"Fındık?"
"Aa evet fındık da... “
"Abim ne diyordu?"
Kısa bir duraksamadan sonra ikimiz aynı anda söyledik: "Kaymak!”
Dolapların olduğu tarafa yürürken Saffet'le ilk kez alışverişi birlikte yapmadığımızı hatırlatıyordum kendime. Ama şimdi farklıydı işte bir şeyler. İkimiz de biliyorduk bunu. Yani onun da heyecanlı olduğunu söyleyebilirdim. Belli bir şey yaptığı yoktu ama hissediyordum işte.
"Başka bir şey koymayacak mısın bak iyi düşün."
Her şeyi almıştık. Çikolata, draje şekerler, çakıl taşı çikolatalar, meyve sosları, fındık, fıstık, badem…
"Aaa! En önemli şeyi unuttuk!" dememle o da anladı hemen.
"Meyve almadık." dedi sesindeki onaylayıcı tonla.
Önce Saffet’in aylık alışverişini yapmıştık beraber. Bir de kahvaltıya bir şeyler almıştı. Sonra da pankek için gezmeye başlamıştık. Aslında daha çok waffle benzeri bir şey olmuştu bu malzemelerle ama benim waffle cihazım bozuk olduğu için amaan ikisi de hamur sonuçta diye düşünmüştüm.
Saffet'in modu düşük olur diye düşünmüştüm ama hayır, gayet iyiydi.
“Ee ders nasıldı bakalım?” diye sordum kasaya giderken.
“Fena değildi.”
Kısa cevabıyla öfledim içimden. Aman ben de niye soruyorsam zaten.
Tam kasaya geçecektik ki durdurdum önüne geçip. Anlamaya çalışarak bakıyordu.
“Şu alacaklarımı ben bi ayırayım önce.” dedim uyarır bir şekilde.
“Ya şimdi uğraşma, en son ayarlarız.” dese de kanmayacaktım ona.
“Hayır efendim. Şimdi uğraşmak istiyorum. Şuradan sepet getir.” dedim buyurgan bir şekilde.
“Çağla…” dedi gereksiz bir şeyle uğraşıyormuşum gibi.
“Getiriyor musun?!” Getirmezse gidip kendim alacaktım ve onu umursamadan halledecektim. Ha yok ödemeye mi kalkıyor, gidip aynılarından bir daha alırdım valla.
Neyse ki kararlı olduğumu anladı da, uslu uslu gidip getirdi sepeti.
Ayırdık eşyaları. Acaba bir hile yapıp da bu kadar ayırmadan sonra yine de ödemeye çalışır mı diye düşündüm. Şöyle bir yan gözle baktım. Ellerimi kasanın üstündeki malzemelerden birini tutuyormuş gibi yerleştirdim. Anında müdahale etmek için. Kesinlikle ödetmeyecektim ona bir şey. Onur meselesi haline getirmiştim bunu nedense. Daha önceki borçlarımı da ödetmemişti. Ben erkeğim hallederim alt metni içeren her şeyden tiksinir olmuştum maalesef. O yüzden fazla duyarlıydım işte.
“Tamam yapmayacağım bir şey, gerilme.” Kollarını bağlamış bekliyordu.
“İstiyosan yap." dedim tek kaşımı kaldırarak.
Bir şey demedi. Güldü “Çattık." dercesine.
Poşetleri yüklenip arabaya koyduk. Trip atmışım da uzatmam gerekiyormuş gibi bir hava yüklenmişti üstüme. Yani aslında şu an kızdığım bir şey yoktu ama sanki varmış gibi davranıyordum istemsizce hâlâ.
Kemerimi bağlarken Saffet'in bagajı kapatıp gelmesini bekliyordum. Telefonla konuşmaya başlamıştı ve arabaya binmiyordu konuşurken.
Ses boğuk geldiği için anlamıyordum ne dediğini.
Bindiğinde tahmin ettiğim gibi telefonu kapatmıştı. Öyle hesap falan sormayacaktım hayır.
Kendisi de bir açıklama yapmayacaktı ve içim içimi yiyecekti muhtemelen.
