Bölüm 36: Nuratha

Arx Kuleleri - Aurelys

Silea

…“Öyleyse,” dedi, “seni dinliyorum.”...

“Beni ne zamandır izliyorsun?”

Soruyu sorduğumda Lysara'nın yüzündeki sakinlik bozulmadı. Arx'ın bahçesinde, dört Ael'in karşısında duruyordum. Günlerdir zihnimde biriken soruların arasından ilkini seçmiştim. Belki de cevabını duymaktan en az korktuğum buydu.

Lysara başını hafifçe yana eğdi. “İzlemekten neyi kastettiğine bağlı.”

“Bence neyi kastettiğimi gayet iyi biliyorsun.”

“Bildiğimi sanıyorum. Ama seni yanlış anlamak istemiyorum.”

Bu sözleri başka bir zaman duysaydım, gösterdiği özeni takdir edebilirdim. Şimdiyse konuşmanın daha ilk soruda başka bir yöne çekildiğini hissediyordum.

“Peki,” dedim. “O zaman açık konuşalım. Nerede olduğumu, ne zaman bir şey yaşadığımı, hatta bazen henüz ben anlamadan içimde bir şeylerin değiştiğini nasıl biliyorsun?”

Lysara'nın bakışları bir an üzerimde gezindi. “Ben Denge Ael'iyim, Silea. Albinor'daki bütün enerji akışlarını aynı anda hissedebilirim. Seninki de bunlardan biri.”

Bir süre yüzüne baktım.

“Bütün enerji akışlarını mı?”

“Evet.”

“Her an?”

“Dengeyi oluşturan akışlar birbirinden bağımsız değildir. Birinde meydana gelen değişim, bütünün içinde hissedilir.”

“Yani beni özellikle takip etmiyorsun.”

“Hayır.”

“Öyleyse neden benimle ilgili olanları bu kadar önemsiyorsun?”

Lysara hemen cevap vermedi. “Çünkü bazı değişimler diğerlerinden daha fazla dikkat gerektirir.”

“Ne tür değişimler?”

“Dengeyi etkileyebilecek olanlar.”

“Benim gibi mi?”

Lysara'nın gözlerinde belli belirsiz bir hareket oldu. Söylediğimi onaylamadı ama reddetmedi de. İçimden yükselen sabırsızlığı bastırmaya çalıştım. Lysara'yla yıllardır konuşuyordum. Onun bir soruyu yanıtlarken nasıl başka bir soruya yer açtığını, bazen tek bir kelimenin üzerinde durarak konuşmanın yönünü nasıl değiştirdiğini bilirdim. Eskiden bunu öğretmenliğinin bir parçası sanırdım.

Şimdi ise söylediklerinden çok söylemediklerini dinliyordum.

“Matheion'un bize gösterdiklerinden sonra hâlâ böyle konuşabiliyor olmana şaşırıyorum,” dedim.

“Nasıl konuşuyorum?”

“Sanki neyi bilmem gerektiğine hâlâ sen karar verebilirmişsin gibi.”

Lysara'nın yüzündeki sakinlik bir anda kayboldu. Omuzları dikleşti; bakışları, az önceki anlayışlı öğretmenden geriye hiçbir şey bırakmayacak kadar sertleşti. “Elbette karar verebilirim, Silea. Daha doğrusu, biz karar veririz. Biz Ael'iz. Albinor'un düzenini korumak bizim sorumluluğumuzdur. Hangi bilginin ne zaman açıklanacağına da bu sorumlulukla karar veririz.”

Bir adım yaklaştı. “Sana son kez hatırlatıyorum: Karşında kimlerin durduğunu unutma. Bundan sonra sözlerini ve davranışlarını buna göre belirle.”

Sözlerindeki kesinlik karşısında bir an sustum. Lysara'nın bu ses tonunu daha önce de duymuştum. Bir zamanlar tek bir bakışı bile susmam için yeterli olurdu. Söylediklerini doğru kabul eder, anlamadığım şeylerin mutlaka bir nedeni olduğuna inanırdım. Fakat şimdi karşımda yalnızca öğretmenim yoktu.

Bir Ael vardı. Ve benden hâlâ eskisi gibi davranmamı bekliyordu.

“Unutmuyorum, Lysara,” dedim. “Ael olduğunuzu da, size duyulması gereken saygıyı da.”

Bakışlarımı onunkilerden ayırmadan devam ettim; “Ama öğrendiklerimden sonra hiçbir şeyi sorgulamadan kabul etmemi, yalnızca siz öyle istiyorsunuz diye boyun eğmemi bekliyorsan…” bir an durdum ve “...bu artık imkânsız.”

“İtaat etmekle güvenmek aynı şey değildir, Silea.”

“Haklısın. Ama güvenmekle körü körüne inanmak da, benim için artık aynı şey değil.”

Aramızdaki sessizlik uzadı. Orivar'ın bakışları üzerimdeydi. Serenai'nin yüzündeki ifade sertleşmişti. Velara ise hiçbir şey söylemeden bizi izliyordu.

Şuan Lysara'nın karşısında dururken geri adım atmak istemiyordum.

“Matheion'un gösterdiklerini gördüm,” diye devam ettim. “Büyük Ayrışma'yı, Pigmens'i, bize anlatılanlarla yaşananlar arasındaki farkı… Bunların hepsini öğrenmem gerektiğine kim karar verdi? Matheion mu? Siz mi?”

“Matheion kendi kararlarını verir,” dedi Orivar.

Sesinin araya girmesiyle ona döndüm.

“Öyleyse neden oraya gitmemiz gerektiğini Velara söyledi?”

Orivar başını çevirmedi, ama göz ucuyla Velara’nın olduğu yöne baktığını gördüm. “Çünkü bazı soruların cevabını yalnızca o verebilirdi.” dedi, sesinde buna hiç gerek olmamasına rağmen tınısını saklamayarak. 

“Peki sizin cevaplayabileceğiniz sorular?” diye devam ettim.

Orivar'ın bakışları sertleşti.

“Bize anlatılan geçmişin bir kısmı eksikmiş,” dedim. “Şimdi sizin söylediklerinize bakıp hangisinin eksik bırakıldığını düşünmeden edemiyorum.”

Orivar cevap vermek üzere başını kaldırdı, fakat Serenai ondan önce konuştu. Kollarını önünde birleştirdi. “Bir gerçeğin senden saklanmış olması, söylenen her şeyin yalan olduğu anlamına gelmez.”

“Ben de her şeyin yalan olduğunu söylemedim.”

“Öyleyse bunu yapıyormuşuz gibi davranmayı bırak.”

Sesindeki soğukluk karşısında çenemi sıktım.

“Serenai, sana bir şey sorabilir miyim?”

“Dinliyorum.”

“Matheion'un bize gösterdiklerini sen de biliyor muydun?”

“Büyük Ayrışma hakkında bildiklerimiz aynı değil.”

“Ben bunu sormadım.”

Kısa bir sessizlik oldu. “Bize anlatılan geçmişin eksik olduğunu biliyor muydun?”

“Evet.”

Cevabı beklediğimden hızlı gelmişti.

“Ve bunun böyle kalmasında bir sakınca görmedin.”

“Bazen bir düzenin korunması için—”

“Yeter artık şu düzen!”

Sesim bahçede yankılandığında kendim de irkildim. Dört Ael'in bakışları üzerimde toplandı. Lioren bana döndü ama konuşmadı. Bir an gözlerimi kapattım. Öfkemin beni nereye götürdüğünü bilmiyordum. Bildiğim tek şey, karşımdaki herkesin aynı sözcüğün arkasına saklandığıydı.

Düzen.

Çocukluğumdan beri duyduğum, anlamını bildiğimi sandığım o sözcük artık bana başka bir şey ifade ediyordu. Bir şeyi yerinde tutmak için nelerin feda edildiğini bilmiyordum. Fakat Matheion'un gösterdiklerinden sonra, bu soruyu sormadan da edemiyordum.

“Sesimi yükseltmemeliydim,” dedim sonunda. “Ama bu, sorularımı geri aldığım anlamına gelmiyor.”

Velara hafifçe başını salladı. “Öfkelenmeni anlayabiliyorum, Silea.”

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

“Öyleyse neden bana yardım etmiyorsun?”

Yüzündeki ifade değişti.

“Matheion'a gitmemizi sen istedin. Bize onunla konuşmamız gerektiğini söyledin. Şimdi de burada durup Lysara'nın söylediklerini dinliyorsun.”

“Dinlemek, her söylenene katılmak değildir.”

“Peki sen ne düşünüyorsun?”

Velara cevap vermeden önce diğerlerine baktı. Bu kez bakışlarının yönünü özellikle takip ettim. Önce Orivar'a, ardından Serenai'ye baktı. Son olarak gözleri Lysara'da durdu.

“Bence,” dedi yavaşça, “Silea'nın artık bazı sorularına cevap verilmesi gerekiyor.”

Lysara'nın yüzündeki sertlik değişmedi. “Velara…”

“Onu Matheion'a gönderdik,” diye devam etti Velara. “Gördüklerini unutmasını bekleyemeyiz.”

“Kimse böyle bir şey beklemiyor,” dedi Orivar.

“Öyleyse neden hâlâ aynı yerde duruyoruz?”

Velara'nın sözleri üzerine Orivar sustu. İlk kez aralarında bir anlaşmazlık olduğunu görüyordum. Daha doğrusu, ilk kez bunu saklamaya çalışmıyorlardı.

Lioren bir adım öne çıktı.

“Silea'nın sorduğu şey aslında çok basit. Matheion’a birlikte gittik. Gördüklerimizden sonra kendi hayatıyla ilgili cevaplar istemesi anlaşılmaz bir şey değil.”

Lioren'in sesi sakindi. “Onu yıllardır tanıyorum,” diye devam etti. “Yaşadığı bazı şeyleri ben de gördüm. Ama bugün burada duyduklarımdan sonra, onun hakkında bilmediğimiz şeyler olduğunu düşünmemek mümkün değil.”

Lioren’in sözlerine karşılık veren olmadı. Bahçenin çevresindeki ince, beyaz ağaçların arasından süzülen ışık, zemindeki çizgiler üzerinde ilerliyordu. Önümde Arx'ın üç kulesi yükseliyordu. Matheion'un huzurundan ayrıldığımızda o kulelere başka gözlerle bakmıştım. Şimdi ise çevremdeki her şey eskisi gibi görünmesine rağmen, hiçbirinin eskisi gibi olmadığını hissediyordum.

Lysara'ya döndüm. “Bana bir şey söylemeni istiyorum.”

“Dinliyorum.”

“Bu kez öğretmenim gibi cevap verme.”

Gözlerini üzerimden ayırmadı.

“Karşında bir öğrenci varmış gibi konuşma. Bir şeyi anlamam için biraz daha büyümem gerekiyormuş gibi davranma.”

“Silea…”

“Hayır, bırak bitireyim.”

Sesim yükselmemişti. Buna rağmen Lysara sustu.

“Bana yıllarca pek çok şey öğrettin. Sormamı, araştırmamı, okuduğum her şeyi sorgulamamı söyledin. Ama konu bana geldiğinde hep durmamı istedin.”

Yutkundum. “Şimdi bana neyin doğru olduğunu söylemeni istiyorum. Yalnızca bunu.”

Lysara'nın bakışları yüzümde kaldı. “Seni korumaya çalıştım.”

“Kimden?”

“Bazen korunmak için bir düşmanın olması gerekmez.”

“Öyleyse neden korunmam gerekiyor?”

Cevap vermedi.

O sessizlikte bir şeyin farkına vardım. Lysara'nın söylediklerini düşündüğümde hep aynı yere dönüyordum. Albinor'daki enerji akışlarını hissedebiliyordu. Yaşadığım olaylardan haberdardı. Benden saklanan gerçekler olduğunu biliyordu. Diğer Aeller de biliyor gibiydi.

Ama hiçbirinin söylemediği bir şey vardı. Belki de asıl sorum, bütün bu zaman boyunca yanlış olmuştu.

“Lysara,” dedim.

“Evet?”

“Beni neden izlediğini sordum. Sen de bunun Denge Ael'i olmandan kaynaklandığını söyledin.”

Başını salladı.

“Öyleyse son bir şey soracağım.”

Bekledi.

“Albinor'daki bütün enerji akışlarını hissedebiliyorsan, benimkini diğerlerinden ayıran ne?”

Lysara'nın gözleri bir anlığına Velara'ya kaydı. Çok kısa sürdü. Ama gördüm.

“Bana zarar gelmesini istemediğini söylüyorsun,” diye devam ettim. “Hepiniz beni koruduğunuzu söylüyorsunuz. Fakat ne zaman nedenini sorsam susuyorsunuz.”

Boğazım düğümlendi. Yine de sorumu tamamladım. “Bunca zamandır beni bir şeyden mi korumaya çalıştınız…” Bakışlarımı Lysara'nın yüzünden ayırmadım. 

“Yoksa benden mi korumaya..?”

Bu kez Lysara hemen cevap vermedi. Velara başını hafifçe eğdi. Serenai'nin yüzündeki ifade sertleşti. Orivar ise bakışlarını Lysara'ya çevirdi. Hiçbiri konuşmadı.

Ve ilk kez, cevap vermemelerinin de bir cevap olabileceğini düşündüm.

“Peki,” dedim sonunda. “O zaman başka türlü soracağım.”

Lysara'nın bakışları üzerimde sabit bir şekilde kalmaya devam etti.

Sol avucumu açtım. Sağ elimin parmaklarını, avucumun içindeki yarım güneşin çizgileri üzerinde gezdirdim. Onu ilk ne zaman fark ettiğimi hatırlamıyordum. Hatırlayamazdım da. Benimle doğmuştu. Kendimi bildim bileli oradaydı. Bir zamanlar varlığı üzerinde düşünmemi gerektirecek hiçbir şey yapmazdı. Şimdiyse onu görmezden gelmek giderek zorlaşıyordu.

“Bu mühür,” dedim, “benimle doğdu. Yıllarca taşıdım. Varlığını biliyordum ama sessizdi. Hayatımın bir parçasıydı, hepsi bu.”

Lysara'nın gözleri elime kaydı.

“Ama artık öyle değil.” Elimi indirdim. “Artık tepki veriyor. Bazen hiçbir şey yapmadığım hâlde harekete geçiyor. Bazen de neye karşılık verdiğini bile anlayamıyorum.”

