İçeriğe geç

Bölüm 22 / 22, 1.692 kelime, tahmini 8 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

22. BATTANİYE


Anlaştığımız gibi balkondaydık. Mert de yanımızdaydı en başta. Bu saçmalık hakkında ne yapabileceğimizi konuşmuştuk. 

Eve çıkamamıştım daha hiç. Özgü arayıp endişelendiğini söylemişti. Onu da çağırmıştım gelsin konuşalım diye ama…

"Sen komşularına anlat, ben öğrenmesem de olur. Zaten gidiyorum iki güne.” diye telefonu yüzüme kapatmıştı. Gönlünü sonra almayı düşünüyordum. Haklı olduğu taraflar vardı ama o an ondan yardım isteyemezdim ki! İlla ki Mert’i arayacaktım. 

Sonra Naz’ı da geri aramıştım. Ben onun aramasına dönmeyince mesaj atmış, vertigosunun tuttuğunu gözlerini bile açamadığını yazmış. Yine de yarın erkenden sana uğrarım falan yazmıştı bir de. Ona da olayları sonra anlatacağımı ve kağıtları benim de okumadığımı yazdım. Yarın muhtemelen ilk iş onunla küçük bir toplantımız olacaktı. Ama Naz'la konuşmak dışında okulda ne yapacağımı hiç bilmiyordum. 


Saffet Hakan'a vurmamıştı. Herhangi bir iz bıraktığını sanmıyordum vücudunda. Zaten aldığı hasarlar da kendisi Saffet'e saldırmaya çalışırken olmuştu. Kafamda hesaplar yapıyordum acaba rapor alıp Saffet'i şikayet eder mi diye.


Mert bize kış çayı, kendisine de papatya yapıp gelmişti. Hava akşamları serindi hâlâ. Birer battaniye örtmüştük omuzlarımıza. 

Mert'in gözünden uyku akıyordu. Konuşacak çok bir şey kalmayınca onu yatmaya göndermiştik. 

Biz de karşılıklı oturup kalmıştık öyle. Saffet elini başına yaslamış düşünüyordu. Gözleri sehpa hizasında bir yere dalmıştı. 

Ben de onu izliyordum. Düşünecek çok şey vardı ama gerçekten kafam almıyordu. 


Acaba Hakan, hocaya ne demişti de ikna etmişti?


“Siz bugün ne ara görüştünüz?" diye sordum aniden aklıma gelince. 

“Sen okuldan çıktıktan sonra." 

“Sen okula geldin yani? Ve onun çıkmasını mı bekledin?" 

“Hıhı." 

“Ne konuştunuz peki? E bana niye anlatmadın? Yani biz Mert'le puding yerken sen o adamla görüşmeden mi geliyordun?!" 

“Evet." 

“Ne evet Saffet?! Adamakıllı konuşur musun?" 

Gözlerime baktı rahatsız olmuş bir ifadeyle. 

“Bağırma." dedi sakince.

“Sen de konuş o zaman." Ay bazen deli ediyordu bu çocuk beni. 

Şöyle bir gözlerini dolandırdı etrafta. Yine neyden çekiniyordu anlamamıştım.

“Konuştuk işte. Hatırlamıyorum tam. Bi şeyler dedim bozuldu muhtemelen." Sanki bu kısımlar önemsizmiş gibi konuşuyordu. Kim bilir "neler” demişti? 

“Ben sebep oldum bu akşamki saçmalığa." dedi, alnını iki eline yaslamıştı. 

"Ne alaka? O zaten yapacağını yapıyordu ki. Kaç aydır uğraşıyorum baksana.”

"Bugünkü dozunu aştı ama. Gururu kırıldığı için yaptı, güya bana burası benim çöplüğüm diye kanıtlayacaktı. Allah'tan ben de geldim seninle.” 

"Kendini suçlaman çok saçma. Varacağı yer yine aynı şey olacaktı. Karakteri bu çünkü.”


Başını kaldırıp gözlerime baktı. Öyle uzun uzun baktı. 

"Seni okula ben bırakayım mı bi süre?”

"Ya da okulda bekleyeyim? Odanda beklerim bi şey olmaz. İster misin?" 

Güldüm hayretle. “Ay yok daha neler Saffet! Nolcak sanki gündüz gündüz. Zaten bu saatten sonra bi şey yapamaz artık." 


İkna olmamıştı ama. Gözleri fıldır fıldırdı şimdi. Ayağa kalktı birden. Sonra korkuluklara gitti. Kollarını demirlere yaslayıp dışarıyı seyretmeye başladı. 