Şimdi bir şey sormazsam da sonra ileride bunun lafını etmeyeceğimin sözünü veremiyordum kendime.
Böyle dırdır eden, trip atan rolünü kendi kendime de üstlenmek istemiyordum bir yandan.Ama merak da ediyordum. Off. Ne yapacağımı bilemeyerek baktım Saffet'e.
O da bana baktı, göz kırptı gülümseyerek.
Bir anda bütün bunları neden dert ettiğimi unuttum. Benim Saffet'le bir derdim yoktu ki! Neden onunla bir alıp veremediğim varmış gibi her şeyi kafama takmıştım bir anda?
Onunla konuşmak istediğimi söylemem yeterliydi, sinir olduğum şeyi söylemem yeterliydi. O zaman sohbet ederdi, ama normal zamanında yeteri kadar konuşmadığını fark etmiyordu demek ki.
Yüzümü elime yaslayıp bakışlarımı profilinde sabitledim. Gelmek üzereydik zaten.
Dönüp baktı. Sonra yola dönüp tekrar bana baktı. Tekrar yola döndürdü bakışlarını.
“Hatırlat ben de aynısını sana yapacağım.”
"Hahahah, oluuur.”
"Çok dikkat dağıtıcı yalnız, can güvenliğimiz tehlikede ona göre.”
"Alışırsın.” dedim gayet umursamazca.
"Yarın kaçta gideceksin?” diye sordum sonra.
"Yanii, galiba öğleden sonra çıkarız.”
Telefonum çaldı o sırada. Hoca arıyordu. Üflememek için zor tuttum kendimi.
"Efendim hocam?”
"Hah, Çağla. Yarın bir toplantı yapalım. Hakan’a da söyledim. Seminere az kaldı artık, projelerinizi toparladınız mı bir bakalım. Ona göre yap hazırlığını.”
"Tamam hocam.”
"Hakan’dan haber alamadım. Senin haberin var mı?"
“Yok hocam."
“İyi ben bulurum onu. Çocukların notlarını da girelim artık, okumayı bitirdiniz mi?"
“Hocam altıncı soruya bakacaktınız ona göre puanlar değişecek."
“Haa… Ona da Naz’la bakın. Ben sorunun doğru halini yollarım şimdi. Yarına kadar girmiş olalım artık.”
"Hocam kağıtlar okulda ama."
“E gidip alacaksın Çağlacım lütfen. Yani bana çözüm üretin diyorum arkadaşlar! Hani sana çözümü ben üreteyim diye bekliyorsun olmaz ki! Ben hangi birine yetişeyim?!"
Sinirden dişlerimi sıktığım bilmem kaçıncı anımdı. Önce laflarını yuttum, sonra dediklerini yapmak için kafamda plan oluşturdum. Motorun anahtarı evdeydi, bir koşu çıkıp alırdım onu. Sonra da sınav kağıtlarını alıp eve getirirdim. Naz’a da haber vermem lazımdı.
“Tamam hocam." dedim sakince.
Kapattı çat diye.
Bir gün şu kadının ölüm haberini alınca sevineceğim diye korkuyordum. Bu kadar düşmemek istiyordum ama gerçekten bazen beni deli ediyordu.
Fark etmemiştim ama evin önüne gelmiştik, araba durmuştu, Saffet beni bekliyordu. O aptal sınav kağıtlarını okumak değil Saffet'le balkonda sohbet etmek istiyordum. Zaten yarın şehir dışında olacaktı.
Derin bir nefes verdim, yüzüne baktım çaresizce. Ağlamak istiyordum o anda.
Çalıştırdı arabayı. Dur diyemeden sürmeye başladı.
"Saffet nereye?”
"Okula gitmeyecek misin?”
"Evet de…”
"Gidiyoruz işte.” İyi madem dedim içimden, işime geliyordu hiç bozamazdım.
"O zaman ben bi Naz’ı arayayım.”
"Ara bakalım.”
Naz açmamıştı, mesaj yazdım. Kağıtları almaya gittiğimi, bu gece kağıtların bitmesi gerektiğini söyledim.
Görünce dönüş yapardı zaten bana.
