Eve gelmiştik.
İnsan elbet anın bir yerinde evine varıyordu.Ben de evimdeydim Selim.
Seni tanımaya başladıktan sonra iki oda bir salon, tam da hayal ettiğim gibi Fransız camları olan, Amerikan mutfaklı bir evim oluvermiştin.Sen televizyonda bir şeyler izlerken ben mutfakta sana güzel yemekler hazırlamalıydım.Arada mutfaktan çıkıp bütün dikkatini dağıtmalı, seni kendime çekmeliydim.Mutfakla salonun arasında ahşap dikey geçişler olmalıydı;evin içinde ışık, ses ve birbirimize karışan kahkahalar dolaşmalıydı.Ve biz, dünyanın geri kalanını kapının dışında bırakıp, yalnızca ikimiz varmışız gibi birbirimize sarılmalıydık.O ev daha kurulmadan içimde yaşanmaya başlamıştı.Duvarlarının rengini, mutfağının kokusunu, akşamlarını, senin koltuğa uzanışını bile zihnimde biliyordum.Seni tanırken yalnızca bir adamı sevmiyordum.Bir ev kuruyordum.Henüz anahtarı olmayan, adresi belli olmayan, duvarları örülmemiş bir ev.Ama içinde ikimizin yaşadığı.Ve belki de en acısı, yıllar sonra anladığım şeydi:Bazı evler hiç inşa edilmeden insanın içinde ömür boyu kalıyordu.Bir tek sana attığım adımlar beni yormuyordu Selim.Senin için yapabileceğim şeylerin sınırı yoktu.Bütün çizgilerimi silip beni kendine çeken tek şey sendin.
Selim’le beraber geçireceğimiz iki gece için özel aldığım geceliklerden bordo olanı giyip, beni beklediğini bildiğim salona geçmiştim.Selim biraz ayılmamız için kahve demlemiş, televizyondan Kayahan’ın Bir Aşk Hikâyesi şarkısını açmıştı.Sonra bana baktı.Öyle bir bakıştı ki cümle kurmasına gerek yoktu.Gözlerinde kendimi, olduğum hâlimden daha güzel bir yerde görüyordum.Sanki o birkaç saniyede benden sakladığım ne varsa görmüş, yine de gözlerini üzerimden çekmemişti.Bana yeryüzünde karşısına çıkmış bir mucizeymişim gibi bakıyordu.O bakışın karşısında kendimi ilk kez başka birinin gözlerinden tanıdım.Yalnızca güzel olduğumu değil, sevildiğimi hissettim.Bir insanın gözlerinde kendine ayrılmış bir yer olduğunu bilmek, içimde daha önce adını koyamadığım bir güven bırakmıştı.Selim’in gözleri o gece bana bir şey söylemedi.Daha fazlasını yaptı.Beni inandırdı.
Yıllar geçti. O gecenin şarkısı, salonu, üzerimdeki bordo gecelik bile zamanın içinde uzaklaştı.Fakat o bakışın bıraktığı yer kapanmadı.İnsan yüzünü unutabilir, bir konuşmanın kelimeleri eksilebilir, yaşananların ayrıntıları hafızanın içinden silinebilir.Ben onun bana nasıl baktığını unutmadım.O bakışta yalnızca Selim yoktu.Benim, onun gözlerinde gördüğüm hâlim de vardı.Ve yıllar sonra bile içimde kalan en derin izlerden biri o oldu.
Saçlarım dümdüzdü ve belime kadar uzanıyordu.Selim saçlarımla oynamayı çok severdi.Ben de bunu fırsat bilip saçlarımı dizlerinin üzerine sererek uzanmıştım.Ayaklarım koltuğun kenarından aşağıya doğru sarkıyordu.Gözlerim tavanda dolaşıyor, sonra yeniden Selim’in hafif hokka burnunda duruyordu.Onun elleri ise boynumdan yüzüme, yüzümden saçlarıma doğru ağır ağır geziniyordu.Dokunuşlarının nereye varacağını bilmeden, yalnızca o anın içinde kalarak gözlerimi kapatıyordum.Salonun havuza açılan kapısı açıktı.Dışarıdan içeriye yaprakların hışırtısı ve hafif rüzgârın sesi doluyordu.İçeride kahvenin kokusu, dışarıda gecenin serinliği vardı.Biz ise bütün bu seslerin ortasında sessizdik.Sanki konuşmaya gerek kalmadan birbirimizi dinliyorduk.Sessizliği bozan Selim oldu.Beni kendine doğru çekip öpmeye başladığında, yeryüzünde yaşayan bütün canlıların o gece bizimle aynı dili konuştuğunu hissediyordum.Rüzgârın yapraklara dokunuşunda, suyun kıyıya vuruşunda, gecenin sessizliğinde bile aynı yakınlığı duyuyordum.O gece Selim benim için yalnızca sevdiğim adam değildi.Bedenindeki benlerin bile yerini ezbere bildiğim bir adama dönüşmüştü.Onu artık yalnızca yüzünden, sesinden, bakışından tanımıyordum.Dokunduğum her ayrıntısı hafızamda kendine bir yer açmıştı.
