İZMİR, AĞUSTOS İKİNCİ HAFTASI, 1950
Güneş, Yaylapoli Köyü'nün üzerine batarken, vadinin dibindeki çam ormanlarına vuran ışık ağaç gövdelerini bakır rengine boyadı. Toprak yolda yükselen toz bulutu günün son sıcağını taşıyordu. Orlina, çeşmenin başında oturmuş, kucağındaki bebeğe bakıyordu.
Alpkan.
Yeğeninin gözleri, tıpkı abisi Sergen'inki gibiydi; koyu, derin, içinde bir ateş taşıyan. Minik parmakları havayı kavrıyor, gülümsemesiyle bütün yorgunluğunu unutturuyordu. Köyün kadınları ona bebek için bezler dikmiş, birkaç takım çamaşır vermişti. İnsanların elleri değmişti Alpkan'a. O eller şimdi sıcaklıklarını taşıyordu hâlâ bezlerde.
“Alpkan…”diye fısıldadı. “Babanın adına benziyor adın. Sergen... O da senin gibi güçlüydü.”.
Bebek ona baktı, gözlerinde o garip ışıltı vardı. Orlina bu ışıltıyı ilk kez mağarada fark etmişti. Normal bir bebekte olmayan bir şeydi. Hagasveriydi o. Evrenin yasalarına meydan okuyarak doğmuştu.
Köylüler ona iyi davranmıştı. Orlina’ı, kurtardığı çoban Efe, köye geldiklerinde herkese anlatmıştı: “Tek başına, hançeriyle, beni ayı gibi koca bir yaratıktan kurtardı. Bu kadın cesurdur.”.
O günden sonra Orlina köyün misafiri olmuştu. Kadınlar ona yemek getirdi, çocuklar merakla bebeği izledi, yaşlılar “Allah korusun.” diyerek başlarını salladı. Orlina, ilk kez aylar sonra insan yemeklerini tadabildi. Alpkan için kaynatılmış keçi sütünü mamayla karıştırıp içirdi. Bebek doydu, uyudu, huzurla nefes aldı.
Bu şekilde bir hafta geçti.
Orlina’nın bütün yaraları iyileşti ve dayanılmaz acı geçti. Vampirlerin hızlı iyileşme yeteneği, iksirlerin verdiği enerjiyle birleşince onu yeniden ayağa kaldırdı. Ancak içindeki yara kapanmıyordu.
Her gece o korkunç sahne gözlerinin önüne geliyordu: yanan ev, abisinin cansız bedeni, kurt kadının kül olması. Şimdi de peşindekiler… Dört katil… Her biri farklı türden, her biri ölümcül…
Orlina, Alpkan'ı kucağına aldı, çeşmeden kalktı. Güneş batmıştı. Köyün üzerine alacakaranlık çökerken evlerde gaz lambaları yakılmaya başladı. Kahveden radyo sesi geliyordu, İstanbul'dan haberler, Kore'den savaş haberleri… İnsanlar kendi dünyalarında yaşıyorde ve bilmiyorlardı ki geceyle birlikte başka bir dünya uyanıyordu.
Efe, ahırın önünde ona el salladı.
“Orlina Hanım, gelin size ayran getirdim. Kaymaklı.”.
Orlina gülümsemeye çalıştı. “Teşekkür ederim Efe. Alpkan'ı yatırdıktan sonra gelirim.”.
Çoban başını sallayıp uzaklaştı. On dokuz yaşında, ince yapılı, siyah saçlarını atkuyruğu yapmış bir delikanlıydı. Erşekten kurtardığı günden beri Orlina'nın peşini bırakmıyor, ona yardım etmek için fırsat kolluyordu. Masumiyeti, Orlina'ya kendi kaybettiği saflığını hatırlatıyordu.
Samanlığa girdi. Burası, köylülerin ona hazırladığı yerdi: temiz samanlar serilmiş, üzerine yün yatak konmuştu. Duvarda bir raf, üzerinde su testisi, kurutulmuş otlar, Orlina’nın insanlara şifalı dediği iksir malzemeleri… Orlina, Alpkan'ı yatağa yatırdı, üzerini örttü. Bebek gözlerini açtı, ona baktı, sonra tekrar kapattı.
“Uyu.”diye fısıldadı Orlina. “Halan burada.”.
Bir süre bebeğin uykuya dalışını izledi. Sonra ayağa kalktı, belindeki hançeri çıkardı. Bilemeye başladı. Taşın metale vuruşu samanlığın sessizliğinde ritmik bir ses çıkarıyordu. Gözleri boşluğa daldı.
Amcası Sors'un yüzü geldi aklına. Babasının kardeşi, şimdi yuvanın lideri… Sergen'i öldüren, Aysu'yu yaktıran, şimdi de peşinde olan… Onu neden öldürmek istediğini biliyordu; kan bağı. O kan, Sors'un yuvadaki otoritesini tehdit ediyordu. Sergen ölmüştü ancak Orlina, Mirdark'ın kızı, yuvanın asıl varisi olarak hâlâ yaşıyordu.
Ve Alpkan... Alpkan, Sors için bir utançtı. İki türün yasak birleşiminin meyvesi… Varlığı bile, doğaüstü dünyanın katı kurallarını sorgulatıyordu.
Orlina, hançeri kınına soktu. İkincisini çıkardı, bileğine bağladı, kolunun altında gizledi.
Dışarıda bir ses duydu. Kulak kesildi. Rüzgâr samanlığın çatısını hışırdatıyor, uzakta bir baykuş ötüyor, köpekler havlamıyordu. Her şey normaldi. Ancak içindeki his, yılların verdiği avcı içgüdüsü, bir şeylerin doğru olmadığını söylüyordu.
Efe’nin evine gitti. Efe ve Hatice ile kaymaklı ayran içti. Sohbet etti. Efe’nin hanımı Hatice on sekiz yaşında, orta boylu, dolgun vücutlu ama dengeli bir kadındı. Koyu kumral saçları ensesinde toplanmış, dağılmaması için bezle bağlanmıştı. Yüzü ovaldi, yüksek elmacık kemikleri ona yorgun ama kararlı bir ifade veriyordu. Badem şeklindeki ela gözleri derin bakışlıydı; orta kalınlıktaki kaşlarının altında, genç yaşta anne olmanın yorgunluğunu taşırdı. Alt dudağı dolgundu, üst dudağının ortasında belirgin bir kavsi vardı.
