İçeriğe geç

Bölüm 18 / 18, 3.075 kelime, tahmini 15 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

BİTMEYEN IZDARAP 9.BÖLÜM FİNAL

BİTMEYEN IZDIRAP

FİNAL BÖLÜMÜ

Mustafa Turan – Hayata Dair Notlar

Ayhan Bey susmuştu...

Başını iki elinin arasına almış, öylece kalakalmıştı. Dudaklarından aynı kelime bir kez daha odanın içinde yankılandı:

— Zeynep... Zeynep... Odanın içi buz kesmişti. Doktor Nusret Bey şaşırmış bir hâlde Ayhan Bey'e bakıyordu. Ne diyeceğini, ne yapacağını bilemeden öylece kalakalmıştı. Duyduklarının şokunu yaşıyordu. Bu nasıl olabilirdi? Zeynep bu kadar karaktersiz olabilir miydi? Ayhan Bey'i hayata bağlamış, umudu, ümidi olmuş ve onunla evlenmişti. Onu aldatabilir miydi? Sorular üst üste geliyordu. Bu sorular birer birer, hızlıca kafasından geçerken Ayhan Bey'e sordu:
— Fakat bu nasıl olur? Seni bu kadar seven, sana değer veren bir insan seni nasıl aldatır? Ayhan Bey yerinden doğruldu. Doktor Nusret Bey'e baktı. Bakışlarında derin bir üzüntü vardı.

— Evet, dedi. Önce ben de inanamadım. Kalbim ve duygularım bunun böyle olmayacağını, Zeynep'in beni aldatmayacağını söylerken gözlerim ve aklım, gördüklerim karşısında, gerçeklerin Zeynep'in beni aldattığını söylediğini düşünüyordu. Ne yapacağımı bilemiyordum. Bu nasıl olurdu? Beni hayata bağlayan tek bağım ve tek dayanağım beni hayal kırıklığına uğratmıştı. Ne yapacağımı bilmeden, hiçbir şey düşünmeden o gece sabaha kadar arabanın içinde oturdum. Deli sorular fırtına gibi beynimde eserken sorular tek tek, zehirli bir kıymık gibi kalbimin tam ortasına saplanıyordu. Şüpheler ve gördüklerim içimi kemiriyordu. Tarifsiz bir acı ve ızdırap içindeydim. Duygularım darmadağın olmuştu. Yıkılmış bir hâlde arabanın içinde öylece oturuyordum. Günün ilk ışıklarıyla birlikte evin kapısını çaldım. Kapıyı Zeynep açtı. Beni gördüğüne o kadar sevindi ki boynuma sarıldı. Sanki bana bir müjde verecek gibi bir davranış içindeydi. Bense hâlâ dün akşam gördüğüm manzaranın etkisindeydim. Fazla belli etmeden içeri girdim. Yol yorgunu olduğumu söyleyerek müsaade istedim. Bir duş alıp biraz dinleneceğimi söyledim ve öyle de yaptım. Zeynep'in davranışlarında hiçbir değişiklik yoktu. Bana yine öyle sevgiyle bakıyor, yine âşık gibi davranıyordu. Akşam yemeğimi hazırlamış, uyanmamı bekliyordu. Kalktım, beraber akşam yemeğimizi yedik. Zeynep nasıl oluyordu da hiçbir şey yokmuş gibi davranabiliyordu? Bana karşı tutumu ilk günkü gibiydi. Hiçbir şeyi anlayamıyordum.

— Zeynep, dedim, ben yarın birkaç günlüğüne Bursa ve civarındaki inşaatçılarla ve nalburlarla görüşmeye gideceğim. Yeni siparişler var. Onları alıp dağıtımını yapacağım. O yüzden sabah erkenden yola çıkacağım. Zeynep biraz durgunlaştı. — Ama ben yarın için bir program yapmıştım. Sana bir sürprizim vardı. Erteleyemez misin? Ya da senin yerine dükkândan bir eleman gönderemez misin, canım benim?

