Yıl: 2015
Gönderen: Beran
“Canım, sabah 7’de almam lazım seni. Uzun ve dolu dolu geçireceğimiz bir gün bizi bekliyor.”
Mesajı önce bir kez, sonra tekrar okudum. Sabahın yedisinde kalkmak zorunda mıydım gerçekten? Üstelik ne yapacağımızı bile bilmiyordum. İçimden bir sürü itiraz yükselse de hiçbirini ona yazmaya cesaret edemedim.
Önümde duran çorbadan bir kaşık daha aldım. Bir yandan da cevap vermek için telefonumu elime aldım.
Gönderen: Ben
“Tamam ama nereye gideceğiz? Neden sabah 7 Beran? Hiçbir şey söylemiyorsun. Nasıl bir yer, ne giyeceğim ben şimdi?”
Aklımda bir sürü soru vardı. Gideceğimiz yer açık alan mıydı, kapalı mıydı? Uzun süre dışarıda mı kalacaktık? Hava nasıl olacaktı? İnsan bilmediği bir yere giderken ne giyeceğine nasıl karar verebilirdi ki?
“Yemeğini yedikten sonra mesajlaşsan olmuyor mu gerçekten Ayliz? Buz gibi oldu çorban.”
Sunay, lokmalarımı çoktan saymaya başlamıştı.
“Biliyorsun, sıcak içemiyorum zaten. Soğusun, sorun değil canım. Dert değil.”
Halinden memnunmuşum gibi cevap verdim. O sırada telefonum yeniden titredi.
Gönderen: Beran
“Simsiyah giyin, saçların açık kalsın. Çok da güzel olma ama. :)”
Ekrana bakıp istemsizce gülümsedim. Siyah giyinecektim, saçlarım açık olacaktı. Güzel olmamamı da özellikle rica etmişti. Gerçi bu son isteğini yerine getirebileceğimden pek emin değildim.
Ama hâlâ nereye gideceğimiz hakkında en ufak bir fikrim yoktu.
Gönderen: Ben
“Tamam canım, yarın görüşürüz. Öptüm.”
Daha fazla soru sormak istemedim. Çünkü Beran'ın cevap vermeyeceğini artık biliyordum. Bir şeyi kafasına koyduğunda, son ana kadar sürprizini bozmayı sevmezdi. Uzatmanın bir anlamı yoktu.
Çorbamı bitirdikten sonra kâseyi masaya bıraktım.
“Ellerine sağlık canım, çok güzel olmuş yine.”
Sunay'ın da keyfi pek yerinde görünmüyordu. Bir süredir kendi içine kapanmıştı ama henüz ne olduğunu anlatmamıştı.
“Ne diyor seninki?”
Aslında çok merak ediyormuş gibi sormamıştı. Daha çok sohbetin arasında laf olsun diye söylemiş gibiydi. Yine de cevap verdim.
“Yarın sabah yedide beni alacakmış. Bir de simsiyah giyinmemi, saçlarımı açık bırakmamı istedi.”
Sunay, benim mesajlara baktığım gibi yüzüme baktı. Bir süre hiçbir şey söylemeden düşündü. Sonra oturduğu yerden kalkıp masayı toplamaya başladı.
“Neden siyah? Neden saçların açık? Nereye gidiyorsunuz yani? Bunlar bir ipucu değil ki.”
“Aynı şeyleri düşünüyorum Sunay. Gerçekten bilmiyorum. Ama söylemiyor. Sabah yediyi beklemek dışında şu an yapacak bir şeyimiz yok maalesef.”
Ben de ayağa kalkıp masayı toplamasına yardım etmeye başladım.
“Sence Büge'yi uyandırmalı mıyız?”
Sunayların evine geldiğimizden beri uyuyordu. Kendini iyi hissetmediğini, sanki grip olacağını söylemişti. Tabii ki biz bu açıklamaya pek inanmamıştık ama üzerine de gitmemiştik.
“Bilmiyorum. Bence bırakalım dinlensin. Belki de gerçekten kırgınlığı vardır. Kendisi dinlenip uyansın. Zaten sabah dersiniz yok, biraz daha uyusun.”
Mevsim geçişlerinde hepimiz mutlaka bir tur hastalanırdık. Bu yüzden böyle durumlara alışkındık. Fakat Büge'nin bu seferki hâli biraz farklıydı. Koray'la okulda görüştükten sonra mı morali bozulmuştu, yoksa gerçekten söylediği gibi hasta mıydı, anlayamamıştık.
Bulaşıkları durularken Sunay başını hafifçe salladı.
“Haklısın. Dinlensin. Umarım başka bir şey yoktur.”
Masayı silmeye devam ederken yalnızca,
“Umarım,” diyebildim.
Sunay da Anıl'la görüşüyordu. Anıl, onunla aynı sınıftaydı. Biz Büge'yle birlikte ileride evleneceklerini düşünsek de Sunay, bunun mümkün olmadığını ve zaten ileride evlenmek gibi bir düşüncesi bulunmadığını her fırsatta söylüyordu.
Mutfağı toparladıktan sonra salona geçtik. Bir süre oturup günün değerlendirmesini yaptık. Sunay, Başar Hoca'nın son zamanlarda kendisine garip davrandığından bahsetti. Ben ise bunun ona öyle geldiğini söyleyip duruyordum.
Tam o sırada Büge uyanmış, gözlerini ovuşturarak yanımıza gelmişti.
“Ne yapıyorsunuz siz burada? Neden beni uyandırmadınız?”
Sunay ona dönüp gülümsedi.
“Anlaşılan iyice dinlendin ki dilin çözülmüş.”
Ardından ayağa kalktı.
“Çorba getiriyorum. Bir kâse iç, kırgınlığını alır en azından.”
Büge yanıma oturunca elimi alnına götürüp ateşi var mı diye kontrol ettim.
“Boğazın acıyor mu?”
