İZMİR, AĞUSTOS İLK HAFTASI, 1950
Mağaranın derinliklerindeki toplantı başlamadan hemen önce, Yoru ve Sors, birbirlerine bakıyorlardı. İkisinin de gözlerinde aynı şey vardı; başarısızlığa tahammülsüzlük. Bu, paralı askerlerle ikinci toplantıydı ve “bilgi verme, bilgi alma” amacıyla yapılacaktı.
Dört katil; mağaraya çağrıldıklarında başlarına gelecekleri biliyorlar, mağaranın girişinde duruyorlar, sıranın kendilerine gelmesini bekliyordu. Ganidan'ın kolundaki hançer yarası hâlâ sızlıyordu; kurt adamın hızlı iyileşmesine rağmen birkaç gece önce açılmış yara, iyileşmeye başlamıştı ancak tam kapanmamıştı. Torval'ın boynundaki dört paralel pençe çiziği koyu siyah kanı durmuştu, yara kabuk bağlamıştı ama ağrı devam ediyordu ve omzundaki derin yaralarla göğsündeki pençe darbeleri, onun devasa bedeninde acı bırakmıştı.
Kenostalo ve Kotolebo sessizce bekliyorlardı. Kadın katillerin ikisi de başarısızlığın bedelinin ne olduğunu biliyorlardı. Kenostalo'nun vücudunun çeşitli yerlerindeki pençe yaraları, sırtındaki derin izler ve kollarındaki çizikler hâlâ kanıyordu. Kotolebo'nun karnına aldığı tekme darbesi iç organlarını zedelemişti; nefes alırken bile acı çekiyordu.
Sürüsünün karşısında her zaman bir baba figürü olan Yoru ayağa kalktı. Kurt adam liderinin bedeni, mağaranın loş ışığında bile devasa görünüyordu. Şimdi o acılı baba, öfkeli bir liderdi.
“Başarısızlık...”dedi Yoru, sesi mağaranın duvarlarında yankılanırken. “Başarısızlık, sizin için ne ifade ediyor, biliyor musunuz?”.
Ganidan cevap vermeye çalıştı ancak Yoru'nun eli çok hızlıydı. Kurt adam liderinin pençeleri, kurt adam suikastçının karnında patladı. Kan sıçradı, mağaranın duvarlarına koyu kırmızı lekeler yapıştı. Ganidan çığlık atarak yere yığıldı, elleri karnına kenetlendi.
Aynı anda Sors da harekete geçti. Vampir lider, Torval'ın devasa bedenini kavradı, iki metreyi geçkin boyu olan yelesi karayı gibi havaya kaldırıp duvara fırlattı. Taşlar parçalandı, toz bulutu yükseldi. Torval'ın homurtusu mağarada yankılandı ancak karşı koyamadı. Sors; boyu, ince çizgili yüzü, kehribar gözleri ve siyah düz saçlarıyla zarif görünüyordu belki ancak o zarafetin altında, yuvanın en acımasız lideri yatıyordu.
Mağarada çığlıklar yankılandı. Ganidan yerde kıvranırken, Torval duvarın dibinde nefes nefeseydi. İkisi de kaçışın olmadığını anlamıştı.
Yoru ve Sors, aynı anda kadın katillere döndüler. Bakışları öyle sertti ki, Kenostalo ve Kotolebo'nun kanı dondu. Sors tek kelime etmedi, Yoru da… Etmelerine gerek yoktu. Ganidan ve Torval'a yaptıkları, kadın katiller için yeterince tehditkârdı. Kenostalo'nun kehribar rengine çalan açık kahverengi gözleri korkuyla büyüdü, Kotolebo'nun masum bakışlı mavi gözleri titredi.
Kadın katiller, korkudan titremeye başladılar. Kenostalo'nun kehribarımsı bir renkteki saçları terden sırılsıklam olmuş, yüzündeki çiller solgun teninde daha belirgin hale gelmişti. Kotolebo'nun açık kumral saçları yüzüne yapışmış, romantik yuvarlak yüz hatları korkuyla gerilmişti.
