İçeriğe geç
Bölüm 2/2

Bölüm 2 / 2, 491 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

2. Bölüm

Sai günlerce at sürmüştü. Gecesini gündüzüne katmış, bu çorak ellerde bir insan kulunun izlerini aramıştı. Atının eyerleri aşınmış, kanayan elleri kabuk bağlamıştı. Takatinin yettiği hâliyle dizginleri çekti. Çağar’ı okşayarak indi sırtından.Esen kuru yel tenini acıtırken gözlerini kıstı. Midesinin burkulduğunu hissetti. Gözlerinin gördüğü karanlığa bıraktı kendini.Sol eliyle Çağar’ı sıvazlayarak yere yığıldı.

Uyandığında etrafa göz gezdirdi. Neler olduğunu hatırlayınca çevik bir hareketle elini bıçağına götürdü. Bıçağı kınından çıkarılmıştı. Tekrar etrafa bakınarak, kendince mırıldanmaya başladı:

— And olsun ki korkuya mecal verirsem...

Ardından Çağar’a seslendi.

— Çağar! Çağar!

Çağar, yorgunluktan bitap düşmüş hâlde, kişnemeye benzer boğuk bir ses çıkardı.

Sai neler olduğunu anlamaya çalışırken ellerinin sarılı olduğunu fark etti. Kaya oyuntusunda derme çatma bir yerdeydi. Kapısı bile olmayan, insan boyundan alçak bir tavanın örttüğü kaya kovuğundan ibaretti burası.

İçeride keskin bir buhur kokusu vardı.

Kapıda biri duruyordu.

Bedeninin yaşlılığına rağmen gözlerindeki ışık hayret ettiriyordu. Saçının ve sakalının taranmışlığı ile üzerindeki berduş hâli, Sai’nin kafasını bir o kadar karıştırıyordu.

Elinde kuru bir ekmek parçası, diğer elinde çorbaya benzer bir aş vardı.

Başucuna gelip, gözlerindeki ışıltı ve dudağındaki kıpırtıyla diz çöktü yaşlı adam. Elini Sai’nin alnından saçlarına doğru sıvazlayarak gezdirdi.

Artık Sai’nin korkusu, huzurunun ve sakinliğinin yanında pek fersiz kalıyordu.

Çok uzaklardan ezan sesi gelmeye başladı. Sabah olmaya yakındı.

Yaşlı adam, Sai’ye elindeki çorbadan kendi elleriyle içirdi. Keskin bir tadı vardı içtiğinin. Fakat günler sonra karnını doyurabilmek zihnini açıyor, ruhunu sakinleştiriyordu.

Sai’nin üşümesi durmuş, bedeni biraz olsun gevşemişti.

Doğrulup Çağar’ı görmek istedi. İhtiyarın yardımıyla onun yanına vardı. Alnını Çağar’ın bedenine dayadı. O sırada Çağar’ın bedeninin nemli bezlerle örtülmüş olduğunu fark etti.

— Yorgunluğu dinsin diye, dedi yaşlı adam.

Sai’nin diz çöktüğü yerde ayakta duruyordu.

Sai adamın eline uzandı, avucunu dudaklarına götürdü.

Minnettardı.

Can yoldaşına da kendisine sığınak olan, gözlerinden ışık saçan bu ihtiyara.

Güneşi kaç kez gördü doğudan batıya, gün kaç kez devretti, belirsizdi Sai’ye.

Yaşlı adamla günlerdir bir aradaydı. Birbirlerinin gönlüne ocak kurmuşlardı.

Günde bir kere birlikte öğün yapıyorlardı. Yaşlı adam sofrayı dualarla kuruyor, yine dualar ve şükürle bitiriyordu yemeği. Bu sırada sağ avucu hep göğsünde oluyordu.

İhtiyar bazen sessiz sedasız kayboluyor, akşama yakın geri dönüyordu fakirhaneye.

Sai’nin yaraları iyileşmiş, bünyesi tazelenmişti bu süreçte. Hatta ruhunun tamir olduğunu bile hissettiği oluyordu.

Artık gitmesi gerektiğini hafiften düşünmeye başlamıştı.

Hoş! Ne yapacağını da bilemiyordu ki.

Dikkatini dağıtmış, kafasını bulandırmıştı bu durak.

O günün gün batımında yaşlı adam sırtını taşa yaslamış, avuçlarıyla toprağı karıştırıyordu.

Sai seslendi:

— Ben gideyim gayrı.

Yaşlı adam başını kaldırmadan cevap verdi:

— Zamanı gelmedi. Vakti gelince döneceğiz.

— Ben dönmeyeceğim. Ocağa mesken bulmadan dönemem. Anama sözüm var. Yola düşmek gerek."

Nereye, hangi diyara gideceğini bilmeden...

— Yolunu bilmiyorsun diye korkarsın."

Sai başıyla onayladı.

— Ya yanlış kapıya varırsam?"

— Her kapı derstir. Kimi içeri alır, kimi geri çevirir. İkisi de yoldur.

...

Gün ağarmadan atını eyerledi Sai.

İçinde tanıdık bir sıkıntı vardı. Göğüs kafesine taş oturmuş gibi sancıyordu.

Yaşlı adamın kuru ellerini üç kere öptü Sai.

Sonra Çağar’ın alnını okşadı.

— Hadi kızım, hadi!

Atına bindi.

Arkasını dönüp baktığında ihtiyarın dudakları yine kıpırdıyordu.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm ayda 1 bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.