Başını olumsuz anlamda salladı.
O an şüphelerim biraz daha güçlendi.
“O zaman Koray.”
Bu tek kelimeyle gözlerinin fal taşı gibi açılmasına sebep oldum. Ardından başını hafifçe sallayarak beni doğruladı.
Tam o sırada Sunay, elinde bir tepsiyle içeri girdi. Tepsinin üzerinde bir kâse çorba ve iki dilim ekmek vardı.
“Canım, zahmet etmişsin ama bu bir enfeksiyon, mikrop ya da grip değil. Aşksal bir hastalıkmış.”
Büge'yi gözlerimle işaret ettim.
Önümüzdeki küçük sehpayı almak için ayağa kalktım. Üçlü zigon sehpaların en küçüğünü alıp Büge'nin önüne koydum. Sunay da elindeki tepsiyi sehpanın üzerine bıraktı. Sonra ellerini beline götürerek Büge'nin tam karşısına oturdu.
“Dinliyorum, mikroplu.”
Ben de Sunay'ın yanına yerleşirken başımı salladım.
“Ben de bekliyorum, evet.”
Genelde çok da sıradan konular yüzünden tartıştıkları söylenemezdi. Bu da onlardan biri olacaktı, emindim.
Büge çorbasından bir kaşık aldı.
“Boş verin.”
Dudağının kenarına bulaşan çorbayı diliyle temizleyip devam etti.
“Çünkü yine çok saçma bulacaksınız ama benim için gerçekten saçma değil kızlar. Hem de hiç.”
Anlaşılan kendi kendine düşünmüş, kimsenin fikrini almadan yaşadığı durumun saçma olmadığına karar vermişti. Bu da Büge için başlı başına bir başarıydı.
“İlla ki anlatacaksın. Biz ısrar etmeden şimdi anlatmaya başla bence.”
Ellerimi göğsümde birleştirdim. Büge'nin anlatmadan rahat edemeyeceğini biliyordum. Hele ki sinirliyse, söyleyeceklerini biriktirmesi mümkün değildi. Bir süre sonra taramalı tüfeğe bağlar, aklından geçen her şeyi peş peşe sıralardı.
Sunay'ın da sabrı tükenmeye başlamıştı.
“Hadi ama, gerçekten gerilmeye başlıyorum. Ne oldu da böyle geldin? Sır küpü gibi sustun, sonra da kırgınlığım var deyip uyudun.”
Büge çorba içmeyi bıraktı. Sırtını koltuğa yasladı, sağ ayağını kalçasının altına kıvırdı ve solundaki yastığı kucağına aldı. Ellerini yastığın üzerinde birleştirdi.
İşte şimdi başlıyordu.
“Tamam. Ben bir yere giderken benden izin alsın ya da bana sormadan gitmesin demiyorum. Ama insan görüştüğü kişiye saygısından da planlarını son dakika söylemez. Ben bu akşam için Ortaköy'e gideriz, kumpir yeriz diye düşünmüştüm. Dersimiz erken bitiyordu. Belki birlikte vakit geçiririz dedim. Tamam, belki benim de hatam olabilir. Fikrimi daha önce söylemedim, ona sunmadım. Çünkü ben de kesin karar vermemiştim. Emin değildim. Önce onun da ne düşündüğünü öğrenmek istemiştim.”
Bir an durdu. En azından kendi hatasını da kabul edebiliyordu. Bu da bir başlangıçtı.
Fakat nefes almadan konuşmaya devam etti.
“Beyefendi akşam için çocuklarla Big Mamma's'a gidip kahve içmeye sözleşmiş. Hem de üç gün öncesinden! İyi de ben kimim? Neden ben daha kesinleşmemiş bir planımı bile seninle paylaşırken, sen bana son dakika haber veriyorsun? Ben kimseye hesap sormuyorum. Ama insan hayatı tek başına yaşamıyor ki! Bir türlü bunu öğretemedim.”
Sonunda durdu ve başını iki eliyle ovaladı.
“Hepsi bu. Başka bir şey yok. Lütfen olumsuz düşüncelerinizi, onu savunacak fikirlerinizi kendinize saklayın. Çünkü şu an sinirlerimi ve öfkemi tekrar hatırladım. Bu konuyla hiçbir ilginiz yokken sizi kırmak istemiyorum.”
Söyleyeceklerini bitirmişti.
Ben ise bir süre sessiz kaldım.
Çünkü Beran'la ilişkime baktığımda, Büge'nin anlattıklarının bana hiç de yabancı olmadığını fark ettim.
Ben Beran'a bir yere giderken kimlerle gideceğimi, saat kaçta döneceğimi söylüyordum. Bazen gittiğim yerden fotoğraf da gönderiyordum. Aslında bunlar ilk zamanlarda böyle değildi. Sonrasında, nasıl olduğunu farkına bile varmadan, ilişkimizin bir parçası hâline gelmişti.
Beran benden bunları istedikçe ben de merak etmesem bile aynı şeyleri ondan beklemeye başlamıştım.
Bu yüzden Büge'nin yaşadıkları hakkında çok fazla yorum yapmanın bana düşmediğini düşündüm.
Bu akşam Sunaylara gelirken bile Beran'a haber vermekle kalmamış, neredeyse izin istemiştim.
Kocam değildi. Babam değildi. Üstelik babamdan bile çoğu zaman izin almazdım.
Kızlar bu durumun tam olarak böyle olduğunu bilmese de aramızdaki bir garipliği seziyorlardı.
Sunay bana döndü.
“Sen ne düşünüyorsun?”
Sanki bu soruyu özellikle bana yöneltmişti. Ne cevap vereceğimi düşünürken telefonum çalmaya başladı.
Ekranda Beran'ın adını görünce içimde hafif bir rahatlama hissettim. Telefonu elime alıp camın kenarına doğru yürüdüm. Kızlardan biraz uzaklaşarak aramayı açtım.