Vücudu, emzirdiği bebeğinin izlerini taşıyordu; göğüsleri dolgun, kalçaları genişti. Ancak ne duruşu ne de bakışları şikâyet etmezdi. Köyün kadınları gibi sessizdi, güçlüydü, dayanıklıydı. Efe'nin karısı olmaktan öte, Efe’nin bebeğinin annesiydi ve kızı için yaşıyordu.
Orlina ve Hatice annelik hakkında konuştu, Efe Orlina’ya gene defalarca kez teşekkür etti. Uzun süredir kimseyle sohbet etmemişti Orlina. Hatta insanlarla hiç sohbet etmemişti. İyi gelmişti bu sohbet ona.
Sohbet bitince Orlina Efe’ye ve Hatice’ye teşekkür etti; kaldığı samanlığa gitti. Samanlığın kapısını araladı, dışarı baktı. Köy sessizdi. Evlerin ışıkları sönmüş, herkes uykuya dalmıştı. Ay, bulutların arkasında kaybolmuş, karanlık iyice çökmüştü. Orlina, içeri döndü, Alpkan'ın yanına uzandı. Bebeği kollarının arasına aldı, sırtını saman balyasına yasladı.
Saat gece yarısını çoktan geçmişti.
İlk çığlık, köyün doğu ucundan geldi. Orlina gözlerini açtığında bir kadının feryadı kulaklarında patladı. Hemen ardından cam kırılma sesi, bir erkek bağırışı, koşan ayak sesleri. İyilik yapan cezasını çekecekti.
Bebek uyandı, ağlamaya başladı.
Orlina, Alpkan'ı kucağına aldı, hançerini çekti, samanlığın kapısına koştu. Dışarı fırladığında gördüğü manzara karşısında donakaldı.
Köy alevler içindeydi.
Doğu ucundaki üç ev birden yanıyor, alevler gökyüzüne yükseliyor, duman bulutları ayın önünü kapatıyordu. Kızılçam ve karaçam ağaçlarından yapılma evlerin çatılarındaki kırık kiremitler alevlerin altında çatlıyor, parçaları etrafa saçılıyordu. İnsanlar uykularından fırlamış, çıplak ayakla sokaklara dökülmüş, ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı. Çocuklar ağlıyor, kadınlar bağırıyor, erkekler koşuşturuyordu.
Sonra gölgeleri gördü.
Biri, devasa boyuyla köy meydanına doğru ilerliyor, iki metreyi geçen cüssesiyle bir ağaç kadar heybetliydi; Torval. Pençeleri bir adamın göğsünü deldi, kan fışkırdı. Cesedi fırlattı, bir evin duvarına çarptı, taşlar döküldü.
Bir başkası, kurt adamın vahşi çığlığıyla bir evin kapısını kırdı, içeri daldı; Ganidan. Pençeleri havada sallandı, bir kadını yakaladı, boğazını yardı. Kadının çığlığı boğuk bir hırıltıya dönüştü, sustu. Bir suikastçıydı ancak bu gece sessizliğe gerek yoktu.
Köyün ortasındaki su kuyusundan bir gölge fırladı. Kotolebo. Deniz insanı, karada nefes almakta zorlanıyor, derisi kuruyor, pulları dökülüyordu ancak umursamıyordu. Kuyunun başında su çeken bir genç kızı yakaladı, suyun içine çekti. Kızın çığlığı kuyunun derinliklerinde yankılandı, sustu.
Ve dördüncüsü… Köyün batı ucunda, Kenostalo son eve yaklaştı.
Diğer evlerden farklıydı burası. Kapısında asılı kuru otlar, eşikte bir çift eski çarık, pencerede bir kandil hâlâ yanıyordu. İçeriden bir bebek ağlaması geliyordu, keskin ve tiz. Ardından bir kadının ninnisi yükseldi, ağlamayı susturmaya çalışıyordu. Ve bir erkeğin sesi, alçak, yorgun, kararlı: “Saklanın. Kim çıkarsa çıksın, siz çıkmayın.”.
Kenostalo başını eğdi, kulak kabarttı. İçeride üç nefes; bir kadın, bir erkek, bir kız bebek. Ellerini kaldırdı, parmaklarını havada açtı. Avuçlarının arasında kızıl bir ışık toplanmaya başladı.
Kapı aralandı.
Efe, eşiğe çıktı. On dokuz yaşında, siyah saçları atkuyruğunda toplanmış, keskin hatlı üçgen yüzünde çıkık elmacık kemikleri, sivri çenesi. Elinde bir av bıçağı tutuyordu. Bıçak titriyordu. Eli titriyordu. Ancak sırtı dimdikti, kapıyı arkasına kapatmıştı.
Kenostalo ona baktı. Bu genç adamı tanımıyordu. Umurunda değildi. Yalnızca bir insandı.
“Kimsin sen?”. Efe’nin sesi çatallanmıştı. “Ne istiyorsun bizden?”.
Kenostalo cevap vermedi. Avuçlarındaki kızıl ışık büyüdü, evin üzerine düşen gölgeyi devleştirdi. Efe geri çekilmedi. Kapıya sırtını dayadı, kollarını açtı, bıçağı havaya kaldırdı. Arkasında karısı vardı, bebeği vardı. Kenostalo bunu gördü. Umurunda değildi.
“İçerdekiler çıksın.”dedi Efe. Sesinde titreme vardı ama dimdik duruyordu. “Beni al, onları bırak. Ne istiyorsan benden al. Onlara dokunma.”.
Kenostalo’nun dudaklarında ince bir gülümseme belirdi. “Kahramanlık…” dedi, sesi rüzgârda sallanan deniz kabuklarının uğultusundan farksızdı. “İnsanların en aptalca meziyetidir.”.
Parmaklarını kapadı. Yerçekimsel Çöküş.
Efe’nin dizleri birden ağırlaştı. Sanki dağ omuzlarına çökmüştü. Dizlerinin üzerine çöktü, bıçağı elinden düştü, taşa çarptı, sesi gecede yankılandı. Başını kaldırmaya çalıştı, boynu tutmadı. Gözleri kararıyordu.
