İçeriğe geç

Bölüm 1 / 2, 759 kelime, tahmini 4 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

1 Bölüm= Oda Numarası 704


Aynadaki yansımama bakarken gördüğüm şey, yirmi üç yaşındaki bir genç kızın hayalleri değil, diri diri gömülmek üzere olan bir cenazenin beyaz kefeniydi.

Üzerimdeki taşlarla süslü, ağır gelinlik omuzlarıma bir kabus gibi çökmüştü. Ben Alya. Hayat dolu, üniversitesini bitirmek üzere olan, özgürlüğüne aşık bir kızdım. Ta ki ailemin o bitmek bilmeyen kumar borçları, benim hayatımı benden çalana kadar.

Öz babam, beni kurtarmak yerine benden tam yirmi yaş büyük, yeraltı dünyasıyla bağları olan o zengin pisliğe, Vedat'a bir mal gibi satmıştı. Bugün benim düğün günümdü. Daha doğrusu, benim ölüm günümdü.

"Dışarıda herkes seni bekliyor Alya. Hadi, toparlan artık."

Yengemin kapının arkasından gelen yapmacık ve baskıcı sesi, içimdeki o son sabır kırıntısını da koparıp attı. Boyun eğmeyecektim. O nikahta o masaya oturup o imzayı atmaktansa, bu otelden cesedimin çıkmasını tercih ederdim.

Gelinliğimin o devasa kabarık eteklerini hırsla yukarı doğru topladım. Altında, saatler önce kimseye fark ettirmeden giydiğim beyaz spor ayakkabılarım duruyordu. Hazırdım. Bu benim tek şansımdı.

Gelin odasının kapısını yavaşça araladım. Yengem koridorun diğer ucundaki organizatörle konuşuyordu. Kapının önünde bekleyen Vedat'ın iki iri yarı koruması ise bir anlığına arkalarını dönmüştü. İşte o an, içimdeki kasırga serbest kaldı.

Gelinliğin eteklerini iki elimle kavrayıp koridora fırladım. Ayaklarım spor ayakkabıların rahatlığıyla zeminde adeta uçuyordu.

"Kız kaçıyor! Yakalayın onu!"

Korumalardan birinin kalın, yırtıcı sesi lüks otelin devasa koridorunda yankılandı. Arkama bakmadan, tüm gücümle koşmaya başladım. Kalbim göğüs kafesimi parçalamak ister gibi çarpıyor, ciğerlerime batan nefes canımı yakıyordu. Koridorun sonuna doğru koştum ama sağa döndüğüm an dünyam başıma yıkıldı. Diğer uçtan da Vedat'ın adamları geliyordu.

Kapana kısılmıştım. Önüm de arkam da o karanlık adamlarla doluydu.
Gözüm can havliyle sağ taraftaki oda kapılarından birine kaydı. Üzerinde gümüş renkli harflerle "704" yazıyordu.

Ne yapacağımı düşünmeden, yakalanma hissinin verdiği o saf panikle elimi kapı koluna attım ve aşağı indirdim. Tanrım, şans eseri kilitli değildi! Kendimi hızla içeri fırlatıp kapıyı arkamdan kapattım ve sırtımı ahşap yüzeye yaslayarak derin bir nefes aldım.

Kurtulduğumu sanmıştım. Ama burnuma dolan o ağır, geniz yakan kan ve barut kokusu, bana çok daha büyük bir belanın tam ortasına düştüğümü fısıldadı.

Oda loş bir ışıkla aydınlanıyordu. Gözlerim karanlığa alışırken, odanın ortasında gördüğüm vahşet dudaklarımdan çıkacak olan çığlığı boğazıma tıkadı. Kendi nefesimi bile unuttum.