“Efendim?”
“Ne yapıyorsun sevgilim?”
“Kızlarla oturuyoruz. Sen ne yapıyorsun?”
“Ben de oturuyorum da... Mesaj atsam geç görürsün diye arayıp sormak istedim. Çocuklar dışarı çıkalım dedi. Birkaç saatliğine uygun mudur?”
Aslında kiminle gideceğini sormayacaktım. Ama az önce Büge'nin anlattıklarını dinledikten sonra, onun yaptığı şeyi ben de yapmak istedim.
“Kim kim?”
“Futbol takımındakiler. Her zamanki tayfa. Sorun olursa gitmeyebilirim.”
Bunu söylerken sesinde gerçekten de gitmemeye razıymış gibi bir hâl vardı.
Ben ise Beran'a hiçbir zaman doğrudan git ya da gitme dememiştim. O benden böyle şeyler istese de, hatta bazen bunu tartışma konusu hâline getirse de ben ona kısasa kısas yapmamıştım.
“Tabii, olur. Ne olacak? Haber verirsin olur mu? Ben bakarım mesaja.”
Bu cevabı verirken kızların beni duymaması için içimden bildiğim bütün duaları okudum.
“Tamam güzelim. Öpüyorum seni. Geç olmadan eve dönerim. Sen de erken uyu, sabah erken kalkacağız. Seni seviyorum.”
“Ben de seni seviyorum. Dikkat et, öptüm çok.”
Telefonu kapattım.
Bir an camın önünde öylece kaldım. Sonra tereddütle kızların yanına döndüm ve az önce oturduğum yere yeniden yerleştim.
“Kimdi o?” diye sordu Büge.
Sanki az önce konuştuğumuz konuya dönmek istemiyormuş gibi davranıyordu.
“Beran'dı, kim olacak?”
Sunay hiç beklemeden araya girdi.
“Dışarı çıkmak için izin istiyor. Sen de bize gelmek için izin istedin mi? Yoksa haber vermedin de kızmak için mi aradı?”
Vurmuştu. Hem de tam on ikiden.
Sunay'dan hiçbir şey kaçmazdı. Ama bunu bu kadar açık söyleyince kendimi kötü hissetmiştim.
“Evet, dışarı çıkacak. Evet, izin istedi. Ama biz bunu ilişkimizde normal görüyoruz Sunay. Şu anda bir sorun teşkil etmiyor. Haber vermekle aynı şey gibi düşünüyoruz. Zaten şu zamana kadar da birbirimize gitme demedik.”
Aslında ufak bir yalan söylemiştim.
Beran bana defalarca gitme demişti.
Ben ise çoğu zaman yalnızca “Tamam,” diyebilmiştim.
Sunay yüzüme bakmayı sürdürdü ama bir şey söylemedi.
Büge yeniden konuya döndü.
“O zaman benim konuma dönelim hadi. Sana göre benim hissettiğim durum normal, öyle mi?”
Benden bir onay bekliyordu. Yaşadıklarımız tamamen aynı değildi ama birbirine benzeyen tarafları vardı.
Bir süre düşündüm.
“Aslında haklısın, evet. Çünkü ben buraya gelirken Beran'a 'Sunaylara gidebilir miyim?' diye sormadım. Gitmemde bir sakınca var mı, önceden yapılmış bir planımız var mı diye sordum. Hemen hemen aynı şey. Sen de haklısın. Belki ben Beran'a böyle sormasaydım, onun da bizim adımıza yaptığı bir plan varsa onu kırabilirdim. Sunay'a göre bu izin istemek olabilir ama ben ilişkimden memnunum. Dediğim gibi, sen de haklısın. Fakat bunu Koray'la konuşman gerekiyor. Böyle kendi kendine içine kapanarak bir sonuca varamazsın. Hele ki konuşup anlatmadan, kim olursa olsun karşındaki insanın suskunluğundan kırgınlığını anlamasını bekleyemezsin.”
Sunay ağzını açmadı.
Söylediklerim ona göre ters şeylerdi. Bunu yüzünden anlayabiliyordum. Belki de onun gözünde bir ilişkide olması gereken şeyle benim normal kabul ettiğim şey birbirinden çok farklıydı.
Büge ise daha fazla uzatmak istemedi. Sonra konuşuruz dercesine bana küçük bir işaret yaptı. Ben de gözlerimle onu onayladım.
Konuyu değiştirdik.
Ve çok geçmeden yine her zamanki EyBiEs grubuna dönüştük.
Sebepsiz yere gülen, kahkahalar atan, gözlerinden yaş gelen, gülmekten nefesi kesilen üç kız...
Bazen birimizin söylediği en saçma cümle, diğer ikisini dakikalarca güldürmeye yeterdi. Bazen hiçbir şey konuşmadan da anlaşırdık. Birimizin canı sıkkınsa diğer ikisi bunu mutlaka fark ederdi. Birbirimizin en küçük ayrıntılarını bilirdik.
Ben aramıza başka insanların girmesini istemiyordum.
Ne Beran'ın, ne Koray'ın, ne Anıl'ın...
Ben kendimiz olan EyBiEs grubunu seviyordum.
Çünkü bazı insanlar hayatınıza sonradan girerdi ama çoktan sizin bir parçanız olmuşlardı.
Ben kız kardeşlerimi seviyordum.
Bütün günü kızlarla birlikte geçirdik. Önce bütün erkeklere nefret kustuk, sonra onlar olmasa gerçekten üzüleceğimizi fark edip sevgimizi yeniden hatırladık. Bir ara Koray'ı savunmaya çalıştık, ardından Anıl'ın eksiklerini sıraladık. Beran ise bütün bu konuşmaların dışında kalmayı başaramadı tabii. Onun da hakkından yeterince gelmiştik.
Günün nasıl geçtiğini anlamamıştım bile.