Lysara'nın yüzündeki ifade değişmedi. Fakat beni dinlerken gösterdiği dikkat, söylediklerimin onun için yeni olmadığını düşündürüyordu.

“Ve bunun farkında olan yalnızca ben değilim.”

Bakışlarımı sırayla dört Ael'in üzerinde gezdirdim. “Siz de biliyorsunuz.”

Serenai kollarını önünde birleştirdi. Orivar'ın bakışları sertleşti. Velara ise gözlerini bir anlığına mührümün bulunduğu yere indirdi.

“Ne bilmemizi bekliyorsun?” diye sordu Lysara.

“Mührümün neden değiştiğini.”

“Bir değişim yaşadığını biliyoruz.”

“Peki neden?”

Lysara'nın bakışları bir anlığına sertleşti. “Henüz kesin bir açıklama yapamam.”

“Yapamaz mısın, yoksa yapmak mı istemiyorsun?”

“Söylediklerimi dikkatli dinle, Silea.”

“Dinliyorum. Ama artık söylediklerinden çok söylemediklerini duyuyorum.”

Yanımda Lioren'in hafifçe hareket ettiğini hissettim. “Silea'nın sorduğu şeyin cevabını bilmiyor olabilirsiniz,” dedi. “Ama mührün değiştiğini kabul ediyorsanız, bunun ne anlama gelebileceğine dair bir düşünceniz olmalı.”

Lysara'nın sabrı tükeniyor gibiydi. “Ne duymak istiyorsun, Silea? Mührünün neden değiştiğine dair kesin bir açıklamamız olmadığını mı? Yoksa seni tatmin edecek herhangi bir cevap vermemizi mi?”

“Gerçeği duymak istiyorum.”

“Gerçek her zaman tek bir cevap değildir.”

“Bunu biliyorum.”

“Öyleyse neden bu kadar ısrar ediyorsun?”

Sol avucumu yeniden açıp ona gösterdim. “Çünkü senin için Albinor'daki sayısız enerji akışından biri olabilir. Ama benim için öyle değil.”

Lysara'nın bakışları elime indi.

“Bu benim bedenimde,” dedim. “Benimle doğdu. Yıllarca sessiz kaldı. Sizde onu susturdunuz. Şimdiyse sanki bana bir şey anlatmaya çalışıyor.”

Sözcükler ağzımdan çıktıktan sonra bir an duraksadım. Bunu daha önce hiç bu kadar açık ifade etmemiştim. Mührün gerçekten bir şey anlatmaya çalıştığını bilmiyordum. Bir sesi yoktu. Sözcükleri de. Fakat verdiği tepkiler artık yalnızca bedenimde gerçekleşen, nedenini anlayamadığım değişimler gibi gelmiyordu. Bazen bir şeye karşılık verdiğini hissediyordum.

Sorun, neye karşılık verdiğini bilmememdi.

“Onu duyduğumu söylemiyorum,” diye devam ettim. “Ama artık sessiz de değil. Aradaki farkı anlatabiliyor muyum?”

Lysara gözlerini yüzüme kaldırdı. “Anlayabiliyorum.”

“Öyleyse nedenini söyle.”

“Bilmediğin bir şey hakkında kendi kendine anlamlar üretmeni istemiyorum.”

“Ben de istemiyorum!”

Sesim yükselmişti. Derin bir nefes alarak devam ettim. “Bu yüzden sana soruyorum. Çünkü sen Denge Ael'isin. Çünkü bu değişimleri hissedebildiğini söyledin. Ve çünkü bana baktığında, sanki benim henüz fark etmediğim bir şeyi görüyormuşsun gibi davranıyorsun.”

Lysara'nın kaşları hafifçe çatıldı. “Bakışlarımdan sonuç çıkaramazsın.”

“Öyleyse bana başka bir şey ver.”

“Ne vermemi istiyorsun?”

“Bir neden. Bir ihtimal. Yanlış olabileceğini düşündüğün bir açıklama bile olur. Ama sürekli susmanı artık kabul edemiyorum.”

Bu kez Lysara hemen karşılık vermedi. Velara'nın gözleri ona çevrildi. Serenai'nin dudakları birbirine bastırıldı. Orivar ise kımıldamadan duruyordu.

Dördünü bir arada izlerken tuhaf bir düşünce geçti aklımdan. Kesin bir açıklamaları olmadığını söylemişti. Ama bilmediği şeyin nerede bittiğini, bildiği hâlde sakladıklarının nerede başladığını anlayamıyordum.

“Lysara,” dedim, sesimi alçaltarak. “Gerçekten bilmiyorsan bunu söyleyebilirsin.”

Yüzünde belli belirsiz bir hareket oldu. “Bilmediğimiz şeyler var, Silea.”

“Peki bildikleriniz?”

“Onların da bir zamanı var.”

Beklememi istiyordu. Yine neyi beklediğimi söylemeden.

O an, bütün bu konuşma boyunca beni rahatsız eden şeyin yalnızca mührüm olmadığını fark ettim. Mührümün neden harekete geçtiğini bilmiyordum. Ama Lysara'nın bu değişimi neden benden saklanması gereken bir mesele gibi gördüğünü de anlamıyordum.

Üstelik bu, ilk kez karşılaştığım bir tavır değildi. Daha önce de bana açıklayamadığım bir şeymişim gibi bakmıştı. Daha önce de ne olduğuma dair kesin hükümler vermişti. Ve o gün söyledikleri, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, zihnimden silinmemişti. O sözleri duyduğumda Lysara'nın öfkelendiğini düşünmüştüm. Belki de söylediklerinin ağırlığını fark etmeden konuştuğuna inanmak istemiştim.

Fakat şimdi, mührüm hakkındaki her sorumdan kaçınışını izlerken, başka bir ihtimal üzerinde duruyordum. Ya o gün söyledikleri yalnızca öfkesinden kaynaklanmıyorsa? Ya gerçekten böyle düşünüyorsa?

Başımı kaldırdım. “Lysara…”

“Evet, Silea?”

“Bana daha önce söylediğin bir şeyi hatırlatmak istiyorum.”

Yüzündeki ifade değişti. “Ne söylemiştim?”

Gözlerimi onunkilerden ayırmadım. “Beni bir merkez olarak görmediğini söylemiştin. Bir bütünün parçası olmadığımı da.”

Bir adım yaklaştım. “Sonra bana düzenin dışında kalan bir hata olduğumu söyledin.”

Sözcükleri yeniden dile getirmek sandığımdan daha zordu. Yine de devam ettim. “Ve yalnızca bir sapma olduğumu.”

Lysara'nın bakışları bir anlığına yere indi.

“Hatırlıyor musun?”

“Hatırlıyorum.” Bu kez sesi önceki kadar sert değildi.

“Güzel,” dedim. Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım. “Çünkü ben de unutmadım.”

Bir süre birbirimize baktık.

“Şimdi bana söyle, Lysara…” Sesimin titremesine izin vermemeye çalıştım. “Ben senin gözünde nasıl bir hatayım?”

Lysara'nın yüzündeki ifade değişmedi. Sorumu duyduğundan emindim. Buna rağmen cevap vermedi. Yalnızca çenesini hafifçe kaldırdı; bakışları, az önce mührüm hakkında konuşurken olduğundan daha sertti. “Bu konuyu daha önce kapattığımızı sanıyordum.”

“Sen kapattın.”

“Çünkü söylenmesi gerekenleri söyledim.”

“Hayır, Lysara. Bana ne olduğumu düşündüğünü söyledin. Ama nedenini açıklamadın.”

“Her sözümün gerekçesini sana sunmak zorunda olduğumu da nereden çıkardın.”

Bunu öylesine kesin söylemişti ki bir an sustum. Karşımda yıllardır tanıdığım öğretmenim duruyordu ama sesinde, bir öğrencinin itirazına tahammül etmeyen bir Ael'in buyurganlığı vardı.

“Bana bir hata olduğumu söyledin,” dedim. “Bunun açıklamasını istemek için iznine ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum.”

Lysara'nın gözleri daraldı. “İzin istemediğinin farkındayım. Bütün bu konuşma boyunca bunu yeterince açık gösterdin.”

“Çünkü cevap alamıyorum.”

“Çünkü verilen cevapları kabul etmiyorsun.”

“Bana cevap vermekle beni susturmak aynı şey değil.”

“Sen de soru sormakla hesap sormak arasındaki farkı öğrenmelisin.”

Bir an için aramızdaki mesafenin yeniden açıldığını hissettim. Lysara'nın söylediklerini öğretmenim, beni büyüten kadın olduğu için kabul ettiğim günleri hatırladım. O zamanlar sesindeki kesinlik bana güven verirdi. Şimdiyse aynı kesinliğin ardında neler sakladığını merak ediyordum.

“O gün söylediklerinin hâlâ arkasında mısın?”

“Evet.”

Cevabı beklemeden verilmiş gibiydi.

“Yani hâlâ öyle düşünüyorsun.”

“Ben düşüncelerimi senin kabulüne göre değiştirmem.”

Sözleri karşısında boğazım düğümlendi. O gün duyduklarımın öfkeyle söylenmiş, sonradan pişman olunmuş sözler olduğuna inanmak istemiştim. Şimdiyse Lysara, bunları geri almak bir yana, doğruluklarından şüphe etmediğini açıkça gösteriyordu.

“Birinin hata olması ne demek, Lysara?”

“Her şeyi kendine yönelik bir yargı olarak görmekten vazgeç.”

“Bunu bana söyleyen sendin.”

“Ve sözlerimin bağlamını görmezden gelen de sensin.”

“Öyleyse bağlamını açıkla.”

Lysara bir adım yaklaştı. “Albinor'un düzeni, senin düşündüğünden çok daha karmaşık. Her varlığın, her oluşumun bu düzen içinde bir karşılığı vardır. Bazen ortaya çıkan bir durum, bildiğimiz kurallarla açıklanamaz.”

“Benim gibi mi?”

“Yine aynı şeyi yapıyorsun.”

“Neyi?”

“Söylediğim her şeyi kendine bağlayıp ardından kendi vardığın sonuçların hesabını benden soruyorsun.”

“Çünkü benden söz ediyoruz!”

“Hayır, Silea. Seninle ilgili her şeyin yalnızca senden ibaret olmadığını anlatmaya çalışıyorum.”

Bu sözler üzerine duraksadım.

“Ne demek bu?”

Lysara'nın bakışları üzerimde sabitlendi. “Düzenin bir bütün olduğunu söylüyorum. Bir yerde meydana gelen değişim, yalnızca gerçekleştiği yeri etkilemez.”

“Bunu mührüm için de söyledin.”

“Çünkü aynı ilke geçerli.”

“Öyleyse mührümle bana söylediğin sözler arasında bir bağlantı var.”

“Böyle bir şey söylemedim.”

“Ama reddetmiyorsun da.”

Lysara'nın yüzündeki sabır giderek kayboluyordu. “Benden ne duymak istediğine karar vermişsin. Şimdi de söyleyeceğim her şeyi o cevaba uydurmaya çalışıyorsun.”

“Ben yalnızca neden bir hata olduğumu ya da hata olmanın ne demek olduğunu öğrenmek istiyorum.”

“Ve ben de aynı soruyu tekrar etmenin seni bir sonuca ulaştırmayacağını söylüyorum.”

“Çünkü cevap vermiyorsun!”

“Çünkü vereceğim her cevabı yeni bir suçlamaya dönüştürüyorsun!”

Sesinin yükselmesiyle istemsizce sustum. Lysara hemen kendini toparladı. Omuzlarını dikleştirerek bakışlarını üzerimde tuttu. Öfkesini saklamaya çalışmıyordu; aksine, konuşmanın kontrolünü yeniden eline almak ister gibiydi. Dudaklarını birbirine bastırdı.

Bir an için hiçbirimiz konuşmadık. Lysara’nın bakışı üzerimde kaldı. Eskiden böyle bir sessizlikte gözlerimi indirir, konuşmayı onun yeniden başlatmasını beklerdim. Beklemek… artık yapamadığım bir hareketti.

“Bana öyle bakman soruyu ortadan kaldırmıyor,” dedim.

“Hayır,” dedi. “Ama cevabı zorla alabileceğini sanmanı engellemesi gerekir. Sen normalde zeki bir Albens’sin.”

İçimdeki öfkenin altında daha eski bir şey sızladı. O gün bana ne söylediğini unutmasını istemiyordum. Şimdi de unutmamı beklemesine dayanamıyordum. Arx'ın bahçesini çevreleyen beyaz ağaçların arasından süzülen ışık, zemindeki ince çizgiler boyunca ilerliyordu. Yükselen üç kule, sessizliğin içinde daha da görkemli görünüyordu. Bir zamanlar bu manzaraya bakarken Albinor'un düzeninin kusursuz olduğuna inanırdım. Şimdi ise o kusursuzluğun hangi gerçekler üzerine kurulduğunu bilmiyordum.

“Bana bir şeyi açıkla,” dedim sonunda sessizliğe daha fazla dayanamayarak.

Lysara'nın yüzünde sabırsız bir ifade belirdi.

“Yine neyi?”

“Ben ve hata... Peki ben ne yaptım?”

“Her şeyin senin yaptıklarınla ilgili olduğunu düşünmekten vazgeç. Yorulmadın mı?”

“Öyleyse neyle ilgili olduğunu açıkla ve yorgunluklarımız devam etmesin.”

“Yine aynı özgüven boşluğuna düşüyorsun, Silea. Bunun ve hiçbir şeyin hesabını sana vermek zorunda değilim.”

“Benim hayatımdan söz ediyoruz!”

“Ve ben Albinor'un dengesinden söz ediyorum!”

Lysara'nın sesi bahçede yankılandı. Ama bu sefer bu yankılanmanın tüm Aurelys’te duyulduğundan emin olmuştum. Bir adım öne çıktı. Artık aramızdaki mesafe birkaç adımdan ibaretti.

“Bütün bu konuşma boyunca yalnızca kendi sorularını savurdun. Sana açıklananları yetersiz buldun, aldığımız kararları sorguladın, şimdi de söylediğim sözlerin hesabını soruyorsun.”

“Çünkü bana bir hata olduğumu söyleyen sendin!”

“Evet, söyledim!”

“Öyleyse nedenini açıkla!”

“Çünkü sen düzenin dışında kaldın, Silea! Bildiğimiz kuralların hiçbirine uymadın, uyamazsın!”