Yoru, Ganidan'a döndü. Kurt adam lideri, yerde kıvranan suikastçının başında durdu. Kurt adamlarda lidere karşı gelmek, emri yerine getirmemek ölüm demekti. Yoru'nun bir bakışı bile yeterliydi. Ganidan, karnındaki acıyla kıvranırken, diğer katiller korkuyla izliyordu. Yoru'nun gücü tartışılmazdı; Ganidan bile, onun karşısında bir hiçti.
Sors da Torval'ı dövmeye devam etti. Vampir gücü, yelesi karanın devasa bedeninde bile iz bırakıyordu. Sors'un yumrukları, Torval'ın göğsündeki pençe yaralarının üzerine indikçe, yaratık acıyla homurdanıyordu. Ancak karşı koyamıyordu. Sors'un gözlerindeki soğukluk, onu olduğu yerde mıhlamıştı.
Kenostalo ve Kotolebo, korkuyla birbirlerine baktılar. İkisi de kaçmayı düşündü belki ancak yakalanma ihtimalinde cezalarının ölüm olacağını ikisi de biliyordu.
Ceza yeterli görüldüğünde, Yoru homurdanarak konuştu. Sesi mağarada yankılandı, öfkesi hâlâ dimdik ayaktaydı. Erkek katiller acı içinde kıvranırken, kadın katiller korkudan titrerken Yoru onlara seslendi:
“Ekip olun! Ücret iki katına çıktı. Gidin ve o ikisini bize canlı getirin. Biz onlarla ilgileneceğiz.”.
Sors, Yoru'nun sözlerinin üzerine ekledi. Gözleri soğuk ve acımasızdı, sesinde hiçbir duygu yoktu:
“Eğer başarısız olursanız ya da kaçarsanız, iki yuvanın da peşinize düşeceğini unutmayın.”.
Bu tehdit, ölüm fermanı gibiydi. Katiller, kaçış olmadığını anladılar. Başarısızlık ölüm demekti, kaçış da. Tek seçenekleri, Orlina'yı ve bebeği bulup getirmekti.
Dört katil, başları önlerinde, ölümle tehdit edilmiş halde mağaradan çıktılar. Ganidan karnını tutarak sendeleyerek yürüyor, kolundaki hançer yarası hâlâ sızlıyordu. Torval'ın devasa bedeni, boynundaki dört paralel çiziğin acısıyla eğilmişti. Kenostalo'nun sırtındaki derin pençe izleri her adımda sızlıyor, Kotolebo'nun karnındaki tekme darbesi nefes almasını zorlaştırıyordu.
Ancak kaçış yoktu. Başarısızlık yoktu. İki yuvanın da peşlerine düşeceğini biliyorlardı.
Dört katil, ormanın karanlığına karışırken, gözlerinde çaresizlik okunuyordu. Ganidan'ın yeşil gözleri, Yoru'nun pençelerinin acısını hâlâ taşıyordu. Torval'ın koyu ela gözleri, Sors'un yumruklarının izini barındırıyordu. Kenostalo'nun açık kahverengi gözlerinde, başarısızlığın utancı okunuyordu. Kotolebo'nun mavi gözleri ise, korku vardı.
Ganidan, karnını tutarak sendeleye sendeleye yürüdü. “Bir vampir kadın… Bir bebek… Bunun için mi ölecektik?”.
Torval homurdandı. Boynundaki yaralara dokundu, parmakları kanla ıslandı. “Ölmedik.”.
“Ölmek üzereydik.” Kenostalo’nun sesi hâlâ titriyordu. Elleri boşlukta bir şey ararcasına kıpırdıyor, sırtındaki pençe izleri her adımda sızlıyordu. “Bizi neredeyse öldüreceklerdi.”.
Kotolebo derin nefes aldı, karnındaki acıyla yüzü buruştu. “Öldürmeyecekler. İşlerine yaradığımız sürece yaşatacaklar.”.
Ganidan durdu, arkasına baktı. Mağaranın ağzı karanlıktı, kimse çıkmıyordu. “Ya iş bitince?”.