Beran, akşam boyunca attığı her adımı bana haber veriyordu. Kimlerle olduğunu, nereye geçtiklerini, ne zaman döneceğini yazıyordu. Hatta eve geç kalacağını da söylemişti. Ben de arada cevap veriyor, sabahki planımızı düşünerek bir an önce uyumam gerektiğini kendime hatırlatıyordum.
Ama insanın uykusu geldiğinde verdiği kararlar pek de işe yaramıyordu.
Telefonum elimde, koltuğun bir köşesine kıvrılmış hâlde gözlerimi kapatmışım. Beran'ın eve dönmesini bekleyemeden çoktan uykuya dalmıştım. Sunay ve Büge de benden farklı değildi. Birimiz koltuğun ucunda, diğerimiz yastıklara sarılmış, öteki de üzerine aldığı battaniyeyle olduğu yerde kalakalmıştı.
Bizi gören biri, geceyi böyle bitirmeyi özellikle planladığımızı düşünebilirdi.
Oysa bizim en sevdiğimiz şeylerden biri buydu. Bir aradayken kendimiz olmak için çaba harcamamıza gerek kalmıyordu. Güzel görünmek, doğru cümleler kurmak, bir şeyleri saklamak zorunda değildik. Ne hissediyorsak onu yaşıyor, ne düşünüyorsak söylüyorduk. Bazen birbirimize kızıyor, bazen aynı şeye saatlerce gülüyorduk.
Ama hiçbir zaman birbirimize karşı yapmacık olmuyorduk.
Ben bu samimiyeti seviyordum. Ne olursa olsun, kendimiz kalabilmeyi...
Sabah için alarmımı 05.30'a kurmuştum. Beran'ın beni yedide alacağını düşünürsek önümde bir buçuk saat vardı. Kalkacak, güzelce hazırlanacak, makyajımı yapacak ve kendime bir filtre kahve hazırlayacaktım. Çünkü o saatte ayılabilmem için kahveden başka bir mucizeye ihtiyacım olabilirdi.
Üstelik Beran'ın ne planladığını hâlâ bilmiyordum. Siyah giymemi istemiş, saçlarımı açık bırakmamı söylemişti. Bunun dışında tek bir ipucu bile vermemişti.
Telefonumu sehpanın üzerine bıraktığımı hatırlıyordum. Alarmı kurduğumdan emin olmak için uyumadan önce son kez kontrol etmiştim.
Sabahın nasıl başlayacağını merak ederek gözlerimi kapatmıştım.
Yalnızca bir şeyden emindim.
Beran'ın benim için hazırladığı bu gün, sıradan bir gün olmayacaktı.
Alarmın ikinci çalışında mecburen kalkmam gerektiğini hatırladım. Gözlerimi ovuşturarak doğruldum. Koltukta uyuyakalmak hiç de iyi bir fikir değildi. Boynum tutulmuş, sırtım ağrımaya başlamıştı.
Dizime başını koymuş olan Büge'yi uyandırmamak için olduğum yerden yavaşça kalktım. Üzerimdeki battaniyeyi düzelttim ve sessiz adımlarla mutfağa doğru ilerledim.
Önce filtre kahve makinesini çalıştırdım. Ardından elimi yüzümü yıkamak için banyoya gittim. İçeriden gelen küçük bir sesle irkildim. Bir an durup dinledim.
Umarım kimseyi uyandırmamışımdır, diye geçirdim içimden.
Sunay dün gece dolabından kıyafet alabileceğimi söylemişti. Beran da simsiyah giyinmemi istediğine göre hazırlanmak pek zor olmayacaktı. Zaten geceden saçlarımı balıksırtı şeklinde örmüştüm. Çıkmadan beş dakika önce açar, salık bırakırdım. Beran özellikle saçlarımın açık olmasını istemişti.
Yüzüme soğuk su çarptığımda bir kez daha irkildim. Bir daha, bir daha derken sonunda kendime gelmiş gibiydim. Havluyla yüzümü kurulayıp yerine bıraktım. Tam o sırada kahve makinesinin sesi duyuldu.
Kahvem hazırdı.
Üst dolaptan bir kupa çıkardım ve kahveyi içine doldurmaya başladım. Kokusu bile ayılmama yetmişti. Kupamı elime alırken telefonumu da yanıma aldım.
Gönderen: Ben
“Günaydın hayatım.”
Mesajı gönderdikten sonra kahvemden bir yudum aldım ve göz makyajımı yapmak için yeniden banyoya geçtim.
Sadece eyeliner ve rimel sürecektim. Nereye gideceğimiz hakkında en ufak bir fikrim olmadığı gibi tahminim de yoktu. Abartılı bir makyaj fazla kaçar, çok sade kalmak da içime sinmezdi. En iyisi her zamanki hâlimde olmaktı.
Beran'ı çok özlemiştim.
Kokusunu, elimi tutuşunu, bana gülüşünü... O ela gözlerinin içinde kaybolmayı...
Bazen yanımdayken bile onu özlediğimi düşünüyordum. Şimdi ise birkaç saattir görmemiş olmak bile yetmişti.
Titreyen elimle eyeliner çekmeye çalışırken kendimle küçük bir mücadele verdim. Bir gözüm bittiğinde diğerine geçtim. Birkaç düzeltmenin ardından sonunda makyajımı tamamlamıştım.
Sunay'ın odasına geçip gardırobunun kapağını açtım. Bir süre kıyafetlerine baktıktan sonra siyah dar bir pantolonla siyah, tül detaylı, omuzları dantelli bir gömlek seçtim.
Pantolonu bacaklarımdan yukarı çekip düğmesini ve fermuarını kapattım. Ardından gömleği kollarımdan geçirdim.
Tam o sırada telefonumdan mesaj sesi geldi.
Gönderen: Beran
“Günaydın sevgilim. Tam 7'de kapıda olacağım.”