Sözleri karşısında içimde bir şey kırıldı.

“Ben böyle olmayı seçmedim!”

“Seçtiğini kim söyledi?”

Cevabı öylesine sert gelmişti ki bir an ne diyeceğimi bilemedim. Lysara bakışlarını üzerimden ayırmadı.

“Her şeyin bir seçim olduğunu mu sanıyorsun? Her sonucun önceden hesaplanabileceğini, her yanlışın sonradan düzeltilebileceğini mi düşünüyorsun?”

“Ben bunların hiçbirini söylemedim.”

“Ama bütün sorularının altında aynı düşünce var. Sanki her şeyin basit bir açıklaması, her kararın kolay bir karşılığı olmalıymış gibi davranıyorsun.”

“Çünkü hâlâ bana hiçbir şey anlatmıyorsunuz!”

“Anlatılmayan her şeyin sana karşı verilmiş bir karar olduğunu düşünmekten vazgeç!”

“Öyleyse hangi karardan söz ediyorsun?”

Lysara'nın yüzü gerildi. “Ne?”

“Az önce sonuçlardan ve yanlışlardan söz ettin. Bir kararın karşılığı olduğunu söyledin. Hangi karar?”

“Sözlerimi başka yöne çekme.”

“Çekmiyorum. Sen söyledin.”

Velara'nın bakışları Lysara'ya çevrildi.

“Lysara,” dedi alçak sesle.

“Sen de başlama, Velara.”

Bu kez Lysara'nın sesindeki sertlik diğer Aelleri de susturdu. Ama ben durmadım.

“Benimle ilgili bir karar mı verdiniz?”

“Bu konuşmayı burada bitireceğiz.”

“Hayır.”

Lysara'nın gözleri daraldı. “Ne dedin?”

“Hayır, dedim.”

Bir anlık sessizlik oldu. Lioren'in yanımda hafifçe hareket ettiğini hissettim. Bana bakıyordu ama konuşmadı.

“Bana bir sapma olduğumu söyleyip ardından hiçbir şey olmamış gibi susmamı bekleyemezsin,” dedim.

Bir adım yaklaştım. “Benim hatam neydi, Lysara?”

“Yeter!”

“Ne yaptım?”

“Silea!”

“Hangi kuralı çiğnedim? Hangi kararı yanlış verdim? Doğduğumdan beri taşıdığım mühür yüzünden mi? Yoksa benim bile bilmediğim başka bir şey mi var? Tabi ki var. Buna şaşırmaktan vazgeçmeliyim.”

Lysara'nın nefesi sertleşti.

“Her şeyi birbirine bağlamaktan vazgeç!”

“Çünkü hepsi bana çıkıyor!”

“Gördüğün şeyin ne olduğunu bile bilmiyorsun! Birkaç anı parçası sadece.”

“Öyleyse anlat!”

Seslerimiz aynı anda yükselmişti. Lysara'nın yüzündeki öfke artık saklanmıyordu. Bakışları sert, çenesi gergindi. Söyleyeceklerini tartmak yerine, her soruma daha keskin bir karşılık veriyordu.

“Ben ne yaptım?” diye tekrarladım.

“Her şeyin senin yaptıklarınla ilgili olmadığını kaç kez söylemem gerekiyor?”

“Öyleyse neden hata benim?”

Lysara bir an sustu. Ardından sertçe başını iki yana salladı.

“Çünkü hâlâ anlamıyorsun!”

“Anlatmadığın bir şeyi nasıl anlayabilirim?”

“Bazen bir şeyin varlığı bile düzeni değiştirmeye yeter!”

Sözleri zihnimde yankılandı.

Bir şeyin varlığı…

“Benim varlığım mı?”

Lysara'nın yüzünde sabırsızlık belirdi. “Söylediklerimi çarpıtma.”

“Öyleyse başka nasıl anlamalıyım?”

“Artık yeter, Silea.”

“Benim varlığım mı bir hata?”

“Bu konuşma burada bitecek!”

“Bana cevap ver!”

Lysara bir adım daha yaklaştı.

“Çünkü sen bir hataydın, Silea!”

Sözcükler bahçede yankılandı. Nefesim kesildi.

Ama Lysara durmadı.

“Ve tek de değildin!”

İçimde bir yer hâlâ beni inciten sesin beni teselli etmesini beklerken; Lysara sustu. 

Herkes, herşey sustu… 

Ben biraz daha bekledim. Bir an için ne duyduğumu anlayamadım. Lysara'nın yüzündeki öfke hâlâ oradaydı. Fakat cümlesini tamamladığı anda çenesi gerildi; bakışları kısa bir anlığına diğer Aellere kaydı.

Velara'nın başı hızla ona döndü. Serenai'nin yüzündeki ifade değişti. Orivar bir adım öne çıktı ama konuşmadı. Lioren'in yanımda hareketsiz kaldığını hissediyordum.

Ben ise yalnızca Lysara'ya bakıyordum.

Ve tek de değildin.

İlk cümleyi daha önce duymuştum. Acısını biliyordum. Fakat ikincisi…

“Ne– sen ne dedin?”

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı. Lysara bakışlarını yeniden bana çevirdi.

“Bu konuşma burada bitti!”

Ama Velara’nın ona dönüşünü, Orivar’ın yarım kalan adımını görmüştüm. Yalnızca benim yanlış anladığım bir söz değildi bu.

“Benim dışımda kim vardı, Lysara?”

Sorumu duymazdan gelmedi. Gözlerini üzerimden ayırmadan, karşısında duran kişinin vereceği cevabı beklemekten vazgeçmesini isteyen bir ifadeyle baktı.

“Bu kadarını duyman bile gerekmiyordu.”

Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.

“Demek yanlış duymadım.”

“Söylediklerimin ne anlama geldiğini henüz bilmiyorsun. Anlayabilecek bir durumda da değilsin.”

“Anlatırsan, anlarım. Unutma ben zeki bir Albens’im.”

“Bilmediğin şeyler üzerinden yeni sonuçlara varma ideolojin… Bunu bırak.”

Cevabı kesindi. Ne bir tereddüt vardı sesinde, ne de açıklama yapma isteği. Lysara arkasını dönerek birkaç adım uzaklaştı. Ardından diğer Aellere baktı.

“Bu sorgulamaya daha fazla izin vermeyeceğim.”

Orivar başını hafifçe eğdi.

“Doğru karar.”

“Ben henüz bitirmedim,” dedim.

Lysara durdu.

“Senin bitirmen gerekmiyor, Silea.”

“Benim hakkımda konuşuyorsun. Bir başkasından söz ediyorsun. Sonra da hiçbir şey olmamış gibi gitmemi istiyorsun.”

Lysara’nın bakışları sertleşti. Ama bu kez yalnızca ona bakmıyordum.

“Duyduğum şeyi yalnızca ben önemsemedim. Diğerlerinin sana nasıl baktığını da gördüm.”

Elimle diğer Aelleri işaret ettim.

“Bir şey söyledin ve hepsi sustu. Velara seni uyarmaya çalıştı. Serenai tek kelime etmedi. Orivar bile konuşmadı.”

Lysara'nın yüzü sertleşti. “Onları bu tartışmanın içine çekme.”

“Zaten içindeler.”

“Bu konuşma benimle senin aranda.”

“Öyleyse neden hepsi cevabı biliyor. Neden hepsi benim hayatımda benden çok daha fazla bilgiye sahip.”

Cevap alamayınca Velara’ya döndüm. Velara'nın yüzünde diğerlerinden farklı bir ifade vardı. Bana bakıyordu ama gözlerini kaçırmıyordu.

“Bildiğin bir şey var mı?” diye sordum.

Velara cevap vermeden önce Lysara konuştu.

“Velara, tek kelime etmeyeceksin.”

Bu kez emrindeki keskinlik beni bile şaşırttı. Velara başını ona çevirdi.

“Lysara, bu şekilde devam edemeyiz.”

“Nasıl devam edeceğimize ben karar veririm.”

“Bunu tek başına kararlaştıramazsın.”

Lysara'nın bakışları sertleşti.

“Bu meselede alınmış kararları yeniden tartışmaya açma.”

Velara bir an sustu.

“Öyleyse daha önce tartışmalıydık.”

Lysara'nın yüzündeki ifade değişmedi. Ama aralarındaki gerilim, şimdiye kadar duyduğum bütün cevaplardan daha fazlasını söylüyordu.

“Daha önce mi?” dedim.

İkisi de bana dönmedi.

“Ne zaman?”

“Silea,” dedi Lysara, “...artık bu sorgulamayı keseceksin.”

“Hayır. Velara az önce daha önce tartışmanız gerektiğini söyledi. Neyi tartışmanız gerekiyordu?”

Lysara'nın sabrı tükenmişti.

“Birbirimizle aldığımız kararları sana açıklamayacağız.”

“Duymamam gereken ne var?”

“Her şeyi bilmeye hakkın olduğunu düşünmekten vazgeç.”

“Benim hayatım hakkında benden başka herkesin bildiği bir şey var, değil mi?”

Kimse cevap vermedi. Bir süre dört Ael'e baktım.

Bunca zamandır aralarında ne konuşmuşlardı? Hangi kararları almış, hangilerini birbirlerinden bile saklamışlardı? Beni ilgilendiren bir mesele olduğunda neden her defasında aynı duvara çarpıyordum?

“Sen ne zamandır biliyorsun?”

Lysara'nın bakışları üzerimde sabitlendi.

“Ne demek istiyorsun?”

“Benim hakkımda söylediklerin, hatalar, sapmalar ve şimdide tek olmadığım. Bunları sonradan mı öğrendin?”

“Silea…”

“Yoksa hep mi biliyordun?”

Lysara'nın yüzünde belirgin bir sabırsızlık belirdi.

“Geçmişi bu şekilde sorgulaman hiçbir şeyi değiştirmeyecek.”

“Ben değiştirmek istemiyorum. Öğrenmek istiyorum.”

“Öğrenmek istediğin her şeyin sana verilmesi gerektiği düşüncesinden vazgeç.”

“Peki nerede öğrenebilirim? Benden alınanları bana kim verecek?”

Lysara sustu.

“Heliorum'da mı? Arx'ın kayıtlarında mı? Matheion'un gösterdiklerinde mi?”

Matheion'un adını söylediğimde Lysara'nın bakışları sertleşti.

“Matheion'u bu konuşmada yeri yok.”

“Neden? O da geçmişi biliyor.”

“Matheion’un sana gösterdikleri, koca bir ışık havuzundaki bir iki yansıma sadece. Ve sen o havuzun ne kadar derin olduğunu bildiğini sanıyorsun!” 

“Biliyorum. Bu yüzden sana soruyorum.”

Lysara başını hafifçe kaldırdı.

“Ve ben de sana her istediğini açıklamak zorunda olmadığımı söylüyorum.”

“Çünkü istemiyorsun.”

“Çünkü bunun gerekliliğine sen karar veremezsin.”

“Benim için neyin gerekli olduğunu nasıl bilebilirsin?”

“Bunu değerlendirmek benim sorumluluğum.”

“Benim hayatımı benden iyi bildiğin için mi?”

Lysara'nın bakışları keskinleşti.

“Bazı konularda, evet.”

Sözleri karşısında duraksadım.

“Nasıl?”

“Yaşadığın her şeyin geçmişini bildiğini mi sanıyorsun?”

“Hayır.”

“Öyleyse bilmediğin şeyler hakkında hüküm veremezsin.”

“Ben hüküm vermiyorum. Soru soruyorum.”

“Ve her cevabı bir suçlamaya dönüştürüyorsun.”

“Çünkü sen bana hiçbir zaman yalnızca öğretmenim gibi davranmadın!”

Sözler ağzımdan çıktığında Lysara'nın yüzünde kısa bir değişim oldu. Devam ettim.

“Bazen en küçük hatamda bile neden bu kadar sertleştiğini anlayamazdım. Bazen de herkesin görmezden geldiği şeyleri benden saklamaya çalışırdın, Naraelis’te diğer Albens çocuklarla benim arama hep mesafe koyardın.”

“Bir öğretmenin görevi öğrencisini yönlendirmektir.”

“Peki neden hep benimle ilgili şeyleri yönlendirmeye çalıştın? Diğerleride senin öğrencin değil miydi?”

“Çünkü senin sorumluluğunu üstlendim.”

“Kim verdi sana bu sorumluluğu?”

Lysara sustu. Sorunun ardından gelen sessizlik, bir öncekilerden farklıydı.

“Kim?” diye tekrarladım.

“Bir Ael'in üstlendiği sorumlulukların kaynağını sorgulayacak konumda değilsin.”

“Ben bir yetimim, Lysara.”

Sözcükler ağzımdan çıktığında sesim istemsizce alçaldı.

“Bana kimse nereden geldiğimi anlatmadı. Annemin kim olduğunu bilmiyorum. Babamın kim olduğunu bilmiyorum. Neden tek başıma büyümek zorunda olduğumu bile bilmiyorum.”

Lysara'nın bakışları üzerimde kaldı.

“Bütün bunları biliyorsun,” dedim. “Çünkü yıllarca bana sen baktın. Bana yol gösterdin. Öğrettin. Ama ne zaman geçmişimi sorsam aynı şeyi söyledin: Bilmediğim şeylerin peşinden gitmememi.”

“Geçmişin peşinden gitmeni yasaklamadım.”

“Bana cevap vermedin.”

“Çünkü bilmen gerektiğine karar vermediğimiz şeyler vardı.”

“Bu sınırı kim koydu?”

“Biz.”

“Dört Ael mi?”

“Evet.”

Bir an için nefesim kesildi. Bakışlarımı diğerlerine çevirdim.

“Demek hepiniz…”

Orivar'ın yüzünde herhangi bir değişim yoktu. Serenai gözlerini benden ayırmıyordu. Velara ise konuşmadı.

“Benim nereden geldiğimi biliyorsunuz.”

Lysara cevap verdi.

“Evet.”

Bu kez sessizliği ben bozdum.

“Ne zamandır?”

“Uzun zamandır.”

“Ne kadar uzun?”

Lysara'nın bakışları sertleşti.

“Silea, bunu bir sorguya dönüştürme.”

“Doğduğumdan beri mi?”

Cevap gelmedi. Bir an önce Lysara'ya, sonra Velara'ya baktım.

“Doğduğumdan beri mi biliyorsunuz?”

Velara'nın dudakları aralandı.