Torval’ın gözleri kısıldı. “İş bitince… İş bitince onların işi de biter.”.
Kenostalo başını kaldırdı, yüzünde o garip ışıltı yeniden belirmeye başladı. “Öyleyse iş bitmeyecek.”.
Kotolebo ona baktı. “Ne demek istiyorsun?”.
“Bebek ölecek. Vampir ölecek. Ama biz…” Kenostalo’nun sesi alçaldı, fısıltıya döndü. “Biz kaybolacağız. İki yuvanın utancını taşıyan dört katil. Ortadan kaybolmaları herkesin işine gelir.”.
Ganidan'ın yüzü gerildi. “O halde…”.
“O halde…”Torval sözünü kesti, sesi kayaların arasında gürledi. “İşi bitirip ortadan kaybolacağız. Birlikte…”.
Kenostalo kaşlarını çattı. “Birlikte mi?”.
“Birlikte…” dedi Kotolebo. “Karada sekiz saatim var. Siz olmadan kaçış yok…”.
Ganidan bir süre sessiz kaldı, sonra başını salladı. “Anlaştık. İş bitince birlikte kaçacağız.”.
Torval homurdandı, başını öne eğip yürümeye başladı. “Önce iş bitsin.”.
Mağaranın üzerindeki kayalıklarda, yedi gözlemci sessizce konumlanmıştı. Beş ayıhının ellerindeki palalar; mavi-beyaz enerjiyle alev alan palalar, sessizce titreşiyordu.
Ilus Metsa, elini bir kayaya koymuş, bitkiler aracılığıyla içeride olan biteni hissediyordu. Kökyaş druidin yüzünde ifade yoktu ancak ela-yeşil gözlerinde derin bir düşünce vardı.
Yumantıra ise kollarını bağlamış, düşünceli bir şekilde bekliyordu.
“Daha öbce de dediğim gibi; öfke, mantığı yok ediyor.”dedi Yumantıra hafifçe gülümseyerek. “Hata yapmaya daha yakınlar ve hata yaptıklarında biz o hatayı ödetmek için orada olacağız.”.
Ilus Metsa başını salladı. “Dört katil birlik oldu. Orlina'yı ve bebeği canlı bulmak zorundalar. İki liderin tehdidi, ölüm fermanı gibiydi. Orlina ile tanışmamız ve Orlina’ya yardım etmemiz gerekebilir.”.
Ayıhılardan biri sessizce konumunu değiştirdi. Miğferinin altında, gözleri görünmese de, her şeyi izliyordu. Tudorun Valvur Soturileri'nin sessiz muhafızları, yüzyıllardır bu işi yapıyorlardı.
“Orlina.”dedi Yumantıra. “Zamanı geldiğinde, onunla konuşacağız ve ona yardım edeceğiz ama zamanından önce ortaya çıkmamız tüm planlarımızı bozar. Umarım olaylara ne erkekn ne de geç dahil oluruz.”.
Yedi gözlemci, geceye karıştı. Ilus Metsa'nın bitkileri, onları sarmaladı, görünmez kıldı. Ayıhılar, nefeslerini bile tutmuş, taş kesilmiş gibi durdular. Yumantıra ise gözlerini, dört katilin ardından dikti.
***
Mağaranın ağzındaki kaya, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yerinden oynadı. Orlina, taşı iki eliyle itti, gün ışığı içeri süzüldü. Bir süre gözlerini kırpıştırdı, gece görüşünden gündüz görüşüne geçmek zaman alıyordu.
Bebek, kuru otların üzerinde uyuyordu. Minik göğsü düzenli aralıklarla inip kalkıyor, dudakları seyrek aralıklarla emme hareketi yapıyordu. Orlina, bebeğe baktı, bir an durdu. Sonra eğildi, bebeği kucağına aldı.
“Alpkan…”dedi fısıltıyla. “Uyanma vakti oğlum.”.
Bebek gözlerini açtı, simsiyah gözleriyle halasına baktı. Sonra gülümsedi. Orlina'nın yüreği eridi. Orlina Alpkan’ı öptükten sonra tekrar kuru otların üstüne bıraktı.