O biraz kafasını toplayana kadar ben de azıcık gözlerimi dinlendireyim diye başımı arkaya yasladım. Gözlerimi kapattım. Uyku bastırmaya başlıyordu. Ama kafamda çok düşünce olduğu için hiç dalabilecek gibi hissetmiyordum. 


Biraz sonra Saffet'in gezindiğini duydum. Üstüme gölgesi düştü, sonra bir battaniye usulca ağırlığını verdi üstüme. 


“Uyumuyorsun dimi?" diye fısıldadı Saffet. 

Gözlerimi açmadan cevapladım. 

“I ıh." 

“Annemle babamın hikayesini anlatayım mı sana?" 

Gözlerim açıldı hemen. Asıl bunu konuşacaktık, doğru ya!

“Anlat!" dedim hemen. 

“Kapat gözlerini." 

Kapattım hemen, arkama yaslandım geri. Başımı biraz yana yasladım, ayaklarımı da altıma topladım.  Dinlemeye hazırdım. 


"Annem önce abimin babasıyla evlenmiş. Aynı köyde yaşıyorlarmış zaten. Küçüklükten beri seviyorlarmış birbirlerini. Mert'in babası uzak yol şoförü. Ülkeler arası gidiyor. Daha çocuk sayılacak yaşta evlenmişler.”


Gözlerimi açtım yavaşça. “Mert’ten başka çocukları olmamış mı?" 

“Olmamış." 

“Sonra?" 

“Sonra bir gün Mert'in babası göçmen bir kızcağızla çıkagelmiş eve. Kimi kimsesi yok diye getirmiş, eve koyup gitmiş."  

Eyvah eyvah, kesin kuma hikayesiydi bu. Ama Saffet'e nasıl bağlanacaktı onu hala çözememiştim. 

"Kız küçük değilmiş dimi?”

"Yok. Kızcağız dediğime bakma, annemle yaşıtlardır belki.”

Hmmmm.

“Annem de kabul etmemiş bu kızı. O zamanlar abim üç dört yaşında olsa gerek. Annem çarpmış kapıyı, evi bu kıza bırakıp gitmiş. O zamanlar kadınların boşanması pek mümkün olan bir şey değilmiş ama annem boşamış Bayındır amcayı. Babasının evinde kalmaya başlamış.”


"Ay çok iyi yapmış. O kızı da boşuna getirmedi ya, kesin nikahına da alırdı zaten dimi?”

"Almış evet.”

"Çocukları olmuş mu peki?”

"Yok neyse ki olmamış." 

Devam etmesini bekledim sabırsızca. Ama sonra aklıma başka bir şey takıldı. 

"İyi de dini nikah kıyanlarda kadının boşama hakkı var mı ki?”

“Tabii. Dedem, yani annemin babası imamıymış köyün. Annem evlenirken boşama hakkını alma şartıyla evlenmiş. O söylemiş anneme böyle yapmasını.”

"Hiç bilmiyordum öyle bir şey olduğunu.” dedim şaşkınca. 

"Deden esaslı adammış. Sanki biliyormuş gibi almış önlemini.” diye ekledim.

"Öyledir. Kız çocuklarına çok düşkündür dedem. Annemi ayrı sever." 

Gülümsedim. 

"O yüzden annem babasının evine dönünce öyle rezillik, aşağılama gibi şeyler yaşamamış. Gül gibi yaşamış. Bir sene sonra Bayındır amca bin pişman gelip annemi almak istemiş." 

“Eee?" 

Boğazı kurumuştu çocuğun. Bu kadar konuşmaya alışık değildi tabii. Önündeki şişeden bir iki yudum içerken gülümsedi sabırsızlığıma. 


“Dedem artık nikahınız düştü, evlenmeniz de mümkün değil demiş. Unut artık kızımı demiş. Annemin canına minnet zaten. Bir sene sonra aklı başına geldiği için daha sürünmesini istiyormuş." 


“Sonra?" 


“İşin ciddiyetini anladığında Bayındır amca hayatının en zor zamanlarını yaşamak üzereymiş çünkü tam boşama gerçekleştiği için annemle evlenmesi mümkün değilmiş artık.” 


"Yaaa.”

"Tek bir şartla.”

"Ne?”

"Başka biriyle gerçek bir evlilik yapar ve olur da onunla da anlaşamazlarsa ve boşanırlarsa anca o zaman.”