“Lysara…”

“Sus.”

Bu kez Lysara'nın sesi alçaktı ama emri tartışmaya kapalıydı. Velara sustu.

Ben ise artık başka bir şey düşünüyordum. Doğumum. Bana anlatılmamış geçmişim. Yıllardır taşıdığım mühür. 

“Benim doğumumda ne oldu?” diye sordum.

Lysara'nın yüzündeki ifade sertleşti.

“Doğumunla ilgili bilmediğin şeylerden hareket ederek kendine yeni sorunlar yaratma.”

“Bir şey oldu, değil mi?”

“Silea.”

“Ben doğduğumda bir şey oldu.”

“Bunu nereden çıkardın?”

“Çünkü ne zaman geçmişimi sorsam susuyorsunuz. Çünkü bana düzenin dışında kaldığımı söylüyorsun. Çünkü doğduğumdan beri taşıdığım mühür hakkında bile konuşmuyorsun.”

Lysara'nın bakışları üzerimde sabitlendi.

“Ve çünkü az önce tek olmadığımı söyledin.”

Bir süre sessizlik oldu. Lioren'in yanımda durduğunu neredeyse unutmuştum. Başımı çevirdiğimde gözlerinin bende olduğunu gördüm. Konuşmuyordu. Ama yüzündeki ifade, benim kadar onun da duyduklarımızı anlamaya çalıştığını gösteriyordu. Yeniden Lysara'ya döndüm.

“Bana annem hakkında hiçbir şey anlatmadın. Tek olmadığım… O annemdi değil mi? Kasdettiğin kişi annemdi!” Avazım çıktığı kadar bağırarak söylemiştim son cümleyi. Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. Bu noktada ağlarsam, geldiğim bu çizgiyi kaybedebilirdim. Gözyaşlarımı içime çektim. 

“Anneni bu tartışmada kendini haklı çıkarmak için kullanma.” dedi, Lysara.

“Peki onu tanıyor muydun?”

Lysara cevap vermedi.

“Biliyor muydun kim olduğunu?”

“Silea, yeter.”

“Ya babamı?”

“Annenle babanın kim olduğunu bilmen, aldığımız kararları sorgulama yetkisi vermez.”

“Demek her zamanki gibi tüm cevapları biliyorsun.”

Lysara sertçe başını iki yana salladı.

“Bilgi sahibi olmak, onu açıklama yükümlülüğü doğurmaz.”

“Benim annemden söz ediyoruz! Ailemden. Bu benim en temel yükümlülüğüm. Beni bırakmış olsalarda farketmez.”

“Farkındayım!”

Sesi yükselmişti. Bir an duraksadım.

Lysara'nın yüzündeki öfke, konuşmanın başından beri gördüğüm sertlikten farklı değildi. Ama artık bir şeyi fark ediyordum. Ne zaman annemden söz etsem, sorularımı daha kesin biçimde kesiyordu.

“Onu tanıyordun,” dedim.

Lysara cevap vermedi.

“Annemin kim olduğunu biliyorsun.”

“Bildiğim şeylerin hesabını sana vermek zorunda olmadığımı daha kaç kez söylemem gerek.”

“Peki o da beni biliyor mu?”

Lysara'nın gözleri daraldı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Benim yaşadığımı. Nerede olduğumu. Büyüdüğümü…”

Boğazımdaki düğümü yutmaya çalıştım.

“Biliyor mu?”

Lysara'nın yüzü gerildi.

“Şimdide annenin ne bildiği hakkında varsayımlarda bulunma sırası mı?”

“Yaşıyor mu?”

“Sana yeter dedim.”

“Beni neden bıraktı?”

Lysara bir adım öne çıktı.

“Annen hakkında bilmediğin… onu suçlamaktan vazgeç.”

Sözleri karşısında irkildim.

“Ne?”

“Onun nedenlerini bilmeden hüküm verme.”

“Demek bir nedeni vardı.”

Lysara sustu.

“Beni bırakmasının bir nedeni vardı.”

“Her kararın bir nedeni yok mudur?”

“Bunu nereden biliyorsun?”

Lysara'nın bakışları sertleşti.

“Çünkü kararların nasıl verildiğini biliyorum.”

“Onun kararını da mı biliyorsun?”

Cevap vermedi. Bir adım yaklaştım.

“Lysara, annemle konuştun mu?”

“Silea…”

“Beni neden bıraktığını sana anlattı mı?”

“Annenin kararlarını yargılayabilecek kadar şey bilmiyorsun.”

“Onunla ne zaman görüştün?”

Lysara'nın sabrı tükenmişti.

“Bana emir vermeye çalışma!”

“Ben emir vermiyorum!”

“Öyleyse sorularını kes!”

“Annemin kim olduğunu söyle!”

“Yeter!”

Lysara’nın sesi bahçede yankılandı. Ama artık duramıyordum. Duyduğum her cevap yeni bir soru doğuruyor, aramızdaki konuşma kontrolsüz bir soru-cevap oyununa dönüşüyordu. Ama bu oyunda kimse eğlenmiyordu. En azından ben eğlenmiyordum. 

“Yıllarca neden hiçbir şey bilmediğimi anlamaya çalıştım. Beni neden kimsenin aramadığını, neden kimsenin geçmişimden söz etmediğini… Sen ise bütün bunları biliyordun!”

“Bilmediğin konularda hüküm vermekten vazgeç!”

“Öyleyse anlat!”

“Bana ne yapmam gerektiğini söylemeyi bırak!”

“Neden?”

“Çünkü buna ben karar veririm!”

“Benim annem hakkında karar verme hakkını sana kim verdi?”

Lysara'nın yüzündeki öfke keskinleşti.

“Bu hakkı kimseden almadım!”

“Öyleyse neden sen karar veriyorsun?”

“Çünkü—”

Durdu. Bir an için birbirimize baktık. Lysara'nın çenesi gerildi. Söyleyeceği şeyi geri çekmeye çalıştığını görebiliyordum.

“Çünkü ne?” diye sordum.

“Sana kendimi açıklamak zorunda değilim.”

“Hayır, zorundasın.”

“Silea!”

“Annem hakkında neden hep sen karar veriyorsun?”

“Çünkü; ANNEN BENİM!”

Son sözcük bahçede yankılanırken nefesim yarıda kaldı. Lysara’nın dudaklarına baktım. Yeniden konuşmasını bekledim; yanlış duyduğumu söylemesini.

Söylemedi.

Karşımda duruyordu. Bakışları sertti, omuzları dikti. Başını çevirmedi. Söylediği cümleyi geri almaya çalışmadı. Yalnızca bana baktı.

Annen benim.

Sözcükleri anlıyordum. Onları söyleyenin Lysara olduğunu da biliyordum. Ama ikisini aynı anda kabul edemiyordum.

Hayır. Böyle bir şey olamazdı.

Lysara benim öğretmenimdi.

Beni büyüten, bana yol gösteren, bazen en küçük hatamda bile sertçe uyaran kadındı. Onun karşısında ne zaman susmam gerektiğini biliyordum. Bir bakışından kızdığını, sesindeki küçücük bir değişimden sabrının tükendiğini anlardım.

Bunca yıldır yüzünü okumayı öğrenmiştim. Şimdi o yüzde annemi nerede arayacağımı bilmiyordum.

“Ne dedin?”

Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. Lysara'nın bakışları üzerimde kaldı.

“Duydun.”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır.”

“Silea…”

“Hayır, Lysara.”

Bir adım geri çekildim.

“Bana ne söylediğinin farkında mısın?”

“Evet.”

“Sen…”

Sözcük boğazımda kaldı.

“Sen benim…”

“Annenim.”

Bu kez daha alçak ama aynı kesinlikle söylemişti.

Lioren'in yanımda hareket ettiğini hissettim. Bana yaklaşmak ister gibi oldu ama dokunmadı. Bakışlarımı Lysara'dan ayıramıyordum.

“Bütün bu zaman boyunca yanımdaydın. Ve söylemedin.”

“Hayır.”

“Ben seni…” Duraksadım. “Ben seni annem olarak hiç tanımadım.”

Lysara'nın yüzündeki ifade değişmedi.

“Biliyorum.”

“Sen bana öğretmenim olduğunu söyledin.”

“Öğretmenindim.”

“Ama yalnızca o değildin.”

“Hayır.”

Nefes almakta zorlanıyordum. Yıllardır tanıdığım yüzü yeniden inceliyordum. Gözlerini, saçlarını, konuşurken çenesini hafifçe kaldırışını… Daha önce hiç dikkat etmediğim ayrıntılar şimdi başka anlamlar taşıyor gibiydi.

Ama ne kadar bakarsam bakayım, karşımda hâlâ aynı kadını görüyordum. Bana bir hata olduğumu söyleyen kadını.

“Peki neden?”

“Sen şimdi bana bakıp yalnızca seni inciten kararı görüyorsun. Benim ne yaşadığımı bilmiyorsun.” 

“Demek ben senin kızınım. Bunu öğrenmek için daha ne kadar beklemem gerekiyordu?”

“Bu gerçeği duymaya hazır olman gerekiyordu.”

“Bunun için hazırdım!”

“Hayır, Silea. Yıllardır sorular soruyorsun. Bu, cevapların sonuçlarını anlayabileceğin anlamına gelmez.”

Sözleri karşısında içimdeki şaşkınlığın arasından öfke yükseldi.

“Bunu hâlâ söyleyebiliyor musun?”

“Gerçeği öğrenmiş olman, sana karşı sorumluluğumu ortadan kaldırmıyor. Ve konuşmamızın en başından buraya kadar hep soru sordun. Ama hiç cevapların ardındaki kabullenmeyi kabul etmedin.”

“Bana karşı sorumluluğunu mu?”

Lysara cevap vermedi.

“Ben kim olduğumu bile bilmeden büyüdüm. Sen her gün karşımdaydın. Ben sana güvendim. Senin söylediklerine inandım.”

Sesim titremeye başlamıştı.

“Ve sen bütün bu zaman boyunca aslında benim annem… olduğunu söylüyorsun.”

“Evet.”

“Bir kez olsun birine anne diyebilmek için, bildiğim her şeyi unutmaya razı olmak istiyorum.” Sesim alçaldı. “Sana şuan en çok bunun için kızıyorum.” 

Bir şey söylemesini bekledim. Adımı bile söylese dinleyecektim. Ama sustu. Yeniden konuştuğumda sesim deki öfkeyi bulamadım. 

“Beni neden bıraktın?”

Lysara'nın çenesi gerildi.

“Verdiğim kararların altını kazmayı bırak, Silea.”

Acı bir gülümseme belirdi yüzümde.

“Yine mi?”

“Silea…”

“Yine benim neyi bilmeye hakkım olduğuna sen mi karar vereceksin?”

“Benim aldığım kararları bilmen, onları değiştirmeyecek.”

“Ben ne öğrendim, Lysara?” Sesim yaşadığım öfke sakinliğinden sonra yeniden yükseldi.

“Annemin kim olduğunu mu? Yoksa yıllarca bana yalan söyleyen kişinin kim olduğunu mu?”

Lysara'nın yüzü sertleşti.

“Bana yalan söylediğimi iddia etmeden önce söylediklerini düşün.”

“Gerçeği sakladın!”

“Evet, sakladım.”

Bu kez hiç tereddüt etmemişti.

“Ve bunun bir nedeni vardı.”

“Bana söylemediğin bir neden.”

“Öğrenmekte ısrar etmen sana hiçbir şey kazandırmayacak.”

Başımı iki yana salladım.

“Aradaki farkı artık göremiyorum.”

Lysara cevap vermedi. Bakışlarımı diğer Aellere çevirdim. Velara sessizce duruyordu. Serenai'nin yüzü her zamanki kadar soğuktu. Orivar ise gözlerini benden ayırmıyordu.

“Hepsi biliyordu,” dedim.

Lysara cevap verdi.

“Evet.”

“Dördünüz de.”

“Evet.”

Lioren'e baktım. Onun da bu gerçeği ilk kez duyduğunu yüzünden anlayabiliyordum. Bir şey söylemek ister gibi dudaklarını araladı ama sustu. Yeniden Lysara'ya döndüm.

“Yani ben yıllarca kendimden habersiz yaşadım.”

“Silea, bunu böyle—”

“Başka nasıl söyleyebilirim?”

Boğazımdaki düğüm büyüyordu.

“Annemin kim olduğunu bilmiyordum. Geçmişimi bilmiyordum. Ve şimdi öğreniyorum ki bunların hepsini bilenler her gün karşımdaymış. Bu da yetmezmiş gibi, bana kurallardan, gerçeklerden, bağlardan söz etmişler.”

Lysara bakışlarını üzerimden asla çekmiyordu.

“Bilmen gerekenler konusunda karar verdik.”

“Karar mı?” Sesimdeki acıyı saklayamadım. “Bu mu kararınızın sonucu? Sen öfkelendiğin için ağzından çıkan bir cümle mi?”

Lysara'nın yüzü gerildi.

“Bunu böyle öğrenmeni istemezdim.”

“Ama öğrendim.”

“Evet.”

Bir süre sessiz kaldık. Sonra aklıma, bütün bu konuşmanın başlamasına neden olan sözler geldi.

Ve tek de değildin.

Lysara'nın annem olduğunu öğrenmek, o cümlenin ağırlığını ortadan kaldırmamıştı. Aksine, daha da büyütmüştü. Başımı kaldırdım.

“Bir şey daha var.”

Lysara'nın gözleri daraldı.

“Silea, sınırını zorlama.”

“Hayır.”

“Daha fazla ileri gitmeni istemiyorum.”

“Bana tek olmadığımı söyledin.”

Lysara sustu.

“Bunu annem olduğunu söylemeden önce söyledin.”

“Duyduklarını birbirine bağlayarak—”

“Bağlamak zorundayım!”

Sesim çatladı.

“Çünkü bana başka hiçbir şey bırakmadın!”

Lysara'nın bakışları üzerimde sabitlendi. Bir adım yaklaştım.

“Ben doğduğumda ne oldu?”

Cevap vermedi.

“Bana neden bir hata olduğunu söyledin?”

Sessizlik.

“Ve…”

Nefesimi toparlamaya çalıştım.

“Ben tek değilsem, hatanın diğer tarafı sen misin?”

Lysara’nın bakışları yüzümde sabitlendi. Lysara cevap vermedi. Bekledim. Az önce öğrendiğim gerçeğin ardından, hiç olmazsa bu soruyu yanıtsız bırakmayacağını düşünmek istiyordum. Ama yüzündeki ifadeyi tanıyordum.