— Bu sürpriz de ne? Hayır olsun, Zeynep, dedim. Zeynep gülerek: — Sürprizin adı söylenir mi? Yarın akşam üzeri hazırlamıştım, dedi. Zeynep'in bu içten ve samimi davranışları beni şaşırtmıştı. Ne diyeceğimi, ne yapacağımı bilemedim. Sanki o manzara bir yansıma mıydı, hayal miydi, yalan mıydı? Akşam karanlığında gördüğüm bir serap mıydı? Hiçbir anlam veremiyordum.

— Zeynep, kusura bakma. Döndüğüm zaman bu sürprizini yaparsın, olur mu? Çünkü benim gitmem lazım. Müşteriler benimle muhatap olmak ve siparişleri bana vermek istiyorlar. Sabah erkenden yola çıkacağım, dedim. Zeynep ısrar etmedi. Anlamsız olduğunu anladı ve üstelemedi. Yüzünden hiç eksik etmediği tebessümüyle

— Olsun, sen döndüğün zaman sürprizimi yaparım. Olur, canım benim. İstersen sana küçük bir çanta hazırlayayım mı? dedi.

— Yok, dedim. Arabamda var. Ertesi sabah erkenden Zeynep'le vedalaşıp yola çıktım. Zeynep benim Bursa'ya doğru yola çıktığımı ve müşterilerle görüşeceğimi biliyordu. Bense önce dükkâna gittim. Akşama kadar dükkânda oyalandım. Akşam yine evi gören bir sokağın içinde, arabanın içindeydim. Eve gelip giden olacak mı, Zeynep bir yere çıkacak mı diye beklemeye başladım. Onu gözetliyordum. O çok sevdiğim eşimi, ailemi, her şeyimi, tek kişim olan Zeynep'i gözetliyordum. Şüphe bir kez girmişse insanın beynine, artık ne yapsa boştu. Kalbi ve duyguları ne derse desin, beyni ve kulakları onu duymuyordu. Sabah ve akşama doğru ben yine o kuytu köşede evi gözetliyordum. Birden o gördüğüm adam yine evin önünde belirdi. Evet, oydu. Ümitlerini, umutlarını, hayallerini ve bütün dünyasını yıkan, darmadağın eden adam yine evin önündeydi. Ama bu saatte, gündüz vakti... Bu ne cüret, nasıl olur da pervasızca, utanmadan, komşulardan çekinmeden evin önüne kadar gelirdi? Bir anlam verememiştim. 3Kızgınlığım ve öfkem bir kat daha artmıştı. Zeynep'e olan hislerim, fırtınaya yakalanmış dalgalı bir deniz gibiydi; simsiyah bir gece gibiydi. Adam bahçe kapısından içeri girdi. Elinde meyve dolu bir çanta vardı. Kapıyı çaldı. Biraz sonra Zeynep kapıyı açtı. Sevindiği yüzündeki tebessümden belliydi. Yine o adama sarıldı. Adamın elinden meyve poşetini aldı ve elinden tutarak içeri girdiler. Zeynep kapıyı kapattı. Öfkem bir kat daha artmıştı. Kendimi o kadar zor tutuyordum ki eve girip ikisini de öldürmek istiyordum. Zeynep beni nasıl aldatırdı? Artık hiçbir şey görmüyor, duymuyor, hissetmiyordum. Uğradığım ihanet ve aldatılmışlık duygusu beni bitiriyordu. O gece bekledim. Bir iki saat sonra adam dışarı çıktı. Yine aynı manzara... Zeynep adama, sanki yılların verdiği bir özlemle sarıldı, vedalaştı. Adam arkasını dönüp bahçe kapısını kapatarak evden ayrıldı. Zeynep, adam gözden kaybolana kadar arkasından baktı ve sonra eve girip kapıyı kapattı. Ben şuursuzca gecenin olmasını bekledim. Gece yarısı arabadan çıktım. Eve doğru yürüdüm. Bahçe kapısını sessizce açtım. Kapı kilidini kalın bir tornavidayla zorlayarak açtım. Anahtarımla kapıyı sessizce açmıştım ama dışarıdan kapı zorlanmış gibi bir izlenim verip sanki eve hırsız girmiş gibi yapacaktım. Ben artık şuursuzca, kin ve nefretle, aldatılmışlığın verdiği bir hisle hareket ediyordum. Evime girdim; bir hırsız gibi sessizce içeri süzüldüm. Üst katta eşim uykuya dalmıştı. Yatak odasının kapısı aralıktı. İçeriye bir gölge gibi sessizce süzüldüm. Bir bebek gibi masumca uyuyan sevgili karımın yanı başına oturdum. Onu seyretmeye başladım. O kadar masum ve güzeldi ki... Korkusuzca, hiçbir şey düşünmeden uyuyordu. Bense artık onunla ilgili hiçbir şey düşünmüyordum. Sanki bedenimi ben yönetmiyordum. Siyah eldivenlerimi giydim. Ve ani bir kararla, o çok sevdiğim, üzerine titrediğim, bir gonca gül gibi kırılmasından korktuğum eşimin boynuna ellerimi bir kerpeten gibi geçirdim. Eşim birden uyandı, irkildi. Çırpınıyordu. Ben üzerine çıkmış, hareket etmesin diye engellemeye çalışıyor ve boynunu sıkıyordum. Onu boğuyordum. Zeynep gözlerini açtı ve katilinin yüzüne baktı. Yüzündeki şaşkınlık ifadesi hâlâ gözlerimin önünde. Mücadele etmeyi bıraktı, durdu. Teslim olmuş gibi beni görünce öylece kalakaldı. Parmaklarımı biraz gevşettim. Acaba ne diyecekti? Zorla, kısık bir sesle