“Duydun mu konuşmayı?" diye sordum Saffet'e. Hoca bağıra bağıra konuştuğu için hoparlöre almışım gibi olmuştu muhtemelen.
“İyi ki duydum. Bu saatte sana söylediği işe bak! Üstelik kendi işi." diye çıkıştı o da.
“Her zamanki saçmalıkları hocanın. Artık şaşırmıyorum bile. Bir de yarın o herifle aynı masada oturmak zorunda kalacağım." diye söylendim bıkkınca.
“Torpidoyu açsana." dedi alakasız bir şekilde.
Peçete falan mı istiyordu ne olmuştu ki? “Noldu?" diye sordum merakla. "Aç sen.”
Açtım hemen. Mor bir kutu vardı. Bunu mu almam lazımdı? Yani muhtemelen.
“Ne bu?" diye sordum bu defa daha büyük bir merakla.
"Aç bakalım neymiş.”
Yaaa bana bir şey mi almıştı?
Üzgünlüğüme, huysuzluğuma ve kızgınlığıma rağmen suratımda bir gülümseme belirdi.
Açtım kutuyu merakla.
İçinden minyatür bir bebek seti çıkmıştı.
"Aay bu bana mı şimdi?”
"Evet. Anahtarlık o. Bebeği istediğin gibi giydiriyorsun.”
"Yaaa Saffet!.. Nereden geldi aklına? Çok tatlı." dedim paketi heyecanla açarken. Bebeğin mini mini eşyaları vardı silikondan. Çantası, kıyafetleri, ayakkabıları…
Sessizce kombin yapmaya başladım kızcağıza.
Anahtarlık kısmına geçirip onu da çantamdan çıkardığım anahtarıma taktım.
"Baaak!” dedim şıkır şıkır sallarken.
Güldü kocaman. "Hah. Hatta sen onu okul anahtarlığına tak. Okulda seni sinir ettiklerinde her şeyi bir kenara bırak, bu kızı giydir. Şimdi yaptığın gibi. En fazla bir dakikanı alır ama bu bebekle ilgilenirken kimse sana ulaşamasın. Rahatsız edemesin.”
Cidden kafam dağılmıştı kızı giydirirken biraz. Gülümsedim ben de kocaman. Dediği gibi yapıp okulda kullandığım anahtarlığa taktım. Eşyalarını da mor kutunun içine koydum.
“Yoksa bu kutuyu da bunun için mi aldın?”
"Evet, çekmecene koyarsın."
“Teşekkür ederim." dedim minnetle.
Okula da gelmek üzereydik zaten. Saat 9'u geçiyordu.
“Bazen istifamı basıp çıkasım geliyor. Hatta sık sık yapasım geliyor. Yazıyorum çiziyorum öylece elimde kalıyor mektup.” dedim.
"Doktoranı aldıktan sonra rahatlarsın biraz daha.” dedi. Evet, doğruydu gerçekten. Benim de tek umudum buydu.
Okula girdik, araba yabancı olduğu için kimliğimi uzatmıştım Saffet'in tarafındaki camdan.
“Buyrun hocam." diyerek kapıyı açtı güvenlik.
Okula saçma sapan saatlerde geldiğim ilk zamanım değildi. Ama bu saatte ne yalan söyleyeyim ben bile garipsemiştim içeriyi.
Dış kapının anahtarını çıkardım Saffet arabayı park ederken.
Kapıyı açayım diye anahtarı çevirmiştim ama zaten kilitli değildi. Garipsedim. Bu saatte niye açıktı ki bu kapı?
Birlikte girdik binaya. Yanımda Saffet olduğu için memnun olmuştum.
Merdivenlerden çıktık bir bir benim olduğum kata. Saffer asansöre yönelmişti ilk ama, şimdi kalırsak kimse bulamaz bizi diye korkup merdivene sürüklemiştim onu da. Ay gerçi kalsak da şu işleri yapmasam daha iyiydi benim için.
Odama girince ışığı yaktım ilk iş. Saffet de içeride dolanmaya başladı. Kilitli dolaptan sınav kağıtlarının olduğu çantayı çıkardım.