Daha sonra, hançerini çıkardı. Omzundaki yara hâlâ sızlıyordu ancak iyileşmişti. Vampir hızlı iyileşmesi sayesinde, pençelerin açtığı derin yaralar bile kapanmıştı. Yine de kolundaki kemik çatırdamaları, boğazının ellerle kavranıp sıkılmasının acısı, boğazındaki morluklar, bacak yanmasının acısı ve iç doku hasarı... Bunlar tam olarak geçmemişti. Vampir hızlı iyileşmesi başlamıştı ancak tam iyileşmemişti, hâlâ sızlıyordu.
Hançeri temizledi, biledi, kınına koydu, beline taktı. Alpkan’nın altını temizledi, kundakladı, alnından öptü. Hazırlardı. Gözleri mağarada gezindi. Günlerdir sığındığı bu yer, artık bir yuva gibi olmuştu. Ateşin külü, bebeğin yattığı kuru otlar, duvarda asılı kuruyan otlar... Ama gitme vaktiydi. Burası da artık güvenli değildi. Kilisede aynı gece iki kişi saldırmıştı. Aynısı olmamalıydı. Alpkan’ı kucağına aldı, bir an durdu. Sonra döndü, çıktı.
Ormanın en sık bölgesine girdiğinde, güneş iyice yükselmişti. Ağustos sıcağı, çam reçinesi kokusunu iyice artırmıştı. Çam ağaçlarının arasında yürürken, altın sarısı ışık demetleri yosunlu toprakta dans ediyordu. Orlina, Alpkan'ı kucağında tutuyor, bebek ara sıra mırıldanıyor, bazen de uyukluyordu.
Bir vadiye indiler. Dere yatağı kurumuştu, taşlar güneşte kavruluyordu. Orlina, biraz dinlenmek için gölge bir kaya buldu, oturdu. Alpkan'ı kucağına aldı, su matarasını çıkardı, önce bebeğe içirdi, sonra kendisi içti.
Derken hava değişti. Gökyüzü, bir anda karardı. Rüzgâr sert esmeye başladı. Uzak bir şimşek çaktı, sonra bir gök gürültüsü duyuldu. Bardaktan boşanırcasına yağmur yağmaya başladı. Ağaçlar devrildi, dere yatağı çamur oldu. Orlina ayağa kalktı. Fırtına kopuyordu. Bebeği göğsüne bastırdı, sığınacak yer aradı. Ancak vadi dar, etraf sık ağaçlıktı. Bir kaya oyuğu buldu, içine girdi.
Şimşekler çakıyor, gök gürültüsü ormanı inletiyordu. Rüzgâr, Orlina'nın saçlarını yüzüne vuruyor, koyu kahverengi saç telleri gözlerine kaçıyordu. Şimşek çaktığında bir an için her şey bembeyaz oluyor, sonra yine karanlık çöküyordu. Alpkan ağlamaya başladı. Minik bedeni korkuyla titriyor, çığlıkları fırtınanın uğultusuna karışıyordu. Orlina, bebeği kucağına daha sıkı bastırdı, onu sıcak tutmaya çalıştı.
Alpkan ağlıyor, minik elleri havayı yumrukluyor, çığlıkları fırtınanın uğultusuna karışıyordu. Orlina eğildi, dudaklarını bebeğin alnına değdirdi.
“Korkma oğlum.”diye fısıldadı. “Halan burada. Sana bir şey olmaz.”.
Bebek susmadı. Ağlaması hıçkırıklara dönüştü, minik bedeni titriyordu. Orlina onu göğsüne bastırdı, kendi sıcaklığını vermeye çalıştı. Sonra fısıldamaya başladı.
“Uyu küçüğüm. Uyu, ben buradayım. Fırtına geçecek, yağmur dinecek. Sen uyu, ben korurum, beklerim.”.
Parmaklarıyla bebeğin incecik saçlarını okşadı, sırtını sıvazladı. Alpkan'ın ağlaması yavaşladı, hıçkırıkları seyreldi. Minik elleri havayı yoklamayı bıraktı, Orlina'nın saçını buldu, parmaklarına doladı. Orlina'nın gözleri doldu.