Mesajı okurken sanki sesini duymuştum.
Beran'ın yanındayken başımı omzuna koyup gözlerimi kapatırdım. O an bütün dünyayı sessize almışım gibi hissederdim. Ne düşünmem gereken bir şey kalırdı ne de yetişmem gereken bir yer. Sadece onun yanında olmanın verdiği huzur...
Onu her dakika biraz daha özlüyordum.
Gömleğin düğmelerini ilikledim. Ancak alttaki ilk üç düğmeyi açık bırakarak gömleğin uçlarını 2012-2013 yıllarında moda olan bağlama tekniğiyle birleştirdim. Aynanın karşısına geçip kendime baktım.
Bir süre öylece durdum.
Beran'ı hak edecek ne yapmıştım?
Beni o kadar çok düşünüyor, bazen kendinden bile sakınıyordu. Küçük ayrıntıları hatırlıyor, neyi sevip neyi sevmediğimi biliyordu. Bazen bir cümlesiyle bütün günümü güzelleştirebiliyordu.
Saat altıyı gösteriyordu. Gelmesine daha bir saat vardı.
Kahvaltı edip etmeyeceğimizi bilmiyordum. Belki gideceğimiz yerde kahvaltı yapacaktık, belki de günün ilk öğününü çok daha sonra yiyecektik. Aç kalıp bütün günümü mahvetmek istemediğim için Beran'ı aramaya karar verdim.
Telefon uzun uzun çaldı ama açan olmadı.
“Umarım uyuyakalmamıştır,” diye düşündüm.
Telefonu yatağın üzerine bırakmıştım ki birkaç saniye sonra yeniden çalmaya başladı.
Beran arıyordu.
“Yetişemedim hayatım. Duştan şimdi çıktım.”
“Sorun değil. Sadece kahvaltı eder miyiz diye sormak istemiştim. Ona göre bir şeyler atıştıracağım.”
“Atıştır hayatım. Çünkü hemen kahvaltı edemeyebiliriz. Tansiyonun falan düşmesin. Ben de şimdi saçımı kurutup giyinip çıkacağım. Sen arayınca elim ayağım titredi, havluya sarılmadan seni aradım.”
Havluya sarılma detayına kadar anlatmasına gerek yoktu tabii. Ama bunu düşünürken yüzümde istemsiz bir gülümseme oluştu. Duymamış gibi yaptım.
“Tamam. O zaman sana da sandviç hazırlamamı ister misin?”
“Çok iyi olur güzelim.”
Yine o kelime...
Güzelim.
Beran ne zaman bana böyle seslense kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyordu. Sanki her defasında aynı şeyi söylüyordu: Ayliz, gel ve bana tekrar tekrar âşık ol.
“Tamam canım, hazırlıyorum. Gelmene beş dakika kala haber ver. Öptüm.”
“Tamam canım.”
Telefonu kapattıktan sonra mutfağa geçtim.
Ekmekliği açtım. İçinde iki adet sandviç ekmeği vardı. İkisini de çıkarıp ortadan ikiye böldüm. Ardından buzdolabından labne peyniri, salatalık, domates ve taze nane çıkardım.
Her birinin içine sırayla malzemeleri yerleştirdim. Fazla doldurmamaya dikkat ettim. Sonra ikisini de streç filme sardım ve mutfak kapısının arkasındaki poşetlikten küçük bir karton poşet çıkararak içine koydum.
Beran'ın sabah kahvaltısını da hazırlamıştım.
Demlediğim filtre kahveden biraz kaldığını hatırlayıp kupamı yeniden doldurdum. Ardından balkona çıktım.
Hava henüz tam anlamıyla aydınlanmamıştı. Sabahın o sessizliğinde, elimde kahvemle bir süre etrafı izledim.
Beran çok farklıydı.
Her defasında içimde kelebekler uçuşuyor, onu gördüğümde sanki ilk kez karşılaşmışız gibi elim ayağıma dolaşıyordu. Ne kadar zaman geçerse geçsin, bu heyecanımdan bir şey eksilmiyordu.
Kahvemi yudumlayıp balkondaki sandalyeye oturdum. Bir süre sonra kupamı içeri bıraktım ve saçlarıma geçtim. Balıksırtı örgülerimi dikkatlice açtım. Parmaklarımla saçlarımı düzelttim, birkaç tutamı yüzümün iki yanına bıraktım.
Son olarak dudağıma parlatıcı sürdüm.
Aynada kendime son bir kez baktığım sırada telefonum titredi.
Gönderen: Beran
“Beş dakika.”
İşte o an içimdeki bütün heyecan yeniden canlandı.
Çantamı hazırladım, sandviçlerin olduğu poşeti aldım ve kapıya yakın bir yere bıraktım.
Sonunda ona da kokusuna da kavuşacaktım.
Ve hâlâ nereye gideceğimizi bilmiyordum.
Asansörün düğmesine bastım ama gelmesini bekleyemeyecek kadar sabırsızdım. Birkaç saniye kapının önünde durduktan sonra vazgeçtim. Merdivenlerden koşar adımlarla aşağı inmeye başladım.
Ayağımda bordo tabanlı, kahverengi detayları olan Puma spor ayakkabılarım vardı. Apartmanın kapısını açtığımda ise karşımda, arabasından inmiş ve sağ kapıya yaslanarak beni bekleyen Beran'ı gördüm.
Üzerinde siyah bir tişört, kırmızı şerit detaylı siyah deri ceket ve dizleri yırtık siyah kot pantolonu vardı. Bembeyaz dişlerini göstererek bana gülümsedi.
İşte yine olmuştu.
Onu ilk gördüğüm günkü gibi hissetmeye başlamıştım. Sanki bütün hazırlığım, bütün heyecanım bir anda anlam kazanmıştı. Kendimi ve düşüncelerimi toparlayıp ben de ona gülümsedim. Hiç vakit kaybetmeden yanına giderek boynuna sarıldım.
