İçeriğe geç

Bölüm 9 / 9, 735 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Söylenmeyen

9. BÖLÜM

Baran'la birbirimizi tanıdıkça yakınlığımız da artıyordu. Artık yalnızca arkadaşlarla bir araya geldiğimizde görüşmüyorduk. Bazen kahve içiyor, bazen uzun yürüyüşlere çıkıyor, bazen arabada oturup saatlerce konuşuyorduk.

Bir sabah telefonumda ondan gelen mesajı gördüm.

Baran: Günaydın. Bugün beni özlemek için uygun bir gün mü?

Evin: Önce kahvemi içeyim, sonra değerlendiririm.

Baran: Demek kahven benden daha öncelikli.

Evin: En azından kahvem beni bekletmiyor.

Akşam mesajlaşırken ona gün içinde bölümden arkadaşlarımla oturduğumu söyledim.

Baran: Erkek arkadaşların da var mıydı?

Mesajı okuyunca parmaklarım ekranda durdu.

Evin: Evet, vardı. Neden sordun?

Bir süre cevap gelmedi.

Baran: Galiba biraz kıskandım. Bunu söylemek istemedim ama sanırım öyle.

İstemeden gülümsedim. Kıskanmış olması beni şaşırtmamıştı. Bu duygunun nasıl karşılanacağı benim için daha önemliydi.

Evin: Seninle tanışmadan önce de hayatımda insanlar vardı. Arkadaşlarım, üniversitem, kendi düzenim. Bunlardan vazgeçmeyeceğim.

Baran: Biliyorum. Senden bunu istemem. Sadece bazen insanın içinde böyle duygular olabiliyor.

Evin: Olabilir. Önemli olan o duygularla ne yaptığımız.

Cumartesi günü baş başa buluştuk. Baran beni almaya geldiğinde elinde kahve vardı.

"Beni kahveyle kandırabileceğini mi düşünüyorsun?"

"İşe yarıyor gibi görünüyor."

Şehir dışında sakin bir yere gittik. Bir bankta oturduk. Telefonundan yavaş tempolu bir Kürtçe şarkı açtı. Rüzgârın ve uzaktan gelen şehir seslerinin arasına karışıyordu.

"Bazen bir şarkı, anlatamadığın bir şeyi senin yerine anlatıyor," dedi.

Başımı omzuna yasladım. Bir süre konuşmadık.

"Bir gün nasıl bir hayat istediğini düşündün mü?" diye sordu. "Birkaç yıl sonra, nasıl bir evde?"

"Güzel, sakin bir ev isterim. Çok büyük olmasına gerek yok ama mutfağı güzel olsun. Büyük bir masa. İnsanların oturup saatlerce konuşabileceği."

"Neden masa?"

"Çocukken evimizde sofralar hep kalabalık olurdu. Herkes aynı anda konuşurdu. Annem mutfaktan bir şey getirir, babam masada oturanlara bir şey sorardı. O zamanlar sıradan sanıyordum. Şimdi en çok o anları özlüyorum."

Baran sözümü kesmedi.

"Sen nasıl bir hayat istiyorsun?"

Bir süre cevap vermedi. Ellerini birbirine kenetledi.

"Sakin bir hayat. Ama sıkıcı olmasın. Eve geldiğimde beni dinleyen biri olsun. Bir de çocukların sesinin olduğu bir ev isterim."

"Çocukları seviyorsun demek."

"Seviyorum. Ama sadece sevmek yetmiyor, onlara iyi bir hayat verebilmek de gerekiyor. İnsan bir aile kurmayı düşünüyorsa sadece güzel taraflarını değil, sorumluluğunu da düşünmeli."

Söylediklerinde bir ciddiyet vardı. Şaka yapmadığı zamanlarda sesinin nasıl değiştiğini artık tanıyordum.

"Sen ilişkide en çok neye önem verirsin?" diye sordu.

"Güven. Saygı. Dürüstlük. Her konuda aynı düşünmek zorunda değiliz ama birbirimizden bir şey saklamamalıyız."

Başını salladı. Gözlerini bir an benden kaçırdı.

"Ben de öyle düşünüyorum."

Bir süre ikimiz de bir şey söylemedik. Rüzgâr saçımı yüzüme savurdu. Baran elini uzatıp bir tutamı kulağımın arkasına yerleştirdi. Parmakları yanağıma değip geri çekilmedi.

"Üşüdün mü?"

"Hayır."

Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk. Ama üşümek o an aklımın en uzağındaydı. Yüzüme bakışı yavaşladı, dudaklarımda bir an kaldı. Ben ona yaklaşmadan önce o bana yaklaştı.

İlk öpücük yumuşaktı, sorar gibi. İkincisinde artık soru yoktu. Elim montunun yakasına gitti, onunki beline. Soğuk kumaşın altından sıcaklığı hissettim. Nefesimiz birbirine karıştı. Başımı geriye eğdiğimde boynuma dokunan dudaklarını, kalbimin göğüs kafesime vurduğunu duydum. Parmaklarımı saçlarına daldırdım. Onun sesi boğuk bir nefese dönüştü.

Sonra bir an durdu. Alnını alnıma yasladı. Gözleri kapalıydı, çenesi gergindi.

"Evin."

"Efendim?"

"Bunu hızlandırmak istemiyorum."

"Ben de."

Güldü, ama sesi biraz kırıktı. Ellerini yüzümden çekmedi.

"Seni hak ettiğin gibi istiyorum. Düzgünce. Hiçbir şey eksik kalmadan."

O an bu cümlenin altında başka bir cümle yattığını hissettim. Dilimin ucuna kadar geldi, sormadım. Dudaklarını bir kez daha dudaklarıma değdirip geri çekildi.

Arabaya yürürken elimi bırakmadı. Kapıyı bana açtı, ben binerken bir an tereddüt etti. Sonra eğilip beni son bir kez öptü. Kısa, ama içinde söylenmemiş her şey vardı.

Dönüş yolunda arabanın ekranı bir anda aydınlandı. Telefonu araca bağlıydı, bir arama geliyordu. Baran uzandı ama bir saniye geç kaldı. Arama kendiliğinden açıldı ve hoparlörden küçük bir kız sesi duyuldu.

"Baba? Baba, resmi bitirdim! Evin üstüne bir de güneş yaptım!"

Baran sanki bir anda taşa dönmüştü. Elini ekrana uzatıp sesi kapattı. Arabayı kenara çekti. Birkaç saniye direksiyona baktı.

"Ben… bir dakika."

Arabadan indi, birkaç adım uzaklaşıp telefonla konuştu. Alçak sesle, yumuşak bir tonda. Ben camdan onu izledim. Sırtı bana dönüktü. Bu kadar yumuşak konuştuğunu hiç duymamıştım.

Döndüğünde yüzü solgundu.

"Evin, ben…"

Ona bakarken ağzıma hazır bir cümle geldi. Yıllardır söylediğim cümle.

"Sorun değil."

"Gerçekten mi?"

"Anlatmak istediğinde anlatırsın."

Yavaşça nefes verdi. "Teşekkür ederim."

"Neye?"

"Sormadığın için."

Yolun geri kalanında kimse konuşmadı. Evimin önünde beni alnımdan öptü, bir şey söylemedi. Merdivenleri çıkarken biraz önce söylediğim cümleyi düşündüm. Sorun değil. Gerçekten değil miydi? Yoksa ben yine her şeyi içime atmış mıydım?

Ertesi sabah telefonumda tek bir mesaj vardı.

Baran: Günaydın. Konuşmamız gerek. Ama bunu telefonda yapmak istemiyorum.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.