İçeriğe geç
Bölüm 38/38

Bölüm 38 / 38, 11.559 kelime, tahmini 58 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Bölüm 37: Mutlak Işık

Deyrulzafaran Manastırı - Mardin

Yuhanon

Telefon üçüncü kez titrediğinde ekrana baktım. Beklediğim aramaydı.

Avlunun diğer ucunda Emma, bilgisayarının başında çalışıyordu. Önündeki belgelerle ekran arasında gidip geliyor, ara sıra bir şeyler not alıyordu. Başını kaldırıp bana bakmadığından emin olduktan sonra telefonu açtım.

“Evet?”

Karşımdaki sesi dinlerken avlunun daha tenha tarafına yürüdüm.

“Harran’dan ayrıldılar mı?”

Bir süre cevap bekledim.

“Nereye?”

Adımlarım yavaşladı.

“Demek buraya dönüyorlar.”

Elimi sakalımın üzerinde gezdirdim. Bunun olacağını tahmin etmiştim. Yine de haberin bu kadar erken gelmesini beklemiyordum.

“Bir şey oldu mu?”

Karşımdaki konuşurken gözlerim istemsizce Emma’ya kaydı. Hâlâ bilgisayarına bakıyordu.

“Ne fark ettiniz?”

Bu kez gelen cevabı kesmedim. Dinledikçe kaşlarım çatıldı.

“Emin misiniz?”

Sessizlik.

“Hayır. Şimdilik hiçbir şey yapmayın.”

Telefonu kulağımdan uzaklaştıracakken yeniden konuştum.

“Anladım.”

Görüşmeyi sonlandırdım fakat telefonu cebime koymadım. Ekranı kararmış hâlde avucumda tutarken az önce duyduklarımı yeniden düşünüyordum.

“Bir sorun mu var?”

Emma’nın sesiyle başımı kaldırdım. Bilgisayarından uzaklaşmış, sandalyesinde bana doğru dönmüştü.

“Hayır.”

“UFO görmüş gibisin, Bay Narsist.”

Başımı hafifçe ona çevirdim.

“Gözlemleriniz ve çıkarımlarınız için teşekkürler, Bayan Küçük. Ne yazık ki varsayımlarınız yine gerçeği yansıtmıyor.”

Emma dudaklarının bir köşesini kaldırdı.

“Demek yüzündeki o ifadeyi doğuştan taşıyorsun. İlginç.”

Karşılık vermedim. O da önündeki ekrana döndü. Ben ise birkaç saniye daha yerimden kıpırdamadım. Sonunda telefonu cebime koyup avlunun girişine baktım.

Artık dönmelerini beklemekten başka yapabileceğim bir şey yoktu.


☽☀☾


Harran, Mardin Yolu  

Elias

Harran’ı geride bırakalı neredeyse bir saat olmuştu.

Önümüzde uzanan yol, farların aydınlattığı birkaç metrelik alanın ötesinde karanlığa karışıyordu. Karşı yönden gelen araçların ışıkları ön camda beliriyor, birkaç saniyeliğine yüzlerimizi aydınlattıktan sonra kayboluyordu. Astrid yan koltukta oturmuş, bir süredir dışarıyı izliyordu. Normalde böylesine uzun bir sessizliğe dayanamazdı. Hele benimle aynı arabadaysa.

Fakat bu kez ikimiz de konuşmaya nereden başlayacağımızı bilmiyor gibiydik. Elim istemsizce ensemdeki morluğa gitti.

Parmak uçlarım tenime değer değmez yüzümü buruşturdum. Sızlamakla yanmak arasında gidip gelen o tuhaf his, dokunduğum noktadan başlayarak boynuma yayılıyordu. Elimi çektiğimde bile birkaç saniye devam etti.

Harran’a giderken ensemdeki morluğa dokunup da böyle irkilmemiştim.

Şimdi ise aynada gördüğüm şekli ne kadar düşünsem de ne zaman böylesine belirginleştiğini açıklayamıyordum. Heyva Nene’nin anlattıkları zihnimde dönüp duruyordu. On iki soy. Yüzyıllardır aktarılan bir hikâye.

Ve benim ensemde beliren, o hikâyeyle ürkütücü biçimde örtüşen bir iz.

“Bir şey soracağım.”

Astrid’in sesiyle elimi indirdim.

“Bugün kaçıncı sorun olacak?”

“Cevap alabildiklerimi mi sayıyoruz, alamadıklarımı mı?”

Dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

“İkincisini sayarsak Mardin’e kadar bitiremeyiz.”

“Harika. O zaman başlayabiliriz.”

Koltukta biraz doğrulup bana döndü.

“Heyva Nene’nin anlattıklarını düşünüyordum. On iki soy, kaybolan bilgiler… Bunların hepsinin Güneş Odası’yla bağlantılı olduğunu varsayıyoruz, değil mi?”

“Başka neyle bağlantılı olabilir?”

“Bilmiyorum, El. Sorun da bu zaten. Bir şeylerin birbirine benzemesi, mutlaka aynı anlama geldikleri demek değildir ya hani...”

“Zeminde on iki ay fazı var. Tavanda on iki kilit taşı. Harran’da da on iki soydan söz edildi. Biraz fazla tesadüf olmuyor mu?”

“Tesadüf olduğunu söylemedim. Yalnızca henüz neyi kanıtladığını bilmiyoruz.”

Direksiyonu kavrayan ellerimin gerildiğini fark ettim. Başparmaklarımı deri kaplamanın üzerine bastırmıştım. Parmak boğumlarımın üzerindeki deri gerilmiş, eklemlerim beyazlamıştı.

Astrid’in bakışları ellerime indi.

“Peki, ensende beliren o iz?”

“Ne olmuş ona?”

“Heyva Nene’nin anlattığı sembollerle aynı olduğunu nereden biliyoruz?”

“Sen gördün.”

“Evet, gördüm. Ama bir şeklin benzemesiyle onun gerçekten o hikâyeye ait olması arasında fark var.”

“Yani bana inanmıyor musun?”

Astrid başını geriye yaslayıp kısa bir nefes verdi.

“Yine başladın.”

“Ne?”

“Ben sana bir şey söylüyorum, sen bambaşka bir şey duyuyorsun.”

Cevap vermek için ağzımı açtım ama daha bir şey söyleyemeden devam etti.

“Sana inanıyorum, El. Yaşadıklarına da inanıyorum. Ama bütün bunların ne anlama geldiğini bilmediğimizi söylüyorum.”

Gözlerimi yola çevirdim.

“Biliyorum.”

“Hiç öyle görünmüyorsun.”

“Çünkü ne zaman bir cevap bulduğumu düşünsem karşıma başka bir soru çıkıyor.”

“Bunun farkındayım.”

“Hayır, Astrid. Sanmıyorum.”

Yan koltukta hafifçe kıpırdandı.

“Öyle mi?”

“Sen bunları araştırılması gereken şeyler olarak görüyorsun. Ben ise bu görevde edindiğim her yeni bilgiyle birlikte kendi hayatım hakkında bildiğim başka bir şeyden şüphe etmeye başlıyorum.”

Sözler ağzımdan çıktıktan sonra aramızda kısa bir sessizlik oluştu. Astrid’in bana baktığını hissediyordum.

“Bunu anlamadığımı mı düşünüyorsun?” diye sordu.

Sesindeki değişim dikkatimi çekti. Az önceki alaycı tonundan eser kalmamıştı.

“Öyle demedim.”

“Ama öyle söyledin.”

Bir an ona baktım.

“Astrid…”

“Hayır, El. Dinle beni.”

Koltukta bana doğru döndü.

“Bütün bunların seni korkuttuğunu biliyorum. Her ne kadar kabul etmek istemesen de biliyorum. Ama ben de oradaydım. Ben de o kadını dinledim. Senin ensende belirginleşen ve değişen o izi ilk olarak ben gördüm. Bunların hiçbirini normal karşılamıyorum.”

Yutkundum.

“Biliyorum.”

“Öyleyse beni karşında duran biri gibi görmeyi bırak.”

Bu kez cevap veremedim. Astrid yeniden önüne döndü. Parmaklarıyla emniyet kemerinin kenarını düzeltti, ardından ellerini kucağında birleştirdi.

Haklıydı. Ama haklı olması, zihnimde dönüp duran soruları susturmuyordu. Bir süre sonra yeniden konuştu.

“Yuhanon’a ne söyleyeceksin?”

“Bildiğim her şeyi.”

“Ve sana inanmazsa?”

“İnanmasını beklemiyorum.”

“Peki ne bekliyorsun?”

Deyrulzafaran’daki Güneş Odası gözümün önüne geldi. Obsidyen zemin, üzerine işlenmiş on iki ay fazı, tavandaki kilit taşları ve merkezde açılan boşluk…

Yuhanon’un oradan çıkardığı taşı düşündüm. Onu neden saklamıştı?

Bizden neyi gizliyordu?

“Artık bildiklerini saklamamasını.”

“Öyleyse önce ne soracağını iyi düşün.”

“Sen olsan ne sorardın?”

Astrid cevabı hemen vermedi. Ön camın köşesindeki tozu parmağıyla silmeye yeltendi, sonra yetişemeyeceğini anlayıp kolunu indirdi. Benden bir itiraz gelmesini bekliyor gibiydi.

“Taşı aldığında ne olacağından korktun, diye sorardım.”

“Neden sakladın diye değil mi?”

“Onu zaten sordun. İşe yaradı mı?”

Haklı olmasını pek istemediğim zamanlarda ağzımı açmadan önce derin bir soluk almak gibi bir huyum vardı. Daha ben nefesimi vermeden yüzünü cama dönüp güldü. Bir an için o gün Harran’da hiçbir şey olmamış gibiydi. Sonra ensemin sağ tarafındaki sızı yeniden kendini duyurdu. Bu defa elimi oraya götürmek yerine sızının geçmesini bekledim. Astrid’in benimle birlikte susabilmesini özlediğimi fark ettim. Son günlerde her susuşunu, henüz başlamadığımız bir tartışmanın ilk cümlesi sanmıştım.

“Ben ne soracağımı biliyorum.”

“Bundan pek emin değilim.”

“Ne demek istiyorsun?”

“Yuhanon’un karşısına çıktığında gerçekten cevap mı arayacaksın, yoksa seni bugüne kadar oyaladığı için onunla hesaplaşacak mısın?”

Sorusu hoşuma gitmedi. Çünkü cevabını bilmiyordum.

“İkisi birden olamaz mı?”

Sağımızdaki camda farların vurduğu yüzümü gördüm. Astrid’in sorusuna cevap verirken bakışım bile değişmişti. Yuhanon’u, cebinden taşı çıkarıp özür dilerken hayal ettiğimi fark ettim. Niçin özür dileyecekti? Benden bir şey sakladığı için mi, yoksa haklı olduğumu benden önce bildiği için mi? Bu kadar yorgunken o ikisini birbirinden ayırabileceğime güvenmiyordum.

“Bir de benim için düşün,” dedi Astrid. “Bana yarın ne göstereceksin diye sorsam taşı tarif edersin. O adamla konuşup ne öğrenmek istediğini soruyorum, bana yine taşı anlatıyorsun.”

“Çünkü elimle tutabileceğim tek şey o.”

“İşte bunu söyle ona. Şu anda bana söylediğin gibi.”

Yüzüne bakmadan gülümsedim. Beni savunmaya hazırlayan da oydu, savunmamı indirmeyi öğreten de. Yuhanon’un karşısına çıktığımda bunun yarısı kadar dürüst olabilecek miydim, bilmiyordum.

“Olabilir. Ama o zaman hangisinin daha önemli olduğunu unutma.”

Önümüzdeki yol ayrımını gösteren levhaya baktım. Deyrulzafaran’a yaklaştıkça içimdeki huzursuzluk artıyordu. Saatlerdir araba kullanıyor olmama rağmen yorgunluğumu ancak omuzlarımdaki sertlikten ve gözlerimin ardında biriken baskıdan anlayabiliyordum.

“Manastıra varır varmaz Yuhanon’la konuşacağım.”

“Hayır, konuşmayacaksın.”

Başımı ona çevirdim.

“Nasıl yani?”

“Gayet açık söyledim. Otele gidiyoruz. Biraz uyuyacağız ve sabah manastıra geçeceğiz.”

“Bunun için sabahı bekleyemem.”

“Bekleyeceksin.”

“Astrid…”

“El, saatlerdir yoldayız. İkimiz de yorgunuz. Sen zaten sinirden yerinde duramıyorsun. Yuhanon’un karşısına bu hâlde çıkarsan daha ilk soruyu sormadan birbirinize girersiniz.”

“Abartıyorsun.”

“Öyle mi?”

Bakışları yeniden ellerime kaydı.

“Direksiyona biraz daha asılırsan arabadan geriye yalnızca direksiyon kalacak.”

Parmaklarımı gevşettim.

Sağ elimi vitesin yanına bıraktığımda Astrid parmaklarını elimin üzerine koydu. Gözlerim yoldaydı. Başparmağının eklemimde çizdiği küçük daireyi hissettim; istemezsem çekebilmem için avucunu açık tutuyordu. Elimi çevirdim. Bir süre parmak uçlarımız birbirine değerek gittik.

“Böyle daha iyi mi?” diye sordu.

“Biraz.”

Ona söyleyebildiğim ilk doğru dürüst cevaptı bu. Ne az önce yüzüne karşı inkâr ettiğim korkuyu itiraf etmem gerekmişti ne de onun bir kere daha haklı çıkması. Bir viraja girerken elimi yeniden direksiyona götürdüm. Astrid camdan dışarı bakıyordu. Bu kadar basit bir şeye ihtiyacım olduğunu benden önce onun anlamış olması gücüme gitmeliydi belki. Ben yalnızca yol biraz daha düz devam etseydi diye düşündüm. Avuç içlerimde derinin bıraktığı baskıyı hissediyordum.

“Gördün mü?” dedi.

“Ne gördüm?”

“Ben söylemeden farkında bile değildin.”

Cevap vermedim. Astrid sesini yumuşattı.

“Bak, istediğim tek şey birkaç saat uyuman. Sabah ilk iş oraya gideriz. Yuhanon da bir yere kaçmıyor.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Çünkü o adamın kaçmak gibi bir huyu olsaydı şimdiye kadar senden çoktan kaçardı.”

İstemeden güldüm.

“Çok komiksin.”

“Biliyorum. Ama şu anda esprilerimden çok hayatta kalma içgüdülerime güveniyorum.”

Bir süre daha yol aldık. Astrid konuşmadı. Beni ikna etmek için yeni bir şey söylemesine gerek kalmamıştı. Onunla tartışmayı sürdürebilirdim. Hatta muhtemelen birkaç mantıklı itiraz da bulurdum.

Ama manastıra bu hâlde gitmenin iyi bir fikir olmadığını ben de biliyordum.

“Pekâlâ,” dedim sonunda. “Ama sabah erkenden çıkıyoruz.”

“Anlaştık.”

“Ve beni uyandırmak için öğleni beklemiyorsun.”

“Merak etme. Gerekirse yatağından sürükleyerek çıkarırım.”

“Bundan hiç şüphem yok.”

Başını cama yasladı. Yüzündeki gerginlik biraz olsun hafiflemişti. Bir süre sonra gözlerini kapattı.

Uyuyup uyumadığını anlamak için ona baktığımda, karşı yönden gelen bir aracın ışıkları yüzüne vurdu. Gözlerinin altında yorgunluğun bıraktığı hafif gölgeler vardı. Bütün gün boyunca kendisini ayakta tutan o inatçı enerjiden geriye pek bir şey kalmamıştı.