Arkadan, karısının çığlığını duydu. O da hareket edemiyordu. Bebek susmuştu.
“Ne… yaptın…” diye hırladı Efe. Kelimeler ağzından dökülürken kan çıkıyordu. Dişleri kırmızıydı, dili ağırdı, gözleri korkuyla büyümüştü.
Kenostalo ona baktı. Başını hafifçe eğdi, tıpkı bir bilim insanının mikroskop altındaki bir canlıya baktığı gibi.
“Doğal döngü…” dedi. “Zayıf olan elenir. Güçlü olan kalır. Bu, evrenin en eski yasasıdır.”.
Efe’nin gözleri doldu. Ağzını açtı, bir şey söylemek istedi. Karısına mı, bebeğine mi, yoksa bu kadına mı? Bilinemezdi. Yalnızca dudakları kıpırdadı, ses çıkmadı.
Kenostalo ellerini kaldırdı. Avuçlarının arasında toplanan kızıl ışık, bu kez daha yoğundu, daha parlaktı, daha ölümcüldü. Işık, geceyi yardı, evin duvarlarını kırmızıya boyadı, taşların arasındaki yosunları bile aydınlattı.
Yıldız Ölümü Salınımı.
Efe, o an ne olduğunu anlamadı.
Yalnızca bir anda göğsünde bir sıcaklık hissetti. Öyle bir sıcaklık ki, dünyanın en soğuk gecesinde bile insanın içini ısıtacak türdendi. Ancak bu sıcaklık büyüdü, genişledi, ciğerlerine yayıldı, kemiklerine işledi. Sanki güneş, göğsünün içinde doğuyordu.
Arkadan, karısının sesini duydu. Kısa, kesik bir çığlık… Sonra sustu.
Bebeğini duymak istedi. Duyamadı.
Alevler, evi sardı. Ancak Efe alevleri görmedi. Yalnızca içindeki o ışığı gördü. Öyle beyazdı ki, gözlerini kapatmak istedi. Kapatamadı. Kolları yoktu artık, bacakları yoktu, bedeni yoktu. Yalnızca o ışık vardı.
Sonra, o da yoktu.
Kenostalo, ellerini indirdi. Avuçlarının arasındaki kızıl ışık söndü. Ev yoktu. Kapı yoktu, duvar yoktu, çatı yoktu. Yalnızca taşlar, kül, duman ve yerde, taşların arasında, bir el vardı. Genç adamın eli… Parmakları hâlâ kıpırdıyordu. Sonra durdu.
Kenostalo, o ele baktı. Bir an için duraksadı. Sonra başını çevirdi, başka bir eve yöneldi.
“Yıldızın ölümü…” dedi kendi kendine, sesi rüzgârda kaybolurken. “Doğal döngünün en büyük armağanı. Her şeyin bir zamanı vardır. Seninki de dolmuş, insan.”
Arkasını döndü, başka bir eve yöneldi. Geride, yıkılmış bir ev, taşların altında kalmış üç beden ve rüzgârda savrulan toz bulutları bıraktı. Genç adamın kim olduğunu bilmiyordu. Bir erşekten kurtardığı çoban olduğunu, Orlina'nın onu kurtardığını bilmiyordu. Yalnızca bir insan öldürmüştü. Döngüye hizmet etmişti.
Orlina, bir an için ne yapacağını bilemedi. Ağlayan Alpkan’ı kucağına aldı. Köy alevler içinde yanıyor, insanlar birer birer can veriyordu. Onları korumalıydı. Ancak bebeği bırakamazdı.
İkilem, içini kemiriyordu.
Bir kadın, kucağında çocuğuyla samanlığın önünden geçti, koşuyor, çığlık atıyordu. Arkasından bir gölge yaklaşıyordu. Ganidan… Pençeleri havada, gözleri kana susamış.
Orlina, Alpkan'ı samanlığın içine, en kuytu köşeye, saman balyalarının arasına bıraktı. Alpkan’a Hatice’nin hediyesi olan bir bez bebek verdi. “Bekle.”diye fısıldadı. “Halan hemen gelecek.”.
Bebek ağlıyordu ancak sesi boğuk çıkıyor, samanlar onu örtüyordu.
Orlina, kapıya fırladı, tam kadının yanına yetişti, hançerini kaldırdı. Ganidan'ın pençesi onun hançerine çarptı, metal kıvılcım saçtı. Kurt adam, onu görünce homurdandı.
“Bulduk seni, vampir.”.
Orlina cevap vermedi. Kadına “Kaç!” diye bağırdı. Kadın, çocuğu kaptığı gibi koşmaya başladı. Ganidan peşine düşmek istedi ancak Orlina yolunu kesti.
“Onlara dokunamazsın.”.
Ganidan'ın gözleri kısıldı. “Seni öldürmeye geldik. Köy, yalnızca, bonus…” dedi ve saldırdı.
Orlina, kurt adamın ilk hamlesini savuşturdu, yana sıçradı. Ganidan'ın pençeleri samanlığın kapısını parçaladı, tahta parçaları havada uçuştu. İçeride Alpkan ağlıyordu.
Orlina'nın yüreği sıkıştı. Hançerini savurdu, kurt adamın kolunu yardı. Ganidan hırladı, acıyla geri çekildi. Ancak hemen toparlandı, tekrar saldırdı.
Bu sefer Orlina hazırdı. Yere çömeldi, Ganidan'ın üzerinden atladı, arkadan hançeri sapladı. Kurt adamın sırtından kan fışkırdı. Ganidan çılgınca döndü, pençesini savurdu, Orlina'nın omzunu sıyırdı.
Kan, kolundan süzüldü.
Orlina acıya aldırmadan hançerini kaldırdı. Tam indirecekken bir çığlık duydu. Kenostalo'nun ses dalgaları bir evin duvarlarını yıkmış, içindeki insanları paramparça etmişti.
Ganidan bu anı fırsat bildi, kaçtı. Orlina'nın peşine düşmek yerine köyün içine daldı, başka bir eve girdi.
Orlina, samanlığa koştu. Alpkan'ı kucağına aldı, dışarı fırladı. Köy cehenneme dönmüştü.
