gülümsüyordu.

“ Çok komik bir aileyiz değil mi? Ama lütfen bununla da dalga geçme olur mu? Ne yaparsın işte akraba, atsan atılmaz satsan satılmaz.” Dedim imayla. O da hemen kaptı. Gülmesi ışık hızında kesilmişti.

“Tamam, bunu hak ettim,” sesi mahcuptu, “Ama şimdi gidebilir miyiz? geç bile kaldık.. “

O kadar davetkâr bir ses tonun sahipti ki, lanet olsun onu asla geri çeviremezdim... Bu yüzden başımı hafifçe salladım ve önden geçmem için bahçe kapıma doğru uzattığı elini takip ederek önde ben hemen arkamda adımlarımı takip eden Yiğitle sakince adımladık.



BÖLÜM SONU




Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada 1 bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.