Güldüm istemsizce. Oh olsundu valla. 


"Bir sene sonra annem babamla tanışmış. Dedem tanıştırmış onları daha doğrusu. O da ilk eşini kaybetmiş. Başka bir köyde öğretmenlik yapıyormuş." 


"Çocuğu var mıymış peki?" 

“Yok." 

"Annen sevmiş mi babanı?”

“Evet. Babam çok mülayim, sevecen biriymiş. Annemle hemen ısınmışlar birbirlerine. Annemi de alıp gitmiş komşu köye.”


"Bayındır amca peki?

“O delirmiş tabii. Uzun süre etraflarında dolanmış. Mert'i göreceğim diye rahatsız etmiş." 

Biraz duraksadı. Ellerini ovuşturuyordu. Üşümüş müydü ki?

“Üşüdün mü?" 

Baktı tatlı tatlı. “Biraz." 

“E hadi içeri geçelim. İçeride devam edersin olur mu?" 

“Olur." 


Toparladık balkonu. Saffet bardakları mutfağa götürdü, ben de battaniyeleri taşıdım. Odasında durmak da bir alternatifti ama salona geçmek istemiştim. Yani ne işimiz vardı odasında gece gece? 


“Salona geçiyorum." diye seslendim. 

"Bir şey istiyor musun mutfaktan?”

"Suuu.”

"Geliyorum.”

Saat on ikiyi geçiyordu sanırım. Hikayenin devamını merak ediyordum. 

Geldi Saffet sonunda. 


İkili koltuğa oturmuştum. Battaniyeye sarılıp, yan oturmuştum koltuğa. Yüzüm, koltuk sırtına yaslıydı. Saffet de gelip yanıma oturdu. Kapladı bir anda her yeri. Kocaman bir bardakta su getirmişti. Elime tutuşturdu, salonun ışıklarını söndürdü sonra kalkıp. Köşedeki kocaman lambaderi açmıştı. Sarı loş bir ışık vardı şimdi ortamda. 


Sabırsızca bekliyordum yerleşmesini. 


“En son Bayındır amca rahatsız ediyordu sizinkileri." diye hatırlattım hikayeyi.

“Ha evet. Umudu kesmiş sonunda onlardan. Çünkü ben doğmuşum. Abimi de gelip görmez olmuş." 


“Peki baban başta biliyor muymuş annenle Bayındır amcanın hikayesini?" 

“Tabii. Anlatmış annem hepsini." 

“Sonra peki?" 

“Babam hastaymış meğer. Ben iki yaşıma basmadan vefat etmiş." 

Bir şey diyemedim. Bir tutukluk geldi yine.

“Allah rahmet eylesin." dedim çaresizce. 

“Amin." dedi o da. 

“Annen biliyor muymuş hasta olduğunu?" 

“Bilmiyormuş. Geri köye dönmüş annem. Babasının yanında kalmış bir süre. Ama tabii bu sefer yanında bir de ben varmışım. Köylüler iyi gözle bakmamışlar bana. Anneme de tabii." 


Annesinin yaptığı şimdi bile çok olağandışı geliyorken o zamanlarda kim bilir nasıl tepki çekmişti tabii. 


“Neyse ki deden varmış." 

“Annem de öyle diyor. Babam olmasaydı çok farklı bir hayat yaşıyor olurdum diyor." 

“Peki babanın köyü? Akrabaları yok muymuş?”

"Var. Halamlar ve amcamlar var. Annem abimi köye bırakıp benimle kalırdı bayramlarda, yazın falan." 

Doğru. Mert ve Bayındır amca hep anılarımda birlikteydi. 

“Tekrar evlenmişler mi peki?" 

“Uzun bir süre annem atlatamamış bu durumu. Kısacık bir sürede gerçekten sevmiş babamı. O yüzden uzun bir süre de öyle kalmış. Ama bir süre sonra Mert'le ben ayrı kalacağız diye Bayındır amcayla anlaşmalı, şartlı bir evlilik yapmışlar. Şehre taşınmışlar." 


“Yani Bayındır amca hala istiyormuş annenle evlenmeyi ha?" 

“Evet. Hak ettim ben diyormuş.” 

"Sana nasıl davranırdı peki?”

"Babalık yaptı bana. Mert'ten ayırmadı. Annem de öyleydi zaten.”

"İyi ki sana öfkeli değilmiş.”

"Bayındır amca kötü biri değildir öyle. Hiç kin tutmaz. Saftır hatta biraz. İyi niyetlidir yani. Çok düşünmeden hareket eder.”