Alevler gökyüzünü kırmızıya boyamıştı. Duman ciğerleri yakıyordu. İnsanlar koşuyor, kaçacak yer arıyorlardı. Ancak dört katil, her yerdeydi.
Torval, bir erkeği yakalamış, havaya kaldırmış, ikiye ayırıyordu. Kotolebo, su kuyusundan çıkmış, bir kadını sürükleyerek suyun içine çekiyordu. Kenostalo, ses dalgalarıyla bir evi daha yıkmış, molozların altında kalanların çığlıkları kısa sürede susmuştu. Ganidan, kan içinde, bir evden diğerine koşuyor, her girdiği yerde ölüm bırakıyordu.
Orlina bir an durdu. Gözleri yanan evleri, ölen insanları, kaçışan gölgeleri gördü ve içinde bir şey kırıldı.
Bu insanlar, ona kucak açmışlardı onu korumak istemişlerdi, yemek vermişlerdi, bebeğine bez dikmişlerdi. Şimdi hepsi onun yüzünden ölüyordu.
Orlina, Alpkan'ı kucağına sıkıca bastırdı. Dişlerini sıktı. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ancak ağlamıyordu. Ağlayamazdı.
“Üzgünüm.”diye fısıldadı. “Üzgünüm.”.
Koşmaya başladı.
Arkada bir ev daha çöktü. Alevler yeni bir kolu sardı. Çığlıklar giderek azalıyor, yerini ölüm sessizliğine bırakıyordu.
Orlina, köyün dışına, ormana doğru koşarken bir an için durdu, arkasına baktı. Yaylapoli, alevler içinde, kıpkırmızı parlıyordu. Duman bulutları gökyüzünü kapamış, yıldızlar bile görünmez olmuştu. Sandal ağaçlarının, mersinlerin, defnelerin kokusu yanık et kokusuna karışmış, rüzgârın her estiğinde köyün üzerine çöküyordu.
Ve o an, karanlığın içinde bir gölge fark etti. Çalılıkların arasında bir siluet, hareketsiz duruyordu. Orlina'nın gözleri kısıldı, keskin vampir duyularıyla orayı taradı. Bir dal kırıldı. Çıtırtı, sessizliği böldü.
“Kim var orada?” diye seslendi.
Cevap yoktu. Rüzgâr esti, yapraklar hışırdadı. Bir an için çalılıkların arasında bir şeyin kıpırdadığını sandı. Ancak sonra her şey durdu.
Orlina bir süre bekledi. Sonra başını sallayıp ormana daldı.
Çalılıkların arasında, Ilus Metsa elini toprağa koymuş, nefesini tutmuştu. Ayıhılardan biri farkında olmadan bir dalı kırmıştı. Çıtırtı, Orlina'nın kulaklarına gitmişti.
Kökyaş druid, hızla elini kaldırdı, bitkiler ayıhının etrafını sarmaladı, onu görünmez kıldı. Yumantıra yanına yaklaştı, fısıldadı:
“Biraz daha dikkatli. Neredeyse fark edilecektik.”.
Ilus Metsa başını salladı. Gözleri, ormanda kaybolan Orlina'nın ardındaydı.
“Köy…”dedi alçak sesle. “Hepsi öldü. Hepsi…”.
Yumantıra'nın yüzü ifadesizdi. “Biliyorum. Engel olamadık. Ancak ölme sırası katillerde.”.
Beş ayıhı, miğferlerinin altından sessizce bekliyordu. Ellerindeki mavi-beyaz enerjiyle alev alan palalar gece karanlığında loş bir ışık yayıyordu.
Yumantıra, dürbününü kaldırdı, köyü taradı. Dört katil işlerini bitirmiş, köy meydanında toplanıyordu. Alevler arkalarında yükseliyor, siluetlerini dev gölgeler halinde duvarlara vuruyordu.
“Günde bir kez kullanabildikleri güçlerinin tamamını köyde harcadılar.”dedi Yumantıra. “Şimdi yalnızca temel yetenekleri kaldı. Artık onlar av, biz avcıyız.”.
Ilus Metsa, elini topraktan çekti, ayağa kalktı. “Hazırız.”.
Yedi gözlemci aynı anda hareketlendi. Gölgeler gibi, ormanın içinde süzülerek köye doğru ilerlediler.
Köy meydanı, ölü bedenlerle doluydu.
Ganidan, kanlar içinde, bir evin basamağına oturmuş, nefes nefeseydi. Omzundaki yara, Orlina'nın hançerinden kalmıştı, hâlâ kanıyordu. Kurt adamın hızlı iyileşme yeteneği işliyordu ancak yara derindi. Etrafa saçılmış cesetlerden yükselen kan kokusu, kurt adam duyularını sersemletiyordu.
Torval, meydanın ortasında duruyor, dev cüssesiyle alevleri izliyordu. Pençeleri kana bulanmış, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. Günde bir kez kullanabildiği şekil değiştirme yeteneğini kullanmaya gerek görmemişti.
Kotolebo, kuyunun başında, suya uzanmış, derisini nemlendirmeye çalışıyordu. Karada sekiz saati dolmak üzereydi, pulları kurumaya başlamış, vücudu acıyla sızlıyordu. Kuyunun suyu onu hayatta tutuyordu.
Kenostalo, bir duvara yaslanmış, gözleri kapalıydı. Ses dalgaları, günde bir kez kullanabildiği en güçlü yeteneğiydi. Onu köyde kullanmıştı. Şimdi yalnızca temel ses yetenekleri kalmıştı. Kulağı hâlâ çınlıyordu, kendi yarattığı yıkımın yankısından.
Ganidan, başını kaldırdı. “Vampir kaçtı.”.
Torval homurdandı. “Buluruz.”.
“Nasıl?”. Kotolebo'nun sesi, suyun içinden boğuk çıkıyordu. “Güçlerimizi kullandık. Hepimiz zayıfız. O ise... İksir içti, hatırladın mı? Kenostalo onu yere sermişti, ölecekti, sonra kalktı, güçlendi.”.
Kenostalo'nun gözleri açıldı. “O iksir... Normal bir iksir değildi. Bir vampirin ölümün eşiğinden dönmesini sağlayacak kadar güçlüydü. Eğer şimdi karşımıza çıkarsa...”.