Hemen çıkıp gitmek istiyordum şuradan.
Ama öncesinde odamdaki Saffet'in varlığını izlemek istedim biraz. Bu odada onun bulunması çok değişik hissettirmişti. Camdan dışarı bakıyordu. Biraz gergin gibiydi, anlayamamıştım.
Tam gidelim diyecektim, odamın kapısı tıklandı. Güvenlik mi geziyor ki diye düşünerek kapıya baktım.
Hakan’dı gelen. Kafasını aralıktan uzatmış bakıyordu.
“Çağla hocam? Duydum ki siz de buradaymışsınız."
“Eee?" dedim umursamazca.
Çok şükür Saffet yanımdaydı. Yoksa akşam akşam ne yapacaktım bu herifle koca okulda tek başıma?
Hem Saffet'le tanışmak istiyordu, iyi olurdu şimdi tanışırlardı işte.
Dönüp Saffet'e baktım. Cama yaslanmış gözlerini Hakan’a kilitlemişti.
Hakan da ona bakıyordu. Biraz şaşkın mıydı ne?Kapıyı tamamen açınca görmüştü Saffet'in burada olduğunu.
Boş boş baktım Hakan'a. Ne demeye gelmişti buraya cidden? Üstelik benim okulda olduğumu nereden biliyordu? Motorla da gelmemiştim.
Bir anda şimşekler çaktı beynimde.
Hoca göndermişti bu şerefsizi yanıma. Bir de bana soruyordu Hakan nerede diye, onu suçlamayayım diye baştan bilmiyormuş gibi davranmıştı.
“Aa sevgiliniz de buradaymış. Her gün okulda nöbet mi tutacaksınız böyle? Bu kadar korkmayın ya. Yemeyiz." dedi şaka yapar gibi.
Her gün mü? Saffet'i başka ne zaman görmüştü ki?
Arkamı dönüp baktım, gergin duruyordu. Sormak istiyordum ama bu adamın yanında değil. Yanıma geldi, tam arkamda durdu. Kolum koluna değiyordu.
"Sizin haberiniz yok tabii, Çağla Hanım. Sevgilinizle daha bugün tanıştık.”
Hangi birine şaşıracağımı şaşırmıştım.
Ve sonra her şey birden oldu.
Saffet ne ara önüme geçti, ne ara Hakan’ın üstüne çullandı ve ne ara onu kilitledi anlamamıştım.
Bir elinin avuç içi Hakan'ın göğsünden diğer eli de ensesinden kavramış koca adamı havada asılı gibi bırakmıştı. Dengesini sağlayamadığı için saldıramıyordu da.
Gözlerim kocaman açılmış şimdi ne olacak diye bekliyordum.
Hakan’dan hırıltı sesleri geliyordu, henüz bağırmamıştı kurtulabileceğine inancı vardı sanırım, debeleniyordu. Ama Saffet oldukça sağlam tutuyordu, hiçbir şey olmuyordu.
"Kendini çok akıllı sanıyorsun ha? Bunun için hocanı bile alet etmişsin pis işlerine." Bağırmadan söylemişti bunu.
“Bırak lan! İt herif!"
“Bana bak. Gerekirse her gün nöbet de tutarım. Rahatsızlık vermeyeceksin."
Hakan ağza alınmayacak küfürler savurmaya başladığında, Saffet kontrolü yitirir diye düşünüp geriye adımlamıştım.
Ama korktuğum gibi olmadı. Hakan orada yaralı bir hayvan gibi debelenip durdu. Saffet'e ulaşıp ona vuramaması, bu kadar basit bir kilidin içinde kalması çok garipti bana göre.
Ağzımı açıp da bir şey diyemiyordum.
“Anladım diyeceksin. Rahatsız etmeyeceğim diyeceksin. Bak sıkılmaya başlıyorum, birazdan dayak aşamasına geçeceğim.”
"GEÇ LAN! HADİ! Geçmezsen adam değilsin hadi!!!"
