5. BÖLÜM
İlk karşılaşmamızın üzerinden birkaç gün geçmişti. Üniversite ve işin telaşı müzik gecesini yavaş yavaş geride bırakmıştı. Sarya hafta sonu için yeni bir plan yapmıştı. Bu kez daha sakin bir yerde oturup sohbet edecektik.
"Bu sefer geç kalmak yok," diye mesaj attı.
"Ben zaten geçen sefer de geç kalmadım."
"Evin, bunu tartışmayacağız."
"Peki, anne."
Akşam mekâna vardığımda hava iyice soğumuştu. Sonbahar kendini hissettirmeye başlamıştı. Çantamda o günlerde okuduğum kitap vardı: Selahattin Demirtaş'ın Dad'ı. Yarısına gelmiştim, her akşam birkaç öykü okuyup bırakıyordum. Sarya, Civan ve Ronay çoktan gelmişti.
Masaya oturup sohbete başladık. Derken kapı açıldı ve birkaç kişi içeri girdi. İçlerinden birinin yüzünü görünce bakışlarım orada kaldı. Geçen hafta müzik gecesinde şarkı söyleyen adamdı. Uzun boyluydu, omuzları genişti, açık kumral saçlarını geriye atmıştı. O da beni fark etti. Bakışları kısa bir süre üzerimde kaldı, sonra arkadaşlarıyla birkaç masa ileriye oturdu.
Sarya baktığım yönü fark etmişti.
"Bir şey gördün ama."
"Geçen hafta müzik gecesinde şarkı söyleyen biri geldi."
Sarya hemen arkasına döndü.
"Belli etme," dedim.
"Demek hatırlıyorsun."
"Güzel sesi vardı, o kadar."
"Ben bir şey demedim."
Biraz sonra Civan dışarı çıkmak için kalktı, Ronay telefonuyla ilgilenmeye başladı. Ben de hava almak için kapıya yöneldim. Dışarısı serindi. Çantamdan telefonumu çıkarırken kitap yarı yarıya dışarı kaydı. Tam onu yerine sokarken yanımdan bir ses duydum.
"Yine karşılaştık."
Başımı kaldırdım. İçeride gördüğüm adamdı. Elinde yanmamış bir sigara vardı.
"Bu kez sahnede değilsiniz," dedim.
"Bu kez şarkı söylemiyorum."
"Geçen haftaki performansınız güzeldi."
"Beğenmene sevindim." Gözü kitabın kapağına takıldı. "Dad mı bu?"
Kitabı çantaya sokmaktan vazgeçtim.
"Yarıladım."
"Ben de ilk öyküyü okuyup bıraktım," dedi. "Bazılarını bir oturuşta okuyamıyorum. Kitap beni içeri çekiyor, çıkmak için zaman lazım."
"Ben tam tersini yapıyorum. Bırakamıyorum, sonra uykusuz kalıyorum."
Gülümsedi. Gamzesi yanağında belirdi.
"İki kez karşılaştık. En azından artık tanışalım."
"Evin."
"Baran. Memnun oldum."
Birkaç dakika ayaküstü sohbet ettik. Sonra ne iş yaptığımı sordu. Üniversitede okuduğumu, bir de fırında çalıştığımı söyledim. Kendisinin lojistik şirketi varmış, işin başında kendisi duruyormuş. O sırada telefonu titredi. Ekrana kısa bir göz attı. Yüzünden bir şey geçti, çok kısa, sonra kayboldu.
"Bazen günün nasıl geçtiğini anlamıyorum," dedi. Telefonu cebine koydu.
"Kitabı bitirince vereyim sana," dedim. Neden dediğimi bilmiyordum. "Madem bırakıyorsun."
"Bunu bir söz olarak alıyorum."
"Söz sayılır," dedim. Numara istemek aklıma gelmedi. Ya da geldi, ben istemedim.
Sigarasını yakmadı. İçeri girmeden önce bir şey diyecek gibi oldu, sonra vazgeçti, yalnızca gülümsedi.
"Görüşürüz, Evin."
"Görüşürüz, Baran."
İçeri girmeden önce bir an arkasından baktım. Masaya döndüğümde Sarya yüzüme bakıyordu.
"Ne oldu? Konuşmuşsunuz."
"Evet."
"Ee?"
"Adını öğrendim. Baran."
Gözlerini büyüttü.
"Güzel isimmiş."
"Evet."
"Nasıl biri?"
"Birkaç dakika konuştuk, Sarya."
"Birkaç dakikada da fikir edinilir."
"Sen çok hızlısın."
Gülmeye başladı.
Gece ilerlerken Adar da yanımıza geldi. İşleri uzadığı için geç kalmıştı. Yanıma oturdu.
"Günün nasıldı?"
"İyiydi. Sen nasılsın?"
"Biraz yorucu bir gündü."
"Belli oluyor."
Civan hemen araya girdi.
"Adar yorulmaz. O sadece yorulmuş gibi görünür."
Adar ona döndü.
"Senin başka işin yok mu?"
Gece boyunca gözüm birkaç kez Baran'ın masasına kaydı. Bir ara o da bizim tarafa bakıyordu. Bakışlarımız karşılaşınca hafifçe gülümsedi. Ben başımla selam verdim.
Eve döndüğümde Sarya'dan mesaj gelmişti.
"Baran da fena değildi."
"Sarya!"
"Ne yaptım?"
Telefonu bıraktım. Sonra tekrar aldım. Mekânın sayfasında o geceki etkinliğin duyurusu vardı, sahne alanların hesapları etiketlenmişti. İkinci etiket Baran'dı.
Profili açtım. Sade bir hesaptı: sahnede çekilmiş birkaç video, bir lojistik şirketinin logosu, bir düğünde mikrofon başında çekilmiş eski bir fotoğraf. Ortak takipçilerin arasında Serhad'ın adını gördüm. Dünyanın küçüklüğüne bir kez daha şaşırıp aşağı kaydırdım. Bir saat sonra 2019'a kadar inmiştim. Parmağım yanlışlıkla bir fotoğrafa değdi. Kalp belirdi. Hemen geri aldım, telefonu yüzüstü masaya bıraktım ve kendime hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalıştım.
Yatmadan önce takip isteği gönderdim. Neden gönderdiğimi kendime açıklamadım.
Henüz onu tanımıyordum. Bildiğim tek şey adının Baran olduğuydu. Ve Serhad'ın yıllardır sözünü ettiği o sıra arkadaşı olup olmadığını.