Uzun boylu, kalıplı, simsiyah giyinmiş bir adam; takım elbiseli başka bir adamı devasa cüssesiyle duvara çivilemişti. Güçlü, damarlı parmakları adamın boğazını öyle bir hırsla sıkıyordu ki, kurbanın ayakları yerden kesilmişti. Duvara yaslanan adamın gözleri fırlayacak gibi dışarı çıkmış, yüzü morarmıştı. Eli yüzü kan içinde nefes bile almıyordu sanki.

O siyahlar içindeki katil, arkasından gelen kapı sesine rağmen arkasını dönmedi. Son bir kemik kırılma sesi odada yankılandı. Duvara yaslı olan adamın başı cansızca yana düştü. Ruhunu teslim etmişti.

Katil, cesedi bir çöp poşeti fırlatır gibi halının üzerine bıraktı. Cebinden çıkardığı bembeyaz mendille ellerini silerken, ağır adımlarla bana doğru döndü. Yüz hatları kusursuz ama bir o kadar da buz gibi acımasızdı. Bu yüzü gazetede daha önce görmüştüm yeraltı dünyasının adını duyunca titrediği o liderdi bu; Karan.

Gözleri yavaşça benden aşağı, üzerimdeki bembeyaz gelinliğe kaydı. Dudaklarının kenarı alaycı, tehlikeli bir tavırla kıvrıldı. Cebinden susturuculu, simsiyah bir silah çıkarıp tam alnımın ortasına doğrulttu.

"Vay be,"

dedi sesi odada bir aslan kükremesi gibi yankılanırken.

"Ben yukarıya Azrail olarak gelmiştim ama bana bir gelin göndermişler. Yanlış kapı, güzelim. Şimdi söyle bakalım, düğününden kaçan bir gelin, neden bir benim süitime daldı?"

Dışarıdan gelen ayak sesleri kapıya iyice yaklaşmıştı. Vedat'ın adamları her an bu kapıyı da tekmelerle açabilirdi. Arkamdaki kapı ölüm, önümdeki adam ölümdü.

"Ben..." diyebildim sadece, sesim titriyordu. "Ben sadece kaçıyordum."

Karan'ın gözlerindeki zifiri karanlık milim oynamadı. O an anladım; bu adam şahit istemiyordu. Beni buracıkta vuracaktı. Beynim bana tek bir emir verdi: KAÇ!

Nereye gideceğimi bilmeden, sırf o namlunun ucundan kurtulmak için sola doğru sert bir hamle yaptım. Ama korku gözlerimi kör etmişti, nereye bastığıma bakmadım. Sağ ayağım, az önce ruhunu teslim eden adamın altından sızan, halıyı göle çeviren sıcak ve taze kan kütlesinin üzerine bastı.

Ayakkabımın tabanı kanın kayganlığıyla boşluğa düştü. Dengemi kaybettim. Bacaklarım altımdan kaydı ve sert bir şekilde sırtüstü yere kapaklandım.

"Ah!"

Sırtıma saplanan acıyla inledim ama asıl dehşet verici olan bu değildi. Kafamı kaldırdığımda gördüğüm şey nefesimi tamamen kesti. Gelinliğimin o bembeyaz tülleri, yerdeki adamın kanına bulanmıştı. Beyaz kumaş, saniyeler içinde koyu, sıcak bir kırmızıya boyanıyordu. Üstüm başım, ellerim ölüm kokuyordu.

Titreyerek geriye doğru sürünmeye çalışırken Karan bir adım bile kıpırdamamıştı. Yerde, kanların içinde çaresizce çırpınışımı tepeden bir buz kütlesi gibi izliyordu. Silahının namlusunu yavaşça yere, tam kalbimin üzerine doğru indirdi.

Bana doğru bir adım attı. Ayakkabısının tabanı kan gölüne bastı ama o bunu zerre umursamadı. Eğildi, yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Gözlerim dehşetle kararmaya başlarken duyduğum son şey onun o acımasız fısıltısı oldu:

"Gelinliğine kırmızı çok yakıştı ufaklık"

Sıradaki bölüm

2 bölüm= Yabancı duvarlar

9 saat önce yayınlandı