Böyle kritik bir anda Saffet'in dikkatini dağıtıp da yaralanmasına sebep olmamak için sakince gerilemeye devam ettim. Sırtım az önce Saffet'in yaslandığı cama yaslanmıştı şimdi.
Şu anda onun alacağı kararlara kendimden daha fazla güveniyordum. Çok soğukkanlı duruyordu.
Hakan'ı iteleyerek bıraktı. O sinirle Hakan yumruk atağı yapmıştı ama Saffet'in hareketleri çok hızlıydı, takip edemiyordum. Yumruktan sıyrılıp, Hakan’ı bir tekmeyle savurdu. Sırtı duvara yapıştı.
Ellerim titrerken Mert’e mesaj yazdım hızlıca. Çaldırdım hatta, telefonu duysun diye. Ama sesimi çıkarmayı düşünmüyordum.
Gözümü tekrar onlara çevirdiğimde Hakan yerdeydi, Saffet kolunu bükmüş oturuyordu yanında.
“Tekrar et." dedi sıkılmış bir şekilde.
Hakan'dan yine küfürler saçıldı. Saffet o zaman tuttuğu kolu hareket ettirdi, Hakan bağırmaya başladı.
"Saffet!” diye seslendim zayıfça. Gözlerim dolmuştu. Ne alakaydı bilmiyordum. Hakan’a asla acımıyordum ama başımıza kötü bir şey gelecek diye korkuyordum.
“Tekrar et. Rahatsız etmeyeceğim. Çok basit. Sen bile söylersin."
Hakan’dan ses çıkmadı. Sonra bağırmaya başladı yine, Saffet kolunu hareket ettirerek nasıl bir acı veriyordu anlamamıştım ama sonunda pes etti.
"Siktirin gidin lan! Rahatsız etmeyeceğim bırak!”
Bıraktı Saffet o anda.
Hakan hızla ayağa kalktı.
Ama pes etmiyordu. Bir atak daha yaptı, henüz yerden kalkmayan Saffet'e bir tekme savurdu ama anında aşağı düşmesi bir oldu.
“Bir daha mı başlayalım şimdi?” dedi Saffet.
Yine benzer bir pozisyonda kilitlemişti onu.
"Tamam. Rahatsız etmeyeceğim.” dedi Hakan. Artık pes etmişe benziyordu.
Saffet bırakıp ayağa kalktı. Hakan da toparlandı, düşmanca bakışlar atmaya başladı.
"Ne bakıyorsun lan hâlâ? Dayak mı istiyorsun?!" diye bağırdı Saffet ilk kez.
Hakan aceleyle döndü arkasını. Hızlı hızlı uzaklaştı.
Şimdi sanki sıra bana gelmiş gibi hissettim bir anlığına. Gözleri benimkileri buldu.
"Böyle vahşileşmek istemezdim ama gördün kurdukları oyunu!” dedi sinirle.
“İnanamıyorum." diye fısıldadım zorlukla. Bakışları değişti o anda. Onu suçlamadığımı, yaptıklarını haksız bulmadığımı daha çok bu iğrenç plana hayret ettiğimi anlamıştı sanırım.
Yaptıklarına inanamıyordum. Bir okulda yaşanmıştı bunlar. Biri koskoca profesör, diğeri yurtdışından gelmiş doktora öğrencisi, beni köşeye sıkıştırmak için oyun kurmuşlardı.
İnanamıyordum.
Saffet olduğu yerde duruyordu. Bana yaklaşmaktan korkuyor gibiydi. Ben de olduğum yerden ayrılırsam bacaklarım tutacak mı emin değildim. Olduğum yere çöktüm.
Ben bunlarla nasıl baş edecektim?
Ya Saffet olmasaydı? Burada bu yalnızlıkla bu adamın neler yapabileceğini düşünmek bile istemiyordum.
Telefonum titreyip duruyordu elimde. Bir sürü cevapsız çağrı vardı. Özgü aramıştı. Naz da aramıştı. Mert de.
Saffet yanıma adımlarken Mert'in aramasını cevapladım.
Saffet'e uzattım telefonu.
"Alo? Çağla? Neredesiniz siz? Ben taksiye atladım geliyorum."