“Bunu da mı söylemeyeceksin?”

Orivar sert adımlarla öne çıktı. “Yeter, Kütüphaneci!”

Başımı ona çevirdim. “Ne? Kanunların koruyucusu Orivar… Yine hangi kanunu yada kuralı kendi lehinize çevirecek ya da saklayacaksın.”

“Bir Ael’e karşı takındığın tavır, artık yalnızca saygısızlık sınırında değil. Açıkça otoriteyi sorguluyorsun.”

“Evet, sorguluyorum.” Nefes alış verişlerim artık çok fazla düzensizleşmişti. Kontrolümü kaybetmemek için kendimi çok fazla zorluyordum. Ama şuan duramazdım. Devam etmek zorundaydım.

“Bana Kütüphaneci diyorsun. Az önce öğrendiğim hiçbir şeyin orada bir karşılığı yok mu? Ben cevap vereyim bu soruya. Evet, Yok! Heliorum’u bile kendi çıkarlarınız için değiştirmiş, gerçek bilgiyi ışıktan ayırmışsınız.”

“Yeter, Kütüphaneci! Görevin, kişisel bağların ortaya çıktığında sona ermez. Herşeyden önce sen bir Albens’sin ve bir Albens gibi davranacaksın.”

“Benim sorularım da siz görevlerimi hatırlatınca sona ermiyor.” Bunu sinirlerime hakim olamadığım için gülerek söylemiştim. Bu tavrıma karşılık Orivar’ın gözleri daraldı.

“Bununla övünmeni tavsiye etmem.”

“Övünmüyorum. Ben sadece bana söylenenleri… Hayır, hayır benden gizlenenleri anlamaya çalışıyorum.”

“Kanunlar ve Ael kararları, kişisel taleplerinle yeniden şekillendirilecek şeyler değildir.”

“Ben kanunları değiştirmek istemiyorum; ki bunu şuan söyleyecek bir durumda değilsiniz.”

“Öyleyse Albens olduğun gerçeğini hatırla ve Ael’leri yargılamaktan vazgeç!”

“Benim geçmişim saklanmasını söyleyen bir kanun mu var?”

Orivar’ın yüzündeki sertlik arttı.

“Kanunların hangi durumlarda neyi gerektirdiğini bilmeden onları tartışmaya açamazsın.”

“Peki hangi kanun bir çocuğun annesini bilmeden büyümesini gerektiriyor?”

Bir an sessizlik oldu. Orivar çenesini kaldırdı.

“Bütün kararlar tek bir kişinin hayatı üzerinden değerlendirilemez.”

“Benim hayatım söz konusu olduğunda bile mi?”

“Özellikle bir kararın sonuçları yalnızca seni ilgilendirmiyorsa.”

Bu sözler üzerine duraksadım.

“Başka kimi ilgilendiriyor?”

Orivar cevap vermedi.

“Benden başka kimi?”

“Her sözcüğümüzden yeni bir iddia üretmeyi bırak.”

“Ben iddia üretmiyorum! Sen az önce kararlarınızın yalnızca beni ilgilendirmediğini söyledin.”

“Ve söylediğimin arkasındayım.”

“Öyleyse kimden söz ediyorsun?”

Lysara araya girdi. “Orivar, bu kadar yeter.”

Orivar başını ona çevirdi.

“Bu davranışın sonuçsuz kalmasına izin veremeyiz.”

“Nasıl karşılık vereceğime ben karar veririm.”

“Kanunların korunması kişisel tercihlere bırakılamaz, Lysara.”

Lysara’nın bakışları sertleşti. “Bana görevimi hatırlatma.”

“Ben de sana görevini hatırlatmak zorunda kalmak istemem.”

İkisi birbirine bakarken içimdeki gerginlik daha da arttı. Birbirlerine karşı çıkıyorlardı.

Benim yüzümden değil. Benden sakladıkları şey yüzünden.

Bu kez Velara öne çıktı. “Orivar, yeter.”

Orivar ona döndü. “Sen de mi bu sorgulamayı destekleyeceksin?”

“Onun sorularının nereden geldiğini anlamanı istiyorum.”

“Ben soruların nedenini değil, doğurduğu sonuçları değerlendiririm.”

“İşte sorun da bu.”

Velara’nın sesi her zamankinden daha kararlıydı.

“Bir soy bağını yalnızca sonuçları üzerinden değerlendiremezsin.”

Orivar’ın kaşları çatıldı.

“Soy bağlarının korunması da kanunların bir parçasıdır.”

“Soy bağları yalnızca kayıtlarda var olsun diye korunmaz.”

Velara bir an Lysara’ya baktı.

“Bir çocuğun kendi kökenini bilmesi, ait olduğu bağı tanıması da bu sorumluluğun içindedir.”

“Velara.”

“Yanlış bir şey söylemiyorum.”

“Bu kararın hangi koşullarda alındığını biliyorsun.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse sonuçlarını da biliyorsun.”

“Evet. Ve şu anda o sonuçlardan biri karşımızda duruyor.”

Velara bana baktı.

“Yıllarca annesini bilmeden büyüyen bir çocuk, Lysara. Şimdi de öğrendiği gerçeğin ağırlığını taşımaya çalışıyor.”

Lysara’nın bakışları keskinleşti.

“Onun ne yaşadığının farkındayım.”

“Öyleyse bunu yalnızca bir itaatsizlik meselesi olarak görme.”

“Ben neyi nasıl değerlendireceğimi biliyorum.”

“Bildiğinden şüphem yok. Ama bilmekle doğru davranmak her zaman aynı şey değildir.”

Lysara’nın yüzündeki öfke belirginleşti.

“Benim kararlarımı burada yargılamaya kalkma.”

Velara geri çekilmedi.

“Soy bağlarının korunması benim sorumluluğum. Bunu hatırlatmamı yargılama olarak görüyorsan, belki de nedenini düşünmelisin.”

İlk kez Velara’nın Lysara’ya bu kadar açık karşı çıktığını görüyordum. Ve ilk kez, annemin kim olduğunu saklama kararının yalnızca benim bilmediğim bir sır olmadığını anlıyordum. Bu sır, onların arasında da bir çatlak açmıştı.

Bakışlarım Serenai’ye kaydı. Bütün konuşma boyunca neredeyse hiç hareket etmemişti. Diğerlerinin yükselen sesleri arasında sessizliği, söylenenlerden daha ağır görünüyordu.

“Serenai.”

Başını bana çevirdi.

“Evet, Silea?”

“Sen gerçeğin ve saflığın Ael’isin, değil mi?”

“Öyleyim.”

“Peki ben buna hâlâ inanmalı mıyım?”

Serenai’nin yüzündeki ifade değişmedi.

“İnancın, gerçeğin niteliğini değiştirmez.”

“Ama onu saklamak değiştirir, öyle mi?”

“Gerçeği korumakla onu herkesin önüne sermek aynı şey değildir.”

“Ben herkes değilim!” Sesim yükseldi. “Ben kendi geçmişimi soruyorum!”

“Senin geçmişin, yalnızca seni ilgilendirmiyor.”

“Peki kendi payıma düşeni öğrenip ne yapacağıma ne zaman ben karar vereceğim?”

Lysara sertçe konuştu. “Silea, Serenai’yi sorgulamayı bırak.”

Ona döndüm. “Neden? Söylediklerimden rahatsız mı oluyorsunuz?”

“Davranışlarından rahatsız oluyoruz.”

“Ben de sizden rahatsızım!”

Sözler ağzımdan çıktığında dört Ael’in yüzüne tek tek baktım.

“Orivar kanunları koruyor. Velara aileyi, soy bağlarını. Serenai gerçeği ve saflığı…”

Son olarak Lysara’ya döndüm.

“Sen de dengeyi.”

Lysara’nın bakışları sertleşti. “Söylemek istediğin şeyi açıkça söyle.”

“Kısaca hepiniz korumakla yükümlü olduğunuz şeye karşı çıkmışsınız.”

Orivar bir adım öne çıktı. “Yeter!” Sesi bahçede yankılandı. “Bir daha Aelleri görevlerine ihanet etmekle suçlamadan önce sözlerinin sonuçlarını düşün!”

Cevap vermek için ağzımı açtım, ama Serenai benden önce konuştu.

“Gerçeği saklamış olmamız, onu değiştirdiğimiz anlamına gelmez.”

Başımı ona çevirdim. “Hayır,” dedim. “Ama benim hayatımı değiştirdiniz.”

Serenai sustu.

“Annemin kim olduğunu bilmiyordum. Siz biliyordunuz. Ben geçmişimi ararken siz onu koruduğunuzu söylediniz.”

Sesim titriyordu.

“Peki neyi korudunuz? Gerçeği mi? Yoksa onu saklama kararınızı mı?”

Serenai’nin gözleri hafifçe daraldı.

“Bu ikisinin her zaman birbirinden ayrılabildiğini düşünüyorsan yanılıyorsun.”

“Ben de artık hangisine inanacağımı bilmiyorum.”

Lysara araya girdi.

“İnanıp inanmaman, aldığımız kararların geçerliliğini değiştirmez.”

Ona döndüm.

“Senin için hiçbir şey değişmedi, değil mi?”

“Değişen şey, senin bildiklerin.”

Bu sözleri daha önce de söylemişti. Ama şimdi duymak farklıydı. Çünkü bildiklerim yalnızca çoğalmamıştı.

Birbirini yıkmıştı.

Lysara annemdi. Bütün bu yıllar boyunca.

Ben onun yanında büyümüştüm. Bana nasıl durmam gerektiğini, nasıl konuşacağımı, hangi bilgiyi nerede arayacağımı öğretmişti. Bazen tek bir bakışıyla susmamı sağlamış, bazen de yaptığım en küçük hatayı bile görmezden gelmemişti. Şimdi bütün bunları yeniden düşünmeye çalıştığımda zihnim hiçbirini yerli yerine koyamıyordu. Onun bana baktığı her anın anlamı değişmişti.

Beni ilk ne zaman gördüğünü düşündüm. Doğduğumda mı? Beni ilk kez kucağına aldığında ne hissetmişti? Sonra neden annem olduğunu söylemeden karşıma çıkmıştı?

Yıllarca bana bakarken ne görmüştü? Öğrencisini mi? Kızını mı? Yoksa kendi sözleriyle, düzenin dışında kalan bir hatayı mı?

Göğsüm daraldı. Nefes aldım. Yetmedi. Bir kez daha aldım.

Lysara’nın dudakları hareket etti. Bir şey söylüyordu ama ilk sözcükleri duyamadım.

“Silea!”

Başımı kaldırdım.

“Beni dinliyor musun?”

Ona baktım.

“Ben seni hayatım boyunca dinledim.”

Lysara’nın kaşları çatıldı.

“Öyleyse söylediklerimi anlamaya çalış.”

“Anlamaya çalışıyorum.”

Sesim beklediğimden daha alçak çıktı.

“Sen benim annemsin.”

“Evet.”

“Bunu söylemek senin için bu kadar kolay mı?”

“Gerçeği söylememi istedin.”

“Bunu söylemeni istemedim.”

Lysara’nın bakışları sertleşti.

“Ne istediğine karar ver, Silea.”

Bir an nefesim kesildi.

“Ben annemin kim olduğunu öğrenmek istedim,” dedim. “Ama onun sen olduğunu öğrenmeye hazır değildim.”

“Hazır olup olmaman gerçeği değiştirmiyor.”

“Biliyorum!”

Sesim istemsizce yükseldi.

“Bunu biliyorum! Ama senin bunu söylemenle benim anlamam aynı şey değil!”

Lysara sustu.

“Ben şimdiye kadar yaşadığım her şeyi yeniden düşünmek zorundayım.”

“Geçmişin değişmedi.”

“Benim için değişti!”

Lysara’nın yüzüne baktım.

“Sen benim annemdin. Ve ben bunu bilmiyordum.”

Bir an durdum.

“Bunun ne demek olduğunu gerçekten anlıyor musun?”

“Evet.”

“Öyleyse neden hiçbir şey olmamış gibi duruyorsun?”

Lysara’nın çenesi gerildi.

“Benden nasıl davranmamı bekliyorsun?”

Cevap veremedim. Çünkü bilmiyordum.

Ona sarılmak istemiyordum. Ondan uzaklaşmak da istemiyordum.

Bir an önce bütün cevapları almak istiyordum ama duyduğum tek bir cümleyi bile zihnimde taşıyamıyordum.

Karşımda duran kadının annem olduğunu biliyordum. Ve bu bilgi, ona bakmayı bile zorlaştırıyordu.

“Silea…”

Lioren’in sesiyle başımı çevirdim. Bana doğru bir adım atmıştı.

“Biraz durmalısın.”

Kaşlarım çatıldı.

“Ne?”

“Bunların hepsini aynı anda öğreniyorsun. Lysara’nın annen olduğunu daha yeni öğrendin. Şimdi de başka bir şeyin peşindesin.”

“Çünkü başka bir şey var.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse neden durmamı istiyorsun?”

Lioren’in yüzündeki endişe belirginleşti.

“Çünkü seni görüyorum, Silea. Ne kadar zorlandığını görüyorum. Bu kadar bilgiyi aynı anda öğrenmek seni çok fazla yıpratacak.”

“Zaten yıprandım!”

“Seni susturmaya çalışmıyorum.”

“Öyleyse ne yapıyorsun?”

“Yanında olmaya çalışıyorum.”

Bir an ona baktım. Sonra yeniden Lysara’ya döndüm.

“Ben durursam hiçbir şey söylemeyecek.”

Lioren’in sesi biraz daha alçaldı.

“Belki de şu anda durmak senin için daha iyi olacaktır.”

Başımı hızla ona çevirdim.

“Sen artık karışma, Lioren!”

Lioren sustu.

“Ben yalnızca—”

“Duydun beni!”

Yüzündeki ifade değişti.

“Onlar gibi davranma,” dedim. “Bana neyi kaldırabileceğimi söyleme.”

“Ben onlardan biri değilim, Silea.”

“Öyleyse bırak konuşayım!”

Lioren birkaç nefes boyunca bana baktı.

“Peki,” dedi sonunda. “Konuş.”

Bir adım geri çekildi. Sesindeki değişimi duydum. Ama o an bunun üzerinde durabilecek durumda değildim.