Onu daha fazla yormak istemedim. Bakışlarımı yeniden yola çevirdim. Harran’dan ayrılmıştık ama orada duyduklarımızı geride bırakamamıştık.

Ve ben, Deyrulzafaran’a döndüğümüzde Yuhanon’un hangi soruma cevap vereceğini bilmiyordum. Ama bu kez susmasına izin vermeyecektim.

Otele vardığımızda gece çoktan ilerlemişti.

Arabayı park ettikten sonra motoru kapattım. Birkaç saniye boyunca ikimiz de yerimizden kıpırdamadık. Saatlerdir alıştığım motor uğultusu kesilince kulaklarımda hafif bir çınlama kaldı.

Astrid emniyet kemerini çözdü, ardından başını bana çevirdi.

“Bakışlarından anladığım kadarıyla hâlâ manastıra gitmeyi düşünüyorsun.”

“Hiçbir şey söylemedim.”

“Biliyorum. Sorun da bu zaten.”

Kapıyı açtı.

“Haydi, El. Yuhanon’u sabaha kadar özleyebilirsin.”

“Onu özlemek mi?”

“Peki, boğazına sarılmayı sabaha erteleyebilirsin. Daha doğru oldu mu?”

“Çok daha doğru.”

Arabadan indiğimde gece havasının serinliği yüzüme çarptı. Uzun yolculuktan sonra bacaklarımda hafif bir tutukluk vardı. Omuzlarımı geriye doğru esnetirken ensemdeki morluk yeniden sızladı.

Elimi kaldıracak oldum ama vazgeçtim. Astrid bagajdan çantasını almış, otelin girişine yönelmişti.

“Geliyor musun?”

“Geliyorum.”

Otelin lobisine girdiğimizde ilk dikkatimi çeken, resepsiyonun yanındaki oturma alanında açık duran bir dizüstü bilgisayar oldu. Ardından bilgisayarın arkasındaki gözlükleri burnunun ucuna inmiş kızı gördüm.

Emma. Önündeki ekrana eğilmişti. Masanın üzerinde boş bir kahve fincanı, birkaç kâğıt ve telefonu duruyordu. Kapının açıldığını duyunca başını kaldırdı.

Bizi gördüğü anda yüzündeki ifade değişti.

“Şaka yapıyor olmalısınız!”

Astrid yürümeyi bıraktı.

“Emma?”

“Hayır, Astrid. Önce ben konuşacağım.”

Bilgisayarını kapatıp ayağa kalktı.

“Size kaç saattir ulaşmaya çalıştığımın farkında mısınız?”

Telefonumu cebimden çıkardım. Ekrana baktığımda cevapsız aramaları gördüm.

“Telefonum sessizde kalmış.”

Emma iki elini havaya kaldırdı.

“Muhteşem! Ben de tam bunu duymayı umuyordum.”

“Emma…”

“Hayır, Elias. Bir dakika. İkiniz Harran’a gidiyorsunuz. Sonra ortadan kayboluyorsunuz. Telefonlar açılmıyor, mesajlara cevap verilmiyor. Ben burada ne yapıyorum? Bilmediğim topraklarda iki kayıp arkeoloğu nasıl bulacağımı düşünerek saatler geçiriyorum!”

Astrid çantasını yere bıraktı.

“Haklısın. Haber vermeliydik.”

“Teşekkür ederim! En azından birinizin aklı başında.”

“Bu konuda fazla iyimser olma,” dedim.

Emma bana sertçe baktı.

“Sen hiç konuşma.”

Dudaklarımı birbirine bastırdım.

“Bir de Yuhanon’dan yardım istemeyi düşündüm,” diye devam etti. “Ama adamla konuşmak için önce buz kırıcı bir ekipman bulmam gerekiyordu.”

Astrid’in kaşları hafifçe yükseldi.

“Yuhanon mu?”

“Evet. Soğuk, ilgisiz, kendini beğenmiş…” Emma parmaklarıyla saymayı bıraktı. “Ve ne yazık ki biraz seksi.”

Normalde Astrid’in buna vereceği cevabı tahmin edebilirdim. Emma’nın da bunu özellikle söylediği belliydi. İkimizden birinin gülmesini bekliyordu.

Ama Astrid yalnızca çantasının askısını omzuna geçirdi. Ben ise telefonumu yeniden cebime koydum. Emma’nın yüzündeki alaycı ifade yavaşça silindi.

“Tamam,” dedi. “Şimdi gerçekten ne olduğunu merak etmeye başladım.”

“Sabah konuşuruz, Emma.”

“Elias, ciddi misin?”

“Ciddiyim. İkimiz de çok yorulduk.”

Bakışları Astrid’e kaydı. Astrid başını hafifçe salladı.

“Sabah her şeyi anlatacağız. Söz.”

Emma birkaç saniye boyunca bizi inceledi. Gözleri önce Astrid’in yüzünde, sonra benim üzerimde durdu.

“İyi misiniz bari?”

“İyiyiz,” dedim.

Emma kahve fincanının sapını parmağıyla çevirdi. Bu sefer söyleyecek bir espri bulmasını ben de bekledim. Fincanı, tabağın üzerinde birikmiş kahvenin halkasına tam oturtuncaya kadar uğraştı.

“İkinizi kapıdan girerken görene kadar bundan emin değildim,” dedi.

Telefonu çıkarıp saatlere bir daha baktım. İki aramanın arasında bir saatten fazla vardı. Aramayı bırakmış olduğunu düşünmüştüm; belki de bir cevap vereyim diye o kadar beklemişti. Sabah bir masaya oturup ona on iki soyu anlatacağımı kuruyordum. Oysa şu anda beklediği tek bilgi ikimizin de hâlâ tek parça olduğuydu.

“Arabayı ben kullanıyordum,” dedim. “Durunca arayabilirdim.”

“Biliyorum.” Bilgisayarının kapağına avucuyla hafifçe vurdu. “Sabaha kadar buraya bağlı yaşadığımı sanıyorsunuz herhâlde. Benim de yatağım var.”

Astrid eğilip fincanı aldı. Emma’nın boş fincanı toplamaya kalkmasına gerek kalmadan resepsiyonun yanındaki tepsiye bıraktı. İkisinin arasındaki o küçük anlaşmayı izledim: biri daha fazla bir şey söylemeyecek, öteki ertesi sabah bunu unutmamış olacaktı.

Cevabımın onu ikna etmediğini anlayabiliyordum. Yine de üstelemedi.

“Pekâlâ. Ama sabah ikinizi de karşıma oturtacağım. Ve bu kez telefonlarınızın sessizde olması sizi kurtarmayacak.”

Astrid çantasını düzeltti.

“Anlaştık.”

Asansöre yöneldiğimizde Emma arkamızdan seslendi.

“Bu arada Elias!”

Dönüp baktım.

“Bir dahaki sefere kaybolmaya karar verirsen en azından hangi ülkede kimi aramam gerektiğini söyle.”

Başımı hafifçe salladım.

“İyi geceler, Emma.”

“Size de. Her ne kadar bunu hak ettiğinizden emin olmasam da.”

Henüz asansöre varmadan arkamdan kâğıt hışırtısı geldi. Geri döndüm. Emma bilgisayarını almak için masaya döndüğünde yanındaki kâğıtların bir kısmı yere kaydı. En yakındakini eğilip aldım. Kenarlarında kahve lekeleri vardı. Kendi el yazısıyla doldurduğu satırlar vardı; bir işin başından kalkıp bizi aramış, sonra dönüp o işe devam etmişti. Bir an o gün onun ne yaptığını hiç sormadığımızı fark ettim.

“Senin günün nasıldı?”

Kâğıdı elimden aldı. “Gerçekten cevabını dinleyecek misin?”

Arkamda asansörün kapısı açılmıştı. İstemeden sese döndüm. Emma da bunu gördü. Kâğıdı ötekilerin arasına yerleştirip gözlüğünü saçlarının üzerine itti.

“Yarın sor,” dedi. “Bu kez asansörü çağırmadan önce.”

İtiraz edemezdim. Yine de giderken, masasının üzerindeki dosyaları tek başına toplamasına bakmak zor geldi. Bir elimi kaldırdım. O da yorgun bir hareketle bana karşılık verdi.

Asansörün kapıları kapandığında Astrid sırtını duvara yasladı.

“Bayağı korkutmuşuz onu.”

“Evet.”

“Yarın anlatınca daha çok korkacak.”

Ona baktım. Yüzündeki yorgunluğa rağmen gözleri açıktı. Az önce Emma’ya söz vermişti ama Harran’da yaşadıklarımızı anlatmaya nereden başlayacağımızı o da bilmiyordu.

“Önce Yuhanon,” dedim.

Astrid gözlerini kapatıp başını asansörün duvarına yasladı.

“Biliyorum, El.”

Bir süre sonra katımıza ulaştık. Koridorda odalarımıza doğru yürürken Astrid durdu.

“Sabah kaçta?”

“Yedide.”

Yüzünü buruşturdu.

“Sekiz?”

“Yedi buçuk.”

“Pazarlık yapabildiğimize sevindim.”

Koridorun sonundaki aynada göz göze geldik. İkimizin yüzü de soluk otel ışığında uykusuz görünüyordu. Benim yakam bir tarafa kıvrılmıştı. Astrid eliyle kendi yakasını gösterip düzeltmemi işaret etti. Günün bütün telaşından sonra aklında kalacak son görüntü, ensesi açıkta dolaşan ben olmayayım diye gömleğimi düzelttim.

“Daha iyi mi?”

“Sen söyleyeceksin, El.”

Önce yakamdan söz ettiğini düşündüm. Eli hâlâ boynundaydı; yakamın düzgün durup durmadığını sormuyordu. Gece boyunca bana kaç defa nasıl olduğumu sormuştu? Her defasında izin acıyıp acımadığını söylemiştim. Kalan birkaç adımı yan yana attık. Soruyu bir kere daha sormasına gerek kalmadan, “Çok yoruldum,” dedim.

Omzunu omzuma değdirdi. “Ben de.”

Bunu benimle aynı tarafta olduğunu ispatlamak için söylemiyordu. Omuzlarından çantasını indirirken parmaklarını tek tek açışından ne kadar yorgun olduğunu zaten görebiliyordum.

İlk kez biraz olsun gülümsedi. Kapısının önünde durduğunda elini koluma koydu.

“Bu gece biraz uyumaya çalış, olur mu?”

Başımı salladım.

“Sen de.”

Elini kolumdan çekerken parmaklarını tuttum. Kapısını açmak için çıkardığı kart öteki elindeydi. İkimiz de iyi geceler demiş sayılırdık; gitmesini istemiyorsam şimdi başka bir şey söylemem gerekiyordu.

“İstersen biraz daha oturabiliriz,” dedi.

Yorgunluktan omzunu kapıya dayamıştı. Benim için kapıyı yeniden açacağını biliyordum. Bu gece bunu istemek kolay, sabah neden istediğimi açıklamak zor olacaktı.

“Yedi buçuk,” dedim.

Elimi bir kez sıktı. “Bir dakika erken gelirsen açmam.”

Odama girdiğimde ışığı açmadan yatağın kenarına oturdum. Telefonumu komodinin üzerine bıraktım. Emma’nın cevapsız aramaları hâlâ ekrandaydı. Birkaç saniye baktıktan sonra telefonu ters çevirdim.

Yorgundum. Ama gözlerimi kapattığımda uyuyabileceğimden emin değildim. Harran’da duyduğum sözler, Güneş Odası’nın zemini ve Yuhanon’un sakladığı taş birbirine karışıyordu.

Ensemdeki sızı yeniden kendini hatırlattı. Başımı öne eğip parmaklarımı saçlarımın arasından geçirdim. Sabah Yuhanon’un karşısına çıktığımda ne söyleyeceğimi düşünmeye başladım.

Soracağım onlarca şey vardı. Ama hepsinden önce, bana neden hiçbir şey anlatmadığını öğrenmek istiyordum.

Telefonun notlarını açtım. Yuhanon’un karşısında konuyu dağıtmamak için bildiklerimi yazacaktım. İlk satıra “Taş odadan çıkarıldı” yazdım. İkinci satıra “Yuhanon nedenini biliyor.” Bir süre ekrana baktıktan sonra ikinci cümlenin sonuna bir soru işareti koydum. Sonra cümleyi bütünüyle sildim. Bir adamın suskunluğunu kanıt diye kayda geçiren öğrencim olsa kâğıdını önüne geri koyardım.

Enseme ayna tutup bir fotoğraf daha çekmeyi düşündüm. Aynı gece içinde on kere baksam on ayrı cevap bulmayacaktım. Üstelik bakmak istediğim şey izin biçimi değildi artık. Heyva Nene o hikâyeyi hiç anlatmamış olsaydı gördüğüm şeyden yine bu kadar korkar mıydım? Yoksa günlerce yaptığım gibi, geçer diye yakamı kaldırıp işime mi dönerdim?

Yastığı çevirdim. Yan odanın duvarından suyun kısa bir süre akıp kesildiğini duydum. Astrid’e bir mesaj yazdım: “Bugün sen de korktun mu?” Göndermeden okurken utandım. Arabada ne yaptığını, bana ne söylemeye çalıştığını iki saat sonra boş bir odada mı anlayabiliyordum? Mesajı silip telefonu elimden bıraktım. Sabah ona gerçekten sormak istedim bunu. Yuhanon’a soracaklarımıysa unutmaktan hiç korkmuyordum.

☽☀☾

Sabah Deyrulzafaran’a vardığımızda güneş, manastırın taş duvarlarını çoktan aydınlatmaya başlamıştı. Arabadan inerken Astrid’e baktım. Gece boyunca doğru dürüst uyuyamamış olmasına rağmen benden daha dinç görünüyordu. En azından yüzündeki ifadeyi kontrol edebiliyordu.

Benimse başım ağrıyordu.

Ensemdeki morluk gece boyunca birkaç kez uykumdan uyandırmıştı. Her defasında yastığın üzerinde başımı başka bir yöne çevirmiş, sızı hafiflediğinde yeniden uyumaya çalışmıştım. Ama gözlerimi kapattığım anda Harran’da duyduklarım geri geliyordu. Heyva Nene’nin sesi, harabenin taşları, anlamını bilmediğim işaretler…

Şimdi bile boynumu çevirdiğimde tenimin altında ince bir yanma hissediyordum.

“Son kez söylüyorum,” dedi Astrid, arabadan inerken. “Önce konuşacağız.”

Kapıyı kapatıp ona döndüm.

“Başka ne yapmayı düşünüyorsun?”

“Ben bir şey düşünmüyorum. Senin düşündüklerinden endişeleniyorum.”

“Merak etme. Kimseyi öldürmeye niyetim yok.”

“Ne kadar rahatlatıcı.”

Sözcükleri her zamanki alaycı tonuyla söylemişti ama yüzündeki ifade değişmedi. Birkaç saniye gözlerimin içine baktı. Sonra çantasının askısını omzuna yerleştirip manastıra yöneldi.

Peşinden yürüdüm.

Manastırın kapısından içeriye adım attığımızda sabahın serinliği hâlâ taşların üzerinde hissediliyordu. Güneş bir taraftaki duvarları aydınlatmış, karşı tarafta uzun gölgeler bırakmıştı. Birkaç görevli uzakta çalışıyordu. Ayak seslerimiz geniş taş döşemelerde yankılanıyordu.