“İşte böyle”diye fısıldadı. “Tuttun işte beni. Bırakma. Ne olursa olsun bırakma.”.
Alpkan, halasının sesini duyunca yavaşladı, ağlaması kesildi. Simsiyah gözleriyle Orlina'ya baktı, sonra gözlerini kapatıp uyudu. Parmakları hâlâ Orlina'nın saçına dolanmıştı. Orlina başını eğdi, dudaklarını bebeğin saçlarına bastırdı. Dışarıda fırtına hiddetle esiyordu ama içeride, kaya oyuğunun karanlığında, sadece iki canlının nefesi vardı. Biri koruyor, biri güveniyordu.
Fırtına, yarım saat sonra dindi. Güneş yeniden çıktı, bulutlar dağıldı, orman ışıl ışıl oldu. Damlayan yağmur suları, çam iğnelerinin üzerinde parlıyor, topraktan ıslak kekik ve nane kokuları yükseliyordu. Orlina, kaya oyuğundan çıktı Üstü biraz ıslaktı, kendisi biraz bitkindi ancak ayaktaydı. Alpkan uyuyordu, minik göğsü düzenli inip kalkıyordu.
Ormanın derinliklerinde, Orlina bitki toplamaya başladı. Asalnolan iksiri için malzemeler gerekliydi: böğürtlen, çam fıstığı, çoban çantası otu, defne yaprağı, kekik, nane, yaban inciri, yaban zeytini. Sonra azura iksiri için malzemeleri topladı: keçi sütü, nektar, propolis.
Akşama doğru başka bir mağara buldu ve iksirleri hazırlamak için mağaraya girdi. Diz çöktü, etrafına topladığı bitkileri tek tek sıraladı. Hareketleri artık alışkanlık haline gelmişti, her bitkiyi tanıyor, her karışımın oranını ezbere biliyordu. Elleri, yorgunluğa rağmen sabırla dövüyor, öğütüyor, karıştırıyordu. Kucağında bebek, minik elleriyle havayı yokluyor, ara sıra mırıldanıyordu. Orlina, bir yandan iksiri hazırlarken bir yandan da bebeğe mırıldanıyor, dudaklarıyla ona sesler çıkarıyor, gülümsüyordu. Arada bir durup bebeğin yüzüne eğiliyor, minik burnuna dokunuyor, onu güldürmeye çalışıyordu. Alpkan, halasının bu oyunlarına kahkahalarla karşılık veriyor, minik elleriyle Orlina'nın parmaklarını yakalamaya çalışıyordu. İksir hazır olana kadar bu oyun sürdü, mağaranın içi bebeğin neşeli çığlıklarıyla doldu.
Tahta havanda tüm otları dövdü, karışımı içine niyetini üç kez fısıldadı. Karışım birden köpürmeye başladı, zümrüt yeşili bir renk aldı. Asalnolan hazırdı. Azura için ise, keçi sütünü, nektarı ve propolisi karıştırdı, kısık ateşte kaynattı, koyu kıvamlı bir iksir elde etti. Orlina, önce Alpkan'a içirdi iki iksirden de. Bebek, iksirleri içtikten sonra gözleri parladı, güldü, minik elleriyle havayı yumrukladı. Sonra Orlina kendisi içti. İksirler, damarlarında dolaştı, yorgunluğunu aldı, omzundaki sızıyı dindirdi.
***
Ertesi sabah, Orlina başka bir kalacak yer bulmak ve bitki toplamak için ormana daldı. İksirler yapıldığı gibi tüketilmeliydi, taze olmalıydı yoksa etkileri olmazdı. Ayrıca bir yerde birden fazla gece kalamazlardı, peşlerinde dört kişi vardı.
Orlina, Alpkan'ı sırtına bağlamış, yürüyordu. Bir çalılığın arkasından gelen iniltiyi duydu, durdu.