“Gördüğün gibi,” dedi Lysara, “sana yardım etmeye çalışan birini bile dinlemiyorsun.”

“Lioren’i bu konuşmaya karıştırma.”

“Onu az önce sen susturdun.”

“Benimle onun arasındaki mesele seni ilgilendirmez.”

Lysara’nın kaşları hafifçe kalktı.

“Demek bazı meselelerin başkalarını ilgilendirmediğini sen de kabul edebiliyorsun.”

Sözleri karşısında dişlerimi sıktım.

“Bunu bana karşı kullanma.”

“Yalnızca söylediklerinin sonuçlarını görmeni istiyorum.”

Velara sertçe araya girdi.

“Lysara, Lioren’le arasındaki kırgınlığı da bu tartışmanın parçası hâline getirme.”

“Benim neyi değerlendireceğime karışma.”

“Öyleyse sen de Silea’nın her tepkisini itaatsizlik olarak değerlendirmeyi bırak.”

Orivar öne çıktı. “Velara, bu tavrın Aeller arasındaki düzeni zedeliyor.”

Velara ona döndü. “Düzeni korumak, yanlış gördüğümüz her şey karşısında susmamızı gerektirmez.”

“Kanunlar kişisel vicdanın üzerine kurulmaz.”

“Aile bağları da yalnızca kanunlarla korunmaz, Orivar.”

“Bu kararı sen de onayladın!”

Velara’nın yüzü gerildi. “Evet.”

Bir an sessizlik oldu.

Velara devam etti. “Ve bugün burada yaşananların sorumluluğundan kaçmıyorum.”

Lysara’nın bakışları keskinleşti. “Öyleyse aldığımız kararın arkasında dur.”

“Bir kararın arkasında durmak, onun sonuçlarını görmezden gelmek değildir.”

Orivar’ın sesi yükseldi. “Yeter! Bu tartışmayı Silea’nın önünde sürdürmek hepimizin otoritesini zedeliyor!”

“Ben burada duruyorum!” dedim.

Dördü de bana döndü.

“Benim önümde konuşuyorsunuz ama sanki burada değilmişim gibi davranıyorsunuz.”

Orivar’ın yüzü sertleşti.

“Çünkü her sözcüğümüzü yeni bir suçlamaya dönüştürüyorsun.”

“Hayır. Çünkü söylediklerinizin ne anlama geldiğini anlamaya çalışıyorum.”

Lysara’ya baktım.

“Bana tek olmadığımı söyledin.”

Lysara’nın çenesi gerildi.

“Yine aynı yere dönüyorsun.”

“Çünkü o söz hâlâ burada!”

Elimi göğsüme götürdüm.

“Annem olduğunu öğrendim. Bunu bile anlayamıyorum. Ama bir de tek olmadığımı söyledin.”

Sesim çatladı.

“Tek değildim, ne demek?”

Lysara cevap vermedi.

“Benim gibi başka biri mi vardı?”

Lysara’nın bakışları üzerimde kaldı.

“Bu soruyu burada bırak.”

“Bırakamam.”

Sesim bu kez yükselmedi.

“Varlığını bile bilmediğim birinden söz ettin. Sonra annem olduğunu söyledin. Şimdi o ikisini birbirinden nasıl ayırmamı bekliyorsun?”

Velara başını Lysara’ya çevirdi.

“Bu kadarını söyledikten sonra susmasını bekleyemezsin.”

“Bir kelime daha etme.”

Velara’nın dudakları birbirine bastırıldı. Serenai’nin bakışı Velara’dan Lysara’ya geçti. Bir süredir beni değil, onların birbirlerini nasıl susturduğunu izliyordu. Dudaklarını araladı; konuşmadan önce kısa bir an bekledi.

Sonra Serenai konuştu.

“Gerçeğin üzerini örtmek, onun varlığını ortadan kaldırmaz. Artık başka birinin varlığını biliyor. Bu soruyu bırakmasını istemek, duyduğunu geri almayacak.”

Lysara başını ona çevirdi.

“Serenai.”

“Bunu hepimiz biliyoruz.”

“Öyleyse söylediklerinin sonuçlarını da biliyor olmalısın.”

Serenai’nin bakışları değişmedi.

“Sonuçları bilmek, gerçeği inkâr etmeyi gerektirmez.”

“Kimse inkâr etmiyor!”

“Öyleyse neden hepimiz aynı şeyin etrafında dönüyoruz?”

Bu kez Lysara cevap vermedi. Ben ise artık onların arasındaki tartışmayı dinlemekten yorulmuştum.

Hayır. Yorulmak değildi bu.

Zihnimde hiçbir şey yerli yerine oturmuyordu.

Lysara annemdi. Bunu biliyordum.

Ama o bilgiye her yaklaştığımda başka bir şey çıkıyordu karşıma. Bir karar. Bir sır. Bir hata. Ve tek olmadığımı söyleyen o cümle.

“Ben doğduğumda ne oldu?” diye sordum.

Lysara bana döndü.

“Bir gecenin bütün sonuçlarını birkaç cevapla açıklamamı bekliyorsun.”

“Bütün sonuçlarını değil. O gece ne olduğunu soruyorum.”

Lysara bir adım yaklaştı.

“Anlattıklarımı dinlemeden hüküm veriyorsun.”

“Çünkü yalnızca öfkelendiğinde ağzından çıkanları biliyorum!”

“Sen doğduğun gece ne yaşandığını bilmiyorsun!”

“Çünkü anlatmadın!”

“Ve bilmediğin bir gecenin hesabını benden soruyorsun!”

“O gece ne oldu?”

Lysara’nın gözleri daraldı.

“Bütün o geceyi yalnızca kendi hayatının başlangıcı olarak görüyorsun.”

“Çünkü bildiğim tek şey bu! Bana bir hata olduğumu söyledin. Sanki o gece olan her şeyin nedeni benim doğmuş olmammış gibi!”

“Bunu söylemedim.”

“Öyleyse neden yalnızca ben varmışım gibi bütün hesabı bana çıkarıyorsun?”

Lysara’nın sesi bir anda yükseldi.

“O gece yalnızca sen doğmadın!”

Sessizlik.

Sözcükleri duydum. Ama anlamları zihnimde bir araya gelmedi.

Yalnızca sen doğmadın.

Bir an Lysara’nın yüzüne baktım. Sonra Velara’ya. Orivar’ın çenesi gerilmişti. Serenai gözlerini Lysara’dan ayırmıyordu.

“Ne?”

Sesim neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı. Lysara’nın yüzündeki öfke kaybolmamıştı.

“Söylediğimi duydun.”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır…”

“Silea.”

“Ne söyledin sen?”

Lysara’nın bakışları üzerimde sabitlendi.

“İki çocuk doğurdum.”

İki.

Kelimeyi duydum. Bir an için hiçbir şeye bağlayamadım.

İki çocuk.

Gözlerimi Lysara’nın yüzünden ayıramıyordum. Az önce annem olduğunu söylemişti.

Şimdi de…

“İki…” dedim.

Sözcük dudaklarımda kaldı.

İki çocuk.

Birini biliyordum.

Kendimi.

Ama diğeri…

Lysara’nın yüzüne baktım.

“Sen…”

Sesim çıkmadı. Boğazım kurumuştu.

Lysara’nın bakışları değişmedi.

“İkizdiniz.”

Bir an için bahçenin bütün sesleri kesildi. Lysara’nın dudaklarının hareket ettiğini gördüm. Bir şey daha söylüyor olabilirdi. Ama duymadım.

İkiz.

Bu sözcüğü biliyordum. Ne anlama geldiğini biliyordum.

Aynı doğumda dünyaya gelen iki çocuk. Birlikte başlayan iki hayat.

Ama o sözcüğü kendimle yan yana getiremiyordum.

Ben…

İkizdim.

Başımı hafifçe iki yana salladım.

Hayır.

Bu, bilmediğim bir ayrıntı değildi.

Bu, hayatımın başlangıcında benden eksiltilmiş bir şeydi.

Doğduğum günden beri yalnız olduğumu düşünmüştüm. Bana anlatılan geçmişte yalnızca ben vardım.

Benim doğumum. Benim çocukluğum. Benim mührüm. Benim hakkımda verilen kararlar.

Ama şimdi bütün bu sözcüklerin arasına bir başkası giriyordu.

İki.

Lysara’ya baktım. Yüzü hâlâ sertti. Söylediklerinin ağırlığı altında ezilen benken, o karşımda dimdik duruyordu.

Gözlerimi kapattım. Karanlığın içinde bile o kelime duruyordu.

Bir başkasının varlığı. Benimle aynı anda başlamış bir hayat. Hiç bilmediğim. Hiç görmediğim. Adını bile duymadığım biri.

Gözlerimi açtığımda dört Ael hâlâ karşımdaydı. Lioren birkaç adım ötemde duruyordu. Ama hiçbirine bakamadım.

Çünkü ilk kez, kendi geçmişimi düşündüğümde yalnızca kendimi göremiyordum. Ve zihnimde tek bir cümle dönüp duruyordu.

Ben hiç tek olmamıştım.

Bu düşünce zihnimde dönüp dururken Lysara’nın yüzüne bakıyordum. Biraz önce annem olduğunu öğrenmiştim. Şimdi de bir ikizim olduğunu söylüyordu.

İki gerçek. İkisi de hayatımın başlangıcına aitti. İkisi de benden saklanmıştı.

Dudaklarımı araladım ama sesim çıkmadı. Lysara’nın söylediği sözcüğü yeniden düşündüm.

İkizdiniz.

Neden geçmiş zaman?

“İkizdiniz,” dedim sonunda.

Lysara’nın bakışları üzerimde sabitlendi.

“Evet.”

“Neden geçmiş zamanla söylüyorsun?”

“Bu sözcüğün kullanılışından başka anlamlar çıkarma, Silea.”

“Öyleyse başka türlü söyle.”

“Ne söylememi bekliyorsun?”

“Bilmiyorum!”

Sesim yükselmişti.

“Ne beklemem gerektiğini bilmiyorum, Lysara! Birkaç nefes önce ikiz olduğumu bile bilmiyordum. Şimdi ne sormam gerektiğini de bilmiyorum!”

“Öyleyse düşünmeden konuşma.”

Bir an ona baktım.

“Bana gerçekten bunu mu söylüyorsun?”

“Evet.”

“Sen bana iki çocuk doğurduğunu söylüyorsun ve benden durup düşünmemi mi bekliyorsun?”

“Düşünmeni bekliyorum. Nasıl davranacağın ise senin sorumluluğun.”

“Annem olduğunu da bir ikizim olduğunu da benden sakladın. Peki ben neden hiçbirini bilmiyordum?”

“Bu sorunun cevabını daha önce verdim.”

“Hayır, Lysara. Bana yalnızca karar verdiğini söyledin. Nedenini değil.”

“Her kararın gerekçesi, sonuçlarını yaşayan herkes tarafından anlaşılmak zorunda değildir.”

Başımı iki yana salladım.

“Senin için ne kadar kolay.”

“Kolay olduğunu söylemedim.”

“Ama öyle konuşuyorsun.”

Lysara’nın bakışları keskinleşti.

“Benim ne yaşadığımı bilmiyorsun.”

“Çünkü anlatmıyorsun!”

Sesim bahçede yankılandı.

“Annem olduğunu söyledin. Bir ikizim olduğunu söyledin. Ama bunları neden benden sakladığını hâlâ anlatmıyorsun. Sonra da bilmediğim şeylerden hüküm vermememi istiyorsun!”

Orivar sertçe araya girdi.

“Bu sorgulamanın bir sınırı olmalı, Kütüphaneci.”

Başımı ona çevirdim.

“İkizimin nerede olduğunu bile bilmiyorum, Orivar. Burada susmamı mı bekliyorsun?”

“Öğrenmek istemen, her cevabı bir suçlamaya dönüştürmeni haklı çıkarmaz.”

“İkizimi sormak suçlama değil, Orivar.”

Velara araya girdi. “Şu anda senden kanunları değiştirmeyi istemiyor.”

Orivar’ın bakışları kısa bir an Lysara’ya kaydı. “Henüz.”

Lysara’nın yüzündeki sertlik arttı.

“Orivar, konuşmayı başka bir yere taşıma.”

“Ben yalnızca daha önce yaşadıklarımızın yeniden yaşanmaması gerektiğini söylüyorum.”

“Bunun farkındayım.”

Aralarındaki bakışma uzadı. Birbirlerine söylediklerinden daha fazlasını biliyorlardı. Bunu artık ayırt edebiliyordum. Ve bu kez, sözlerinin arasında kaybolmak istemiyordum.

“Ben nerede doğdum?” diye sordum.

Lysara bana döndü.

“Bunun neyi değiştireceğini düşünüyorsun?”

“Bilmiyorum.”

“Öyleyse neden—”

“Çünkü bilmek istiyorum!”

Nefesimi toparladım.

“Annemin sen olduğunu bilmiyordum. Bir ikizim olduğunu da. Şimdi ikinizin de hayatımda nerede durduğunu anlamaya çalışıyorum. En azından nerede doğduğumu söyle.”

Lysara bir süre sessiz kaldı. Sonunda konuştu.

“Nuratha’da.”

Sözcük bahçenin sessizliğinde asılı kaldı.

Nuratha. Daha önce hiç duymamıştım.

“Nuratha…”

Adı tekrar ettim.

“Orası nerede?”

“Aurelys’in Kadim Ormanı’nın derinliklerinde.”

Kaşlarım çatıldı.

“Kadim Orman mı?”

“Evet.”

“Ormanın içinde bir yerleşim mi var?”

“Hayır.”

“Öyleyse Nuratha ne?”

Lysara’nın bakışları kısa bir an Velara’ya kaydı.

“Kadim zamanlardan kalma bir tapınak.”

“Tapınak mı?”

“Bir zamanlar kutsal törenlerin gerçekleştirildiği bir yer.”

Bir an duraksadım.

“Ne tür törenler?”

“Bu, doğumunla ilgili sorularının cevabı değil.”

“Ben orada doğdum, Lysara. Nasıl ilgisi olmaz?”

“Bir yerde doğmuş olman, oranın bütün geçmişinin senin geçmişin olduğu anlamına gelmez.”

“Peki neden orada doğdum?”

Lysara cevap vermedi.

“Bir tapınakta neden doğum yaptın?”

“Çünkü o gece oradaydım.”