Avlunun kenarındaki masalardan birinde bizim kayıp Emma’yı gördüm. Sabah onu otelde bulamayınca aramıştım. “Sizi daha ne kadar bekleyecektim? Ben manastırdayım,” demişti. Şimdi bilgisayarının başındaydı. Yanında birkaç dosya ve yarısı içilmiş bir kahve duruyordu. Bizi fark edince başını kaldırdı. 

“Günaydın, kayıp arkeologlar.”

Astrid elini hafifçe kaldırdı.

“Günaydın.”

Emma gözlerini bana çevirdi.

“Ve işte gecenin en popüler cevapsız arama sahibi.”

“Emma, Yuhanon nerede?”

Kaşları yükseldi.

“Ben de iyiyim, Elias. Sorduğun için teşekkür ederim.”

“Özür dilerim. Günaydın.”

“İşte şimdi medeni bir topluma benzeyebiliriz.”

Bilgisayarını kapatmadan başıyla avlunun diğer tarafını işaret etti.

“Şurada. Sabahın erken saatlerinden beri bir şeylerle uğraşıyor. Bana kalırsa taşlarla konuşmayı insanlarla konuşmaya tercih ediyor.”

Başımı çevirdim.

Yuhanon, avlunun karşı tarafındaki taş masanın başında duruyordu. Önüne birkaç belge yaymış, birinin üzerine eğilmişti. Kalemi sağ elinde tutuyor, diğer eliyle kâğıdın köşesini bastırıyordu.

Onu gördüğüm anda midemdeki kasılma geri döndü.

Gece boyunca ona söyleyeceklerimi içimden geçirmiştim. Önce Harran’da öğrendiklerimi anlatacak, sonra Güneş Odası’nı soracaktım. Taşı neden sakladığını öğrenmeden de oradan ayrılmayacaktım.

Ama şimdi onu karşımda görünce hazırladığım cümlelerin hiçbirini hatırlamak istemedim.

Masasına doğru giderken sol avucumu pantolonumun yanında gezdirdim. Bir an cebimden telefonu çıkarıp notlarıma bakacaktım. Sanki bu bir kazı toplantısıydı da önümdeki gündeme uyarsam karşımdaki adam da kendi payına düşeni yapacaktı. Parmaklarımı cebimden çektim. Dün geceden beri sormaktan en çok korktuğum sorunun başına sürekli “taş” kelimesini koyuyordum. Gerçekte onun yüzüme bakıp “Seninle hiçbir ilgisi yok,” demesini duymaya hazır değildim.

Birkaç adım gerimde Astrid’le Emma’nın konuşması kesildi. Beni yalnız bırakacak kadar gerideydiler, sesimi yükseltirsem duyacak kadar da yakın. Daha ilk adımda ikisinin önünde geri dönemeyeceğim bir şey söylemek üzere olduğumu sezdim. Durmak için hâlâ vaktim vardı. O sırada Yuhanon kâğıdın kenarına kısa bir çizgi çekti. Bir an bütün gece onun da uyumadığını, o çizgiyi çekebilmek için benim kadar uğraştığını düşünsem belki ilk sözüm değişirdi. Ben yalnızca kaleminin titremediğini gördüm.

Yuhanon’un kendinden emin duruşuna bakıyordum. Harran’da yaşadıklarımızdan habersiz belgeleriyle ilgileniyordu. Benimse zihnimdeki her şey altüst olmuştu.

“Yuhanon!”

Sesim avlunun öbür ucuna ulaştı. Başını kaldırdı. Beni gördüğünde ne şaşırdı ne de gülümsedi. Kalemini masanın üzerine bıraktı. Sonra doğrulup bana döndü.

“Elias.”

Aramızda birkaç adım kalınca durdum.

“Harran’dan döndük.”

“Görüyorum.”

“Konuşmamız gerekiyor.”

“Öyleyse konuşalım.”

Sesinde en küçük bir merak belirtisi yoktu. Astrid yanıma geldi. Emma’nın da masasından kalktığını duydum.

“Sanırım Harran konusunda tamamen olmasa da haklı çıktın,” dedim.

Yuhanon başını hafifçe yana eğdi.

“Nasıl yani?”

“Harran hakkında bana hiçbir şey söylemedin. Ama yüzünde ‘Boşuna gidiyorsunuz’ der gibi bir ifade vardı. Ben de orada ne bulacağımı bilmiyordum. Şimdi de elimde sana gösterecek bir kanıt yok. Ne bir belge ne de şu masaya koyabileceğim bir eser. Ama orada ne yaşadığımı biliyorum. Yalnız, bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyorum.” 

“Ne yaşadın?”

Bir an yüzüne baktım. Sorusunda gerçekten öğrenmek isteyen birinin merakı mı vardı, yoksa zaten bildiği bir şeyi bana söyletmeye mi çalışıyordu? Anlayamadım.

“Gerçekten bunu mu soruyorsun?”

“Başka bir şey mi sormalıyım?”

“Bilmiyorum, Yuhanon. Belki Harran’a neden gitmem gerektiğini. Belki orada ne bulacağımı. Belki de bütün bunları nereden bildiğini!”

Son cümlede sesim yükselmişti. Yuhanon’un bakışları kısa bir an avlunun diğer tarafına kaydı. Sonra ellerini arkasında birleştirdi.

“Harran’a gitmeni ben istemedim.”

“Hayır. Yalnızca gitmem gerektiğini düşündürecek kadar şeyi yüzün söyledi.”

“Kararı sen verdin.”

“Evet, verdim. Ve şimdi verdiğim kararın beni nereye getirdiğini öğrenmek istiyorum.”

“Öyleyse ne öğrendiğini anlat.”

Dişlerimi birbirine bastırdım.

“Güneş Odası nedir?”

Yuhanon’un çenesindeki kas hafifçe oynadı.

“Bu sorunun cevabını benden öğrenemeyeceksin.”

“Neden?”

“Çünkü sana verebileceğim bir cevap yok.”

“Yalan söylüyorsun.”

Sözler ağzımdan düşündüğümden daha sert çıktı. Astrid koluma dokundu.

“El…”

Elini hissettim ama gözlerimi Yuhanon’dan ayırmadım.

“Güneş Odası’nın zemininde on iki ay fazı var,” dedim. “Tavanda on iki kilit taşı. Harran’da ise on iki soydan söz eden bir kadınla tanıştık.”

Yuhanon’un bakışları bir an Astrid’e kaydı. Sonra yeniden bana döndü.

“Devam et.”

“On bir soyun farklı yetenekleri olduğundan bahsetti. On ikinci soyun ise diğerlerinin yapabildiklerini de gerçekleştirebildiğini söyledi.”

Bir tepki bekledim. Kaşlarının çatılmasını, gözlerini kaçırmasını, en azından bir şey sormasını…

Hiçbiri olmadı.

“Bunlar sana bir şey ifade ediyor mu?”

“Eski anlatılar pek çok şey ifade edebilir.”

“Ben sana eski anlatıların ne ifade edebileceğini sormuyorum.”

“Öyleyse sorunu açık sor.”

Bir adım yaklaştım.

“Bu on iki soyun Güneş Odası’yla ne ilgisi var?”

“Bilmiyorum. İlgisi mi var?”

Sözcük avlunun ortasında asılı kaldı sanki. Bilmiyorum. Günlerdir duyduğum bütün kaçamak cevapların ardından yine aynı duvara çarpmıştım.

“Bilmiyorsun,” diye tekrarladım.

“Evet.”

“Sen hiçbir şey bilmiyorsun, öyle mi?”

Yuhanon’un bakışları sertleşti.

“Bildiğim her şeyi sana açıklamak zorunda olduğumu da hatırlamıyorum.”

Bir an boğazımdaki kasların gerildiğini hissettim. Nefesimi burnumdan yavaşça verdim. Kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum ama onun karşısında her geçen saniye daha da zorlaşıyordu.

“Bak, Yuhanon,” dedim, sesimi alçaltarak. “Günlerdir aynı şeyi yapıyoruz. Ben soru soruyorum, sen cevap vermiyorsun. Sonra bir şey oluyor ve sen bunun olacağını zaten biliyormuşsun gibi davranıyorsun.”

“Sesini alçalt.”

“Zaten alçak sesle konuşuyorum.”

“Tonuna dikkat ederek devam et.”

Gözlerimi kıstım. Bana bir kez daha nasıl davranmam gerektiğini söylüyordu.

“Öfken sana yardımcı olmayacak, Elias.”

“Peki ya sen?” diye sordum. “Sen yardımcı olacak mısın?”

“En başından beri ve şu anda olduğu gibi, yaptığım şeyin ne olduğunu sanıyorsun?”

Bir an ona baktım. Sonra dayanamadım.

“Beni oyalamak!”

Sesim avlunun duvarlarına çarpıp geri döndü. Uzakta çalışan görevlilerden biri başını kaldırdı. Emma’nın yanımıza biraz daha yaklaştığını gördüm.

Yuhanon’un yüzü gerildi.

“Bu konuşmayı herkesin önünde yapmak zorunda değiliz.”

“Benim için farketmez.”

“Benim için eder.”

O an başımı çevirip avluya baksam ne demek istediğini anlayacaktım. Bizden birkaç masa ötede çalışanların kâğıt hışırtıları kesilmişti. Yuhanon’un yüzünde ilk kez gerçekten okuyabileceğim bir şey bulmuşken gözlerimi ondan ayırmak istemedim. Bana kızması, hiçbir şey hissetmiyormuş gibi bakmasından daha kolay gelmişti. Biraz daha bastırırsam ağzından istemediği bir söz kaçıracağına inanıyordum.

Sonradan aklıma geldiğinde beni en çok rahatsız edecek olan da buydu. Ona bir soru sormakla, herkesin içinde onu cevaba zorlamak arasındaki ayrımı o anda da biliyordum. Yalnızca birincisi işe yaramayınca ikincisini kendime hak görmüştüm.

“Öyleyse bana cevap ver!”

Astrid kolumu hafifçe çekti.

“El, biraz sakinleş.”

“Gayet sakinim.”

Bunu söylerken sesimin ne kadar yükseldiğinin farkındaydım.

“Güneş Odası’nın zemini açıldığında oradaydın,” dedim. “Merkezdeki taşı gördün. Hepimiz bir an için de olsa gördük. Ama onu oradan alıp saklayan sensin.”

Yuhanon’un gözleri daraldı.

“Bu konuya girme.”

“İşte!” dedim, elimi ona doğru kaldırarak. “Yine aynı şey!”

Yuhanon başını hafifçe geriye çekti.

“Bir konuya girmemi istemiyorsun, diğerini konuşmuyorsun. Sorduğum her şeyin etrafından dolaşıyorsun. Neden?”

“Sen Alice değilsin, Elias. Burası da benim Harikalar Diyarım değil. Bazı soruların peşine düşersen sonuçlarına da katlanırsın.”

“Ne gibi sonuçlar?”

Cevap vermedi. Bir adım daha yaklaştım.

“Ne gibi sonuçlar, Yuhanon?”

Dudaklarını birbirine bastırdı.

“Senin anlayamayacağın şeyler.”

O an göğsümde biriken baskı, yerini keskin bir öfkeye bıraktı.

“Yeter!”

Sesim beklediğimden yüksek çıkmıştı. Astrid koluma yapıştı.

“El, sakin ol.”

Ama artık onun sesine odaklanamıyordum.

“Bana bir kez daha neyi anlayıp neyi anlayamayacağımı söyleme!”

Yuhanon’un yüzündeki sakinlik belirgin biçimde bozuldu. Çenesini sıktı. Omuzları gerildi.

“Öyleyse çocuk gibi davranmayı bırak.”

Bir an bütün sesler kesilmiş gibi geldi. Ona baktım. “Ne dedin sen?”

“Duydun.”

Sözcükleri dişlerinin arasından çıkmıştı. Astrid aramıza girmeye çalıştı.

“Tamam, ikiniz de yeterince söylendiniz. Biraz uzaklaşıp—”

“Hayır, Astrid.”

Sesim bu kez daha alçak çıkmıştı. Yuhanon’a döndüm.

“Beni çocuk yerine koymayı bırak. Ne yaptığımı biliyorum. Ne gördüğümü de biliyorum. Ve artık senden izin istemeyeceğim.”

Yuhanon’un gözleri yüzümde dolaştı.

“Öyle mi? Ne yapacaksın?”

Elimi uzattım. “Öncelikle o taşı bana vereceksin.”

Yuhanon uzattığım elime baktı. Birkaç saniye boyunca konuşmadı. Sonra başını kaldırdı.

“Hangi taş?”

Boğazımdan kısa, inanmaz bir gülüş çıktı.

“Benimle dalga mı geçiyorsun?”

“Neden bahsettiğini anlamıyorum.”

“Güneş Odası’ndan aldığın taş!”

Yuhanon gözlerini kısıp beni süzdü.

“Elias, sanırım bu meseleye fazlasıyla saplandın.”

O an avucumu kapattım. Tırnaklarım tenime battı. Astrid’in elini kolumda hissettim.

“El, yapma.”

Ama çok geçti. Yuhanon’un üzerine yürüdüm. İki adımda aramızdaki mesafeyi kapattım. Elim gömleğinin yakasına uzandı. Kumaşı avucumda topladığımda parmaklarımın altında dikişlerin gerildiğini hissettim.

Onu kendime doğru çektim. Yuhanon’un gövdesi hafifçe öne geldi ama ayaklarını yerinden oynatmadı. Yüzlerimiz birbirine yaklaşmıştı.

“Beni iyi dinle,” dedim dişlerimin arasından. “O taşı bana vereceksin. Şimdi.”

Yuhanon’un gözleri önce yakasını tutan elime, sonra yüzüme çıktı.

“Bırak beni.”

“Taşı ver.”

“Elias.”

“Taşı ver dedim!”

Emma’nın sesi arkamızdan yükseldi. “Elias! Ne yapıyorsun sen?”

Astrid iki eliyle koluma asıldı. “El, bırak onu!”

Ama parmaklarım daha da sıkıldı. Yuhanon’un gömleği yumruğumun altında kırışmıştı. Boynundaki kasların gerildiğini görebiliyordum. Nefesini burnundan sertçe verdi.

“Son kez söylüyorum,” dedi. “Ellerini çek.”

“Sen de son kez duy. Taşı bana vereceksin.”

Yüzüne biraz daha yaklaştım.

“Yoksa ne sakladığını öğrenene kadar buradan ayrılmayacağım.”

Yuhanon’un bakışları bir an kolumdaki Astrid’e kaydı. Sonra Emma’ya. Avlunun diğer ucundaki görevlilerin de bize baktığını fark ettim.

Yuhanon çenesini sıktı.

“Beni bırak, Elias.”

Sesindeki sertlik artık saklanmıyordu. Ama ben yalnızca yüzüne bakıyordum. Günlerdir karşıma dikilen sessizliğe, her sorumda biraz daha yükselen görünmez duvara…

Yakasını biraz daha sıktım.

“Yeter artık!” diye bağırdım. “Sen kimsin, Yuhanon?!”

Sesim taş duvarlarda yankılandı.

“Bütün bunları neden biliyorsun? Neden hiçbir şey söylemiyorsun? Sen kimsin de benim işimle, hayatımla ilgili neyi öğrenip neyi öğrenemeyeceğime karar veriyorsun?!”