“Hoş geldin güzelim. Şimdi günüm aydınlandı.”
Belimi koluyla kavradı. Biraz geri çekilip gözlerinin içine baktım.
“Hoş buldum. Çok özledim seni.”
Bunu söylerken yine utanmış, yüzüm kızarmıştı. Beran'ın yanında ne kadar zaman geçirirsem geçireyim, bazı şeylere alışamıyordum.
Evden çıkmadan önce üzerime deri görünümlü siyah trençkotumu giymiştim. İnce olmasına rağmen şu an içinde bulunduğum heyecan ve Beran'ın yakınlığı yüzünden sıcaktan pişiyormuşum gibi hissediyordum.
“Hadi, gidiyoruz. Umarım çok sıra yoktur.”
Elini sağ kapının koluna uzattı. Ben de gülümseyerek arabaya bindim.
Hâlâ nereye gideceğimizi bilmiyordum. Ama en azından sıra bekleyeceğimiz bir yere gideceğimizi öğrenmiştim.
Beran arabayı çalıştırıp Eminönü tarafına doğru sürmeye başladı. Buraları çok seviyordum. İstanbul'un o kendine özgü kalabalığını, sokaklarını, deniz kokusunu... Fakat henüz bunları Beran'la paylaşma fırsatım olmamıştı.
Sessizliğimi korudum. Yol boyunca nereye gittiğimize dair tek bir soru bile sormadım.
Evde hazırladığım sandviçleri çok beğenmişti. Sanki ona dünyanın en güzel yemeğini yapmışım gibi dilinden düşürmüyordu. Arada bir elini vitesin üzerinden çekip elimi tutuyor, öpüyor ve ardından yeniden dikkatini yola veriyordu.
Ben de her defasında gülümsemekten kendimi alamıyordum.
Bir süre sonra Taksim Meydanı'na yakın bir otoparka girdi. Arabayı park etti ve bana döndü.
“Hadi güzelim, iniyoruz.”
Önce etrafıma baktım. Nerede, ne için sıra bekleyeceğimizi hâlâ anlayamamıştım. Arabadan indim. Beran aracı kilitledikten sonra elimi tuttu ve yürümeye başladık.
Nereye gittiğimizi bilmediğim için yalnızca elini tutup peşinden ilerliyordum.
“Hâlâ nereye gideceğimizi söylemedin Beran. Bu kadar dayanabildim artık, sormadan edemeyeceğim.”
Başını bana doğru çevirdi. Hafifçe gülümsedi.
“Sürpriz.”
Yine tek kelimeyle bütün merakımı üzerime bırakmıştı.
Etrafıma bakındım. Sanki o an dünyanın en mutlu insanı bendim. Beran'ın yanında hep böyle mi hissedecektim acaba? Yoksa bu, zamanla geçecek bir heyecandan mı ibaretti?
Tam o sırada Galata Kulesi'ni gördüm.
Beran, kuleyi fark ettiğimi anlamış olacak ki yüzüme baktı. Gülümsüyordu.
“Hâlâ merak ediyor musun?”
“Evet, ediyorum. Sen de her merak edişimde sessizliğini korumaya devam ediyorsun.”
Beni Galata Kulesi'ne girmek için bekleyen insanların arkasına götürdü. Sıranın sonunda durduk. Önümüzde yalnızca üç çift vardı.
“Neden durduk?”
Beran elimi biraz daha sıkı tuttu.
“Durduk çünkü birazdan seninle birlikte bütün İstanbul'u izleyeceğiz.”
Bir an olduğum yerde kaldım.
Galata Kulesi'ne çıkmak istediğim bir yerdi. Belki de hakkında anlatılan rivayet yüzünden buna hiçbir zaman cesaret edememiştim. Tek başıma gitmek de istememiştim.
Bugün aklıma gelebilecek her şeyi düşünmüştüm ama Galata Kulesi'ne çıkacağımızı asla tahmin etmemiştim.
“Ciddi misin sen?”
Hâlâ inanamıyordum.
Ben bunları düşünürken sıra bize gelmişti bile. Merdivenlerden içeri girdik. Beran bilet gişesine yaklaşarak,
“İki öğrenci lütfen,” dedi.
Biletleri hazırlayan kadın önce Beran'a, sonra bana baktı. Yüzünde sıcak bir gülümseme vardı.
“Çok şanslısın. İlk defa bir rivayetin gerçek olacağına inandığım bir çiftle karşı karşıyayım.”
Ne diyeceğimi bilemeden gülümsedim.
Kadın biletleri Beran'a uzatırken konuşmasına devam etti.
“Bu çocuk seni deli gibi seviyor. Gözlerinden belli.”
Önüme düşen saçlarımın arasından Beran'a baktım. O da gülümseyerek biletleri aldı. Uzattığı elini tuttum ve birlikte asansöre bindik.
“Şaşırman ne zaman bitecek?” dedi. “Çünkü bu anın tadını çıkarmamız gerekiyor.”
“Şaşkınım, evet. Çünkü bugün buraya geleceğimiz aklıma hiç gelmezdi. Gerçekten çok teşekkür ederim.”
Asansör durduğunda dışarı çıktık. Son birkaç merdiven basamağını loş bir ışık eşliğinde tırmandık. Üst katta kafe ve restoranı andıran bir alan vardı. Masaların arasından geçerek kulenin balkonuna çıktık.
Ve İstanbul ayaklarımızın altındaydı.
Bir süre hiçbir şey söyleyemedim. Balkonun demirlerine ellerimi koydum. Sanki İstanbul'un kendine has bir kokusu varmış gibi derin bir nefes aldım.
Manzara gerçekten büyüleyiciydi.
“Teşekkür ederim Beran. Uzun zamandır kendimi böyle mutlu hissetmemiştim.”