Bir kurt, tuzağa yakalanmıştı. Demir dişler, arka bacağını sıkıştırmış, kurt acı içinde kıvranıyordu. Orlina, yaklaştı. Kurt hırladı, dişlerini gösterdi ancak kurdun gözlerinde korku vardı.
Orlina, tuzaktaki demire dokundu. Tuzak mekanizmasını çözdü, demir dişleri açtı. Kurt; bacağını kurtardı, bir sıçrayışta uzaklaşmak istedi ancak yaralı bacağı tutmadı, yere düştü.
Orlina, kurdun yarasına baktı. Demir, eti derin kesmişti, kemiğe kadar inmişti. Çantasından asalnolan iksirinin kalanını çıkardı, yaranın üzerine döktü. Dumanlar yükseldi, kurt acıyla kıvrandı ancak sonra yara saniyeler içinde kapanmaya başladı.
Kurt, şaşkınlıkla Orlina'ya baktı. Sonra ayağa kalktı, bacağını deneysel olarak yere bastı. Acımıyordu. Kurt, bir adım attı, sonra bir adım daha. Orlina'ya döndü, gözlerinin içine baktı. Sonra arkasını dönüp yürümeye başladı.
Birkaç adım gitti, durdu, arkasına baktı. Orlina hâlâ duruyordu, bebek sırtında, elleri yanlarında. Kurt, başını bir kez salladı, sonra ormanda kayboldu. Hiçbir iyilik karşılıksız kalmazdı.
Orlina, o anı unutmadı.
***
Günlerdir yollardaydı. Bitki topluyor, iksirler yapıyor, Alpkan'ı besliyor, uyutuyor, uyandırıyor, yürüyordu. Bir gece, kaya kovuğunun önünde ateş yakmış, Alpkan'ı kucağına almış, ninni söylüyordu. Gözleri dalıp gitti. Hatırladı.
O gece, ormanda kaybolduklarında, abisi Sergen onu bir ağaç kovuğuna saklamış, kendi dışarıda beklemişti. Orlina o zaman küçüktü, korkuyordu, ağlayacak gibi oluyordu. Ancak Sergen, ağaç kovuğunun deliğinden içeri bakmış, “Korkma, ben buradayım” demişti. Sabah olduğunda, Orlina uyandığında, Sergen'i başında beklemiş, uyurken bulmuştu.
Orlina, Alpkan'a baktı. Bebek uyanıktı, simsiyah gözleriyle onu izliyordu. Orlina, eğildi, bebeğin alnına dokundu.
“Korkma.”dedi fısıltıyla. “Ben buradayım.”.
Alpkan, halasının yüzüne baktı. Gözlerinde, tıpkı Sergen'inki gibi bir ışık vardı. Orlina'nın gözleri doldu. Bebeği kucağına daha sıkı bastırdı.
Ertesi gün, Orlina yine bitki toplarken bir ses duydu. İnce bir çığlık, bir hayvanın değil, bir insanın sesi. Orlina, bebeği sırtına bağladı, hançerini çekti, sese doğru yürüdü.
Açıklıkta, bir çoban, bir erşek tarafından kıstırılmıştı.
Erşek, yarı ayı yarı pars olarak tanımlanabilecek bir yaratıktı. Gövdesi pars, kafası ayı şeklindeydi, pençeleri de ayınınkiler gibi kocaman ve keskindi. Dört ayak üstünde duruyor, çobana doğru homurdanarak yaklaşıyordu. Çoban, elindeki sopayla onu durdurmaya çalışıyor ancak elleri titriyordu.
Orlina, Alpkan'ı bir kayanın ardına bıraktı.
“Bir dakika…”dedi bebeğe. “Halan gelecek.”.
Alpkan, dil çıkarıp gülerek Orlina'ya karşılık verdi. Orlina da Alpkan'a dil çıkarıp gülümsedi, sonra döndü, hançerini çekti.
Erşek, onu fark etti. Devasa başını çevirdi, küçük gözleriyle Orlina'ya baktı. Ağzını açtı, kocaman dişlerini gösterdi, homurdandı. Orlina, korkmadı. Torval'dan, Ganidan'dan, Kenostalo'dan, Kotolebo'dan kurtulmuştu. Bir erşek mi onu durduracaktı?
