Odadaki sessizlik ağırlaşmıştı.
Dört kız, karşılarında duran kişiye bakıyordu.
Alev'in ellerindeki ateş hâlâ yanıyordu.
— Sen... benim ailemi nereden tanıyorsun?
Gölge birkaç adım daha attı.
Yüzü artık tamamen görünüyordu.
Alev'in gözleri büyüdü.
Su, Toprak ve Havva da şaşkınlıkla birbirlerine baktılar.
Adam sakin bir sesle konuştu.
— Sizi tanımıyorum.
Alev öfkeyle bağırdı.
— Az önce ailelerimizden birini tanıdığını söyledin!
— Ailelerinizi tanıyorum. Ama sizi ilk kez görüyorum.
Toprak öne çıktı.
— O zaman konuş. Buraya neden geldin?
Adam masanın üzerindeki dört taşa baktı.
— Çünkü o taşlar sizi seçti.
Su kaşlarını çattı.
— Bizi seçti mi?
— Evet. Ve artık güçleriniz saklanamayacak kadar büyüdü.
Havva huzursuzca etrafına baktı.
— Bunu nereden biliyorsun?
Adam cevap vermek yerine duvardaki eski sembolleri gösterdi.
— Bu semboller yüzlerce yıldır burada.
Alev şaşkınlıkla sordu:
— Yüzlerce yıl mı?
— Dört güç her ortaya çıktığında, bu oda yeniden uyanır.
Toprak taşlara baktı.
— Peki daha önce ne oldu?
Adamın yüzündeki ifade değişti.
— Önceki dört kız kayboldu.
Dört kız aynı anda sustu.
Su'nun sesi titredi.
— Kayboldu derken?
— Hiçbir iz bırakmadan.
Alev bir adım öne çıktı.
— Onlara ne olduğunu biliyor musun?
Adam başını iki yana salladı.
— Hayır.
Tam o sırada odanın duvarlarından biri çatladı.
ÇAT!
Havva irkilerek geri çekildi.
— Bu da ne?!
Toprak yere eğildi.
— Zemin hareket ediyor.
Kırılan duvarın arkasından eski bir sandık ortaya çıktı.
Alev sandığa yaklaştı.
Üzerinde dört sembol vardı.
Ateş, Su, Toprak ve Hava...
Dört sembolün tam ortasında ise siyah bir işaret bulunuyordu.
Su fısıldadı:
— Bu işaret ne?
Adamın yüzü bir anda ciddileşti.
— O işareti gördüğünüz anda buradan gitmelisiniz.
Alev kaşlarını çattı.
— Neden?
— Çünkü o işaret onların da peşindeydi.
— Kimlerin?
Adam cevap vermeden önce sandığın kapağı kendiliğinden açıldı.
İçinden eski bir kitap çıktı.
Kitabın kapağında tek bir kelime yazıyordu:
“BAŞLANGIÇ.”
Toprak kitabı eline aldı.
Sayfaları çevirdi.
İlk sayfada dört kızın resmi vardı.
Ama resimdeki kızlar kendilerinden çok daha eski kıyafetler giyiyordu.
Havva'nın yüzü bembeyaz oldu.
— Bunlar...
Su kitabın üzerindeki yazıyı okumaya başladı.
— “Dört güç yeniden doğduğunda, geçmiş tekrar edecektir.”
Alev kitabı elinden aldı.
Bir sonraki sayfada ise tek bir cümle vardı:
“Bu kez karanlık onları bulmadan önce, onlar gerçeği bulmalı.”
O anda dışarıdan büyük bir gürültü duyuldu.
Adam kapıya döndü.
— Çok geç.
Alev ateşlerini büyüttü.
— Ne oldu?
Adam karanlık koridora baktı.
— Sizi buraya kadar takip etmişler.
Havva'nın etrafında güçlü bir rüzgâr dönmeye başladı.
Toprak yere bastı.
Su ellerini kaldırdı.
Dört kız ilk kez aynı anda güçlerini kullanmaya hazırlandı.
Koridorun karanlığından ayak sesleri geliyordu.
Bir...
İki...
Üç...
Sonra dört kızın önünde dört siyah gölge belirdi.
Alev dişlerini sıktı.
— Bu sefer kaçmayacağız.
Gölgedeki adamlardan biri başını kaldırdı.
— Kaçmanız gerekmiyor.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Çünkü artık nereye gideceğinizi biliyoruz.
Dört kız birbirine baktı.
Ve odanın kapısı bir anda üzerlerine kapandı.