Yuhanon’un yüzündeki son sakinlik belirtisi de kayboldu. Gözlerinde öfkeyle birlikte başka bir şey vardı. Bir anlığına tanımlayamadığım, hemen ardından yeniden bastırdığı bir ifade.

“Elias,” dedi. Bu kez sesi alçak ama titrek bir sertlik taşıyordu. “Bırak beni.”

Parmaklarımı gevşetmedim. Yuhanon’un sağ eli yanından ayrıldı. Hareketi gördüm ama ne yapacağını anlamadım. Omzu geriye çekildi. Yakasını tuttuğum elimdeki kumaş bir anda gerildi.

Ardından yumruğu yüzüme çarptı. Darbenin sesi kulağımın dibinde patladı.

Başım sertçe yana savruldu. Çenemin içinden şakağıma kadar uzanan keskin bir ağrı hissettim. Dişlerim birbirine çarptı. Parmaklarım gömleğinden kurtulurken ayaklarımın altındaki taş döşemeyi kaybettim.

Dengemi bulmak için geriye bir adım attım. Ama ayağım boşluğa basmış gibi oldu. Sırtımın bir yanı taş zemine çarptığında ciğerlerimdeki hava dışarı fırladı.

Birkaç saniye nefes alamadım. Ağzımın içinde sıcak, metalik bir tat yayıldı. Gözlerimin önünde ışıklar titreşiyordu. Başımı kaldırmaya çalıştığımda çenemdeki ağrı yeniden şiddetlendi.

Bir ses duydum. Sonra bir başkasını.

“ELIAS!”

Astrid. Sesindeki korkuyu tanıdım ama nereden geldiğini hemen anlayamadım. Ayak sesleri yaklaştı. Dizlerinin taş zemine çarpışını duydum. Bir eli omzuma, diğeri koluma uzandı.

“El! Bana bak!”

Önce yüzünü seçemedim. Omzumu tutan elin parmakları birbirinden öyle açıktı ki beni iki eliyle birden kavramış gibi geldi. Nereye bakmamı istediğini sesinden buldum. Hemen oradaydı; sesini kulağıma ulaştırabilmek için tek dizinin üstüne eğilmişti. Doğrulmaya çalışınca dirseğimin altında taşın kaydığını hissettim. Astrid kolunu biraz daha arkama geçirdi. Birkaç saniye ağırlığımı taşımasına izin verdim.

“Elimi sıkabilir misin?”

Sıktım. Sağlam tuttuğumu anlasın diye bir kere daha bastırdım. Bunun üzerine başparmağını elimin üstünde gezdirdi. Arabada o viraja girerken yarım kalan hareketin aynısıydı. O zaman önümüzde yol vardı; şimdi arkamda taş bir döşeme, başımın üzerinde rengi çekilmiş bir yüz. Dudaklarımdaki kanı görünce ağzını sımsıkı kapattı. Bir de onu yatıştırmam gerekiyormuş gibi geldi. Aklıma gelen tek söz, inanmayacağını bildiğim o aptalca sözdü.

Gözlerimi ona çevirdim. Yüzü bulanıktı.

“İyiyim,” demeye çalıştım.

Sözcük ağzımdan boğuk çıktı.

“Hiç de iyi görünmüyorsun!”

Emma’nın sesi daha uzaktan yükseldi.

“Yuhanon! Seni adi herif… SEN NE YAPTIN?!” 

Başımı çevirmeye çalıştım. Yuhanon birkaç adım ötede duruyordu. Yumruğunu indirmişti. Parmakları hâlâ tam olarak açılmamıştı. Göğsü hızla inip kalkıyordu.

Bir an göz göze geldik. Az önce yüzünde gördüğüm öfke hâlâ oradaydı. Ama şimdi onun altında başka bir şey vardı. Sanki yaptığı hareketin ağırlığı birkaç saniye gecikmeyle üzerine çökmüştü.

“Bunu sen istedin, Elias,” dedi.

Sesi beklediğim kadar güçlü çıkmadı. Astrid kolumdan tutup doğrulmama yardım etmeye çalışıyordu. Emma da diğer tarafıma çömeldi. Ama ben Yuhanon’a bakıyordum.

Ağzımda biriken kanı yuttum. Dişlerimi sıktım. Hayır. Daha bitmemişti. Astrid’in parmakları kolumun etrafında kenetlenmişti.

“Yavaş, El. Önce otur.”

“Bırak.”

“Bir dakika olsun beni dinler misin?”

Dirseğimi yere dayayıp doğrulmaya çalıştım. Çenemdeki ağrı başımın sağ tarafına yayılıyor, ağzımda biriken kanın tadı midemi bulandırıyordu. Dilimi dişlerimin üzerinde gezdirdim. Kırılmış bir diş hissetmeyince çenemi hafifçe oynattım.

Keskin bir sızı şakağıma kadar uzandı.

“Lanet olsun!”

Emma diğer tarafımda bir eli sırtımdaydı, diğeriyle yüzümü incelemeye çalışıyordu.

“Elias, bana bak. Başın dönüyor mu?”

“Hayır.”

“Gözlerin öyle söylemiyor.”

“Emma, iyiyim!”

Sesimi yükseltince Astrid’in eli kolumda biraz daha sıkıldı.

“Bize bağırmayı bırak!”

Başımı öne eğdim. Birkaç saniye gözlerimi kapatıp nefesimi düzenlemeye çalıştım. Saçlarım alnımdan aşağı dökülmüş, ensemdeki gömlek yakası yere düşerken kaymıştı.

Astrid bir kolunu sırtımdan geçirip beni kaldırmaya hazırlanıyordu. Tam o sırada boğazdan kopan, kesik bir nefes duydum. Başımı ağrıya rağmen hafifçe kaldırdım.

Yuhanon birkaç adım ötede duruyordu. Az önce yakasını bırakmadığım için bana yumruk atan adam şimdi karşımda kaskatı duruyordu. 

Gözleri hareketsizce donmuştu. Yüzündeki öfke öylesine ani silinmişti ki birkaç saniye boyunca karşımda aynı kişinin durduğundan emin olamadım.

Dudakları hafifçe aralanmıştı. Çenesindeki kaslar gevşemiş, omuzları tuhaf biçimde düşmüştü. Az önce göğsünü dolduran sert, öfkeli nefeslerden eser kalmamıştı.

Bir an nefes almadığını düşündüm.

“Yuhanon?” dedi Emma.

Cevap vermedi. Astrid’in yardımıyla dizlerimin üzerine doğruldum. Yuhanon’un gözleri hâlâ aynı noktaya kilitlenmişti.

“Hayır…”

Sözcük dudaklarından neredeyse duyulmayacak kadar alçak çıktı. Kaşlarımı çattım.

“Ne?”

Yuhanon başını çok hafif iki yana oynattı.

“Hayır…”

Sanki karşısındaki birine değil, kendi gördüğüne itiraz ediyordu. Astrid kolumu omzuna yerleştirirken ayağa kalkmaya çalıştım. Bacaklarım ilk anda ağırlığımı taşımakta zorlandı. Bir an sendeledim. Astrid beni sıkıca tutunca dengemi yeniden buldum.

Sağ elimle ağrıyan çenemi kavradım. Parmaklarımın altında hafif bir şişlik oluşmaya başlamıştı. Ağzımı her oynattığımda yüzümün sağ tarafına yayılan sızı, öfkemi daha da körüklüyordu.

Yuhanon’a baktım. Hâlâ konuşmuyordu.

“Ne oldu?” diye sordum.

Dudakları kıpırdadı.

“Bu…”

Devamını getiremedi. Bir adım atacakmış gibi öne eğildi ama ayağını yerinden kaldırmadı. Sağ eli hafifçe havalandı, ardından yeniden yanına düştü.

“Ne? Bu ne? ” diye üsteledim.

Yuhanon’un gözleri yüzüme döndü. Bir an gerçekten bana baktığını düşündüm. Sonra bakışları yeniden kaydı.

“Olmaz…”

Çenemi tutan elimi indirdim.

Bütün bedenim hâlâ darbenin etkisini taşıyordu. Şakağım zonkluyor, ağzımdaki kanın tadı gitgide ağırlaşıyordu. Kendimi zor tutuyordum. Bir yanım üzerine atılıp az önce indirdiği yumruğun hesabını sormak istiyor, diğer yanım ise karşımdaki adamın neden birdenbire bu hâle geldiğini anlamaya çalışıyordu.

Ama Yuhanon’un o anlaşılmaz suskunluğu, kalan sabrımı da tüketti. Üzerine yürüdüm.

“Ne oldu, Yuhanon?!” diye bağırdım. “Şimdi de yaptığının arkasında durmak yerine başka bir kaçış yolu mu arıyorsun?” Hızlıca ona doğru adım atmaya başladım. 

Astrid arkamdan seslendi. “El, dur!”

Durmadım. Yuhanon’un karşısına vardığımda yumruğumu savurdum. Darbe çenesine isabet etti. Başı yana savruldu. Bir adım geriledi, ayağını taş zemine sertçe basarak dengesini toparladı.

Karşılık vermedi.

Yumruğumun indiği yerde teni kızardı. Ben hâlâ omzundan gelecek hareketi bekliyordum. Bir kez daha karşısında öylece durup bana vurmasını beklemek istemedim.  Oysa yüzüme bile bakmıyordu. Bu kez sol elimle ağrıyan çenemi tutarken sağ yumruğumu yeniden sıktım.

“Konuşsana!”

İkinci darbeyi yüzüne indirdim. Yuhanon’un dudağının kenarı açıldı. Başını öne eğdi, bir eliyle taş masanın kenarına tutundu. Bir süre öyle kaldı.

Sonra yavaşça doğruldu. Ama gözlerinde ne öfke vardı ne de karşılık verme isteği. Sanki az önce yumrukladığım kişi o değilmiş gibi, yüzündeki kanı silmeyi bile akıl edemiyordu.

“ELIAS!” Astrid’in sesi arkamdan yükseldi. 

Emma hızla yanımıza geldi. “İkiniz de aklınızı mı kaçırdınız?!”

Yuhanon’un gömleğine yeniden yapıştım. Onu kendime çektiğimde direnmedi. Kumaş avuçlarımın arasında toplandı ama bu kez karşımdaki bedende en küçük bir karşı koyma hissetmedim.

Bu, birkaç dakika önceki hâlinden daha da sinir bozucuydu.

“Bana bak!” diye bağırdım.

Başını kaldırdı. Gözleri yüzüme odaklanmakta zorlanıyordu.

“Bana bak ve konuş!”

Yuhanon’un dudakları titredi.

“O…”

Sözcük boğazında takıldı. Bir kez yutkundu. Sonra yeniden denedi.

“O iz…”

Kaşlarımı çattım.

“Ne izi?”

Yuhanon’un bakışları yeniden yüzümden uzaklaştı.

“Ee– ensen…”

Sesi neredeyse fısıltıya dönmüştü.

“Ne zaman… Nasıl…”

Bir an ne söylediğini anlayamadım. Ardından sinirle güldüm.

“Ensemdeki morluktan sana ne?!”

Yuhanon’un gözleri büyüdü.

“Morluk mu?”

Sözcüğü öyle bir tekrarladı ki sanki hayatında ilk kez duyuyordu. Başını iki yana salladı.

“Hayır… Hayır, o bir morluk olamaz.”

“Ne saçmalıyorsun sen?”

“Bu…”

Nefesi kesildi. Bir an göğsünü doldurmaya çalıştı ama aldığı hava yetmemiş gibi yeniden soludu.

“Bu sende olamaz.”

Yakasını tutan parmaklarım gerildi.

“Ne bende olamaz?!”

Yuhanon cevap vermedi.

“Yuhanon!”

Gözleri bir an yüzüme döndü. İlk kez o bakışlarda öfke, küçümseme ya da kendinden emin bir sakinlik görmedim. Korku vardı. Ama bu, az önce yumruk yemiş bir adamın korkusuna benzemiyordu.

Benden çekinmiyordu. Bende gördüğü bir şeyden korkuyordu. Emma yanımıza geldi.

“Tamam. Biriniz bana burada ne olduğunu açıklayacak mı?”

Yuhanon onu duymamış gibiydi. Astrid kolumdan tuttu.

“El, bırak artık. Adamın hâline baksana.”

“Benim hâlime de baksın!”

“Elias!”

Sesindeki sertlik beni durdurdu. Başımı ona çevirdim. Astrid’in yüzü solmuştu. Gözleri bir an yumruğumun üzerindeki kan lekesine kaydı, ardından yeniden yüzüme çıktı.

“Yeter,” dedi daha alçak sesle. “Lütfen.”

Parmaklarımı gevşettim. Yuhanon’un gömleği ellerimden kurtulduğunda buruşmuş yakası yerinde kaldı.

Kumaşta parmaklarımın bıraktığı kıvrımlar vardı. Bir an elim gidip yakasını düzeltecek oldu. Az önce ona iki kez vurmuşken şimdi gömleğini düzeltmek… Elimi yanıma indirdim. Ağzımdaki kan benimdi; elimin üstündeki değildi. Bu ikisini birbirinden ayırmak, öfkeliyken olduğundan çok daha kolaydı şimdi.

Astrid’in yüzüne bakamadım. Sabah ona kimseyi öldürmeye niyetim olmadığını söylemiş, gülmesini beklemiştim. Oysa benden tek istediği, önce konuşmamdı. Konuşmuştum da. Sanki o kadarı ona verdiğim sözü tutmama yetiyormuş gibi gelmişti.

Bir adım geri çekildim. Yuhanon ise hareket etmedi. Sağ eli yavaşça havalandı. Önce yüzüme doğru uzanacağını sandım. Ama eli omzumun üzerinden, enseme doğru yöneldi.

İstemsizce geri çekildim.

“Dokunma bana!”

Böyle söyleyince onun da yumruğunu kaldırmasını bekledim. Avuç içini görüyordum. Eli boştu. Birkaç dakika önce bu adamın elinde benden sakladığı bir şey olduğuna inanmış, parmaklarını kendi ellerimle açabilecek kadar yaklaşmıştım. Şimdi onun parmakları aynı yakınlığa gelince bütün bedenimle geri kaçmıştım. Aramızdaki mesafeyi ilk kez kendime göre ölçtüğümü fark ettim.

Yakamı yeniden düzeltmedim. Bir yanım, ne görüyorsa iyice görsün istiyordu. Yalnızca gece otelin koridorunda Astrid eliyle işaret ettiğinde bunu gülümseyerek yapabildiğimi hatırladım. Aynı izin kim tarafından görüldüğünün beni bu kadar değiştirebileceği hiç aklıma gelmemişti.

Yuhanon’un eli havada kaldı. Parmakları titriyordu.

“Bir kez…” dedi. “Bir kez daha görmem gerek.”

“Sen önce ne gördüğünü söyle!”

Yuhanon elini indirdi. Dudakları birkaç kez aralandı ama hiçbir ses çıkmadı. Sonra neredeyse kendi kendine konuşur gibi mırıldandı.

“Eksiksiz Ay…”

Duyduğum anda yakamı kapatmak istedim. Harran’da bir hikâyenin içinde dinlediğim sözcüklerin burada birden kendi tenime ait bir tarif gibi söylenmesinde utandırıcı bir taraf vardı. Avlunun öbür ucundan bakanların ne gördüklerini bilmiyordum. Yine de ensem çıplak bir yaraymış da önlerinden öylece geçmek zorundaymışım gibi omuzlarımı kaldırdım.