Arkamdan bana yaklaştı. Kollarını belime doladı ve boynuma küçük bir öpücük bıraktı.
“Ben teşekkür ederim sevgilim. Çünkü sen hayatıma girdiğinden beri kendimi dünyanın en mutlu adamı gibi hissediyorum.”
Ellerimi balkon demirlerinden çekip ona doğru döndüm ve sıkıca sarıldım. Boyu benden uzun olduğu için başım tam kalbinin hizasına geliyordu. Kalbinin sesini duyabiliyordum.
Onun da kalbi benimki gibi hızlı atıyordu.
Bir süre öylece kaldık.
Sonra Beran biraz geri çekildi. Ellerimi iki avucunun arasına aldı ve gözlerimin içine baktı.
“Ayliz, sana bir şey söylemem gerekiyor.”
Sesindeki ciddiyetle gülümsemem biraz değişti. Ne söyleyeceğini merak ederek yüzüne baktım.
“Şu an ayaklarımızın altında koca bir İstanbul var ama benim kalbimde yalnızca sen varsın. Bunca yapının, denizin ve kalabalığın ortasında benim gördüğüm en güzel şey yine sensin.”
Başparmağıyla elimi okşadı.
“Tıpkı Galata'nın Kız Kulesi'ni sevdiği gibi, ben de seni bu şehre yukarıdan fısıldamak istedim. Rivayete göre Galata Kulesi'ne ilk kez birlikte çıkan çiftler evlenirmiş. Bilmiyorum, belki sadece bir hikâyedir. Ama ben bizim hikâyemizin buradan sonra hiç bitmemesini istiyorum. Bu kule ve İstanbul şahidimiz olsun. Benimle evlenir misin?”
Dünyanın sesi bir anda kesilmiş gibiydi.
Beran konuşmaya devam etti.
“Biliyorum, yanımda bir yüzük yok. Özel bir hazırlık, süslemeler ya da önceden düşünülmüş bir plan da yok. Aslında bunu bugün söylemek gibi bir düşüncem bile yoktu. Ama buraya seninle çıkınca, hayatımın geri kalanını da seninle geçirmek istediğimden bir kez daha emin oldum.”
Şok üstüne şok yaşıyordum.
Galata Kulesi...
Evlilik teklifi...
Beran...
Günün sonunda neler yaşayacağımı hayal bile edemiyordum.
Bir süre ellerine baktım. Sonra gözlerimi yeniden ona çevirdim.
“Yüzüğe ya da süslemelere hiç ihtiyacım yok ki. Sen yanımdayken, bana böyle içten bakarken zaten sahip olabileceğim en güzel hazineye sahibim. Bunun bir planın içinde olmaması bu anı benim için daha da unutulmaz kıldı.”
Gözlerim dolmuştu. Gülümsememi tutamıyordum.
“İstanbul ve Galata şahidimiz olsun. Bundan sonra yaşayacağım bütün günleri seninle geçirmek istiyorum. Evet Beran. Seninle evlenmek istiyorum!”
Beran ellerimi bıraktı ve beni sımsıkı kucakladı.
O an dünyanın en mutlu insanları bizdik.
Kulenin balkonunun farklı köşelerinde fotoğraflar çektik. Bazen birbirimize sarıldık, bazen manzarayı arkamıza alıp gülümsedik. Her fotoğrafımızda aynı mutluluk vardı.
Ve ben, bundan sonra da hep böyle olacağımıza inanıyordum.
Kuleden aşağı indiğimizde kırmızı kalpli balonlar satan bir satıcı gördük. Beran cüzdanını çıkarıp balonlardan birini aldı. Ardından yanıma doğru yürüdü.
“Al bakalım. Balonlara nasıl isteyerek baktığını gördüm, dayanamadım.”
Elimdeki balona bakıp güldüm.
“Teşekkür ederim ama bu gidişle iyice şımaracağım.”
“Bekle.”
Yoldan geçen genç bir çifti durdurdu.
“Merhaba, kız arkadaşımla bir fotoğrafımızı çekebilir misiniz?”
Çift gülümseyerek başlarını salladı. Beran telefonunu uzattı ve yanıma geldi. Galata Kulesi'ni arkamıza aldık. Elimde kırmızı kalpli balonla yan yana durup gülümsedik.
O anı da ölümsüzleştirmiştik.
Beran telefonu geri alıp çifte teşekkür etti. Sonra fotoğrafı açarak bir süre inceledi.
“Çok güzel gülüyorsun. Yine çok güzel çıkmışız. Ben bunu telefonumun ekranına koyacağım. Çünkü senin gülüşün bana huzur veriyor.”
Fotoğrafa baktım.
Gerçekten çok güzel çıkmıştık.
İçimi yine aynı his kapladı. Sanki Beran'ı yıllardır tanıyordum. Sanki benim için yaratılmış, bir gün karşıma çıkacağı günü beklemişti.
Elimden tuttu ve vapurların olduğu tarafa doğru yürümeye başladık.
Ben ise elimde kırmızı kalpli balonla küçük bir kız çocuğu gibi hem sevinçli hem de heyecanlıydım.
“Karşıya geçeceğiz. Üsküdar mı, Kadıköy mü? Sen karar ver.”
Hiç düşünmeden cevap verdim.
“Üsküdar. Galata'dan sonra Kız Kulesi'ni de görelim, olmaz mı?”
Başını onaylarcasına salladı.
Vapura binmeden önce simit yemek isteyip istemediğimi sordu. Havadan mı bilmem ama karnım acıkmaya başlamıştı. İstediğimi söyledim. İki simit alıp vapur saatini beklemek üzere iskelenin bekleme alanına geçtik.
Bir süre yan yana oturduk. Elimdeki balon hafifçe hareket ediyor, ben de arada bir ona bakıp gülümsüyordum.
“Beran, ben her şey için teşekkür ederim. Gerçekten çok teşekkür ederim.”
