İçeriğe geç

Bölüm 13 / 21, 689 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

1. KISIM - AYNI EVDE İKİ KARDEŞ

O gecenin ardından günler geçmiş, Emir dünyaya gelmişti. Ali’nin aklına şimdi, kardeşinin biraz büyüdüğü zamanlar geliyordu. Emir yürümeyi, konuşmayı öğrenmiş; evin içinde ağabeyinin peşine takılmaya başlamıştı. Ali bazen kendi başına kalmak isterdi, bazen de onu güldürmek için bir oyun uydururdu. Aynı evin içinde iki çocuk, her zaman aynı ilgiyi görmeseler de yan yana büyüyordu.

Bir sabah televizyonun önünde Bugs Bunny izliyorlardı. Emir ekrandaki kovalamacaya gülünce Ali de dayanamadı. “Bak şimdi düşecek,” diye fısıldadı. Emir daha düşmeden kahkaha attı. İkisi de gülerken Ali bir an koridora kulak verdi. Babaları dinleniyorsa seslerini kısmaları gerekirdi. Kumandanın ses tuşuna uzandı. Emir neden kısıldığını sorunca “Biz güleriz, o da uyanır,” dedi. Kardeşi bu cevabı pek anlamadı ama Ali’nin yanına sokuldu.

Ali ile Emir'in oyunları bazen halının üstünde başlardı. Oyuncak arabaları yan yana dizer, birini dolmuş, ötekini yolcu bekleyen başka bir araba yaparlardı. Ali, duyduğu şoför seslerini taklit ederek durak anonsları uydurur, Emir de küçük arabasını onun peşinden sürerdi. Kimi zaman iki araba çarpışır, kimin önce geçtiği üzerine tartışırlardı. Birkaç dakika sonra aynı arabalar yeniden yola çıkardı. Dışarıda yakalamaca oynadıklarında ise

Ali hızını kardeşine göre ayarlamak zorunda kalırdı; Emir'in kısa adımları ona yetişemezdi. Ali bazen bundan sıkılır, bazen de küçük kardeşinin kendisine yetişmek için gösterdiği çabaya gülümserdi. Onu sevmesiyle zaman zaman kıskanması birbirine engel değildi.

Ali, arabaların geçtiği yolu halının desenlerinde bulurdu. Bir çizgi cadde, iki desenin birleştiği yer kavşak olurdu. Emir'in arabası yanlış yöne sapınca oyunun kuralları yeniden yazılırdı. İkisi de bu kuralların gerçek olmadığını bilirdi; yine de oyun bitene kadar o küçük dünyanın içinde yaşarlardı. Ali bazen kardeşinin kendisini taklit edişine güler, bazen arabasını elinden çekip almak isterdi. Çocuklukları yalnızca sessizce yan yana durmaktan ibaret değildi.

Arkadaşlarıyla buluşacağı günler daha zordu. Ali ayakkabılarını giyip kapıya yöneldiğinde babası bazen “Emir’i de parka götür,” derdi. Bazen evde dinlenmek istediği için iki kardeşin dışarı çıkmasını isterdi. Ali bir an durur, Emir’e bakardı. Kardeşini seviyordu; yine de arkadaşlarıyla kendi başına oyun oynamak istiyordu. “Ama baba, ben...” diye başladığında babasının sesi yükselirdi. Ali sözünü tamamlayamaz, ayakkabılarının ucuna bakardı. Bu yüzden dövülmemişti; ama bağırılması da onu ürkütürdü. Sonunda Emir’in elini tutup dışarı çıkardı.

Emir’in elini tutup sokakta yürürken Ali, akrabalarının kardeşine gösterdiği ilgiyi de görürdü. Emir dedesinin adını taşıyordu; babasının, halalarının ve amcalarının gözdesiydi. Birgül halası kendi çocuğu olmamasına rağmen bakıcılık yaptığı çocuklardan birini kendi evladı gibi sever, Emir’e de sıcak davranırdı. Ali ise halasının kendisine iyi davrandığı tek bir geceyi yıllar sonra bile hatırlıyordu. O gece, Möğ Dede’nin kırkı için annesi köye bir gün önceden gitmişti. Babası gece vardiyasında çalışacağı için Ali’yi halasına bırakmış, ertesi gün kendilerinin de köye gideceğini söylemişti. Ali, halasının yanında ne yapacağını bilemeden dururken Birgül halası markette ona dönüp “İstediğin bir şey var mı?” diye sormuştu. Ali şaşırmış, cips istemişti. Halası ona bir paket almış, gece yatarken de üstünden kayan örtüyü çekip düzeltmişti. O akşam ne Ali’ye çıkışmış ne de annesi hakkında kötü bir söz söylemişti. Ali, halasının kendisine gösterdiği o kısa şefkati unutmadı. Birgül halasını düşündüğünde aklına bazen yalnızca cips paketinin hışırtısı ve omzuna çekilen örtünün sıcaklığı gelirdi.

Hacı amcası da Emir’e ayrı düşkündü. Yurt dışına gidip geldiğinde Almanya’dan getirdiği çikolataları ona uzatırdı. Ali paketin üzerindeki yabancı yazıları inceler, kendisine de bir tane verilip verilmeyeceğini beklerdi. Amcası bazen onlarda kalır, babasıyla tavla oynardı. Zarlar tahtaya çarpar, pullar hızla yer değiştirirdi.

 Ali kenardan oyunu izlerken babası “Sesini çıkarma, amcan kızar!” diye uyarırdı. Emir aynı odaya geldiğinde böyle bir uyarı duymazdı. Ali amcasından çekinirdi. Babası yıllardır onu korkulacak biri olarak anlatmıştı; yetişkinlerin konuşmalarından amcasının zaman zaman saklanmak zorunda kaldığını da anlardı. Ama amcasının kendisine vurduğunu hatırlamıyordu. Korkmasına rağmen onu severdi.

Emir’in gördüğü ilgi bazen Ali’nin içine otururdu. Ben ne yaptım da bana böyle davranıyorlar? diye sorardı kendine. Yaramaz olduğu için mi? Annesini savunduğu için mi? Cevabı yoktu. Emir’e kızdığı zamanlar olur, ama küçük kardeşi elinde bir oyuncak arabayla yanına gelince oyuna yeniden başlarlardı. Kıskançlıkla sevgi aynı evin içinde, bazen aynı dakikada durabiliyordu.

Hacı amcasının geldiği akşamlarda tavla taşlarının sesi evin içinden duyulurdu. Ali büyüklerin yanında nasıl davranması gerektiğini düşünürdü. Babasının 'Sesini çıkarma, amcan kızar,' diye korkuttuğu olurdu. Oysa Hacı amcası Ali'yi dövmemişti. Ali'nin amcasına duyduğu sevgiyle çekingenlik, aynı sofranın iki ucunda oturur gibiydi. Bir yandan konuşmalara katılmak ister, bir yandan yanlış bir söz söylemekten korkardı.

Sıradaki bölüm

2. KISIM - DÖRT DİKİŞ

2 saat önce yayınlandı