Bir arkeolog olarak birbirinden habersiz iki tanığın aynı ayrıntıyı söylemesine önem verirdim. Ama bu iki kişinin birbirinden habersiz olduğunu nereden çıkarıyordum? Yuhanon beni Harran’a yöneltmişti. Şimdi aynı sözcükleri onun ağzından duymak beni ikna ediyorsa belki de tek bir anlatıyı iki kez dinlediğim içindi. Buna rağmen midemdeki kasılmayı geçiremedim. Heyva Nene konuşurken oturduğu yerde sakindi. Yuhanon’un sesi o iki kelimeyi çıkarırken çatlamıştı. İkisini birbirinden asıl ayıran buydu.

Emma’nın kaşları çatıldı.

“Ne?”

Yuhanon yutkundu.

“Do… dolunay.”

Sözcüğü tamamladığında gözlerini kapattı. Başını hafifçe öne eğdi. Birkaç saniye öyle kaldı. Sonra gözlerini yeniden açtı. Bana baktı.

Hayır, yalnızca bakmadı. Yüzümü inceliyordu. Alnımdan gözlerime, gözlerimden çeneme kadar bütün yüzümü, sanki ilk kez görüyormuş gibi dikkatle taradı.

Kaşlarının arasındaki çizgi derinleşti. Dudakları titredi. Bir an konuşacak sandım. Ama yalnızca başını iki yana salladı.

“Hayır…”

Bu kez sesi daha belirgindi.

“Bu mümkün değil.”

“Ne mümkün değil?”

Yuhanon geri çekildi. Bir adım. Sonra bir adım daha. Sırtı taş masanın kenarına çarptığında irkildi. Ellerini masaya dayadı. Parmakları taşın üzerinde açılıp kapandı.

“Olmamalıydı…”

“Ne olmamalıydı? O izi nereden tanıyorsun? Ne saçmalıyorsun sen?!”

Sesimi yükselttikçe Yuhanon’un yüzündeki ifade daha da değişiyordu. Sanki söylediğim hiçbir sözcüğü duymuyor, yalnızca zihninde dönüp duran başka bir şeyle mücadele ediyordu.

Bakışları ensemden masanın kenarına indi. Eliyle kanı sileceğini sandım. Bunun yerine parmaklarını taşa bastırdı. Emma’nın birkaç dakika önce ona öfkeyle bağırmış olduğunu hatırlıyordum; şimdi adama doğru yarım adım atmıştı.

Yuhanon masaya tutunmaya çalıştı ama parmakları taşın kenarından kaydı. Dizleri hafifçe büküldü. Önce sendelediğini sandım. Emma refleksle ona doğru uzandı.

“Yuhanon!”

Ama yetişemedi. Yuhanon’un bacakları tamamen boşaldı. Dizlerinin üzerine çöktü. Taşa çarpan dizlerinin sesi avluda yankılandı. Bir an hepimiz olduğumuz yerde kaldık.

Az önce karşısında dururken sesimi alçaltmamı isteyen, neyi anlayıp neyi anlayamayacağıma karar veren adam şimdi ayaklarımın dibinde diz çökmüştü.

Ama bu bir teslimiyet değildi. Yüzüne baktığımda bunu anladım. Yuhanon’un elleri dizlerinin üzerinde titriyordu. Parmaklarını birbirine kenetlemeye çalıştı ama başaramadı. Bir elini göğsüne götürdü, derin bir nefes almaya çalıştı.

Nefesi yarıda kesildi. Başını öne eğdi.

“İmkânsız…”

Sözcük dudaklarından güçlükle döküldü.

“O olamaz.”

Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Çenemdeki ağrı hâlâ sürüyordu. Yumruklarımın acısı ellerimdeydi. Ama bütün bunların arasında ilk kez öfkemin önüne başka bir duygu geçti.

Şaşkınlık.

“Kim? Ne olamaz?” diye sordum.

Yuhanon cevap vermedi.

“Benden mi bahsediyorsun?”

Başını kaldırdı. Gözleri yüzüme geldiğinde ifadesinde tanıdığım hiçbir şey kalmamıştı.

“Sen…” dedi.

Devam edemedi. Emma yanına çömeldi.

“Yuhanon, iyi misin?”

Yuhanon başını çevirmedi. Emma elini omzuna uzattı.

“Bana bak. Neler oluyor?”

“Dokunma…”

Emma’nın eli havada kaldı. Yuhanon gözlerini kapattı.

“Lütfen.”

Bu kez sesi öyle zayıftı ki Emma’nın yüzündeki öfke bir anda kayboldu. Elini geri çekti. Astrid bana baktı.

“Neler oluyor, El?”

“Bilmiyorum.”

Yuhanon’un karşısında çömeldim. Artık bağırmıyordum.

“Bana bak,” dedim.

Gözlerini açtı.

“Ensemdeki izin ne olduğunu biliyorsun, değil mi?”

Yutkundu.

“Yuhanon, benden bir şey saklama. Bana gerçeği söyle.”

Dudakları kıpırdadı. Ama ses çıkmadı. Bir süre bekledim. Sonra ayağa kalktım.

“Pekâlâ.”

Astrid bana baktı.

“El?”

Yuhanon’un önünde durdum.

“Konuşmayacaksan konuşma.”

Cümleyi söylerken sesimin ne kadar sakin çıktığına kendim bile şaşırdım.

“Bana hiçbir şey anlatmadın. Harran’a gittim, yine kendi başıma bir şeyler öğrenmeye çalıştım. Şimdi karşıma geçmiş imkânsız diyorsun. Kim olduğunu bile bilmediğim birinin hikâyesini  anlatıyormuşsun gibi davranıyorsun.”

Yuhanon başını kaldırdı.

“Elias…”

“Hayır. Artık yeter.”

Elimi uzattım.

“Taşı ver.”

Emma şaşkınlıkla bana baktı.

“Elias, şimdi bunun sırası mı?”

“Evet.”

Gözlerimi Yuhanon’dan ayırmadım.

“Bütün bunların başladığı yere döneceğim. Güneş Odası’na.”

Astrid bir adım yaklaştı.

“El, önce biraz düşünelim.”

“Düşünmekten yoruldum.”

Yuhanon hâlâ dizlerinin üzerindeydi. Bir süre uzattığım elime baktı. Sonra sağ elini yavaşça pantolonunun cebine götürdü. Hareketini izledim.

Parmakları cebin ağzında bir an duraksadı. Sanki içeride ne olduğunu hatırlamakta zorlanıyordu. Sonra taşı çıkardı. Avucunun içinde tuttuğu taşın yüzeyi sabah ışığını bile yansıtmıyordu.

Yuhanon başını kaldırdı. Gözlerinde hâlâ o anlaşılmaz korku vardı. Tek kelime etmeden elini bana uzattı. Taşı aldım.

Bu kadar kolay bırakacağını düşünmemiştim. Çekip almaya hazırlandığım için elim gereğinden hızlı kapandı, tırnağım avucuma battı. Gözümü bir an bile yüzünden ayırmadım. Şimdi ayağa kalksa, kararından dönse, hatta beni bir daha tehdit etse az önceki konuşmamıza geri dönebilirdik. O adamla ne yapacağımı biliyordum. Karşımda diz çöken bu adamsa istediğim şeyi vermiş, beni tek bir cevaba bile yaklaştırmamıştı.

Taşı ona geri uzatıp “Önce kalk,” demek geçti içimden. Bunu yapmadım. O an kendim hakkında öğrendiğim şeyi, onun hakkında öğrendiklerim kadar meraklı birine anlatmak istemezdim.

Parmaklarımın arasına yerleştirdiğimde beklediğimden daha ağır geldi. Yuhanon’un eli bir süre daha havada kaldı. Sonra yavaşça dizinin üzerine düştü.

“Ben aşağı iniyorum,” dedim.

Astrid hemen yanıma geldi.

“El, bekle.”

Ama çoktan dönmüştüm. Avlunun diğer tarafına doğru yürümeye başladım. Arkamdan Emma’nın sesi geldi.

“Yuhanon, lütfen bana bak. Ne oldu sana?”

Cevap duymadım. Astrid birkaç adım sonra bana yetişti. Koluma dokundu.

“El, böyle devam edemezsin.”

Elimdeki taşı daha sıkı kavradım.

“Bunu bitirmem gerekiyor.”

“Ne yapacağını bile bilmiyorsun.”

Durup ona baktım. Astrid’in yüzündeki ifade değişti. Ama konuşmaya devam etmedi. Yeniden yürümeye başladım. Güneş Odası’na inen yolu biliyordum. Ve bu kez merkezdeki boşlukla ne yapacağımı da biliyordum.

En azından öyle sanıyordum. Manastırın taş koridorlarına girdiğimde arkamdan gelen ayak seslerini duyuyordum. Astrid birkaç adım gerimdeydi.

“El, bekle!”

Durmadım.

Avucumda tuttuğum taşın düzensiz kenarları tenime baskı yapıyordu. Parmaklarımı gevşettiğimde avucumda bıraktığı izleri gördüm. Yeniden kavradım. Cebime koyabilirdim ama nedense onu gözümün önünden ayırmak istemiyordum.

“El!”

Bu kez sesi daha yakından geldi.

“Beni duyduğunu biliyorum.”

“Duyuyorum.”

“Öyleyse neden durmuyorsun?”

Koridorun sonundaki merdivenlere yöneldim.

“Çünkü durursam yine konuşmaya başlayacağız.”

“Evet, Elias. Konuşacağız. İnsanlar genellikle birbirlerini anlamak için bunu yapar.”

Basamakları inmeye başladım.

“Şu anda konuşmak istemiyorum.”

“Fark ettim!”

Merdivenlerdeki ayak sesleri hızlandı. Astrid’in peşimden yetişmeye çalıştığını duyabiliyordum.

“Bir saat önce bana Yuhanon’la konuşacağını söyledin,” dedi. “Şimdi adamın yüzünü dağıtıp elinde bir taşla Güneş Odası’na koşuyorsun.”

“Önce o bana vurdu.”

“Biliyorum, El. Oradaydım!”

Sesindeki keskinlik yüzünden duraksadım.

“Tam da bundan bahsediyorum. Oradaydım. Seni yerde gördüm. Birkaç saniye gözlerini doğru dürüst açamadın. Sonra kalkıp ona iki yumruk attın. Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi yürüyorsun.”

“Ne yapmamı istiyorsun?”

“Bir dakika durmanı!”

Merdivenin son basamağında durdum. Astrid neredeyse bana çarpacaktı. Bir eliyle duvara tutunarak dengesini sağladı. Yüzüne baktım.

Çilleri solgun teninde daha belirgin görünüyordu. Gür kızıl buklelerinden birkaçı aceleyle topladığı saçlarından kurtulmuş, yanağına yapışmıştı. Gözleri önce yüzüme, sonra elimdeki taşa kaydı.

“Çenen şişiyor,” dedi.

“Geçer.”

“Kanıyor da.”

Dilimi dudağımın iç kısmında gezdirdim. Metalik tat hâlâ ağzımdaydı.

“Önemli değil.”

Astrid birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Sonra elini kaldırdı.

“Bir bakayım.”

Parmakları yüzüme yaklaşırken istemsizce geri çekildim. Çenemdeki ağrıya yeniden dokunulmasını istemiyordum. Ama Astrid’in yüzündeki değişimi gördüğümde bunun ona nasıl göründüğünü anladım.

Eli havada kaldı. Gözleri bir an benimkilerle buluştu. Ardından yavaşça elini indirdi.

“Pekâlâ.”

“Astrid, canım acıyor. O yüzden—”

“Anladım.”

Sözcüğü öyle kısa söyledi ki devamını getiremedim. Yanımdan geçip koridorun sonuna doğru yürüdü. Bir süre arkasından baktım. Bana kızgın olduğunu biliyordum.

Ona dokunulmasından hoşlanmayan biri değildim. Çocukluğumuzdan beri yan yana yürürken kaldırım daraldığında kolumu çekip kendine yaklaştıran da, bir şeye gülerken dengesini bana yaslanarak bulan da Astrid’di. Bunlara ne zaman alıştığımı hatırlayamayacak kadar eskiye gidiyordu hepsi. Şimdiyse ona yetişebilmek için merdiven boşluğunda ses çıkarmadan duruyordum. Yüzüme dokunmak istediğinde gözlerimi kapatıp bekleyebilirdim. En çok acıyan noktanın neresi olduğunu benden sormadan zaten anlamıştı. Belki de beni elle tutulur bir bahanem varken geri çekilmeye iten şey biraz da buydu. Yüzüme bakmaya devam ederse ağrı dışında kalan şeyi de görecekti. Avluda beni yerden kaldırırken ağırlığımı düşünmeden ona vermiştim. Burada, ikimizden başka kimse yokken yüzüme uzanan aynı elden kaçmıştım. Canımın acıdığı doğruydu. Yalnızca bununla ne kadar az şey anlatabildiğimi, elini indirdiğinde fark ettim.

Arkasından yetişip bileğine dokunabilirdim. Arabada o benim için bunu yaparken ne söyleyeceğini düşünmekle zaman kaybetmemişti. Ben en doğru cümleyi ararken aramızda üç basamaklık, sonra bir koridorluk mesafe açıldı.

Peşinden gittim. Güneş Odası’na açılan geçide ulaştığımızda içeriden yükselen serin hava yüzüme çarptı. Eşiği geçerken adımlarım kendiliğinden yavaşladı.

Bir şey değişmişti. İlk anda ne olduğunu anlayamadım. Gözlerimi kısmak zorunda kaldım. Daha önce loşluğuna alıştığım odanın içi, şimdi duvarların yüzeyini bile açıkça gösterecek kadar aydınlıktı.

Güneş ışığı. Başımı kaldırdım. Doğu duvarındaki kemere baktığımda olduğum yerde durakladım. Pencere…

Harran’a gitmeden önce daracık bir açıklıktan ibaretti. Sonradan örülmüş taşlarla neredeyse kapatılmış, gün ışığını içeriye ancak ince bir çizgi hâlinde bırakıyordu.

Şimdi o taşlar kaldırılmıştı. Kemerin içinde, yapının özgün sınırlarını izleyen tek pencere açıklığı ortaya çıkarılmıştı. Dışarıdan gelen güneş ışığı, artık dar bir çizgiye sıkışmadan odanın içine yayılıyordu.

“Emma…” diye mırıldandım.

Astrid yanıma geldi.

“Ne?”

“Pencereyi açtırmış.”

Bakışlarını doğu duvarına çevirdi.

“Biz Harran’dayken mi?”

Başımı salladım.

“Görünüşe göre. Hem de bir günde.”

Gözlerimi yeniden odanın içine çevirdim. Kazı sırasında yerleştirdiğimiz yapay aydınlatmalar hâlâ duvarların kenarındaydı. Ama ilk kez onların ışığına ihtiyaç duymuyormuşuz gibi görünüyordu.

Güneş, taş yüzeylerin üzerinde ilerliyor; kemerlerin iç kıvrımlarını, duvarlardaki aşınmaları, daha önce gölgede kalan küçük çıkıntıları belirginleştiriyordu.

Yukarıda, tavandaki on iki kilit taşı bütün ayrıntılarıyla görünüyordu. Ancak beni asıl durduran şey aşağıdaydı. Derin kazı çukurunun tabanındaki obsidyen zemin.