— Sevgilim... Ayhan, neden? Neden? diye şaşırmış bir hâlde, gözyaşlarıyla sordu.

— Ben ne yaptım? Suçum ne? Beni niye öldürüyorsun, Ayhan? diyebildi. Bense hâlâ öfke ve nefret kriziyle onu duymuyordum. Birden elini uzattı, gömleğimin üstüne, tam kalbimin üzerine koydu. Parmaklarını sıktı. Sanki göğsümü damgalamıştı. Eli o kadar sıcaktı ki... Gözyaşları içinde bana bakıyordu. Zeynep ağlıyordu ve kısılmış sesiyle bana seslendi

— Ayhan, Ayhan... Ben seni çok sevdim ve çok seviyorum, dedi. Gözyaşları yanaklarından aşağı doğru süzülürken o hâlâ beni sevdiğini söylüyordu. Bense ona acımadan parmaklarımı bir kerpeten gibi yine sıkmaya başladım. Sıktım, sıktım. Onu boğuyordum. Eli göğsümün üstündeydi; göğsümü sıktığını hissediyordum. Ben onun boğazını sıkmaya devam ediyordum. Parmakları yavaş yavaş gevşedi. Sanki göğsümü okşarcasına eli yatağın üzerine düştü. Gözleri açık, bana bakıyordu. Bense sıkmaya, onu boğmaya devam ettim... Zeynep beni bırakmış, gitmişti. Evet, onu öldürmüştüm. Kıskançlıkla, öfkeyle ve aldatılmışlığın verdiği duyguyla her şeyden çok sevdiğim bir insanı boğarak öldürmüştüm. Ayağa kalktım. Kendimi biraz toparlamaya çalıştım. Evet, beni aldatmanın intikamını almıştım, dedim. Yine yavaşça, eve girdiğim sessizlikle evden çıktım. Gecenin koyu karanlığında, beklediğim kuytu köşedeki arabanın içine kendimi attım ve hıçkıra hıçkıra sabaha kadar ağladım. Bu nasıl olmuştu? Her şey bir anda olup bitivermişti. Mutluluğum, hayata bağlandığım bağ bu gece kopmuştu. Ben de Zeynep'le birlikte ölmüştüm. Hem onu hem kendimi öldürmüştüm. Ben bütün ailemin katiliydim. Kendimi toparlayıp o gece Bursa'ya yola çıktım. Sabah müşterilerle görüştüm, malzeme ve boya siparişlerini aldım. Hiçbir şey yokmuş gibi davranıyordum. Doktor Nusret Bey, duyduğu cinayet itirafı karşısında donakalmıştı. Bunu hiç beklemiyordu. Bir insan nasıl olur da gözünü kırpmadan, kıskançlık ve ihanete uğramanın öfkesiyle hayatta her şeyden çok sevdiğini söylediği bir insanı öldürebilirdi? Öylece Ayhan Bey'e bakıyordu. Görünüşü ürkütücü ve gizemli olan bu adam, konuştuğu zaman bir beyefendiyi andırıyordu. Ama anlattıkları kan dondurucuydu. Nasıl hareket edeceğini bilemiyordu. Şu anda muayenehanesinde, odanın içinde soğukkanlı bir katille terapi yapıyordu. Ayhan Bey olup biteni, her şeyi bütün çıplaklığıyla ve gerçeğiyle anlatıyordu. Eşini öldürmüştü. Onu hayata bağlayan, çok sevdiğini söylediği Zeynep'i boğarak öldürmüştü. Doktor Nusret Bey, buz kesmiş bir hâlde koltuğunda bir heykel gibi oturuyordu. Ayhan Bey anlatmaya devam ediyordu