"O göçmen kıza nolmuş peki?”

"Bir süre daha evli kalmışlar. Kız vatandaşlık alınca ayrılmak istemiş. Sen gidince tek başıma uzun süre yapamıyorum demiş Bayındır amcaya. O da bırakmış kızı. Zaten annem onu boşadıktan sonra yıkılmış artık gözü görmüyormuş kızı da.”

"Vay be. Ne hikaye ama…”

Gülümsedi. " Öyle.” dedi başını yavaşça sallarken. 

Bir süre sessizce oturduk. Sonra bana döndü. 

"Uykun gelmiş, git yat hadi." dedi. 

O kadar mayışmıştım ki. Hiç kalkasım yoktu. Ama onun da gelmişti uykusu. Sırtımdaki battaniyeyle birlikte kalktım oturduğum yerden. Elimdeki bardağı sehpaya koydum. 


Kapıya giderken o da peşimden geliyordu. Ayakkabılarımı giyerken kapıya yaslanmıştı. Dalgın duruyordu. 

Zor şeyler anlatmıştı. Babasını hiç tanıyamadan büyümüştü. 

Döndüm, baktım. Gözleri yine yere kilitlenmiş, dalmıştı. Omzu kapıya yaslanmış bekliyordu. 

Kollarımı boynuna dolayıp kendime çektim onu yavaşça. 

Hiç beklemedi kolları hemen sardı beni. Kocaman battaniyeyle sarıldığım için muhtemelen bir ayıcığa sarılmış gibi hissediyordu. Bir de eğilmek zorunda kalmıştı. 

Ensesi ve saçları burnumun dibindeydi. Ona bu kadar yakın olmak çok garip bir şeydi. Tertemiz bir kokusu vardı. Çok güvenli ve huzurlu hissettiriyordu insanı. 

Anlattığına göre Saffet de babası gibiydi bence. Annesinin hemencecik ona aşık olmasına şaşırmıyordum. 

Geri çekilmek istedim ama Saffet bırakmıyordu. 

“Yarın okula gidince beni arar mısın?" diye sordu. 

“Saffet… Boşuna endişe ediyorsun. Olan bugün oldu, gündüz ve kalabalıkta hiçbir şey yapamaz." 

“Arar mısın?" diye sordu ısrarla. Cevap almadan bırakmayacaktı.

“Hayır efendim, arayamam." 

Bıraktı sonra beni. Soğuk ve boşlukta kalmış gibi hissettim aniden. 

“Ben ararım o zaman." dedi inatla gözlerimin içine bakarak. 

“Ara. Müsait olursam açarım."

Tek kaşı kalktı havaya. İnatlaşmamı beklemiyordu herhalde. 

Parmak uçları çenemi tuttu belli belirsiz. 

“Müsait ol. Arayacağım." dedi gözlerimin içine bakarak. 

Hipnoz olmuş gibi bakıyordum. Güldüm sonra haline. Yüzümü kurtardım elinden. Şu hallere şu triplere bak. Bir de bana emir veriyordu. 

Merdivenlere kaçtım fiziksel etkisinden kurtulmak için. Bu çabam da onun hoşuna gitmişti herhalde, o da gülümseyerek izliyordu şimdi beni. 

"Bak beni bunaltma. Endişelenme de. Bir şey olursa zaten ilk iş seni arayacağım tamam mı?" diye sessizce konuşmaya çalıştım. 


"Söz ver.” dedi taviz vermeyen bir sesle. Vermezsem sabah peşime takılacakmış gibi bir havası vardı şu an. Hiç güven vermiyordu. 


“Tamam sözz." dedim. 

Merdivenleri tırmanmaya başladım kaçar gibi. Kapıyı hâlâ kapatmamıştı. Benim içeri girmemi bekliyordu sanırım. Hızlıca girip kapattım kapıyı. Kalbim gümbür gümbür atıyordu. Deli çocuk. 


Şaşkınlığımdan iyi geceler bile dememiştim. Öyle hareketler yaparsa sersemlerdim tabii. Sersem.

Merdivenin başına geldim, korkuluklara tutunup kafamı aşağı sarkıttım. 

“Saffeeeet!" diye bağırdım fısıldayarak. 

Ayağına terlikleri geçirip kafasını yukarı çevirdi. 

“Noldu?!" 

“İyi geceleer." 

“İyi geceler.” dedi gülümseyerek. 

Geri çekildim hızla, içeri girdim. 


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada birkaç bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.