“Abi benim. Çağla’nın odasındayız. İyiyiz. Eğer çok uzaklaşmadıysan geri dön. Eve geliyoruz biz de."
"Yok geliyorum az kaldı.”
Kapattılar telefonu. Saffet de yanıma oturmuştu. Kalbim gümbür gümbürdü. Başımı koluna yasladım. Omzu yukarıda kalıyordu. O da hızlı soluyordu. Ellerimi de koluna sardım, sarılmaya ihtiyacım vardı. Ağlamak istemiyordum ama göz yaşlarım süzülmeye başlamıştı bile. Saffet'in diğer eli saçlarımın üstünde durdu. Yavaş yavaş başımda gezindi eli.
Çok değil bir on dakika sonra da Mert gelmişti.
Odaya girince bizi görememişti ilk başta. Masanın arkasında kalıyorduk çünkü. Sonra yanımıza geldi hızla.
“Noldu burda böyle?! Ortak?"
Bana seslenirken sesi sanki dağılıp gidecekmişim gibi çıkmıştı.
Mert'e baktım sulu gözlerle.
Daha da ağlayasım geldi.
"İyiyiz ortak.” dedim gülümsemeye çalışarak.
“Kardeşim? Sen iyi misin bakayım?” dedi Mert bu defa Saffet'e ilgiyle bakarak.
"İyiyim abi. Yolda anlatırız. Hadi." dedi Saffet de ayaklanırken.
Gözlerimi siliyordum ki Saffet'in eli uzandı önüme. Eline baktım ama başımı kaldırıp yüzüne bakmaya utandım o an. Tuttum elini, sıkı sıkı kavradı kendine çekti, ayağa kalkıverdim bir anda.
Elimi gevşettim sonra. Mert de yanımızda olduğu için midir nedir çekinmiştim, ama Saffet bırakmıyordu bir türlü. Elimi çekmeye çalıştım, daha sıkı kavradı. Yüzüne baktım, o da bana baktı.
“Bıraksana." dedim neredeyse gülecektim inadına.
“Yoo." dedi rahat rahat.
Mert odaya bakıyordu, Saffet de benimle ilgilenmeyi bırakıp yerdeki sınav kağıtlarının olduğu çantayı aldı.
“Alacak mısın bunu yine de?" diye sordu merakla.
"Yok. Dolaba koyalım.” dedim.
Mert ellerini cebine koymuş kapıda bekliyordu.
“Odada hiçbir yer dağılmamış?" diye sordu.
“Kapının ağzında oldu her şey." dedim. Saffet nihayet elimi bırakmış çantayı dolaba yerleştiriyordu. Anahtarı da aldı masadan, kilitleyip bana uzattı.
Şimdi ellerim boş kalmış gibiydi. Az önce bıraksın istiyordum şimdi de tutsun.
“Hadi." dedi.
Çıktık odadan. Koridordan aşağı inerken Mert'e olanları anlatmaya başlamıştım ki, Saffet'in eli tuttu yine elimi. Memnun bir şekilde yürüdüm bu defa.
Mert "Şerefsizler, adiler, köpekler…” diye karşılık verdikçe ben de daha coşkulu anlatıyordum. Saffet de dinliyordu.
Arabaya gelince Mert beni öne oturttu. Saffet'i de arkaya yolladı.
“Ben sürerim." dese de “Hadi abisi sen yorulmuşsundur, ortağım bana anlatırken sen dinlen." deyip susturdu onu.
Saffet yine bozulmuş gibiydi, huysuzca bindi arkaya. Kapıyı çarparak kapattı. Belli etmeden güldüm bu haline.
“Özgü’yle ben konuştum bu arada. Bi şey söylemedim, sen eve gidince anlatırsın." demişti Mert.
Özgü’ye anlatacağım o kadar çok şey vardı ki!
Ama şu görüşüp de bana söylemediği adamı anlatmadan Saffet'le aramda olanları söylememe kararı almıştım.
Biraz ipucu yakalayınca meraktan çatlar anlatırdı ne de olsa.
Mert konuşarak oyalamıştı eve kadar. İyi olmuştu, kafam dağılmıştı.