— Evet, dedi. Dönüyordum, İstanbul'un yolunu tutmuştum. Akşam üzeri mahalleye girdim. Evime yaklaştığımda evimin önünde bir kalabalık ve polis arabalarını gördüm. Evet, Zeynep'i bulmuşlardı. Komşular sağda solda oturmuş, kimi ağlıyor, kimi dövünüyor, ağıtlar yakıyordu. Zeynep'in bu ani ölümü onları bayağı sarsmıştı. Arabayı evin önüne kadar yanaştırdım ve şaşkın bir ifadeyle arabadan indim. Komşumuz Adnan abiye sordum

— Hayrola Adnan abi, bu evdeki kalabalık da ne? Adnan abi bana baktı. Gözleri yaşla dolmuştu.

— Ayhan... Ayhan evladım... Metin ol. Nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum. İstersen eve gir, polis sana her şeyi anlatır, dedi. Üzgün bir tavır ve sesle konuşmuştu. Komşular beni görmüş, birbirlerine beni gösteriyor; üzüntü ve acı dolu bakışlarla bana bakıyorlardı. Kapının önüne geldim, içeri girdim. İçeride bir polis memuru

— Buyurun, siz Ayhan Bey misiniz? diye sordu.

— Evet, ben Ayhan Kurtel, dedim. Polis memuru beni içeri aldı.

— Şöyle istirahat edin, oturun. Size üzücü bir haberim var. Tahmin ettiğimiz kadarıyla bir gece önce eve hırsız girmiş, ön kapıyı kırıp içeri girmiş ve maalesef eşinizi boğarak öldürmüş. Çok üzgünüm, dedi. Ben bir an durdum ve ayağa kalktım. Öyle oynuyordum ki değme oyunculara taş çıkartırdım.

— Nasıl? Nasıl? Ne diyorsunuz memur bey? Zeynep... Zeynep'im nerede? diye bağırmaya başladım.

— Olamaz! Bu olamaz! diye bağırıyordum. Kendimi yere bıraktım. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Komşular ve polis memurları beni susturamıyordu. Ben öyle ağlıyordum ki... İhanete uğramanın verdiği duygularla ağlıyordum. Polis memurları evde gerekli ipuçlarını ve raporlarını tuttular. Zeynep'i sedyeye koyup evden çıkarırken ben ona son bir kez bakamadım bile. Oturduğum yerde kalakalmıştım. Polis memuru

— Eşinizin ziynet eşyalarının hepsini götürmüşler. Kasada olan nakit parayı da almışlar . Her şeyden önemlisi, eşiniz Zeynep Hanım'ı kaybettiniz, dedi.