Erşek, saldırdı.
Orlina, yana sıçradı, pençelerin altından kurtuldu. Erşek, bir ağacı kökünden söktü, Orlina'nın üzerine fırlattı. Orlina, eğildi, ağaç tepesinden geçti, hançerini sapladı erşeğin omzuna.
Yaratık acıyla haykırdı, döndü, pençesini savurdu. Orlina, kıl payı kurtuldu. Pençe sırtını sıyırdı geçti, isabet etmedi, yara açamadı. Erşeğin etrafında dönüyor, açık arıyordu.
Erşek, bir kez daha saldırdı. Bu sefer Orlina hazırdı. Eğildi, pençelerin altından geçti, hançerini erşeğin boğazına sapladı. Yaratık, son bir homurtuyla yere yığıldı, kanlar içinde kıvrandı, sonra hareketsiz kaldı.
Orlina, nefes nefeseydi. Hançerini temizledi, kınına koydu. Çobana döndü.
Çoban, genç bir adamdı. Keskin hatlı üçgen yüzü, çıkık elmacık kemikleri, sivri çenesi vardı. Badem, siyah, çekik gözleri korkuyla açılmış, ince siyah düz kaşları havada kalmıştı. Siyah düz uzun saçları atkuyruğu yapılmış, terden sırılsıklam olmuştu. Biraz sıska, genç ve dinç görünüyordu.
“Efe.”dedi çoban, titreyen bir sesle. “Adım Efe. Teşekkür ederim, gerçekten... O yaratık günlerdir sürüme saldırıyordu. Bugün beni de kıstırdı. Siz olmasanız...”.
Orlina, başını salladı. “Önemli değil.”.
Efe, Alpkan'ı fark etti. Bebek, kayanın ardından başını çıkarmış, merakla bakıyordu. Efe'nin yüzü yumuşadı.
“Bebeğiniz mi?” diye sordu.
Orlina, bir an durdu. Sonra, “Yeğenim.”dedi.
Efe, başını salladı. “Köyümüz yakında. Size yemek, temiz su, sıcak bir yer... İhtiyacınız olan her şeyi verebiliriz.”dedi, sonra sustu, gülümsedi. “Yaylapoli… Gelin, görün işte. En azından bir gece kalın, dinlenin. Bebeğin de ihtiyacı var. anlaşılan”diye ekledi.
Orlina, Alpkan'a baktı. Bebek, ona gülümsüyor, minik elleriyle havayı yumrukluyordu. Orlina, Efe'ye döndü.
“Teşekkür ederim.”dedi. “Düşüneceğim.”.
Efe, başını salladı. “Bekliyor olacağız. Ormanın bu kadar derininde kimse yoktur. Köy, vadinin öteki ucunda. Sora sora bulursunuz.”.
Orlina, Efe'nin ardından baktı. Çoban, koyunlarını topluyor, yavaş yavaş uzaklaşıyordu. Arkasında, güneş batıyor, ormanın üzerine altın sarısı bir ışık döküyordu. Orlina, Alpkan'ı kucağına aldı. Önce bebeğe baktı, sonra ufka baktı. Köy daveti, sıcak bir yer, temiz su, yemek... Ancak aynı zamanda tehlike… Katiller peşlerindeydi. Kim bilir, belki de çoktan yaklaşmışlardı.
Ancak şimdilik, yalnızca şimdilik, durmak vardı.
Orlina, Alpkan'ı göğsüne bastırdı, ormanın sessizliğine karıştı. Güneş battı, ay çıktı, yıldızlar parladı. İzmir ormanları, binlerce yıldır olduğu gibi, sessizce uzanıyordu.
Bir yerlerde, dört katil yeniden toplanıyor, yeni bir saldırı planlıyordu. Bir yerlerde, iki lider, sabırsızlıkla bekliyordu. Bir yerlerde, yedi gözlemci, sessizce izlemeye devam ediyordu.
Ancak şimdilik, yalnızca şimdilik, orman sessizdi.