Daha önce yapay ışıkların altında koyu, neredeyse donuk bir yüzey gibi görünüyordu. Şimdi ise pencerenin genişleyen açıklığından gelen gün ışığı, siyah taşın cilalı yüzeyinde dağılıyor; bazı bölümlerini parlak, bazılarını koyu bırakıyordu.

Çukurun kenarına yaklaştım. Obsidyenin üzerinde işlenmiş on iki ay fazı, ışığın yansımasıyla çok daha belirgin hâle gelmişti. İnce oyukların kenarlarında biriken aydınlık, her bir evreyi siyah yüzeyden ayırıyordu. Hilallerin kıvrımları, yarım ayların sınırları, giderek tamamlanan ve yeniden eksilen daireler…

Daha önce de hepsini görmüştüm. Ölçmüş, fotoğraflamış, notlar almıştım. Ama şimdi, yukarıdan baktığımda birbirinden ayrı on iki işaret değil, tek bir döngünün parçalarını görüyordum.

Birbirini izleyen, birbirine dönüşen on iki evre. Gözlerim merkezdeki boşluğa kaydı. Orası hâlâ karanlıktı. Çevresindeki ay fazları ışığı yakalarken merkezdeki oyuk, siyah taşın içinde daha da derin görünüyordu.

Elimdeki taşı çevirdim. Yüzeyindeki düzensiz çizgileri başparmağımla yokladım. Harran’da duyduklarım zihnimde yeniden sıralanmaya başladı.

On iki soy. On iki ay fazı. On iki kilit taşı. Birbirinden bu kadar uzak yerlerde karşıma çıkan aynı sayı. Aynı döngü. Birbirini tamamlıyor gibi görünen ama nasıl birleştiğini henüz çözemediğim parçalar.

Yuhanon o taşı neden saklamıştı?

Ve daha önemlisi, ensemde gördüğü şeyden sonra neden hiçbir açıklama yapmadan bana vermişti?

“Yine gittin.”

Astrid’in sesiyle başımı çevirdim.

“Ne?”

“Biraz önce de böyleydin.”

“Nasıl?”

“Buradasın ama değilsin.”

Yüzüne baktım.

“Düşünüyorum, Astrid.”

“Biliyorum. Sorun da bu zaten. Bir şey düşündüğünde etrafında ne olup bittiğini tamamen unutuyorsun.”

“Şu anda çözmemiz gereken bir şey var.”

“Evet. Ve onu çözmek için önce hayatta kalmamız gerekiyor.”

Gözlerimi devirdim.

“Astrid…”

“Hayır, bana öyle bakma. Az önce avluda olanları gördüm. Yuhanon’un hâlini de gördüm. Bir insanın ensendeki bir morluğa bakıp o şekilde çöktüğünü hayatımda görmedim.”

“Demek sen de bu tepkisinin anlamı olduğunu düşünüyorsun.”

Astrid hemen cevap vermedi. Kaşları hafifçe çatıldı. Bir süre yüzüme baktıktan sonra gözlerini kaçırdı.

“Ne düşüneceğimi bilmiyorum, El.”

“Yuhanon’un hâlini gördün.”

“Gördüm. Ve beni asıl korkutan da bu.”

Bir an durdu.

“Harran’dan dönerken sana ne söylediğimi hatırlıyor musun? Ensende beliren o izi, duyduğumuz hikâyeye hemen bağlamaman gerektiğini söylemiştim. Hâlâ aynı şeyi düşünüyorum.”

“Ama Yuhanon—”

“Yuhanon’un neden o hâle geldiğini bilmiyoruz!” diye sözümü kesti. “Gördüğü şeyi tanımış olabilir. Yanlış anlamış olabilir. Belki de bizim bilmediğimiz bambaşka bir şey biliyor. Ama bunların hiçbirini açıklamadı.”

Dudaklarını birbirine bastırdı.

“Az önce gözümüzün önünde dizlerinin üzerine çöktü, El. Yuhanon’u çok uzun zamandır tanımıyorum, doğru. Ama tanıdığım kadarıyla yıkılmaz bir egosu var. Her şeyi bildiğinden, her şeyi kontrol edebileceğinden öylesine emin ki…”

Bir an sustu. Bakışları kapıya kaydı; sanki avluda bıraktığımız adamı yeniden görüyordu.

“Ama az önceki Yuhanon…” Başını yavaşça iki yana salladı. “Hayır, El. O adamı tanımıyorum. Gözlerindeki korkuyu gördün mü? Sanki yıllardır kaçtığı bir şey birdenbire karşısına çıkmış gibiydi.”

Bana döndü.

“Bunun beni etkilemediğini mi sanıyorsun? Elbette etkiledi. Ama onun neden korktuğunu bilmeden, senin ensendeki izin duyduğumuz hikâyeyi doğruladığını söyleyemem.”

Başını hafifçe iki yana salladı.

“Öyleyse ne yapacağız?”

“Önce öğreneceğiz. Sonra karar vereceğiz.”

Kazı çukuruna inen geçici merdivenlere yöneldim. Astrid arkamdan geldi. Basamakları inerken metal bağlantıların hafifçe titreştiğini hissediyordum. Elimdeki taşı düşürmemek için avucumu kapalı tutuyordum. Çenem her adımda hafifçe sızlıyordu.

Aşağıya indiğimde obsidyen zeminin üzerinde durdum. Yukarıdan gelen gün ışığı, burada bambaşka görünüyordu. Siyah yüzeyde yansıyan aydınlık, ay fazlarının çevresinde ince çizgiler oluşturuyor; taşın cilalı kısımlarında ayaklarımızın silik yansımalarını gösteriyordu.

Bir an durup etrafıma baktım. Burası aynı odaydı.

Metal merdivenin son basamağından ayağımı yere indirdiğimde yukarıdakiyle buradaki ışığın farkını daha iyi seçtim. Kenardan bakarken döşemeyi tek bir siyah yüzey gibi görmüştüm. Şimdi kendi gölgem önümdeki hilallerin birini örtüyor, bir adım yana kayınca ince oyuk yeniden beliriyordu. Demek ilk geldiğimizde göremediklerimizin bir kısmı için başka bir tarihe ya da başka bir açıklamaya ihtiyacımız yoktu. Lambayı başka yere tutsak yetecekti.

Kazılarda en sevdiğim anlardan biriydi bu. Taş yerinde dururdu, sen yer değiştirirdin; baktığın şeyi ilk kez görmüş gibi olurdun. Normalde Astrid’i yanıma çağırıp aynı noktadan bakmasını isterdim. Onun ilk fark ettiği şey çoğu zaman benim notlarımda olmazdı. Şimdi omzumun üstünden baktığımda merdivenden inmiş, benden birkaç adım uzakta durmuştu. Ben onu çağırmadan yaklaşmayacaktı. Bir an elimdeki taşı ona uzatıp “Önce sen bak,” demeyi düşündüm. Vereceği cevabı gerçekten merak mı ediyordum, yoksa beni doğrulamasını mı istiyordum? Taşı kendi elimde tutmaya devam edişimden anladım.

Şimdi merkezdeki oyuğu kendi gölgem düşmeden görmek için biraz yana kaydım. Ay fazlarının çevresinden dolaşarak merkeze yaklaştım.

Boşluk artık birkaç adım ötemdeydi. Çömelip daha yakından inceledim.

Taşın yerleşeceği oyuk, çevresindeki işaretlerden farklı olarak dümdüz değildi. Kenarlarında küçük girinti ve çıkıntılar vardı. Avucumdaki taşı oyuğun üzerine getirdim ama henüz değdirmedim.

“Bunu yerine koyacağım,” dedim.

Arkamda ayak sesleri kesildi.

“Hayır.”

Başımı çevirdim. Astrid merdivenlerden birkaç adım ileride durmuştu.

“Ne demek hayır?”

“Ne olacağını bilmeden o taşı oraya yerleştirmene izin vermeyeceğim.”

Ayağa kalktım.

“Astrid, elimizdeki tek somut bağlantı bu.”

“Somut bağlantı mı? El, o taşın buraya ait olduğunu bile kesin olarak bilmiyoruz.”

“Yuhanon onu buradan aldı.”

“Ve neden aldığını hâlâ bilmiyoruz!”

“Belki de yerine koymamızı istemediği için.”

“İşte tam da bu yüzden durmanı istiyorum!”

Sesindeki sertlik beni susturdu. Astrid bana doğru yürüdü.

“Bir düşün. Yuhanon o taşı sakladı. Seni Harran’a kendisinin göndermediğini söyledi. Ama sen oraya gitmen gerektiğini biraz da onun tavrından çıkardın. Sonra ensendeki izi görünce kendini kaybetti. Bütün bunların ardından taşı sana verdi.”

“Evet.”

“Peki neden?”

“Bilmiyorum.”

“Öyleyse bunu neden yapıyorsun?”

Elimdeki taşı kaldırdım.

“Çünkü cevabın burada olduğunu düşünüyorum.”

Astrid’in dudakları aralandı. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti. Bakışlarını yere indirdi, ellerini beline koydu ve birkaç saniye boyunca sessizce durdu.

Sonra başını kaldırdı.

“Sen gerçekten beni dinlemiyorsun.”

“Dinliyorum.”

“Hayır. Söylediklerimi duyuyorsun. Ama dinlemiyorsun.”

“Bana ne yapmamı istediğini söyle.”

“Bunu zaten söylüyorum!”

Sesi yeniden yükseldi.

“Durmanı istiyorum, El! Birkaç saat. Bir gün. Ne kadar gerekiyorsa. Yuhanon kendine gelsin. Emma onunla konuşsun. Biz de elimizdeki bilgileri toparlayalım.”

“Yuhanon asla konuşmaz.”

“O zaman başka bir yol buluruz.”

“Ne yolu?”

“Bilmiyorum!”

Kollarını iki yana açtı.

“Ben de şu anda her soruya cevap veremem!”

Bir an birbirimize baktık. Sonra Astrid derin bir nefes aldı.

“Beni asıl korkutan ne biliyor musun?” diye sordu.

Cevap vermedim.

“Artık cevap bulmak için neyi göze alacağını kestiremiyorum.”

“Abartıyorsun.”

Sözcük ağzımdan çıkar çıkmaz yüzündeki ifadeyi gördüm. Astrid’in gözleri kısıldı.

“Abartıyor muyum?”

“Astrid, öyle demek istemedim.”

“Az önce yere düştüğünde nefes alamadın, El.”

Sesi alçalmıştı.

“Birkaç saniye boyunca seni kendine getirmeye çalıştım. Bana bakmıyordun. Sonra ayağa kalkıp Yuhanon’un üzerine yürüdün. Seni durduramadım.”

Bir an sustu.

“Şimdi de burada, ne olacağını bilmediğimiz bir şeyin karşısında duruyorsun. Ve bana abarttığımı söylüyorsun.”

Elimdeki taşı indirdim.

“Bana bir şey olmayacak.”

Astrid kısa bir gülüş çıkardı. Ama bu gülüşte ne alay ne de neşe vardı.

“Bunu nereden biliyorsun? Farkında değil misin, El? Bu iş bugüne kadar yaptığımız hiçbir şeye benzemiyor. Artık bilim konuşmuyoruz. Sen geçmişte yaşadıklarınla şimdi karşına çıkanları birbirine bağlayıp her şeyi gerçek kılmaya çalışıyorsun.” 

Cevap veremedim.

“İşte,” dedi. “Sana bir şey olmayacağını sen de bilmiyorsun.” 

Gözleri dolmaya başlamıştı. Başını hafifçe yana çevirdi. Ağlamamak için kendisini tuttuğunu anlayabiliyordum. Ama neden bu kadar incindiğini tam olarak kavrayamıyordum.

“Astrid…”

“Beni yatıştırmaya çalışma.”

Şaşırdım.

“Neden?”

“Çünkü sakinim. Sadece söylediklerim hoşuna gitmiyor.”

Birkaç saniye sessiz kaldım. Astrid yüzüme baktı.

“Ben senin karşında değilim, El.”

“Biliyorum.”

“Hiç olmadım.”

“Bunu da biliyorum.”

“Öyleyse neden sürekli beni karşındaymışım gibi görüyorsun?”

Sorusunun cevabını bulamadım.

“Senden vazgeçmeni istemiyorum,” dedi. “Seni kaybetmemeye çalışıyorum.” 

Bu kez sesindeki titremeyi açıkça duydum. Yüzüne baktım. Astrid gözlerini kaçırmadı. Bir an bütün öfkesi silinmiş gibi görünüyordu. Yerinde yalnızca yorgunluk ve korku kalmıştı.

“Bana bir şey olmayacak,” dedim yeniden.

Başını iki yana salladı.

“Bunu tekrar söyleme.”

“Astrid…”

“Çünkü inanmıyorum.”

Sözcükler odanın sessizliğinde ağırlaştı. Astrid bir adım yaklaştı.

“Senin başına bir şey gelirse ne yapacağımı bilmiyorum, El.”

Gözleri yeniden doldu.

“Bunu anlayabiliyor musun?”

Boğazım düğümlendi. Bir an elimdeki taşı tamamen unuttum.

Astrid’in yüzüne baktım. Onu çocukluğumuzdan beri tanıyordum. Kızdığında nasıl konuştuğunu, gülerken gözlerinin nasıl kısıldığını, ağlamamak için dudaklarını nasıl birbirine bastırdığını biliyordum.

Ama şimdi karşımda duran Astrid’de alışık olmadığım bir kırılganlık vardı. Elimi uzatıp koluna dokundum.

“Astrid, ben—”

“Hayır.”

Elimi tuttu. Parmakları soğuktu.

“Lütfen, El. Bu kez bana ne istediğini söyle. Gerçekten ne istediğini.”

Gözlerinin içine baktım. Bir şey söylemek istedim. Ama zihnim yeniden o bilinmeyen yüze kaydı. Güneş Odası’nda gördüğüm, varlığını açıklayamadığım ama bir türlü unutamadığım kıza.

Neden onu düşündüğümü bilmiyordum. Neden her şeyin onunla bağlantılı olduğunu hissettiğimi de. Ama o görüntüyü zihnimden çıkaramıyordum.

Astrid elimi hafifçe sıktı.

“El?”

Başımı yana çevirdim. Bakışlarımı ondan kaçırdım.

“O kız her kimse, onu bulmalıyım.”

Sözcükler ağzımdan çıktığında Astrid’in parmakları gevşedi. Elim yavaşça elinden kurtuldu. Bir süre hiçbir şey söylemedi. Başımı ona çevirdiğimde yüzündeki ifadeyi ilk anda anlayamadım.

Az önceki korku ve öfke sanki bir anda çekilmişti. Yerine sessiz, derin bir kırgınlık yerleşmişti. Bir adım geri çekildi. Sonra bir adım daha.

“Demek…” dedi.

Devamını getiremedi. Dudaklarını birbirine bastırdı.

“Astrid…”

Başını hafifçe iki yana salladı.

“Hayır.”

Gözlerini benden kaçırdı. Bir an obsidyen zemine baktı. Sonra yeniden yüzüme döndü.

“Bütün bunlar onun için mi?”

Sorusunu öyle sakin sormuştu ki cevap vermek daha da zorlaştı.

“Bu yalnızca onunla ilgili değil.”

“Öyle mi?”

Dudaklarında küçük, acı bir gülümseme belirdi.

“Çünkü şu anda başka hiçbir şeyi görmüyorsun.”

“Öyle değil.”

“Ben buradayım, El.”

Sesi hafifçe titredi.

“Seninle Harran’a geldim. O harabeye seninle girdim. Heyva Nene’nin anlattıklarını seninle dinledim. Biraz önce seni yerden kaldırmaya çalıştım.”