Ben onu duymuyor, görmüyordum. Bu kalabalığın ve polislerin bir an önce evimin etrafından ve içinden gitmesini sabırsızlıkla bekliyordum. Nihayet polisler bütün delilleri ve parmak izlerini toplayarak evden ayrıldılar. Komşularım beni teselli etmeye çalışıyor, bana sabır diliyor ve metanetli olmam için telkinde bulunuyorlardı. Artık hayatta yapayalnızdım. Ailem yoktu; babam, annem, kardeşim ve en sevdiğim Zeynep de artık yoktu. Gece geç vakit olmuştu. Komşularımı evlerine gitmeye zar zor ikna ettim ve kapıyı kapattım. Ev buz gibiydi. Derin bir sessizlik vardı. Zeynep bana hiç direnmemiş, bağırmamıştı bile. Sadece o soruyu soruyordu: “Neden beni öldürüyorsun? Suçum ne?” Bu sorusuna yanıt arıyordum. Bunu anlamamış mıydı? Beni aldattığını ve başka bir erkekle görüştüğünü bilmiyor muydu? Bunu gördüğümü, hissettiğimi anlamamış mıydı? Bu sefer ben kendime sormaya başladım. Sen bana bunu sordu... Bu sorular beynimi kurcalarken kanepenin üstünde öylece uyuyakalmıştım. Doktor Nusret Bey duydukları karşısında nutku tutulmuş gibiydi. Konuşamıyor, tepki veremiyor, sadece dinliyordu. Meslek hayatında ilk defa böyle bir vakayla, böyle bir hastayla karşılaşıyordu. Ayhan Bey anlatmaya devam ediyordu. Zaman zaman sesi boğuklaşıyor, gözyaşları sessizce yanaklarından aşağıya süzülüyordu. Kapı birkaç kez çaldı. Yavaşça vurulunca ses seda gelmeyince biraz daha sertçe kapıya vurdular. Gelenler Adnan abi ile komşularımdı.

— Ayhan! Ayhan oğlum! diye seslendiler. Ben yerimden güç bela doğruldum. Sanki bütün dünyanın yükü omuzlarındaydı. O kadar ağırdı ki sırtımdaki yük; bir türlü doğrulamıyor, kalkamıyordum. Kapı zaten açıktı, kilitli değildi. Adnan abi kapıyı açtı. Ben kanepede doğrulmuş oturuyordum. Adnan abi bana seslendi

