Yazı tahtasının önünde, tahtanın kar gibi beyaz geleceğine bakıyordu. Omuzlarından ter damlaları süzülüyordu. Bu bembeyaz odaya kapatılmadan önceki son şansıydı; bu soruyu nasıl cevaplamalıydı?
“Şimdi lütfen gördüğünüz şekli çizin, beni tam olarak nasıl görüyorsunuz?”
Buz gibi klima, sanki ortamı daha da soğutabilirmiş gibi vızırdayarak ensesine üflüyordu. Elleri kaskatı kesilmişti. Eğer gördüklerini resmederse, damarlarından akacak ilacın soğukluğunu şimdiden hissediyor gibiydi. Ama bir insan anatomisinin neye benzediğini unutmuştu! Eğer ona bir kez gösterseydiler bunu taklit edebilirdi ama lanet olsun ki tek bir kere bile yapmamışlardı bunu.
Soluğunu yutan soğuğu derince içine çekti, sanki zihnindeki yangını söndüreceğine emin bir şekilde.
– Doktor bey, hadi ama! Çizmekten sıkıldım. Kalem bile unicorn gibi uçar mı? –sinsice kıkırdadı.– Eğer bana dünyayı yeniden tanıtırsanız onu tanıyabilirim, hatırlayabilirim. Ama yıllarca hapsolduğum dünyadan kendi kendime çıkmamı bekliyorsunuz hâlâ; bu boş bir umut.
Doktorun varlığının siyah sandalyede olduğunu hissediyordu. Ona direkt bakmamaya özen göstererek rahat bir tavırla yere çömeldi. – Sıkıldım, çok sıkıldım, yapmıyorum işte!
Yıldızları görmek istiyordu. Kafasını yukarı kaldırdı. – Bu boş beyaz tavanlardan çok sıkıldım renkler, doktor! Renkleri görmek istiyorum. Tımarhane bile bu kadar renksiz olmamalı!
Kulaklarına bir homurdanma sesi doldu. Birkaç kıpırtı onu takip etti.
Doktor sakince düşündü; asla bir ilerleme kat edemiyorlardı ve bir yıl içinde iyileşmezse onu çok büyük yaptırımlar bekliyordu. Yavaşça yerinden doğruldu ve yanında diz çöktü. Göz hizasında varlığını hissetmiş gibiydi ama ona bakmamak için gözlerini tavandan asla ayırmayan hastaya dikkatlice baktı. Kafatasını delip koca bir şok dalgasıyla tüm sistemini yakmak istiyordu.
– Pekala... Dünyayı görmen için gözlerin olurum; ama sen de gördüğün dünyayı görmem için gözlerim olacaksın. Bu anlaşmaya ne dersin?
Tavana bakan gözlerinde kararsız bir ışıltının parıldadığını gördü. Bu onun son şansıydı, biliyordu. Yutkundu, eli saçlarının arasında serseri gibi karıştırdı. – Fena bir anlaşma değil... –sesi yavaşça derinleşti– Sizinde mi birkaç tahtanız kırılsın istiyordunuz?
Etkileyiciydi; bugün hiç sakinleştirici almamasına rağmen oldukça sakindi. – O zaman gözlerimin içine bak, var mısın?
Yavaşça, tembelce gözlerini tavandan indirdi. Gözleri beni bulduğunda ürpermişti. Titrek gülümsemesine devam ettirdi, kelimeler yavaşça döküldü; benim bile sinirlerimi yıpratacak şekilde:
– Varım.
...dedi. Keşke bu cümleyi duyduğumda enseme beliren ürpertiyi ciddiye alsaydım, her şey daha farklı olur muydu?