“Çıkacak.”dedi Ganidan. “Bebeği var. Onu bırakmaz.”.
Dört katil birbirlerine baktılar. Zaferin tadı yerini endişeye bırakmıştı. Köyü yok etmişlerdi, evet. Ancak asıl hedef kaçmıştı ve onlar, güçlerini tüketmiş, bitkin düşmüştü.
İşte o anda, karanlığın içinden gölgeler fırladı.
İlk darbeyi kim vurdu, kimse görmedi. Ayıhılardan biri sessizce Kotolebo'nun arkasına geçti, palasını kaldırdı. Pala, deniz insanının boynuna indi. Kotolebo'nun çığlığı suyun içinde boğuldu. Kafası gövdesinden ayrıldı, suya düştü. Kan, kuyunun suyunu kırmızıya boyadı. Pulları son bir kez parladı, sonra matlaştı. Bedeni suyun yüzeyinde bir an durdu, sonra yavaşça dibe battı.
Ganidan, ayağa fırladı. “Ne…”.
Cevabını alamadı. İkinci ayıhı arkadan yaklaştı, palasını kurt adamın bacaklarına indirdi. Ganidan'ın sol bacağı dizinden aşağı kesildi, yere düştü. Acı beynini yaktı, çığlık attı. Üçüncü ayıhı, sağ kolunu hedef aldı. Palası omuzdan kesti, kol havada uçuştu, yere düştü, kan fışkırdı. Ganidan yere yığıldı, kalan tek koluyla yerde sürünmeye çalıştı.
Torval, devasa cüssesiyle ayıhılara saldırdı. Dördüncü ayıhı palasını kaldırdı, yelesi karanın pençesini karşıladı. Metal kemikle buluştu, kıvılcım saçtı. Torval homurdandı, diğer pençesiyle ayıhının miğferine vurdu. Ayıhı geri çekildi ancak düşmedi.
Beşinci ayıhı arkadan yaklaştı, palasını Torval'ın sırtına sapladı. Yelesi kara can acısıyla haykırdı, döndü, ayıhıyı yakaladı, havaya kaldırdı. Ancak tam o sırada Ilus Metsa elini toprağa koydu, bitkiler Torval'ın ayaklarını sardı. Torval, yerde, bitkilerin arasında boğuşuyordu. Ayıhı üzerine atladı, palasını göğsüne sapladı. Torval'ın çığlığı ormanda yankılandı, sonra kesildi.
Kenostalo, son kalan katil, duvardan ayrıldı, kaçmaya başladı. Ancak Yumantıra onun yolunu kesti. “Kaçış yok.”dedi insan avcı lider. Sesi soğuk, kararlıydı. Kenostalo ağzını açtı, son ses dalgasını göndermeye çalıştı. Ancak Yumantıra ondan daha hızlıydı. Elindeki bıçak, tınıkıranın boğazını yardı. Kenostalo'nun sesi bir hırıltıya dönüştü, sonra kesildi. Bedeni duvarın dibine yığıldı.
Ganidan, yerde, kanlar içinde, kolları ve bacakları kesilmiş halde, hâlâ nefes alıyordu. Gözleri ayıhılara dikilmiş, nefretle bakıyordu. Ancak kıpırdayamıyordu.
Yumantıra yanına geldi, eğildi. “Sana bir şans vereceğim. Yaşamayı hak eden birini kurtardın mı hiç?”.
Ganidan'ın dudakları kıpırdadı, bir şey söylemek istedi ancak kan ağzını doldurdu. Yumantıra başını salladı, ayağa kalktı.
“Bırakın.”dedi ayıhılara. “Ölüme terk edin.”.
Beş ayıhı palalarını indirdi. Ganidan, yerde, kanlar içinde, nefes almakta zorlanıyordu. Gözleri yavaş yavaş kapanıyordu.
Ganidan'ın gözleri kapanırken dudakları kıpırdadı. Son bir çağrı… Sürü Çağrısı… Günde bir kez kullanabildiği, köpekgilleri kendine çağırma yeteneği… Kanlar içindeki dudaklarından boğuk, insan kulağının duyamayacağı bir frekansta bir uluma yükseldi. Ormanın derinliklerinden yabani çakal sürüsü, ormanın kenarındaki bir köyden kaçmış başıboş bir av köpeği, dağlardaki bir kurt sürüsünden iki dışlanmış kurt; hepsi aynı anda başlarını kaldırdı, kulakları dikildi, içgüdüleriyle sürüklendiler. Ancak çok geçti. Ganidan'ın gözleri kapandı, çağrı kesildi, hayvanlar bir an için şaşkınlıkla etrafa bakıştı, sonra geri döndüler, karanlığa karıştılar. Çağrıyı alan olmadı. Yardım gelmedi. Ganidan, yerde, kanlar içinde, tek başına kaldı.
Ilus Metsa yanına geldi. “Yaşar mı?”.
Yumantıra omuz silkti. “Yaşarsa, sakat kalır. Yaşamazsa, dünya bir kurt adam katilden kurtulur. Her iki durumda da kazanırız.”.
Köy hâlâ yanıyordu. Alevler meydanın etrafındaki evleri sarmış, çatılar çöküyor, duvarlar yıkılıyordu. Ölüler yerde, kanlar içinde, gözleri açık, donmuş çığlıklarla kalmıştı. Çam reçinesinin yanık kokusu her yeri sarmış, duman gökyüzünü kapamıştı.
Yumantıra etrafına baktı. “Şimdi asıl işe geçelim. Orlina'yı bulmalıyız.”.
Ilus Metsa, elini toprağa koydu. “Kokuları takip ediyorum. Orlina, kuzeye, ormanın derinliklerine doğru gitmiş. Ancak...”.
“Ancak?”.
“İki koku daha var. Vampir ve kurt adam. Güçlü kokular… Yuva liderleri…”.
Yumantıra'nın gözleri kısıldı. “Yoru ve Sors… Onlar da burada…”.
“Orlina'nın peşindeler…”.
“Hadi.”dedi Yumantıra. “Geç kalmadan…”.