— Ayhan oğlum, hadi kalk. Gidip Zeynep'i adli tıptan alalım ve ona son görevimizi yerine getirelim. Defin işlemleri için ben birkaç arkadaşımızı görevlendirdim; onlar o işi halledecekler. Biz gidip alalım, dedi. Cevap vermeden kalktım. Adnan abi ve birkaç komşumuzla birlikte sessiz sedasız dediklerini yaptım. Önce adli tıpa, oradan da camiye getirdik Zeynep'i. Ben bir köşeye çekilmiş, acılı eş rolünü oynarken yaptıklarımdan da hiç pişmanlık duymuyordum. Çünkü beni aldatmıştı. Ben onu bu kadar çok severken ve o da beni sevdiğini söylerken beni nasıl aldatmıştı? Bunu bir türlü kabul edemiyordum. Biraz hüzünlenip acıyacak gibi olsam Zeynep'in o adamla sarıldığı an gözümün önüne geliyordu ve öfkem bir kat daha artıyordu. gururum aşkıma galip gelmişdi..Caminin avlusunda oturuyordum. Bir komşumuz elinde tepsiyle çay dağıtıyordu. Bir bardak çay da bana verdiler. Çay bardağı elimdeydi; daha bir yudum almamıştım ki birden caminin kapısından Zeynep'i büyüten aile, annesi ve babası, gözyaşları içinde ve hıçkırarak içeri girdiler. Musalla taşında yatan Zeynep'in tabutuna doğru yürüdüler. Annesi hıçkıra hıçkıra tabuta kapaklandı. Aynı şekilde babası da ağlıyordu. Birden onu gördüm. Zeynep'in anne ve babasıyla birlikte, Zeynep'in aşığı diye düşündüğüm adam da tabutun önünde belirdi. Bu nasıl olurdu? Bu adam cenazeye gelmeye nasıl cüret etmişti? Elimdeki bardak yere düştü. Hırsla ayağa kalktım. Bu adam benim bütün dünyamı yıkmıştı; şimdi de gelmiş, orada öylece duruyordu. Ona doğru birkaç adım attım. Doktor Nusret Bey'in hayreti ve merakı bir kat daha artmıştı. Pür dikkat Ayhan Bey'i dinliyordu. Ben birkaç adım daha atmış, adama doğru yaklaşmıştım ki Zeynep'i büyüten babası önüme geldi. — Başımız sağ olsun Ayhan oğlum. Kızımız bizi bırakıp gitti, dedi. Gözyaşları içindeydi. Bense bakışlarımı adamdan alamıyor, ona öfkeyle bakıyordum. Kayınpederime doğru seslendim

— Baba, bu adam kim? Burada ne arıyor? dedim. Zeynep'in babası

— Evladım, sizi tanıştırayım. Bu Ömer... ZEYNEB'in ABİSİ , dedi. Ben de o an bütün zaman ve mekân durmuş gibi hissettim. Her şey yok oldu. Her şey muşamba dekor gibi alaşağı oldu. Bir hiçliğin içinde kayboldum. Sadece o ses kulaklarıma, oradan da beynime kazınıyordu..

“Bu Ömer, Zeynep'in abisi... Zeynep'in abisi... Zeynep'in abisi...

” Ve Zeynep'in o neşeli hâli gözümün önüne geldi. Dünden beri beni bekliyor, kaybettiği bir şeyi bulduğunu söylüyordu bana. Bir sürprizi olduğunu ve beni biriyle 8tanıştıracağını söylüyordu. Ben sonra hiç dinlememiştim. Bu sürprizin ne olduğunu anlayamamıştım. Zeynep'in babası konuşmaya devam etti

— Evet oğlum, bu Ömer Zeynep'in abisi. Ömer'i gurbetçi bir aile evlat edinmiş ve yurt dışına götürmüşlerdi. Uzun süre onlardan bir haber alamamıştım. En son Ömer büyüyüp de kız kardeşini aramak için Türkiye'ye gelmiş ve bana ulaşmıştı. Ben de senin iş gezisinde olduğun bir gün Ömer'le Zeynep'in yanına geldik. İki kardeş yıllar sonra buluştu. Fakat buluşmaları çok erken bitti. Zeynep ağabeyine sadece beş gün kavuşabildi. Bir ömürlük hasret, beş gün sürdü. O zalim caniler, hırsızlar kızımı niye öldürdüler? Ne istediler? Ayhan oğlum, biz bu acıya nasıl dayanacağız? diye bana seslendi. Ağlıyordu. Ben hâlâ gözlerimi adamdan alamıyor ve derin bir şok içinde duruyordum. Bu nasıl olurdu? Ben dinlemeden, sormadan, konuşmadan nasıl böyle bir kin ve nefretle dolmuş ve en sevdiğim gülümü hayattan koparmıştım? Birden Zeynep'in tuttuğu yerde keskin bir acı hissettim. Göğsümü tutup yere düştüm. Sanki kalbimi biri avucunun içine almış, sıkıyordu. Öyle sıkıyordu ki acıdan bayılmıştım. Gözlerimi açmaya çalışırken hâlâ kulaklarımda Zeynep'in babasının sesi yankılanıyordu. Beynimde bir örs gibi, bir çekiç gibi beynimin tam ortasına vuruyordu: “Zeynep'in abisi Ömer... Zeynep'in abisi Ömer...” Ve şimdi olduğum yerde beni teselli etmeye çalışan, Zeynep'in abisi Ömer'di. — Ölenle ölünmez. Topla kendini, diyorlardı. Ayağa kalkmaya çalıştım. Dizlerimin bağı çözülmüş gibiydi; beni taşımak istemiyorlardı. Zeynep'in bana hediye ettiği bastonu elime aldım ve ona dayanarak ayağa kalktım.