Bir an durdu.

“Ve sen hâlâ hiç tanımadığın birinin peşinden gitmek için kendini tehlikeye atmaya hazırsın.”

“Astrid…”

“Bana onun kim olduğunu bile söyleyemiyorsun.”

“Çünkü bilmiyorum.”

“Biliyorum.”

Başını eğdi.

“İşte bunu biliyorum.”

Bir süre sessiz kaldık. Sonra Astrid yeniden konuştu.

“Onu gördüğünden beri değiştin.”

Başımı kaldırdım.

“Ne?”

“Bana bakışın değişti. Konuşurken bile başka bir yerde gibisin. Sanki bir şey seni sürekli oraya çağırıyor.”

Bir an gözlerini kapattı.

“Ve ben ne yaparsam yapayım seni geri getiremiyorum.”

Sözcükleri duyduğumda içimde bir şey sıkıştı. Ona yaklaşmak istedim. Ama Astrid geri çekildi.

“Bana yaklaşma,” dedi.

Sesi sert değildi. Yalnızca yorgundu.

“Şu anda bana dokunmanı istemiyorum.”

Olduğum yerde kaldım. Elimdeki taşı daha sıkı kavradım. Astrid’in bakışları bir an avucuma kaydı. Sonra yeniden yüzüme döndü.

“Onu bulduğunda ne olacak, El?”

Soru karşısında sustum.

“Kim olduğunu öğrendiğinde? Neden onu gördüğünü anladığında? Sonra ne yapacaksın?”

“Bilmiyorum.”

Astrid’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Hızla sildi.

“Tabii ki bilmiyorsun.”

Bir an başını eğdi. Sonra kendisini toparlamaya çalışarak derin bir nefes aldı.

“Peki ya ben?”

Sözcükleri neredeyse fısıltıyla söyledi. Ne demek istediğini anlayamadım.

“Astrid…”

“Ben ne olacağım, El?”

Gözleri benimkilerle buluştu. Bu kez bakışlarını kaçırmadı. Bir cevap bekliyordu. Aklıma gelen ilk cevabı söylemeye cesaret edemedim. İkinci cevabın ikimiz için de daha güvenli olacağını sandım.

“Sen her zaman yanımda olacaksın,” dedim.

Astrid’in yüzü değişti. Önce şaşırdı. Sonra gözlerinde öyle derin bir acı belirdi ki söylediğim sözü ilk kez onun duyduğu gibi duydum.

“Her zaman…” diye tekrarladı.

Dudaklarında buruk bir gülümseme oluştu.

“Ne kadar kolay söylüyorsun.”

“Astrid, ben seni kaybetmek istemiyorum.”

Başını iki yana salladı.

“Beni kaybetmekten korkmuyorsun, El.”

Sesi kırıldı.

“Çünkü benim hep burada olacağıma inanıyorsun. Bana yer ayırdığını sanıyorsun. Oysa benim nerede duracağıma bile sen karar veriyorsun, Elias.”

Bunu söylerken sesini yükseltmedi. Bir anlığına avludan buraya kadar nasıl geldiğimizi düşündüm. Ben önde yürümüştüm. Merdivenlerde arkamdan gelen ayak seslerini duymuş, ona dönmeden cevap vermiştim. Bir basamakta durup o sesin kesilmesini bekleseydim, hâlâ arkamdan geliyor olmasına ne kadar güvendiğimi belki daha o zaman anlardım.

Söyleyecek söz bulamadım. Astrid gözlerini kapattı. Bir süre öyle kaldı. Sonra yavaşça açtı.

“Biliyor musun,” dedi, “bazen insan birinin yanında o kadar uzun süre kalıyor ki o kişi artık gitmeyeceğinden emin oluyor.”

Sözcükleri söylerken yüzüme bakıyordu.

“Sonra bir gün fark ediyor ki yanında olmakla görülmek aynı şey değilmiş.”

Boğazımdaki düğüm ağırlaştı.

“Astrid…”

“Lütfen.”

Başını iki yana salladı.

“Şimdi değil.”

Bir süre sessiz kaldık. Sonra gözlerim istemsizce merkezdeki boşluğa kaydı. Astrid bunu fark etti. Bakışlarını takip etti. Ardından yüzüme döndü.

Ve o anda gözlerindeki son umut kırıntısının da kaybolduğunu gördüm.

“Yine ona döndün,” dedi.

“Hayır, ben—”

“Ben hâlâ seninle konuşurken.”

Sesindeki kırgınlık öfkeye dönüşmüyordu artık. Bu, öfkeden çok daha ağırdı. Yalnızca başını eğdi.

“Pekâlâ.”

“Astrid…”

“Ne yapman gerektiğini düşünüyorsan yap.”

“Böyle söyleme.”

Başını kaldırdı.

“Neden? Duymak istediğin bu değil miydi?”

Cevap veremedim. Astrid iki adım geri çekildi. Ama arkasını dönmedi. Gitmedi. Yalnızca aramızdaki mesafeyi açtı. Bir süre yüzüme baktı.

Sonra sessizce başını çevirdi. Ben ise elimdeki taşa baktım. Merkezdeki boşluk birkaç adım ötemdeydi. Ama ilk kez oraya ulaşmak, arkamda bir şey bırakmak anlamına geliyordu.

“Onu bulmak zorundayım, Astrid.”

Sözcükler dudaklarımdan döküldüğünde Astrid gözlerini kapattı. Yüzündeki kaslar gerildi. Bir damla yaş daha yanağından süzüldü. Bu kez silmedi.

Birkaç saniye sonra gözlerini açtı. Bana bakmadı. Yalnızca çok alçak bir sesle konuştu.

“Biliyorum, El.”

Sonra sustu. Ve ben, o sessizliğin içinde ilk kez Astrid’in benden ne kadar uzaklaşabileceğini düşündüm. Bir şey söylemem gerekiyordu.

Bunu biliyordum. Yüzündeki kırgınlığı görmezden gelerek birkaç adım ötemdeki boşluğa yürüyemezdim. En azından bir açıklama yapmalı, neden bu kadar ileri gitmek zorunda hissettiğimi anlatmalıydım.

Ama ne söylesem, az önce söylediklerimin önüne geçemeyecekti.

Onu bulmak zorundayım.

Astrid başını çevirdiğinde gözlerinin yeniden dolduğunu gördüm. Bu kez yaşlarını saklamak için uğraşmadı. Yalnızca kolunun tersiyle yanağını sildi ve benden uzaklaşarak ay fazlarından birinin kenarında durdu.

“Bana bakma öyle,” dedi.

“Nasıl?”

“Sanki ne yaptığını anlamıyormuşsun gibi.”

Çenem sızladı. Cevap vermeden önce dilimi dudağımın içindeki yaraya dokundurdum.

“Ne yaptığımı biliyorum, Astrid.”

“Öyleyse yap.”

Sesi alçaktı. Ama kararlıydı. Elimdeki taşa baktım.

Onu yeniden avucumun içinde çevirdim. Yüzeyi pürüzlüydü; bazı bölümleri yılların aşındırmasıyla yuvarlaklaşmış, bazı kenarlarıysa keskinliğini korumuştu. Koyu dokusunun arasından geçen açık renkli ince çizgiler, yer yer birbirine yaklaşıyor, sonra düzensiz biçimde ayrılıyordu.

Başımı kaldırıp merkezdeki oyuğa baktım. Aralarındaki fark ilk bakışta bile belirgindi. Güneş Odası’nın tabanını kaplayan obsidyen, dikkatle kesilmiş ve cilalanmıştı. Pürüzsüz yüzeyi, doğu penceresinden süzülen ışığı neredeyse bir ayna gibi yansıtıyordu.

Elimdeki taşta ise böyle bir düzgünlük yoktu. Yüzeyindeki mineral izleri, aşınmalar ve doğal çıkıntılar, obsidyenin işlenmiş dokusuyla belirgin bir karşıtlık oluşturuyordu.

Taşı gün ışığına doğru eğdim. Açık renkli çizgilerin, bir işaretin devamıymış gibi göründüğü bir açı vardı. Biraz daha çevirince biri yüzeyin altına dalıyor, öteki bir çıkıntının kenarında kesiliyordu. Çizilmiş bir işaret arayan gözle baktığımda ikisini birleştirmiştim. Başparmağımı aralarına koyup yeniden baktım; birbirlerine değmiyorlardı bile.

Önceki gün önümde yalnızca bu parça olsaydı önce uzunluğunu ölçer, her yüzünü aynı ölçekte fotoğraflar, aşınmış kenarın oyukta nereye denk geldiğini not ederdim. Oysa şimdi taşın bir tarafını çevirirken öteki tarafı uygun görünene kadar gözümden saklıyordum. Bunu yaptığımı fark edince elim durdu. Yuhanon bana taşın buraya ait olduğunu söylememişti. Hatta verirken tek kelime etmemişti. Bana açıklama borcu olduğunu düşünmekte öyle ileri gitmiştim ki sustuğu yerde cevabı onun yerine ben vermiştim.

Astrid’in itirazında canımı sıkan da aynı şeydi. Bir yabancı, taşla oyuk arasındaki boşluğu gösterse ona hak verirdim. Astrid gösterdiğinde kendi aklıma güvenmediğini sanıyordum. Oysa benim atladığım basamağı fark edecek kadar çalışma biçimimi bilen tek kişi oydu.

Bu kadar farklı iki malzemenin aynı yapının parçaları olması imkânsız değildi. Kazılarda farklı dönemlerde eklenmiş, başka bölgelerden getirilmiş malzemelerle defalarca karşılaşmıştım.

Ama burada bir sorun vardı. Merkezdeki oyuk, çevresindeki ay fazlarıyla aynı işçilik anlayışını taşıyordu. Kenarları düzgün, iç yüzeyi özenle biçimlendirilmişti. Sonradan açılmış bir boşluğa benzemiyordu.

Elimdeki taşın biçimiyse bu sınırlarla tam olarak örtüşmüyordu.

Bu taş buraya ait olmayabilir.

Düşünce zihnimde belirdiğinde çömeldim. Taşı oyuğun üzerine getirdim. Bir kenarını hizaladığımda karşı tarafta açıklık kalıyordu. Hafifçe çevirdim. Bu kez diğer tarafı yükseldi.

Birkaç farklı açı denedim. Sonuç değişmedi. Taş oyuğun içine girebilecek büyüklükteydi ama boşluğu dolduracak biçimde yontulmamıştı.

Üstelik bunu düzeltmek için bastırmak, taşın ya da obsidyenin kenarlarını zedeleyebilirdi. Bunu yapmadım.

“Bir sorun mu var?”

Astrid’in sesi arkamdan geldi.

“Tam uymuyor.”

“Ne?”

“Taş.”

Onu biraz kaldırarak gösterdim.

“Bak. Kenarları oyuğun biçimini karşılamıyor.”

Astrid birkaç adım yaklaştı ama yanıma çömelmedi.

“Çünkü bence buraya ait değil.”

Başımı kaldırdım.

“Bunu ben de düşünüyorum.”

Kaşları çatıldı.

“Öyleyse neden hâlâ elinde tutuyorsun?”

“Çünkü buraya ait olmaması, burayla hiçbir bağlantısı olmadığı anlamına gelmemeli.”

Astrid gözlerini kapattı. Kısa bir nefes verdi.

“Yine başladık.”

“Astrid, yalnızca ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.”

“Hayır, El. Sen ne olduğunu anlamadan önce onun bir anlamı olduğuna karar verdin. Şimdi de kararını doğrulayacak bir şey arıyorsun.”

Sözleri karşısında sustum. Çünkü tamamen haksız olduğunu söyleyemezdim. Yine de taşı bırakamadım. Oyuğun içini bir kez daha inceledim. Obsidyenin yüzeyindeki ince işçilik, merkezin iç duvarlarında da devam ediyordu. Boşluğun rastgele açılmadığı belliydi.

Yuhanon bu taşı buradan almıştı. Bildiğim buydu. Ama oyuğun en başta bu taş için açıldığını gösteren hiçbir şey yoktu. 

“Yerleştireceğim,” dedim.

Astrid’in yüzüne bakmadım. Bir süre cevap vermedi. Sonra yalnızca şunu söyledi:

“Artık beni şaşırtmıyorsun.”

Bunu söylerken arkamda durması işimi kolaylaştırdı. Yüzüne baksam göreceğim şeyin sorumluluğunu alacaktım. Taşa bakarken bir arkeolog gibi davranabiliyordum; bir kenarı kaldırıyor, ötekini ölçüyor, ne yaptığımı kendi kendime tarif ediyordum. Astrid’e dönüp bir açıklama yapmamaya karar vermenin adıysa hiçbir saha defterinde yazmıyordu.

Beni buraya kadar getiren kıza, görülerimde beliren o yabancıya, bir kez olsun ne istediğini sormam mümkün olmamıştı. Oysa yanı başımdaki kadın bana bunu açık açık söylüyordu. Bir süre bekleyebilirdim. Oyuğu şimdiye kadar yerinde bulmuştum; bir saat sonra da orada olacaktı. Yine de elim alçaldı. Ne yaptığım konusunda ilk kez kendime yalan söylemedim. Bunun şimdi olmasına ihtiyaç duyan bendim.

Taşı oyuğun içine yavaşça bıraktım. Bir kenarı obsidyene temas etti. Diğer tarafı hafifçe yukarıda kaldı. Arada, parmağımın ucuyla hissedebileceğim kadar belirgin bir açıklık vardı.

Yerine oturmamıştı. Yalnızca orada duruyordu. Elimi üzerinden çekmedim. Bekledim. Odanın sessizliği içinde kendi nefesimi duyuyordum.

Gözlerim tavandaki on iki kilit taşına kaydı. Ardından zemindeki ay fazlarına. Bir ses. Bir titreşim. En küçük bir hareket. Hiçbiri olmadı.

Güneş ışığı doğu penceresinden içeri girmeye devam ediyordu. Obsidyenin cilalı yüzeyindeki yansımalar, biraz önce nasılsa öyleydi.

Bir süre daha bekledim. Sonra başımı eğip taşa baktım.

Deney bitmişti aslında. Elimde bir sonuç vardı: taşı oyuğa bırakmıştım ve beklediğim süre boyunca hiçbir şey olmamıştı. Bunu not edip ayağa kalkabilirdim. Sonucun hoşuma gitmemesi onu daha az geçerli kılmıyordu. Yine de başparmağım taşın kenarında duruyordu. Onu çektiğim an Astrid’e dönmem gerekecekti. Ona döndüğümde de ikimizin arasında az önce söylenmiş hiçbir sözü bir deney sonucu gibi kâğıda kaydedip kapatamayacaktım.

Onun yakınımda olup olmadığını ayak sesinden anlamaya çalıştım. Metal merdivenden ses gelmiyordu. Gitmemişti. İçimdeki ilk duygu rahatlama oldu, hemen arkasından utandım. Bana söylemeye çalıştığı şeyi yine yapmıştım: O kalsa yeter sanmıştım. Ne hissederek kaldığını sormak aklıma ikinci sırada gelmişti.

Taş hâlâ bıraktığım yerdeydi. Soğuk. Hareketsiz. Ve oyuğa ait olmadığını düşündürecek kadar uyumsuz. Arkamdan Astrid’in sesi yükseldi.

“Ee?”

Başımı çevirmedim.

“Biraz bekle.”

“Daha ne kadar?”