Yedi gözlemci köyü terk etti. Alevler arkalarında yükseliyor, gökyüzünü kırmızıya boyuyordu. Sabah olduğunda, Yaylapoli'den geriye yalnızca kül ve ölü bedenler kalacaktı. İnsanlar bu katliamı “eşkıya baskını” diye anacak, gerçeği asla öğrenemeyecekti.
***
Orlina, ormanda koşuyordu. Ay bulutların arkasında kaybolmuş, karanlık zifiriydi.
Alpkan, kucağında ağlıyordu. Açtı, susamıştı, korkmuştu. Minik elleri havayı kavrıyor, çığlıkları ormanda yankılanıyordu. Orlina bir ağacın dibinde durdu, nefes nefeseydi. Bebeği yere bırakmaya korkuyordu. Keskin vampir duyularıyla etrafı taradı. Rüzgâr arkadan esiyordu. Kokuları taşıyordu. İki koku vardı. Biri amcası Sors… Diğeri bir kurt adam… Güçlü bir kurt adam…
Orlina'nın kanı dondu. İki yuva lideri aynı anda peşindeydi. Hızla ayağa kalktı, Alpkan'ı kucağına aldı, koşmaya devam etti.
Ancak çok geçti.
Önünde, ağaçların arasında bir gölge belirdi; Sors. Kehribar gözleri karanlıkta parıldıyor, dudaklarında soğuk bir gülümseme vardı. Üzerinde yuvanın liderine özgü siyah pelerin, rüzgârda hafifçe dalgalanıyordu. Elleri yanlarında, parmakları hafifçe kıvrılmış, pençeye dönüşmeye hazırdı.
“Orlina…”dedi. “Canım yeğenim… Ne kadar büyüdün?”.
Orlina geri çekildi. Arkasını döndü, kaçmak istedi. Ancak Yoru ağaçların arasından çıktı, yolunu kesti. Kurt adam liderinin iri cüssesi ağaç gövdeleri arasında bile heybetli duruyordu. Yeşil gözleri acımasızca parlıyor, dudaklarının kenarında hafif bir kıvrım vardı. Elleri yumruk halinde, damarları şişmişti.
“Kaçış yok…”dedi kurt adam lideri. Sesi ormanın sessizliğinde boğuk yankılandı.
Orlina, Alpkan'ı göğsüne bastırdı. Bebeğin ağlaması iki liderin arasında keskin ve tiz çıkıyor, ormanın derinliklerine doğru yayılıyordu.
“Bebeği bırakın.”dedi, sesi titriyordu ancak gözleri kararlıydı. “Onu öldürmeyin. Beni alın, istediğinizi yapın ancak bebeğe dokunmayın.”.
Sors başını iki yana salladı. Adım adım yaklaşıyordu, her adımda yere düşen kuru yapraklar hafifçe çıtırdıyordu. “Üzgünüm yeğenim. Ancak o bebek, bizim için bir utanç… Bir hagasveri… İki türün yasak birleşiminin meyvesi… Varlığı bile düzenimizi tehdit ediyor.”. Sors, abisinin kanını taşıyan son iki varlığı da yok etmenin, kendi liderliğini sağlama alacağını biliyordu.
“O yalnızca bir bebek!” diye haykırdı Orlina. Sesindeki çığlık içindeki tüm acıyı, tüm öfkeyi, tüm çaresizliği taşıyordu. “Abimin oğlu. Kurt kadının oğlu! Sizin kanınızdan!”.
“Kanımızdan…”dedi Sors, sesi soğuk, keskin, acımasızdı, “Ancak kirli, iki türün lanetli birleşimi… Varlığı bile tüm doğaüstü dünyaya meydan okumak demektir.”.
Yoru öne çıktı. Kurt adam liderinin çizmeleri toprakta derin izler bırakıyordu. “İkiniz de bu dünyadan silineceksiniz. İzleriniz bile kalmayacak.”.
Orlina, Alpkan'ı yere, arkasındaki büyük bir kayanın oyuğuna, en kuytu köşeye bıraktı. Bebeğin ağlaması kaya duvarlarında yankılandı, minik elleri havayı kavradı. Orlina bir an bebeğin gözlerine baktı. O garip ışıltı, gece karanlığında bile parlıyordu.
“Halan burada.”diye fısıldadı. “Sana bir şey olmayacak.”.
Sonra ayağa kalktı, arkasını döndü. Belindeki iki hançeri birden çekti. Metaller ay ışığında parladı, keskin ağızları iki liderin boğazlarını hedef alıyordu.
“Beni öldürmeden bebeği alamazsınız.”dedi Orlina. Sesinde artık titreme yoktu. Yalnızca ölüm vardı.
Yoru ve Sors birbirlerine baktılar. İkisinin de dudaklarında aynı soğuk gülümseme vardı. Sonra aynı anda saldırdılar.
Yoru ilk hamleyi yaptı. Kurt adam liderinin pençeleri havada ıslık çalarak indi. Orlina hançerlerini çapraz kaldırdı, darbeyi karşıladı. Metal kemikle buluştu, kıvılcım saçtı. Ancak Yoru'nun gücü Orlina'nın tahmin ettiğinden çok daha fazlaydı. Dizlerinin üzerine çöktü, toprak diz kapaklarını yardı.
“Han Duruşu'nun ilk kuralı.”dedi Yoru, sesi sakin, neredeyse öğreticiydi. “Düşmanın dengesini bozmadan saldırma.”.
Sors arkadan geldi. Orlina onu duydu, hissetti ancak Yoru'nun pençeleri hâlâ hançerlerine yükleniyor, kıpırdayamıyordu. Sors'un yumruğu böbreklerine indi. Öyle bir acıydı ki gözlerinin önünde kırmızı bir perde indi, nefesi kesildi, ağzından kan tükürdü.
Ancak düşmedi. Dişlerini sıktı, acıyı ısırdı, yuttu. Yoru'nun pençelerini itti, geri sıçradı. Hançerlerini savurdu, iki lideri de geri çekilmeye zorladı. Sors'un kolunu yardı, kan fışkırdı, amcasının yüzünde şaşkınlık belirdi.
“İyi.”dedi Sors, kolundaki yaraya baktı, kanı parmağına sürdü, dudaklarına götürdü, tattı. “İyi. Abimin kızısın.”.