— Zeynep... Zeynep... dedim. Evdeydik, camide ne olmuştu? Zeynep'in abisi Ömer bana

— Sen bayıldıktan sonra biz cenazeyi defnettik. Aile kabristanına gömdük. Tekrar başımız sağ olsun kardeşim, dedi. Ben hiç cevap vermeden bastona dayanarak yürüdüm..kimseye bir şey demeden evden çıktım.

— Beni Zeynep'e götürün! diye seslendim.

Zeynep'in babası ve abisi Ömer beni arabaya koyup mezarlığa getirdiler. Şimdi gerçekten pişmanlık ve acı içindeydim. Artık öfkem ve kinim kendimeydi. Kendimi mezarın toprağının üzerine bıraktım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Ben ne yapmıştım? Kendi ellerimle, bir anlık öfkeyle hareket etmiş, kıskançlıkla, sormadan konuşmadan bu masum kızcağızın kanına girmiştim. Mezarın toprağına oturuyor, toprağı üzerime atıyordum. Yüzükoyun kapaklanmış, ağlıyordum

— Zeynep... Zeynep... Zeynep... Ve bir daha göğsümde o acıyı hissettim. Sanki orayı biri dağlıyordu. Mezarın üstünden beni zorla kaldırdılar.

— Evet Doktor Nusret Bey, işte böyle... Hayatta planladığımız hiçbir şey bizim istediğimiz gibi gitmiyordu. Kaderin üstünde de bir kader vardı. Tercihlerimiz, yanılgılarımız, öfkemiz ve nefsimize uymamız ve davranışlarımız yaşantımızı etkiliyordu. Ben acaleyle yaptığım bir hata yüzünden önce ailemi kaybetmiş, yara bere içindeyken beni iyileştiren, bana umut olan, hayata bağlayan çok sevdiğim eşimi yine kendi ellerimle toprağa vermiştim. Bu suçlulukla ve bitmeyen bu ızdırapla nasıl yaşayabilirdim ki? Evet, ben masum bir canı katletmiştim. O günden beri ben de ölmüştüm. İşte o günden beri insanlardan köşe bucak kaçıyorum. Gözlerimde hep aynı hayal: Zeynep'in gözyaşları. Beni sevdiğini söyleyen sözleri kulaklarımda; beynimde yankılanan hep o ses: Zeynep'in abisi Ömer... Beynimi yiyen bir kurt gibi hep yargılanıyorum. Ben yaşadıkça bu ızdırap bitmeyecek. Bu ızdırabın içinde, acılar içinde kıvranıyorum.

