Çocukluğumun kardeşsiz bir yerlerinde bana arkadaşlık eden çok yaşlı, köy şartlarında çile çekmiş birazcıkta demans sürecinde ve çocuksu bir babaannem vardı.
Dedemle babannemin arasında 10 yaş varmış. Babannem alışılmışın tam tersine dedemden büyükmüş. Dedemle Atatürk'e benzediği için evlenmiş. Dedemin ilk evliliği ama babannemin ikinci evliliğimiş. Babannem ilk evliliğini adamın çocuğu olmadığı için sonlandırmış.
Babannemin, komşumuz İnci teyzeyi kendisinin müstakbel kuması zannetmesi, İnci teyze bize geldiğinde bacak bacak üstüne atıp normalde içmediği sigarayı ağzından çekip yalandan üflemesi, İnci teyzenin torunu Gözde'yi ise kendisinin üvey kızı adayı sanıp evden kovmasını o zamanlar anlayamazdım.
Hatırlıyorum Gözdenin burun ucu kalkık ve oldukça küçük bir burnu vardı. Ve babanmem ona '' Senin burun deliklerine iki parmağımı takıp yırtarım!" diyerek korkutarak evden kovardı.
Bir diğer komşumuz yan sokakta yaşayan Ferit abinin ayakkabılarını ise, sivri uzun oldukları için "Şeytan ayakkabısına benziyor"diyerek fırlatıp İnci teyzenin bahçesine doğru atar, ben de Ferit abinin ayakkabılarını almaya giderdim, bazen de Ferit abi kendisi gider alırdı. Böyle yaramaz ve eğlenceli bir babannem vardı. Şu cümlesi hala kulağımda İnci teyze bize geldiğinde babannem ''Burası namuslu ev'' derdi ve triplere girerdi.
Ben henüz anne karnındayken bir ikizim olacakken, içerde bazı şeyler ters gitmiş olacakki malesef hayatta kalabilen o güçlü bebek ben olmuşum.
Tek çocuk olmak beni babanneme daha çok yakınlaştırmıştı ve bağımızı daha güçlü kılmıştı belkide.
Ben ona herkes gibi babaanne demezdim. Benim için onun adı Aba'ydı.
Neden böyle söylediğimi ben de bilmiyorum. Belki küçük dilim bazı kelimeleri söylemeye yetmiyordu, belki de bana özel bir isimdi bu. Ama benim dünyamda Aba, yalnızca bir büyüğüm değildi. Benim peşinden ayrılmadığım, bütün köyü birlikte gezdiğim, sırtına tırmanıp kendimi en güvende hissettiğim kişiydi.
O çok yaşlıydı. Bazen aklı karışır, söylediklerimizi anlamakta zorlanırdı. Fakat ben küçüktüm; onun neden bazen aynı şeyi tekrar tekrar söylediğini, neden kimi zaman dalıp gittiğini anlayamazdım. Kulakları da pek duymazdı.
Doktor babannemin beynin kireçlenmesi olduğunu söylemişti. Bu yüzden annemin doktorun reçete ettiği ilaçları verdiği zaman bazen zehir sanıp içmez, annemin bahçemizdeki vişne hasadından yaptığı vişne suyunu içiyormuş gibi yapıp kanepenin arkasına döküverirdi, ve tabiki ben de ona uyup onu taklit ederdim. Çocukluk aklı işte, biri kocamna bir bebek, diğeri de küçük bir çocuktu.
Benim için önemli olan tek şey, onun yanımda olmasıydı çünkü ben tek çocuktum.
Nereye gitse peşinden giderdim. Evden çıkar, köyün sokaklarında dolaşırdık. Bazen beni sırtına alırdı. Ben de küçücük kollarımla boynuna sarılır, köydeki dünyayı onun omzunun üzerinden seyrederdim. Köydeki dağlardan kardelen çiçeği bulup toplamak bana çok heyecanlı bir aktivite gibi gelirdi, kardelenleri nasıl bulduğunu anlayamazdım ve bu çiçekler sadece yılın belirli zamanlarında çıkarlardı.
O sırtın benim için nasıl bir yer olduğunu şimdi kelimelerle anlatmak zor. İnsan büyüdükçe güvenin ne demek olduğunu öğreniyor. Oysa çocukken güveni tarif edemiyorsun; sadece hissediyorsun.
Benim güvenim ise Aba'nın sırtıydı. Horozdan, kardan, çamurdan, köpekten, sudan korunabildiğim güvenli bir sığınak.
Köydeki günlerimizin kendine özgü bir kokusu vardı. Toprak, odun, soba dumanı, taze ekmek ve bahçedeki hayvanların kokusu birbirine karışırdı. Sabahları mutfakta bir hareketlilik başlar, evin içini sıcaklık sarardı.
Bazen mısır unundan yapılan tavuk yemlerini ibrikteki suyla ıslatıp yerdik. aslında yenmemeliydi tabi biz bunu ayırt edemezdik. Bugün düşününce ne kadar garip geliyor! Ama o zamanlar dünyanın en güzel yiyeceklerinden biriymiş gibi gelirdi bize. Çünkü çocuklukta lezzeti yalnızca yemeğin kendisi belirlemez. Kiminle yediğin, nerede olduğun, o sırada ne hissettiğin de önemlidir. Babannemle iki küçük çocuk gibi türlü yaramazlıklar yapardık .
Bahçemizde tavuklarımız, ördeklerimiz ve Saro adında akıllı mı akıllı bir köpeğimiz vardı. Saro öyle akıllıydı ki kapıları açabiliyordu. Bazen bir hayvanın insanlardan daha fazla şey anladığını düşünürdüm. Onun hareketlerini izlemek, peşinden koşmak, bahçede oyun oynamak benim için başlı başına bir eğlenceydi.
Ama köy hayatının bir de korkulu kahramanı vardı: Çilli horozumuz.
Bahçeye inmek bazen cesaret istiyordu. Çünkü o horoz, önüne gelen herkese saldırmaya hazırdı. Özelliklede çizgili ve desenli kıyafetler onu çok kızdırır ve üzerimize atlayıp ayaklarıyla bize vurur ve gagalamaya çalışırdı. Biz de çocuk aklımızla onun bahçenin sahibi olduğunu artık kabul etmiş, çaresizce kendi evimizin bahçesine inerken bile temkinli davranmaya başlamıştık.
Yinede o neyseki vardı, çünkü en azından yılan çilli horoz varken gelemezdi ve ben tabiki çilli horozu bir yılana tercih ederdim.
Küçük bir köyde yaşıyorduk ama benim dünyamda her şey kocamandı. Bahçe bir macera alanı, ağaçlar tırmanılacak dağlar, sokaklar keşfedilecek ülkelerdi.
Benim çocukluğum böyle geçti: Biraz korkarak, çokça merak ederek ve her gün yeni bir şey keşfederek…