“Bunu anladım. Neden oradaydın?”

Lysara’nın çenesi gerildi.

“Bu soruya cevap vermeyeceğim.”

Bu kez söylediği şey, kaçamak bir cevaptan daha açıktı. Benden bir şey sakladığını gizlemiyordu bile.

Neden orada bulunduğunu söylemeyecekti. Bunu anlamıştım. Bir süre yüzüne baktıktan sonra, sorumu o gecenin sonrasına çevirdim.

“İkimiz de Nuratha’da doğduk.”

“Evet.”

“Peki sonra ne oldu?”

“Sen Aurelys’e getirildin.”

“Kim getirdi?”

“Ben.”

Bir an duraksadım. Bu kez sormam gereken şeyin ne olduğunu biliyordum.

“Peki diğer çocuk?”

Lysara sustu.

“Onu kim getirdi?”

Cevap gelmedi.

“Lysara?”

“Onu getirmedim.”

Sözcükleri duydum. Ama anlamları zihnimde hemen birleşmedi.

“Ne?”

“Onu Aurelys’e getirmedim.”

“Neden?”

Lysara’nın yüzü sertleşti.

“Çünkü böyle karar verdim.”

Bir süre ona baktım.

“Karar mı?”

“Evet.”

“Bir çocuğu getirip diğerini getirmemeye karar mı verdin?”

“Bilmediğin koşullarda alınmış bir kararı yargılama.”

“Öyleyse ne yaptığını söyle!”

“Seninle birlikte Nuratha’dan ayrıldım.”

Bir an sustum.

“Diğerini orada mı bıraktın?”

Lysara cevap vermedi.

“Lysara.”

Bakışlarını kaçırmadı.

“Evet.”

Sözcük, aramızdaki sessizliğe düştü.

“Onu orada bıraktın…”

“Evet.”

“Yeni doğmuş bir çocuğu?”

“Söylediklerimi tekrar ederek beni suçlayabileceğini düşünme.”

“Ben ne yaptığını anlamaya çalışıyorum!”

“Yaptığım şeyi açıkça söyledim.”

“Peki nasıl yaptın?”

Lysara’nın çenesi gerildi.

“Bu sorunun cevabını sana vermek zorunda değilim.”

“Benim ikizimi orada bıraktın!”

“Evet, Silea! Ve verdiğim kararın ne anlama geldiğini senden daha iyi biliyorum!”

“Öyleyse neden?”

“Çünkü o gece başka bir karar veremezdim.”

“Buna kim karar verdi?”

“Ben.”

Bir an gözlerimi ondan ayıramadım.

“İkimizin de annesiydin.”

“Evet.”

“Peki neden yalnızca beni aldın?”

Lysara’nın bakışları sertleşti.

“Bunun cevabını vermeyeceğim.”

Bir adım geri çekildim. Sanki Lysara’nın karşısında değil de hiç bilmediğim bir yerin eşiğinde duruyordum.

Orada iki çocuk vardı. Biri alınmıştı. Diğeri bırakılmıştı.

Ve hangisinin hangisi olacağına karar veren kişi, şimdi karşımda duran kadındı.

Velara’nın sesi duyuldu.

“Lysara…”

“Karışma, Velara.”

“İki çocuktan söz ediyoruz. Yalnızca karşımızda durandan değil.”

Lysara başını ona çevirdi.

“Bunu unutmuş değilim.”

“Öyleyse sorularının seni suçlamak için sorulduğunu düşünmeyi bırak. Silea daha birkaç dakika önce varlığını öğrendiği birinin başına ne geldiğini anlamaya çalışıyor.”

Lysara’nın bakışları bana döndü. Bu kez araya girmedim. Söyleyeceği bir şey varsa duymak istiyordum. Ama sustu.

Ben ise artık o kararın sonucunu düşünüyordum.

“Peki sonra?” diye sordum.

Lysara bana döndü.

“Ne sonra?”

“Onu orada bıraktın.”

Nefesimi toparlamaya çalıştım.

“Sonra ne oldu?”

“Geri döndüm.”

Bir an duraksadım.

“Ne?”

“Nuratha’ya geri döndüm.”

“Yalnızca bir kez mi?”

“Birden fazla kez.”

“Onu aramak için mi?”

“Evet.”

Bir an yüzüne baktım.

“Buldun mu?”

“Hayır. Geri döndüğümde orada değildi.”

“Peki nereye gitmişti?”

“Bilmiyorum.”

Cevabı o kadar kesindi ki bir an sustum.

“Nasıl bilmezsin?”

Lysara’nın gözleri daraldı.

“Bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi söylememi mi istiyorsun?”

“Sen Denge Ael’isin!”

Sesim yükseldi.

“Albinor’daki enerji akışlarını hissedebildiğini söyledin!”

“Evet.”

“Öyleyse onu neden bulamadın?”

Lysara’nın yüzü sertleşti.

“Çünkü onun enerji akışını bir daha hissedemedim.”

Bir an hiçbir şey söyleyemedim.

“Bir daha mı?”

“Nuratha’dan ayrıldıktan sonra Albinor’da ona ait bir enerji akışı hissedemedim.”

“Bu ne demek?”

“Ne söylediysem o demek.”

“Öldü mü?”

Soruyu sorduğum anda bahçedeki sessizlik ağırlaştı. Lysara’nın bakışları üzerimde sabitlendi.

“Bilmiyorum.”

Bir an için bütün düşüncelerim durdu.

Bilmiyorum.

Bu kez kelimenin ne anlama geldiğini anlamakta zorlanmadım. Çünkü söylediği şeyin içinde hiçbir kesinlik yoktu.

Bir ölüm haberi değildi. Bir yaşam belirtisi de.

Yalnızca yokluktu.

“Hiçbiriniz mi bilmiyorsunuz?”

Velara başını hafifçe iki yana salladı.

“Hayır, Silea.”

Serenai sessiz kaldı. Orivar’ın yüzündeki sertlik değişmedi. Lysara ise gözlerini üzerimden ayırmıyordu.

“Peki onu aramayı neden bıraktın?”

“Yaptığım aramaların sonucunu sana söyledim.”

“Ben neden bıraktığını soruyorum.”

“Bir sonuç elde edemediğim için.”

“Bu kadar mı?”

“Ne söylememi bekliyorsun?”

“Bilmiyorum!”

Sesim çatladı.

“Onu bulmak için başka ne yaptığını! Neden kimseye söylemediğini! Neden beni yıllarca bundan habersiz bıraktığını!”

Lysara’nın yüzündeki öfke yeniden belirginleşti.

“Çünkü aldığım kararların sorumluluğunu ben taşıdım!”

“Hayır, Lysara!”

Başımı iki yana salladım.

“Sen karar verdin.”

Bir an durdum.

“Ama sonuçlarını yalnızca sen yaşamadın.”

Lysara cevap vermedi. Bakışlarımı Velara’ya çevirdim.

“Nuratha’ya nasıl gidilir?”

Velara’nın yüzü değişti.

“Silea…”

“Kadim Orman’ın içinde olduğunu söylediniz. Nerede?”

Orivar sertçe öne çıktı.

“Oraya gitmeyi aklından bile geçirme!”

Ona döndüm.

“Neden?”

“Kadim Orman’a giriş yasaktır.”

“Kimlere?”

Orivar’ın yüzündeki ifade değişmedi.

“Herkese.”

“Size de mi?”

“Hiçbir Ael’in Kadim Orman’a giriş izni yoktur.”

Bakışlarımı Lysara’ya çevirdim. Bizi orada doğurmuş, sonra aramak için yeniden gitmişti.

“Demek yasak olduğunu bilerek gittin.”

“Ne yaptığımı biliyordum.”

“Ve şimdi benim gitmeme izin vermiyorsun.”

“Çünkü aynı hatayı tekrarlamana izin vermeyeceğim.”

Orivar’ın bakışları Lysara’ya kaydı.

“İşte sorun da bu.”

Lysara başını ona çevirdi.

“Ne söyleyeceksen açıkça söyle, Orivar.”

“Yıllar önce de aynı şeyi yaptın.”

Lysara’nın yüzündeki sertlik arttı.

“Sözlerine dikkat et.”

“Hayır, Lysara. Bu kez sen dinleyeceksin.”

Orivar bir adım yaklaştı.

“O gece kanunları hiçe saydın. Hepimizin korumakla yükümlü olduğu sınırları kendi kararınla aştın. Sonuçlarını bile bile yaptın bunu!”

Lysara’nın çenesi gerildi.

“O gece yaptıklarımın sorumluluğunu hiçbir zaman reddetmedim.”

“Sorumluluğunu kabul etmek, ihlali ortadan kaldırmaz!”

Orivar’ın sesi bahçede yankılandı.

“Yıllar önce sen kanunları çiğnedin. Şimdi kızın onları hiçe sayıyor. Kanunların Koruyucusu olarak ne yapmamı bekliyorsun, Lysara? İkinizin de karşısında susmamı mı?”

Lysara geri çekilmedi.

“Senden beklediğim, görevini kişisel öfkenin arkasına saklamaman!”

Orivar’ın gözleri daraldı.

“Benim öfkem kanunları değiştirmez. Senin pişmanlığın da.”

Lysara’nın çenesi kalktı.

“Pişman olduğumu söylemedim.”

Bir an sessizlik oldu. Orivar’ın sesi alçaldı.

“İşte sorun da bu. Hâlâ o gece yaptığın şeyin arkasında duruyorsun.”

“Evet.”

“Öyleyse bunun bir daha yaşanmasına izin vermemi bekleme.”

Aralarına bakıyordum.

Kanunlar. Doğumum. Lysara’nın verdiği karar. Bütün bunlar arasında henüz anlayamadığım bir bağ vardı.

“Bir dakika,” dedim.

İkisi de bana dönmedi.

“Ormana girmesinden mi söz ediyorsun, yoksa orada bizi doğurmasından mı?”

Orivar’ın bakışları üzerime çevrildi.

“Bu konu seni ilgilendiren açıklamaların kapsamını aşar.”

“Az önce doğduğum geceden söz ettin!”

“Ben kanunlardan söz ediyorum!”

“Ve annemin onları çiğnediğini söylüyorsun!”

Orivar’ın çenesi gerildi.

“Duyduklarını birbirine bağlayarak yasaklanmış bilgilere ulaşamazsın.”

“Bizi Nuratha’da doğurmasının kanunlarla ne ilgisi var?”

Lysara sertçe konuştu.

“Bu sorunun cevabını almayacaksın.”

Ona döndüm.

“Senin doğumumla ilgili yaptığın şey yasak mıydı?”

“Silea.”

“Öyle miydi?”

Lysara’nın gözleri daraldı.

“Bu konuyu kapat.”

“Hayır!”

Sesim bahçede yankılandı.

“Benim doğumumdan söz ediyorsunuz! İkizimden! Ama doğduğumuz yerin neden bu kadar önemli olduğunu bile söylemiyorsunuz!”

Lysara’nın yüzü sertleşti.

“Bilmediğin şeylerden hüküm verme.”

“Öyleyse neden hiçbir şey anlatmıyorsun?”

“Çünkü bilmen gerekenlerle bilmek istediklerin aynı şey değil!”

Bir an ona baktım. Bu cümleyi artık duymaya tahammül edemiyordum.

Ama ilk kez, Lysara’nın benden sakladığı şeyin yalnızca kendi geçmişi olmadığını açıkça görüyordum. Dört Ael’in koruduğu düzenin de bu sırrın içinde bir yeri vardı. Ve Orivar, o düzenin bir kez daha bozulmasından korkuyordu.

“Nuratha’ya gitmek istiyorum,” dedim.

Lysara’nın bakışları sertleşti.

“Hayır.”

“Orada doğdum.”

“Bu sana oraya gitme hakkı vermez.”

“İkizim orada bırakıldı!”

“Bunu biliyorum.”

“Peki onun hakkında hiçbir şey öğrenmeden burada mı kalacağım?”

“Nuratha’ya gitmek sana aradığın cevapları verecek diye bir şey yok.”

“Bunu sen de bilmiyorsun.”

“Oraya gitmenin sonuçlarını biliyorum.”

Orivar sertçe öne çıktı.

“Kadim Orman’a giriş yasağı tartışmaya açık değildir.”

Başımı ona çevirdim. Orivar geri çekilmedi.

“Bu kez ihlali seyretmeyeceğim, Kütüphaneci,” dedi. “Gitmeye kalkarsan seni durdururum.”

“Lysara’nın karşısında söyleyemediklerini bana söyleyerek mi?”

“Lysara’yla hesabım seni kanunlardan muaf tutmaz.”

Velara araya girdi.

“Orivar, onu tehdit etmek yerine dinlemeyi deneyebilirsin.”

“Ben kanunları uygulamakla yükümlüyüm, Velara.”

“Ben de soy bağlarını korumakla.”

“Bu bağ, yasakları ortadan kaldırmaz!”

“Hayır,” dedi Velara. “Ama bir çocuğun kendi geçmişini aramasını da anlamsız kılmaz.”

Serenai’nin sesi sessizliği böldü.

“Nuratha’da ne bulacağını hiçbirimiz bilmiyoruz.”

Ona döndüm.

“Sen de mi?”

“Evet.”

“Peki orada bir şey bulma ihtimalim var mı?”

Serenai’nin bakışları üzerimde kaldı.

“Bir yerin geçmişi, oradan ayrılanlarla birlikte bütünüyle yok olmaz.”

Lysara sertçe konuştu.

“Serenai!”

Serenai başını ona çevirdi.

“Bir ihtimalden söz ettim. Bir vaat vermedim.”

“Bu bile yeterince ileri gitti.”

“Gerçeği korumak, ihtimalleri inkâr etmemi gerektirmez.”

Lysara cevap vermedi. Ben ise artık onların arasındaki tartışmayı dinlemiyordum.

Nuratha. Kadim Orman’ın içinde. Unutulmuş bir tapınak. Doğduğum yer. Ve ikizimin son görüldüğü yer.

Lysara’ya baktım. Aklımdan geçenleri duymamıştı; ama onları benden çok daha uzun zamandır biliyordu.

“Ve bütün bunları benden sakladın.”

Lysara’nın çenesi gerildi.

“Evet.”

Bir an için gözlerimi kapattım. Bu kez hiçbir şey söylemedim. Çünkü sözcükler artık birbirine yetişemiyordu.