Bana dönüp kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Teşekkür etmen için bir şey yapmıyorum Ayliz. Ben sevgilimle her şeyi yaşamak istiyorum. Aaa, pardon... Evleneceğim insanla.”
Gülmeye başladım.
“Evleneceğim insan mı?”
“Evet. Bu arada Rahşan yengem bizi yemeğe davet etti.”
Bir an duraksadım.
“Ne zaman?”
“Yakında. Ama sen kesin çok erken diyeceğin için bu aralar yoğun olduğunu, Esra'ya bile zor vakit ayırabildiğini söyledim.”
Esra?
Kız kardeşi?
“Esra?”
Beran gülümseyerek başını salladı.
“Evet, Esra. Esra seninle tanışmak istiyor. Ben de hayır diyemedim. Daha doğrusu Esra'dan çok annem merak ediyor ve Esra'yı da sürekli sıkıştırıyor. İkisinin de merakını gidermek için bir görümce-gelin tanışması ayarlamak gerekiyor sanırım. Diğer akrabalara sonra bakarız artık.”
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Öncelikle bana fikrimi sormuş olmasına sevindim. Ama bir yandan da evlilik teklifinin üzerinden henüz ne kadar zaman geçmişti ki aile tanışmalarına başlamıştık?
“Öncelikle teşekkür ederim tabii, bana fikrimi sorduğun için. Ama... Neyse, tamam. Sadece Esra şimdilik. Sanırım bünyem bunu kaldırabilir.”
Kahkahalara boğuldum.
Beran da benimle birlikte gülmeye başladı.
Aslında bana sormadan karar vermesine biraz sinirlenmiştim ama onu görünce o sinir de bir anda uçup gitmişti.
Galata'da başlayan bu günün daha ne kadar sürprizle devam edeceğini bilmiyordum.
Ama artık bir şeyi biliyordum.
Beran benimle evlenmek istiyordu.
Ve ben de onunla...
Vapura bindiğimizde dışarıda oturmak istediğimi söyledim. Denizden gelen o kendine has koku, yüzüme çarpan rüzgâr ve martıların sesleri bütün bedenimi sarmıştı. İstanbul'u seviyordum ama o gün sanki her şey daha güzeldi. Belki manzara değişmemişti, belki deniz yine aynı denizdi ama yanımda Beran vardı. İnsan sevdiği biriyleyken en sıradan anları bile unutulmaz kılabiliyordu.
Beran sürekli bana bakıp gülümsüyordu. Bazen göz göze geliyor, bazen de onu izlediğimi fark etmesin diye başımı başka tarafa çeviriyordum. Bir ara bana doğru yaklaştı. Dudaklarını kulağıma yaklaştırarak fısıldadı:
“Sen benim en güzel şansımsın.”
O an içimden bir şeyler geçti. Kelimeleri kulağımda yankılanırken bütün bedenim ürperdi. Nefesim bir anlığına kesilmiş gibi oldu. Başımı ona çevirdiğimde yine o gülümsemesiyle karşılaştım. Nasıl yapıyordu bilmiyordum ama tek bir cümlesiyle bile içimdeki bütün duyguları birbirine karıştırabiliyordu.
Ben Beran'ı yalnızca sevmiyordum. Onun yanındayken kendimi başka türlü hissediyordum. Sesini duyduğumda içim sakinleşiyor, bana dokunduğunda kalbim hızlanıyor, gözlerime baktığında söyleyeceklerimi unutuyordum. Bazen onunla konuşurken ne söylediğimi bile düşünmeden gülümsediğimi fark ediyordum. Sanki içimde uzun zamandır kimsenin dokunamadığı bir yer vardı ve Beran oraya ulaşmayı başarmıştı. Onunla geçirdiğim her dakikayı biraz daha uzatmak, elini biraz daha uzun tutmak, başımı omzuna biraz daha fazla yaslamak istiyordum. O gün İstanbul'un bütün güzellikleri gözlerimin önündeydi ama benim için en güzel manzara yanımda oturan adamdı.
Vapur Üsküdar İskelesi'ne yanaşmıştı.
“Hadi güzelim, geldik.”
Başımı omzuna koymuş, rüzgârın ve deniz kokusunun etkisiyle gözlerimi kapatmıştım. Birkaç saniye daha öyle kalmak istedim. Huzurun tadını çıkarıyordum. Beran'ın omzunda olmak, elini elimde hissetmek ve hiçbir yere yetişmek zorunda olmamak... O an başka hiçbir şeye ihtiyacım yoktu.
Üsküdar'da bir kafeye oturduk. İkimiz de limonata söyledik. Bir süre sohbet ettik, birbirimize takıldık ve günün başından beri yaşadıklarımızı konuştuk. Ardından sahile doğru yürümeye başladık.
Bütün gün elimde kırmızı kalpli balonum vardı. Bazen rüzgârla birlikte yukarı doğru yükseliyor, ben de ipini biraz daha sıkı tutuyordum. Beran her seferinde bana bakıp gülüyordu.
Sahilde kayalıkların üzerine oturduk. Kız Kulesi'ni arkamıza alarak peş peşe fotoğraflar çektik. Bazen Beran'ın omzuna yaslandım, bazen yüzümü ona çevirdim. Her fotoğrafta gülüyordum. Galata'da başlayan o mutluluk, Üsküdar'da da benimleydi.
Ben bu hayatta Beran'ı hak edecek ne yapmıştım, gerçekten bilmiyordum.
Bana kendimi bu kadar özel hissettirmesinin bir karşılığı var mıydı? Yoksa insan sevildiğinde kendini böyle mi hissederdi?
Belki de bütün soruların cevabını bulmaya çalışmama gerek yoktu.
Çünkü o gün bildiğim tek bir şey vardı.
Ben Beran'ı çok seviyordum.
Ben Beran'a aittim.
Ve onun da bana ait olduğuna inanıyordum.