— Evet Doktor Nusret Bey, işte ben iflah olmaz, şifa bulmaz, iyileşmez bir hastayım. Ben yargısız infaz yapan bir katilim. Hunharca, acımadan en sevdiğimi öldürmüş bir caniyim. İşte bugün size her şeyi anlattım. Artık bu sırrı içimde saklamayacağım. Bunu sizinle paylaştım; doktor-hasta ilişkisinden dolayı kimseye söylemeyeceğinizi biliyorum. Bu sır benimle birlikte mezara kadar gidecek ve ben huzur mahşerde eşimle helalleşeceğim, ondan af dileyeceğim. Bilmiyorum, beni affeder mi? Çünkü ben kendimi asla affetmeyeceğim. Artık yaşamak da bana yük oluyor. Kim bilir, belki bu geceden sonra sizinle bir daha görüşemeyebiliriz. Doktor Nusret Bey, bu anlatılanlar karşısında oturduğu yerde kalakalmıştı. Öyle şaşırmış ve üzülmüştü ki ne diyeceğini bilemiyordu. Karmakarışık duygular içindeydi. Kime üzülsündü? Zavallı Zeynep'e mi, bir anlık kıskançlık ve öfke nöbetiyle karısını öldüren Ayhan Bey'e mi? Ayhan Bey ayağa kalktı. Bastonuyla kapıya yöneldi. Girişteki askıya asmış olduğu pardösüsünü giydi, siyah şapkasını başına koydu ve yakalarını kaldırdı. Kapıyı açtı ve geriye dönerek Doktor Nusret Bey'e seslendi:

— Benim anlattıklarımın aramızda kalacağını biliyorum. Beni dinlediğiniz ve tahammül ettiğiniz için teşekkür ederim. Bu geceki terapi ücretinizi hesabınıza çoktan gönderdim. Belki bir daha görüşemeyebiliriz. Allah'a ısmarladık. Dedi ve Doktor Nusret Bey'in cevap vermesini beklemeden kapıyı kapatıp sessizce muayenehaneden ayrıldı. Evet, bir hayat da böyle harcanmıştı. Ayhan Bey tercihlerinin ve seçimlerinin kurbanı olmuş, ailesini ve en sevdiği kişiyi yok etmişti. Doktor Nusret Bey ajandasını kapattı, kalemini yanına koydu. Ayağa kalktı ve paltosunu giydi. Biraz sonra evine geldi. Eşi Makbule Hanım aç olup olmadığını sordu.

— Yemek hazırlayayım, dedi. Doktor Nusret Bey

— Hayır, aç değilim. Çok yorgunum, erken yatacağım, dedi. Zihni o kadar yorulmuştu ki... En son Zeynep'in aşığı zannettiği kişinin abisi çıkması onu da şaşırtmıştı. Doktor Nusret Bey odasının kapısını kapattı. Uyumak istiyordu ve öyle de yaptı. Birkaç gün sonra Doktor Nusret Bey, her zamanki gibi sabah sokağa karşı dönmüş, gazetesini okuyordu. Arada bir yine sokağın nabzını dinliyor, etrafı seyrediyor, sonra bakışlarını gazetesine çeviriyordu. Birden bir haberle irkildi. Sesli bir şekilde

— Aman Allah'ım! dedi. Haberde şu yazıyordu: “Evinde ölü bulundu! Şehrimizin tanınan iş adamlarından, ünlü bir boya firmasının dağıtım şirketi sahibi Ayhan Kurtel evinde ölü bulundu. Bundan yaklaşık altı ay önce eşini kaybeden Ayhan Bey'in, eşine olan sevgisinden dolayı bu kadar acıya ve özleme dayanamadığı ve kalbine yenik düştüğü söyleniyordu. Bugün öğle namazını müteakip aile kabristanlığına, çok sevdiği eşinin yanına gömüleceği yazıyordu.”

Doktor Nusret Bey gazeteyi katladı, masasının üzerine bıraktı.

— Evet, dedi. Bu ızdırap hiç bitmeyecek. Çünkü ölüm bir son değil, diğer âleme doğuştu. Ölmek, yanlışlardan ve günahlardan kurtulmak değildi. Zavallı Ayhan Bey... Tam mutluluğu bulmuşken çetin bir imtihanı kaybetmek ne elem verici, ne üzücü, dedi.

Gururu aşkından üstün gelmişti. Tercihleri ve seçimi onu yok etmişti..

— Belki, dedi, belki ..kim bilir...

Zeynep'in yanında yatacaktı.. kabirde beraber olacaklardı..

bitmeyen ızdırabı onun yanında bir nebze olsun hafifler belki..


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada 1 bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.