Göz kapaklarım tonlarca ağırlıktaki demir külçeler gibiydi. Onları aralamaya çalışmak, hayatımın en büyük savaşına dönüştü. Burnuma dolan o ağır, geniz yakan taze kan kokusu yerini keskin bir temizlik kokusuna, ardından da çok tanıdık, pahalı bir erkek parfümüne bırakmıştı.
Kan... Gelinlik... Silah...
Zihnim bir anda o karanlık otel odasına geri döndü. Beyaz spor ayakkabımın kanın üzerinde kayışı, sırtüstü yere düşüşüm ve gelinliğimin o sıcak kırmızıya boyanışı... En son alnıma doğrultulan simsiyah namluyu ve o adamın buz gibi gözlerini hatırlıyordum.
Ölmüş müydüm? Cennet ya da cehennem, bu kadar yumuşak bir yatak barındırıyor olamazdı.
Gözlerimi hızla açtım ve doğruldum. Nefes nefese etrafıma bakındım. Burası o otel odası değildi. Devasa, lüks, gri ve siyah tonlarında döşenmiş, yüksek tavanlı bir yatak odasındaydım. Üzerimde o lanet gelinlik yoktu; gri, salaş ve bana oldukça büyük gelen bir tişört ile altımda rahat bir şort vardı.
"Tanrım, neredeyim ben?" diye mırıldandım.
Sesim çatallı çıkmıştı.
Hızla yataktan fırladım. Ayaklarım çıplaktı. Odanın içindeki tek çıkış kapısına doğru koştum ve can havliyle kapı koluna yapıştım. Aşağı indirdim.
Kıpırdamadı.
Bir kez daha denedim. Omuzlarımla kapıya yüklenip kolu sertçe aşağı zorladım. Hayır, kapı üzerime kilitlenmişti. Son çare pencere tarafına koştum, asağıya bakınca çaresizlik yine bedenimi sardı.
İçimi kaplayan o panik dalgası yeniden göğsüme oturdu. Deliler gibi kapıyı yumruklamaya başladım. Çıplak ellerimin çıkardığı ses boş odada yankılanıyordu.
"Kimse yok mu?! Açın kapıyı! Bırakın beni!" diye bağırdım, sesimin yettiği kadar.
"Neredeyim ben? Açın şu lanet kapıyı!"
Ellerim acıyana kadar kapıya vurdum, tekmeledim. Çaresizce tekrar pencere kenarına gidecekken arkamdaki kilit sesini duydum. Tık. Tık.
Kapı yavaşça içeriye doğru açıldı.
Eşikte beliren figürle birlikte nefesim boğazımda tıkandı ve bir adım geri kaçtım. Karşımda, otel odasında bir adamı gözünü kırpmadan öldüren, bana silah doğrultan o adam duruyordu.
Üzerindeki kanlı siyah gömleği gitmiş, yerine ev haliyle beyaz bir tişört giymişti ama gözlerindeki o karanlık, acımasız bakış milim değişmemişti.
Beni o otelden sağ çıkarmış, kendi evine, kendi kafesine getirmişti.
Elindeki anahtar anahtarlığını parmağında çevirirken alaycı bir tavırla bana baktı.
"Benim evimde gürültü yapılması yasaktır, güzelim,"
dedi sesi kulaklarımda uğuldarken.
"Hele ki canını bağışladığım bir misafir tarafından."