Sabah olduğunda güneş yine Selim’in yüzüne dokunuyordu.Saçları ışığın içine karışmış, her teli sabahın sessizliğinde başka bir renge bürünmüştü.Uyku hâlâ yüzündeydi.Bütün gece beni kollarının arasında tutmuştu.Uyurken bile eli üzerimdeydi.Ben her kıpırdadığımda, uykunun derinliğinden gelen küçük bir hareketle beni yeniden kendine çekiyordu.Gözleri kapalıydı ama elleri beni tanıyordu.Bırakmanın ne olduğunu bilmeyen bir alışkanlıkla sarılmıştı bana.O sabah Selim’in uykusunda başka bir hâlini gördüm.Gündüzleri güçlü duran o adam, gecenin içinde beni kollarının arasına almış, sanki dünyanın bütün gürültüsünü dışarıda bırakmıştı.Sarılışında sahip olmaktan çok sakınmak vardı;incitmeden tutmak, kaybetmeden uyumak, sabaha beni yanında bulmak ister gibi.Daha önce kimseyle böyle uyumadığını o anda anladım.Yavrusunu göğsünün altına alıp bütün bedeniyle onu koruyan bir anne kedi gibi sarılmıştı bana.Ben de o kolların içinde, küçücük bir yerde, koca bir dünyanın dışında kalmıştım.Güneş yüzüne vuruyor, ben onu seyrediyordum.O sabah, insanın sevdiği birinin uykusunda bile kendine nasıl yer açabildiğini gördüm.Selim uyuyordu.Ben ise onun uykusunda bile bana uzanan sevgisini seyrediyordum.
Bir daha kimsenin beni senin gibi sarmasına izin vermedim Selim.İçimde yalnızca sana gösterebildiğim küçücük bir kız vardı.Savunmasızlığımı, korkularımı, kimsenin görmesine izin vermediğim o hâlimi sana bırakmıştım.Sonra hayat ne getirirse getirsin, o tarafımı yeniden açamadım.Bütün felaketlerle savaşmayı senin yanında öğrendim.Kaybetmenin korkusunu da, birine bütün kalbinle bağlanmanın ağırlığını da.Hayat önüme başka yollar çıkardı.Ben hiçbirinde kendimi sana bıraktığım kadar bırakmadım.Sana ihanet edemedim.Yıllar geçti Selim.O gece bedenimi saran kolların çoktan uzaklarda kaldı.Fakat içimde sana bıraktığım o küçük kız hiç büyümedi.Hâlâ aynı yerde.Hâlâ senin sarılışını bekler gibi, kalbimin en kuytu yerinde sana sarılıyor.Şu an bunları yazarken yüzümde hafif bir tebessüm, kaşlarımın arasında sana ait yılların izi var Selim.Seni hatırlamak, hayatımın en büyük işkencesi;aynı zamanda nefes almamın en sessiz nedeni.İnsan nasıl olur da kendine acı veren bir şeyi, hayatta kalabilmek için içinde taşır?Az önce izlediğim bir dizide bir söz duydum.İnsan çok sevince tutuyor muydu, yoksa bırakmayı mı öğreniyordu?
Bilmiyorum.
Seni tutuyor muyum, bırakıyor muyum, bunu da bilmiyorum.Bildiğim tek şey, elimden bırakmaya çalıştığım her şeyin içinde yine sana rastladığım.Belki sevmenin en zor hâli budur Selim:Birini ne tamamen tutabilmek ne de gerçekten bırakabilmek.