Kardeşiyle geçirdiği o günlerin arasında, Ali'nin hafızasında bambaşka bir an da duruyordu. Hangi mevsim olduğunu hatırlamıyordu. Mutfakta meyve soymaya çalışırken bıçak kaymış, parmağı kesilmişti. Önce bıçağa, sonra eline baktı. Kanı görünce bir an ne yapacağını şaşırdı. Parmağını öteki eliyle sıkıca tuttu. Kesilen yer sızlıyordu; fakat Ali'nin aklına ilk gelen, yaranın ne kadar derin olduğu değil, babasının bunu gördüğünde ne söyleyeceğiydi.
Babası kesilen parmağı görünce öfkelendi. “Gerizekâlı!” diye bağırdı. Ali, “Yanlışlıkla oldu,” demeye çalıştı; sözü tamamlanmadan darbe aldı. Yaralı elini göğsüne çekti. Parmağı acırken bir yandan da kanı bir yere bulaştırmamaya uğraşıyordu. Babasının yüzüne bakmak istemiyor, bakmadığında daha çok kızıp kızmayacağını da bilemiyordu. Bir çocuk, elini kestiğinde önce pansumanı düşünmeliydi. Ali ise karşısındaki öfkenin ne zaman biteceğini hesaplıyordu.
Annesi araya girip Ali’yi korumaya çalıştı. Öfke bu kez ona yöneldi. Ali bir yandan kanayan parmağını tutuyor, bir yandan annesine bakıyordu. Ev sahipleri yetişip onu hastaneye götürdüler. Parmağına dört dikiş atıldı. Hastaneden döndüğünde eli sarılıydı. Parmağındaki acı geçecekti; o gün yaşadığı korkunun ne kadar süreceğini bilmiyordu.
Parmağında zamanla ince bir iz kaldı. Ali o izi gördüğünde yalnızca kayan bıçağı değil, yardım beklediği anda karşılaştığı öfkeyi de hatırlardı.
Karanlık banyoya kilitlendiği, farelerin dolaştığı kömürlüğe kapatıldığı zamanlar da olmuştu. İçerideyken dışarıdan gelen ayak seslerini dinler, yaklaşan birinin kapıyı açmasını beklerdi. Sesler uzaklaşınca yeniden yalnız kalırdı. Babası bağırdığında başını eğmeyi, gözlerini yere dikmeyi ve ağlamamayı öğrenmişti. Çünkü ağlarsa babasının “Ağlama!” diye daha da öfkelenmesinden korkuyordu.
Kömürlüğün kapısı kapandığında dışarıdaki sesler daha belirginleşirdi. Ali önce birinin geri gelip kapıyı açmasını beklerdi. Beklemek uzadıkça, gözlerini karanlığa alıştırmaya çalışırdı. Bir köşeden gelen kıpırtı sesini duyunca yerinden oynamak istemezdi. Banyoda da durum farklı değildi: kapının ötesinde ev sürerken onun dünyası bir kapı kadar daralırdı. Sonra dışarı çıktığında aynı evin içinde hiçbir şey olmamış gibi davranılması, yaşadığını daha anlaşılmaz kılardı.