“Bilmiyorum.”

“Tabii ki bilmiyorsun.”

Sesindeki alayı duydum. Ağırlığımı bir dizime verip omzumun üzerinden ona döndüm. Sağ elim hâlâ taşın üzerindeydi. Parmaklarım pürüzlü yüzeyine dayanıyordu.

“Astrid…”

“Hayır, gerçekten merak ediyorum, El. Şimdi ne olmasını bekliyorsun?”

“Bir şey olacağını söylemedim.”

“Hayır. Söylemedin. Sadece bunu yapmak için buraya kadar geldin. Sonra başımıza ne geleceğini sen de bilmiyorsun.”

“Bunun tehlikeli olduğunu nereden biliyorsun?”

Astrid bana baktı. Birkaç saniye boyunca tek kelime etmedi. Sonra güldü. Kısa, inanamayışla karışık bir gülüştü.

“İnanılmazsın.”

“Ne?”

“Gerçekten inanılmazsın, Elias.”

İlk kez adımı bu kadar sert söylemişti.

“Biraz önce bana ne olacağını bilmediğini söyledin. Şimdi de tehlikeli olduğunu nereden bildiğimi soruyorsun.”

“Yalnızca—”

“Biliyorum. Yalnızca anlamaya çalışıyorsun.”

Başını iki yana salladı.

“Peki benim ne anlatmaya çalıştığımı ne zaman anlayacaksın?”

“Anlıyorum, Astrid.”

“Hayır!”

Sesi taş duvarlarda yankılandı.

“Anlamıyorsun!”

İrkilerek ona baktım. Astrid’in yüzü kızarmıştı. Gözleri yeniden dolmuştu ama bu kez ağlamamak için kendisini zorladığı belliydi. Çenesini sıktı, bir an konuşmayı bıraktı.

Sonra iki adım yaklaştı.

“Benim tanıdığım adam nerede, El?”

“Ne demek istiyorsun?”

“Her şeyi sorgulayan, en küçük ayrıntıyı bile gözden kaçırmayan, bir sonuca varmadan önce defalarca düşünen adam nerede?”

Elimi taşın üzerinden çekmek istedim ama bakışları beni olduğum yerde tuttu.

“Az önce kendin söyledin. Taş buraya ait olmayabilir. Ama yine de yerleştirdin.”

“Çünkü—”

“Çünkü bir cevap istiyorsun. Biliyorum!”

Sesi kırıldı.

“Ama artık cevap aramıyorsun, El. Ne bulursan bul, seni o kıza götürmesini istiyorsun.”

Dişlerimi sıktım.

“Bu kadar basit değil.”

“Öyleyse anlat!”

“Anlatıyorum!”

“Hayır, anlatmıyorsun! Sürekli aynı şeyi söylüyorsun. Onu bulmalıyım, onu bulmalıyım…”

Ellerini iki yana açtı.

“Kim bu kız? Nerede? Gerçekten var mı? Bunların hiçbirini bilmiyorsun!”

“Onu gördüm.”

“Bir görüntü gördün!”

Sözcükleri keskin bir biçimde söyledi.

“Bir rüya mıydı, halüsinasyon muydu, başka bir şey miydi, onu bile bilmiyorsun. Ama onun uğruna kendini tehlikeye atmaya hazırsın.”

“Sen anlamıyorsun.”

Astrid sustu. Öyle aniden sustu ki söylediğim sözün ağırlığını ancak o zaman fark ettim. Yüzündeki öfke bir anlığına çekildi. Yerine şaşkınlık geldi.

“Ben… anlamıyor muyum?”

“Astrid, öyle demek istemedim.”

“Hayır. Söyledin.”

Bir adım geri çekildi.

“Ben anlamıyorum.”

Sesindeki titreme arttı.

“Bunca zamandır senin yanında olan ben, anlamıyorum.”

“Astrid…”

“Yapma!”

Ellerini kaldırdı.

“Lütfen, adımı söyleyip sonra beni yine dinlemeyeceksen hiç başlama.”

Dudaklarını birbirine bastırdı. Gözlerinden süzülen yaşı öfkeyle sildi.

“Ben hep buradaydım, El. Her şeyde. İyi olduğunda, kötü olduğunda, kendine bile tahammül edemediğin zamanlarda…”

Bir an nefesini toparlamaya çalıştı.

“Sen kendinden şüphe ettiğinde ben sana inandım. Bir şeyden korktuğunda yanında durdum. Bazen hiçbir şey söylemedim, çünkü yalnızca yanında olmama ihtiyacın olduğunu biliyordum.”

Gözlerimi ondan ayıramıyordum.

“Bunları senden bir karşılık almak için yapmadım,” dedi. “Hiçbirini.”

“Astrid, biliyorum.”

“Bilmiyorsun!”

Sesi yeniden yükseldi.

“Çünkü bilseydin, şu anda sana neden bu kadar kızdığımı anlardın!”

Bir an durdu. Göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. Sonra daha alçak bir sesle konuştu.

“Ben seni kaybetmekten korkuyorum, El. Sen ise benim hep burada olacağımdan o kadar eminsin ki…”

Devamını getiremedi. Başını eğdi. Parmaklarını saçlarının arasından geçirip geriye itti. Birkaç kızıl bukle yeniden yüzüne düştü. Ona yaklaşmak istedim.

Ama elim hâlâ taşın üzerindeydi. Astrid’in bakışları o ele kaydı. Uzun bir süre baktı. Sonra başını kaldırdı.

“Bak.”

“Ne?”

“Bana bakıyorsun ama elini hâlâ o taştan çekemiyorsun.”

Parmaklarımı gevşettim. Gerçekten de taşın üzerinde tuttuğumu unutmuştum.

“Bu yalnızca bir taş, Astrid.”

Ağzımdan çıkar çıkmaz ne kadar küçük bir kelimenin arkasına saklandığımı duydum. Yalnızca. Sabah avluda bir adamı yakasından tutup sarsarken de sıradan bir taş mı istemiştim? Astrid benimle tartışırken oturup bütün bunları düşünmek zorunda değildi. Gömleğimde kuruyan kanı benden iyi görüyordu; sağ elimin tam o anda neye tutunduğunu da.

Bir kere, gözümün önündeki basit şeyi onun anlatmasına gerek kalmadan yapabilirdim. Parmaklarımı hafifçe kaldırmayı düşündüm. Aramızdaki mesafeyi kapatmak için ayağa kalkmam, bir şey söylemem, hatta ona dokunmam bile gerekmiyordu. Yalnızca elimi geri çektiğimi görse, söylediklerinin bana ulaştığını anlayacaktı.

“Öyleyse bırak!”

Söyleyişindeki yalınlık odadaki her şeyi yerli yerine koydu. Taş yerin dibindeydi, ben başında diz çökmüştüm, Astrid ise iki adım ötede benden bir şey bekliyordu. Bu sefer benden kanıt isteyen oydu. Tek farkı, ona istediğini vermek için bir kapının açılmasına ya da bir taşın kıpırdamasına ihtiyacım olmamasıydı.

Bana “Elini ver,” dememişti üstelik. O kadarını istemeyi çoktan bırakmış mıydı? Sağ elimi hafifçe gevşettim. Karşıdan bakıldığında bunun fark edilmediğini yüzünden anladım. Bir an, içinde olup bitenleri öğrenmek için yıllardır bana tuttuğu yerden dünyaya bakmayı istedim. Onun yerinden bakınca ne kadar az şey görünüyordu: dizlerinin üzerinde bir adam ve başını kaldırmasına değmeyen bir kadın. O manzarada kendimi tanımak istemedim.

Söylediği şeyin basitliği karşısında sustum. Elimi çekebilirdim. Hiçbir şey beni engellemiyordu. Ama o anda çekmedim. Çünkü ne kadar inkâr etsem de hâlâ bir şey olmasını bekliyordum.

Astrid bunu gördü. Gözleri önce elime, sonra yüzüme kaydı. Dudakları aralandı. Bir şey söylemek istedi ama sesi çıkmadı. Ardından başını yavaşça iki yana salladı.

“Sen tam bir salaksın, El.”

Kaşlarımı çattım.

“Astrid…”

“Hayır. Gerçekten salaksın!”

Sesi yükseldi.

“Ve ben de en az senin kadar salağım!”

Bir an durdu. Gözlerinden yaşlar süzülüyordu artık.

“Çünkü bunca zamandır anlamanı bekledim. Bir gün bana bakıp göreceğini düşündüm. Hiç söylemeden, hiçbir şeyi değiştirmeden…”

Nefesi kesildi. Yüzünü başka tarafa çevirdi. Sonra aniden yeniden bana döndü.

“Seni seviyorum, El!”

Kımıldayamadım. Astrid’in sesi odanın içinde yankılandı.

“Kendimi ve seni bildim bileli seni seviyorum! Ve sen bunu anlamamak için elinden geleni yapıyorsun!”

Sözlerinin ardından ikimiz de sustuk. Astrid bana bakıyordu. Öfkeyle. Kırgınlıkla. Ve artık saklamadığı bir şeyle. Ben ise duyduğum cümleyi zihnimde yeniden kurmaya çalışıyordum.

Seni seviyorum.

Bunu gerçekten söylemiş miydi?

Yıllardır…

İlk kez aklıma gelmiyordu bu ihtimal. Bazen bana gereğinden uzun baktığında, bir başkasından söz ettiğimde sessizleştiğinde hissetmiştim.

Ama hiçbir zaman emin olamamıştım.

Belki de emin olmak istememiştim.

Çünkü aramızdaki o görünmez çizgiyi geçersem ne olacağını bilmiyordum. Üstelik o çizginin yalnızca bir tarafında durduğumu da söyleyemezdim.

Otel koridorunda elini tutuşum geldi aklıma. Kapısının önünde ikimizi birkaç saniye daha oyalayan bendim. Onun bana baktığı anları tek tek hatırlayıp benim ona ne zaman baktığımı hesabın dışında bırakmak işime gelmişti. Böylece ne zaman istersem arkadaşlığımıza dönebiliyor, onu da bıraktığım yerde bulacağımı sanıyordum.

Onu kaybetmemek için sustuğumu sanmıştım. Ben susarken neyi kaybettiğimizi şimdi ondan duyuyordum.

Şimdi ona doğru sözü söylemek istiyordum. Bunca yıldan sonra iyi seçilmiş birkaç kelimeyle yüzünü yeniden bana çevirebileceğimi düşünmek bile haksızlıktı. Belki ilk defa bir cevap hazırlamadan konuşmalıydım. Bildiğim en dürüst yerden başlayacaktım: Ben de o kapının önünde kalmak istemiştim.

Astrid…

Yıllardır yanımda olan Astrid. Her şeyimi bilen. Bir bakışımdan ne düşündüğümü anlayan. Bazen beni herkesten fazla kızdıran, bazen tek kelime etmeden yanımda oturabilen Astrid.

Beni seviyordu. Ve ben bunu duymaktan neden bu kadar korktuğumu bile bilmiyordum. Ağzımı açtım.

“Astrid, ben…”

Tam o sırada avucumun altında bir şey kıpırdadı.

Sustum. Önce kendi elim titriyor sandım.

Ona doğru uzanmak için sol elimi kaldırmıştım; parmaklarım boşlukta öylece kaldı. Söylemeye hazırlandığım ilk cümle hâlâ aklımdaydı. Bir an onu herhangi bir sesin üstüne çıkarıp söyleyebileceğime inandım. Ama Astrid’in yüzündeki öfke çekilmiş, bakışları ikimizin arasındaki zemine inmişti. O da bir şey mi duymuştu, yoksa ben bir kere daha dönüp taşa baktığım için mi başını eğmişti? Durup bunu anlayabileceğim son saniyeyi kaçırdım.

“Bekle,” dedim.

Bu defa beklemesini istediğim şeyin taşla hiçbir ilgisi yoktu. Sesim öylesine alçak çıkmıştı ki Astrid’in beni duymuş olması için eskisi kadar yakınımda durması gerekirdi.

Parmaklarımı taşın üzerinde sabit tuttum. Ama titreşim yeniden geldi. Çok hafifti. Obsidyenin içinden yükselen, taşın pürüzlü yüzeyine kadar ulaşan belli belirsiz bir hareket.

Başımı eğdim. Taş yerinden oynamamıştı. Hâlâ oyuğun bir kenarında yukarıda duruyor, çevresinde ince bir açıklık bırakıyordu. Fakat altındaki zemin…

Bir şey değişiyordu.

“El?”

Astrid’in sesini duydum. Başımı kaldırdığımda yüzünü görmekte zorlandım. Doğu penceresinden gelen ışık artmıştı. Önce güneşin bulutların arasından çıktığını düşündüm.

Ama ışık giderek güçleniyordu. Duvarların üzerindeki aşınmalar silikleşti. Kemerlerin çizgileri belirsizleşti. Tavandaki on iki kilit taşı, çevrelerini dolduran aydınlığın içinde seçilemez hâle gelmeye başladı.

“Astrid…”

Sesim boğazımda düğümlendi. Obsidyen zeminin üzerinde yansıyan ışık gözlerimi acıtıyordu. Elimi taştan çekmeye çalıştım. Parmaklarım kıpırdadı.

Ama avucumun altından yükselen titreşim bir anda güçlendi. Sanki bütün zemin derinlerde bir yerden gelen tek bir darbeyle sarsılmıştı.

Boştaki elimi yere dayayıp dengemi korudum.

“Astrid, geri çekil!”

Cevap vermedi. Ya da verdi de duyamadım. Çünkü odanın içindeki sessizliğe, nereden geldiğini anlayamadığım derin bir uğultu karışmıştı.

Işık daha da arttı. Artık pencerenin sınırlarını seçemiyordum. Güneş Odası’nın duvarları, tavanı, obsidyen zemini…

Hepsi aynı beyazlığın içinde kayboluyordu. Gözlerimi kısarak Astrid’i aradım. Birkaç adım ötemde olmalıydı. Az önce karşımdaydı. Az önce bana…

“Seni seviyorum, El.” diye yeniden seslenmişti. Hatta emin olmasam da haykırdığına emin olabilirdim. 

Bu kez bir cevap vermem gerekiyordu. Yıllardır söylemekten kaçındığım, kendime bile açıkça itiraf etmediğim şeyleri artık görmezden gelemezdim.

“Tridi!”

Sesim uğultunun içinde kayboldu. Elimi yeniden kaldırmaya çalıştım. Taş hâlâ avucumun altındaydı. Ama artık soğuk değildi. Obsidyenin derinliklerinden yükselen titreşimin kolum boyunca ilerlediğini hissediyordum.

Bir dizimin üzerinde doğrulup ışığın içine doğru uzandım.

“Astrid, neredesin?”

Yanıt gelmedi. Yalnızca aydınlık vardı. Gözlerimi kapattım. Ama ışık, göz kapaklarımın ardında bile varlığını sürdürüyordu. Ve o anda, bütün bu karmaşanın ortasında zihnimde tek bir düşünce kaldı.

Astrid beni seviyordu. Peki ben ona ne söyleyecektim?

Tam ağzımı açtığım sırada avucumun altındaki taş bir kez daha sarsıldı. Bu kez çok daha güçlüydü. Güneş Odası’nı dolduran ışık dayanılmaz bir beyazlığa dönüştü.

Hiçbir şey göremiyordum. Tek duyduğum Astrid’in sesiydi.

“Gitme!..”


Buraya kadar okudun

Yeni bölüm haftada 1 bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.