Ancak bu yalnızca başlangıçtı.
Yoru, Han Duruşu'nun tüm ağırlığıyla tekrar saldırdı. Pençeleri Orlina'nın hançerlerini kavradı, çekti, dengesini bozdu. Orlina öne düştü, Yoru'nun dizini göğsüne yedi. Nefesi kesildi, ciğerleri yandı, kan kusmaya başladı.
Sors arkadan yakaladı, saçlarından tuttu, başını geriye çekti. Boğazı amcasının pençelerinin altındaydı. Bir hareketle ölebilirdi.
Sors, kulağına fısıldıyordu, sesi soğuk, nefesi buz gibiydi. “Ne kadar güzel savaşıyorsun. Tıpkı abin gibi. O da böyle direnmişti. Son nefeslerine kadar…”.
Orlina'nın gözleri doldu. Ancak ağlamadı. Dişlerini sıktı, hançerini ters çevirdi, arkaya sapladı. Sors can acısıyla çığlık attı, onu bıraktı. Hançer kaburgalarının arasından girmiş, ciğerini delmişti. Kan siyah pelerini ıslattı, yere damladı.
Orlina döndü, hançerini Sors'un göğsünden çekti, kan fışkırdı. Amcasının yüzü öfkeden, acıdan, utançtan buruşmuştu. Ancak ölmemişti. Vampirler kolay ölmezdi.
Yoru arkadan vurdu. Yumruğu Orlina'nın sırtına indi, omurgasında bir çatırtı sesi duyuldu. Orlina yere düştü, hançerleri elinden fırladı, karanlıkta kayboldu. Yerde, kanlar içinde, nefes almaya çalışıyordu. Her nefeste kırık kaburgaları ciğerlerine batıyor, acı haykırıyordu.
Ancak hâlâ kalkıyordu.
Dizlerinin üzerine kalktı, ellerini yere koydu, kalkmaya çalıştı. Parmakları toprağı kazıyor, tırnakları kırılıyor, kanıyordu. Kalktı. Ayaktaydı. Kan ağzından, burnundan, sırtındaki yaradan akıyor, ayaklarının dibinde küçük bir göl oluşturuyordu.
“Öldür beni.”dedi Orlina. Sesinde korku yoktu. Yalnızca meydan okuma vardı. “Öldür ancak bebeğe dokunma. Yemin et. Kurt adam yemininle et, kurt adam lideri. Vampir kanınla et, Sors.”.
Yoru: “Kader, sen neyi hak edersen onu önüne koyar; seçim senindir.”şeklinde bir düşünce geçirdi aklından ve torununu öldürmeyi seçti.
Sors yaralı göğsünü tutuyordu, kan parmaklarının arasından sızıyordu. Ancak gülümsüyordu. “Yemin mi? Biz, sana mı yemin edeceğiz? Sen, sürgün bir vampir, bir hagasverinin bakıcısı?”.
Yoru sessizdi. Yeşil gözleri Orlina'nın arkasındaki kaya oyuğuna, bebeğe takılmıştı. Alpkan ağlamayı kesmiş, iri gözleriyle karanlığa bakıyor, o garip ışıltı gözlerinde parlıyordu.
“Torunum.”dedi Yoru, sesi boğuk çıktı. “Aysu'nun oğlu…”.
Sors başını çevirdi, Yoru'ya baktı. “Ne dedin sen?”.
Yoru'nun elleri yumruk halindeydi, damarları şişmiş, pençeleri çıkmıştı. Ancak tereddüt ediyordu. Gözleri bebekten ayrılamıyordu.
“Aysu'nun oğlu…”diye tekrarladı. “Benim torunum…”.
Sors'un yüzü öfkeyle çarpıldı. “Onu unut! O bir hagasveri! Senin soyunu lekeleyen bir şeytan! Vur!”.
Yoru tereddüt etti. Bir an için yumruğu havada kaldı. Sonra Sors'un sesi keskin bir bıçak gibi kesti karanlığı.
“Vur, yoksa ben vururum!”.
Yoru'nun yumruğu indi.
Orlina'nın yüzüne indi. Öyle bir şiddetti ki Orlina havada takla attı, yere çakıldı, birkaç metre sürüklendi. Yüzünde kemikleri kırılmış, gözleri şişmiş, ağzından burnundan kan fışkırıyordu. Bilinci gidip geliyordu.
Karanlıkta ayak sesleri duydu. Sors yanına geldi, eğildi, saçlarından tuttu, başını kaldırdı.
“Son sözlerin mi var?”.
Orlina'nın gözleri kayanın ardındaki Alpkan'a takıldı. Bebek ağlamıyordu. Yalnızca bakıyordu. O garip ışıltı gözlerinde parlıyordu. Orlina dudaklarını kıpırdattı.
“Büyü.”dedi. Sesini duyan olmadı. Yalnızca dudakları kıpırdadı. “Büyü Alpkan… Ve... Yaşa…”.
Sors onu yere attı. Yumruğunu kaldırdı, bir kez daha indirdi. Orlina'nın bilinci karanlığa gömüldü.
***
Orlina gözlerini açtığında bağlanmıştı.
Elleri arkadan kelepçelenmiş, bileklerindeki deri gümüşten yanmıştı. Boynunda da bir halka vardı, gümüşten, tenini yakıyor, nefesini daraltıyordu. Vampir güçleri gümüşün altında eriyor, bedeni zayıflıyor, iyileşme gücü çalışamıyordu.
Vampir yuvasının mahzenindeydi. Rutubetli taş duvarlar, yerde küçük gölcükler, tavandan sızan suyun damlama sesi. Burası, aylar önce abisi Sergen'in idam edilmek için bekletildiği yerdi. O zaman Orlina onu kurtarmıştı. Şimdi onu kurtaracak kimse yoktu.
Sors önünde duruyordu. Göğsündeki yara sarılmıştı. Yüzünde zafer dolu bir ifade vardı.
“Uyandın.”dedi. “İyi… İdam sırasında kendinde olmanı istiyorum.”.
Orlina başını kaldırmaya çalıştı, boynundaki gümüş halka acıyı artırdı, dişlerini sıktı. “Alpkan…”dedi, sesi kısılmıştı. “Bebek... Nerede?”.
Sors gülümsedi. Arkasını döndü, mahzenin karanlık köşesine yürüdü. Orada, küçük bir sepetin içinde, bezlere sarılı Alpkan yatıyordu. Bebek uyuyordu. Minik göğsü düzenli aralıklarla inip kalkıyordu. Gümüş yoktu üzerinde. Yalnızca bezler ve o garip ışıltı, kapalı göz kapaklarının ardından bile parlıyordu.
“Merak etme.”dedi Sors, sepete bakarak. “O da ölecek. Herkesten gizli bir yerde… Kimse varlığından haberdar olmayacak. Hiç var olmamış gibi olacak. Babanın mirası tamamen yok olacak. Sergen'in soyu, Mirdark'ın kanı, hepsi bitecek. Ve ben tek lider kalacağım.”.
Orlina zincirlerini kırmaya çalıştı. Gümüş güçlerini emiyor, bedenini zayıflatıyor, kolları kalkmıyordu. Ancak denedi. Parmakları kan içinde, kemikleri görünüyordu.
Sors onu izledi, gülümsedi.
“Boşuna…”dedi. “Bu gümüşün alaşım bilgisi, Tudorun Valvur Soturileri'nden çalıntıdır… En saf, en ölümcül… Senin gibi bir vampiri saatler içinde kül eder. İdamı beklemen bile şart değil aslında. Ancak seyirci istiyorum. Tüm yuvanın önünde seni idam edeceğim.”.
Arkasını döndü, kapıya doğru yürüdü.
“Yarın.”dedi, “Güneş doğarken görüşürüz yeğenim.”.
Kapı kapandı. Karanlık mahzeni sardı. Orlina’nın aklına annesinin ninnisi geldi.
Ninni ninni
Harkıt geldi
Ninni ninni
Torbalan geldi
Ninni ninni
Alpkan’ı kim aldı gitti
Ninninin devamını getiremeyen Orlina, acıdan bayıldı.
***
Kurt adam yuvasında Yoru taş basamaklarda oturuyordu. Gözleri boşluğa dalmıştı. Önünde sürünün yaşlıları toplanmış, bekliyordu. Ellerinde meşaleler, alevler rüzgârda dalgalanıyor, gölgeleri duvarlarda dans ediyordu.
“Orlina, Hammas’ın katillerine yardım eden vampir yakalandı.”dedi Yoru. Sesi yorgundu, gözlerinin altında mor halkalar vardı, elleri dizlerinde titriyordu. “Yarın Sors onu idam edecek. Yuvamızın tamamı bu idam törenini izlemeyecek gidecek”.
Hammas’ın katillerine falan yardım etmemişti. Hammas’ın katillerinin çocuğunu, Yoru’nun torununu korumuştu. Yoru'nun gözleri doldu. Elleri dizlerinde daha çok titredi. Aysu... kızı. Onu sürgün etmişti. Onu sürünün önünde aşağılamıştı. Onun sürüdeki yerini, hakkını, onurunu elinden almıştı. Ve şimdi onun oğlu, torunu, idam edilecekti.
Ağlıyor muydu? Kimse bilmiyordu. Kapının ardından yalnızca sessizlik geliyordu. Aklına Aysu'nun çocukken ona yaptığı taş bıçak geldi. "Baba, senin için yaptım." demişti. Şimdi o kızın oğlunu öldürecekti. Elleri titredi. Ama kararından dönmedi.
Dışarıda, ormanın derinliklerinde başka gözler de vardı. Yumantıra, Ilus Metsa ve beş ayıhı kurt adam yuvasının çevresinde konumlanmış, bekliyordu.
“Yarın…”dedi Yumantıra, elindeki dürbünü indirdi. “İdam anında iki yuva da toplanacak. O zaman bizim asıl avımız başlayacak.”.
Ilus Metsa başını salladı. “Orlina'yı kurtaracak mıyız?”diye sordu.
Yumantıra cevap vermedi. Gözleri yuvanın kapısındaydı. Elleri belindeki bıçağın kabzasında, parmakları kabzaya gömülmüştü.
“Göreceğiz.”dedi. “Önce yuvaları temizleyeceğiz. Sonra... Sonra ne olacağını zaman gösterecek.”.
Ay bulutların arkasında kayboldu. Karanlık ormanı sardı. Yedi gözlemci sessizce beklemeye devam etti.
Sabah yakındı. Sabah, her şeyin değişeceği an olacaktı.
***
Ganidan yerde, kanlar içinde, kolları ve bacakları kesilmiş halde hâlâ nefes alıyordu. Gözleri kapalı, bilinci gidip geliyordu. Sol kolu omzundan aşağı yoktu. Sağ bacağı dizinden aşağı kesilmişti. Sol bacağı kalçasından kopmuştu. Sağ kolu dirseğinden aşağı kalmıştı ancak o da paramparçaydı.
Ölüm her an gelebilirdi. Ayak sesleri duydu.
Gözlerini açmaya çalıştı, bulanık bir siluet gördü. İri bir kurt adam üzerine eğilmiş, onu inceliyordu. Yüzü tanıdıktı. Ağabeyi…
“Sengikobo...”diye fısıldadı. Dudakları kan içindeydi, sesi boğuk çıkıyordu. Sonra tekrar bayıldı.
Sengikobo yerdeki kurt adama baktı. Küçük kardeşi. Onu son gördüğünde daha gençti, daha güçlüydü, daha kibirliydi. Şimdi yerde, kanlar içinde, bir insanın yaşayamayacağı yaralarla, ölümle boğuşuyordu.
“Seni buldum.”dedi Sengikobo alçak sesle. Sesinde öfke vardı, acı vardı, pişmanlık vardı. “Kardeşim… Ne haldesin böyle?”.
Eğildi, Ganidan'ı sırtladı. Kurt adamın ağırlığı kendi kurt adam gücüyle bile zorluyordu. Kan sırtından aşağı akıyor, elbiselerini ıslatıyordu. Ganidan bilinçsizce inledi, dudakları kıpırdadı, bir şey söylemek istedi ancak ses çıkmadı.
Kardeşini iyileştirmeliydi. Ne kadar sürerse sürsün ne gerekiyorsa yapacaktı ve intikamını almasını sağlayacaktı.