Bir annem vardı. Bir ikizim vardı. Bir doğum gecesi. Bir yasak. Ve hepsinin başlangıcında, adını bugün ilk kez duyduğum bir yer.

Gözlerimi açtım.

“Benim hayatımla ilgili kararları yıllarca siz verdiniz.”

Lysara’nın bakışları sertleşti.

“Çünkü bu kararları vermek bizim sorumluluğumuzdu.”

“Belki.”

Bir an durdum.

“Ama artık sonuçlarını ben de biliyorum.”

Lysara’nın yüzüne baktım. Ondan yeni bir cevap beklemiyordum artık.

“Nuratha’ya gideceğim.”

Sözlerim bahçenin ortasında asılı kaldı. Hiçbirinin yüzünde şaşkınlık yoktu. Sanki bu cümleyi söylememi bekliyorlardı. Belki de beni durdurmak için söyledikleri her şeyin sonunda buraya varacağımı anlamışlardı.

Lysara’nın bakışları üzerimde sabitlendi.

“Gitmeyeceksin.”

“Bu kez kararımı değiştirmeyeceğim.”

“Karar verdiğini sanman, onu uygulayabileceğin anlamına gelmez.”

“Bunu biliyorum.”

“Öyleyse söylediklerimin ciddiyetini kavra.”

“Sen de benim söylediklerimi kavra, Lysara.”

Çenesi gerildi.

“Bana nasıl hitap ettiğine dikkat et.”

Bir an sustum. Karşımda annem duruyordu. Bunu düşünmek hâlâ tuhaftı. Birkaç nefes önce bilmediğim bir gerçeği artık her cümlemin içinde taşıyordum. Ona Lysara dediğimde yanlış bir şey yapıyormuşum gibi hissediyordum. Ama başka türlü seslenmek de mümkün değildi.

Anne.

Bu sözcük zihnimde belirdiği anda boğazım düğümlendi. Hayatım boyunca hiç kullanmadığım bir sözcüğü, şimdi karşımda duran kadına nasıl söyleyebilirdim?

Üstelik onun yüzüne baktığımda gördüğüm şey değişmemişti. Yine Lysara’ydı. Yine karşı çıkıyordu. Yine benim adıma karar veriyordu.

“Bana nereye gidebileceğimi söylemeyi bırak,” dedim.

“Kadim Orman’a girişin yasak olduğunu biliyorsun.”

“Biliyorum.”

“Nuratha’nın nerede olduğunu bile bilmiyorsun.”

“Öğrenebilirim.”

“Kimden?”

Cevap vermedim. Lysara’nın kaşları hafifçe kalktı.

“Gördün mü? Daha ilk soruda duruyorsun.”

“Bir şeyi henüz bilmiyor olmam, onu öğrenemeyeceğim anlamına gelmez.”

“Bazı bilgilerin saklanmasının nedenleri vardır.”

“Evet. Bunu bugün yeterince duydum.”

Velara bana döndü.

“Silea, Nuratha’ya gitmek istemenin nedenini anlıyorum.”

“Öyleyse bana yardım et.”

Bu sözler üzerine yüzündeki ifade değişti. Bir an sessiz kaldı.

“Yardım etmemi istediğin şeyin ne olduğunu biliyor musun?”

“Oraya nasıl ulaşacağımı söylemeni.”

Velara’nın bakışları kısa bir an Lysara’ya kaydı.

“Kadim Orman’ın sınırlarını biliyorum. Ama Nuratha’ya uzanan yolu sana tarif edemem.”

“Neden?”

“Çünkü bildiğim bir yol yok.”

“Hiç mi?”

“Orman, bugünkü Aurelys yollarının dışında kalır. İçindeki eski yapıların yerleri, bizim kullandığımız haritalarda gösterilmez.”

“Peki eski kayıtlarda?”

Velara cevap vermedi. Ama yüzündeki kısa tereddüdü gördüm.

“Eski kayıtlarda bir şey olabilir,” dedim.

Orivar sertçe konuştu.

“Bu bilgileri aramanı da yasaklıyorum.”

Başımı ona çevirdim.

“Sen benim ne okuyacağıma da mı karar vereceksin?”

“Gerektiğinde, evet.”

“Ben bir Kütüphaneciyim.”

“Bu sana bütün kayıtlara sınırsız erişim hakkı vermez.”

“Peki hangi kayıtlara erişebileceğime kim karar veriyor?”

“Kanunlar.”

Bir an gözlerimi kapattım. Her yol aynı sözcüğe çıkıyordu.

Kanunlar. Doğumumu saklayanlar. Annemin kim olduğunu bilmemi engelleyenler. Şimdi de ikizimin son görüldüğü yere gitmeme izin vermeyenler.

Gözlerimi açtım.

“Hayır. Bir kez daha sizin açıklamaya karar vermenizi beklemeyeceğim.”

Bir an durdum.

“Artık bazı sorularımın cevabını sizden alamayacağımı biliyorum.”

Lysara’nın sesi duyuldu.

“Öyleyse bu tartışmayı bitir.”

Ona döndüm.

“Ben de tam bunu yapmaya çalışıyorum.”

“Nuratha’ya gitmeyeceğini söyleyerek başlayabilirsin.”

“Bunu söylemeyeceğim.”

“Öyleyse tartışma bitmedi.”

“Hayır, Lysara.”

Başımı hafifçe iki yana salladım.

“Benim için bitti.”

Lysara’nın yüzündeki sertlik arttı.

“O gece neler yaşadığımı bilmiyorsun.”

“Bilmiyorum.”

Bu kez sesimi yükseltmedim.

“Senin için ne olduğunu bilmiyorum, Lysara. O gece neden Nuratha’ya gittiğini bilmiyorum. Neden iki çocuk doğurduğunu sakladığını bilmiyorum. Neden yalnızca beni aldığını da bilmiyorum.”

Bir an durdum.

“Ve artık bunları sana sorarak öğrenebileceğimden emin değilim.”

Lysara’nın bakışları üzerimde kaldı.

“Bana güvenmediğini mi söylüyorsun?”

Soruyu duyduğumda içimde bir şey sızladı.

Güven.

Yıllarca hiç düşünmeden ona verdiğim şey.

Öğrettiği her bilgiye, yaptığı her uyarıya, verdiği her karara duyduğum o alışkanlık hâline gelmiş inanç.

“Evet,” dedim.

Lysara’nın yüzü gerildi.

Bir süre birbirimize baktık.

“Sana güvenmek kolaydı, Lysara. Benden sakladıklarını bilmiyordum.”

“Ben değişmedim, Silea.”

“Biliyorum.”

Nefesimi toparladım.

“Belki de sorun bu.”

Velara’nın yüzündeki ifade değişti. Serenai başını hafifçe kaldırdı. Lysara ise gözlerini üzerimden ayırmadı.

“Ne demek istiyorsun?”

“Ben seni hep tanıdığımı sandım.”

Bir an durdum.

“Şimdi annem olduğunu öğrendim. Ama sen hâlâ bana aynı yerden bakıyorsun. Sanki bu bilgi yalnızca benim hayatımı değiştirmiş gibi.”

“Çünkü senin öğrendiğin şey, benim yıllardır bildiğim bir gerçek.”

“İşte bundan söz ediyorum.”

Sesim alçaldı.

“Senin için yıllardır var olan bir şey, benim için bugün başladı.”

Lysara cevap vermedi.

“Bunu aynı anda yaşayamayız.”

Bir süre sessizlik oldu. Sonra Serenai konuştu.

“Bir gerçeği öğrenmek, onun bütün anlamlarını aynı anda kavramayı gerektirmez.”

Ona döndüm.

“Biliyorum.”

Serenai’nin bakışları benimkilerle buluştu.

“Öyleyse kendine zaman tanı.”

“Zaman tanıyacağım.”

Bir an durdum.

“Ama bunu hiçbir şey yapmadan beklemek için kullanmayacağım.”

Serenai sessiz kaldı. Orivar’ın yüzündeki gerginlik yeniden belirginleşti.

“Kadim Orman’a girişin sonuçları konusunda yeterince uyarıldın.”

“Duydum.”

“Öyleyse bundan sonra atacağın her adımın sorumluluğu sana ait olacak.”

“Biliyorum.”

Orivar’ın kaşları çatıldı.

“Bu kadar kolay kabul etmen, söylediklerimin önemini kavradığını göstermiyor.”

“Hayır, Orivar.”

Başımı kaldırdım.

“İlk kez ne söylediğinin önemini gerçekten kavrıyorum.”

Bir an sustum.

“Çünkü bugüne kadar bana verilen kararların sonuçlarını yaşadım. Şimdi ilk kez kendi kararımın sonucunu yaşamayı göze alıyorum.”

Orivar cevap vermedi. Lysara ise gözlerini üzerimden ayırmıyordu.

“Bunun bir özgürlük gösterisi olduğunu sanıyorsan yanılıyorsun,” dedi.

“Özgürlük gösterisi yapmıyorum.”

“Öyleyse ne yapıyorsun?”

“Birini arıyorum.”

Sözcükleri söylerken boğazım düğümlendi.

“Adını bilmediğim birini.”

Lysara’nın yüzüne baktım.

“Yaşayıp yaşamadığını bile bilmediğim birini.”

Bir an durdum.

“Ve onun hakkında bildiğim tek şey, benimle aynı gece doğduğu.”

“Nuratha’da hiçbir şey bulamayabilirsin. Buna rağmen kendini tehlikeye atacaksın.”

“Orada onu bulacağımdan emin değilim.”

“Öyleyse neden gidiyorsun?”

Bir an ona baktım.

“Çünkü sen geri döndüğünde onu bulamamış olabilirsin.”

Nefesimi toparladım.

“Ama ben henüz onu aramadım.”

Lysara sustu. Bu kez cevabını beklemedim.

Başımı çevirdiğimde Lioren’i gördüm. Bahçenin biraz gerisinde duruyordu. Konuşmanın büyük bölümünde sessiz kalmıştı. Yüzündeki ifade, onu az önce susturduğum andan beri değişmemiş gibiydi. Bakışlarımız buluştu.

Bir şey söylemesini bekledim. Belki yine durmamı isteyecekti. Belki de Orivar’ın haklı olduğunu söyleyecekti. Ama konuşmadı.

Ona doğru bir adım attım. Orivar hareketlendi. Lysara elini hafifçe kaldırınca durdu. Bakışları üzerimizde kaldı.

Henüz bahçeden ayrılmaya yönelmemiştim. Yine de Lioren’e yaklaşırken bile izlendiğimi hissediyordum.

“Lioren.”

Başını hafifçe kaldırdı.

“Silea.”

Sesindeki mesafe, beklediğimden daha fazla dokundu bana.

“Sen ne düşünüyorsun?”

Lioren bir süre yüzüme baktı.

“Gerçekten ne düşündüğümü mü bilmek istiyorsun?”

Sözleri karşısında duraksadım.

“Evet.”

“Az önce konuşmamı istemiyordun.”

Bir an gözlerimi indirdim.

“Biliyorum.”

“Şimdi fikrimi soruyorsun.”

“Evet.”

Lioren’in yüzünde hafif bir gerginlik belirdi.

“Benim ne düşündüğüm, senin kararını değiştirecek mi?”

Cevap vermeden önce düşündüm.

“Hayır.”

Lioren başını hafifçe salladı.

“Öyleyse neden soruyorsun?”

“Çünkü ne düşündüğünü bilmek istiyorum.”

Bir süre sessiz kaldı. Ardından bakışlarını kısa bir an Aellere çevirdi.

“Nuratha’ya gitmenin tehlikeli olabileceğini düşünüyorum.”

“Biliyorum.”

“Kadim Orman hakkında bilmediğimiz çok şey var.”

“Evet.”

“Ve şu anda öğrendiklerinin etkisiyle hareket ettiğini de düşünüyorum.”

Bu sözler karşısında yüzüm gerildi. Ama konuşmadım.

Lioren devam etti.

“Bunların hepsi doğru olabilir, Silea. Yine de oraya neden gitmek istediğini anlıyorum.”

Başımı kaldırdım.

“Gerçekten mi?”

“Evet.”

Bir an durdu.

“Ben senin yerinde olsaydım, muhtemelen aynı soruların peşine düşerdim.”

Boğazımdaki düğüm biraz daha ağırlaştı.

“Öyleyse…”

Sözcüğü tamamlayamadım. Lioren’in bakışları üzerimde kaldı.

“Bu, kararının doğru olduğunu bildiğim anlamına gelmez.”

“Biliyorum.”

Bir an sessizlik oldu. Sonra Lioren alçak sesle konuştu.

“Yalnızca seni anlamaya çalışıyorum.”

Az önce ona söylediklerim zihnimde yeniden belirdi.

Sen artık karışma, Lioren. Onlar gibi davranma.

Yüzüne baktım.

“Az önce…”

Lioren’in ifadesi değişmedi.

“Biliyorum, Silea.”

“Ben…”

Bir an sustum.

“Öyle söylememeliydim.”

Lioren gözlerini üzerimden ayırmadı.

“Hayır,” dedi. “Söylememeliydin.”

Cevabı kısa ve sakindi. Ama bu kez onun sessizliğinin arkasına saklanmadım.

“Özür dilerim.”

Lioren birkaç nefes boyunca bana baktı. Sonra başını hafifçe eğdi.

“Duydum.”

Bu kadar.

Ne gülümsedi ne de her şeyin düzeldiğini söyledi. Ve belki de şu anda bunu beklemeye hakkım yoktu.

“Nuratha’ya nasıl ulaşacağımı bilmiyorum,” dedim.

Lioren’in bakışları değişti. Cevabındaki yalınlık karşısında sustum. Aellerin önünde bu kadar kesin konuşmuştum; şimdi nereden başlayacağımı bile söyleyemiyordum.

Nuratha’nın yerini bilmiyordum. Kadim Orman’ın hangi yönde olduğunu biliyordum. Ama şehrin dışındaki korulukların nerede bittiğini, yasak bölgenin nerede başladığını ayırt edebileceğimden emin değildim.

Ama bütün bunların arasında ilk kez bir şeyi açıkça biliyordum. Gitmek istiyordum.

Lioren başını hafifçe yana eğdi.

“Önce ne aradığını belirlemelisin.”

Ona baktım.

“İkizimi.”

“Nuratha’da onu bulacağını bilmiyorsun.”

“Evet.”

“Öyleyse belki önce orada ne yaşandığını öğrenmeye çalışmalısın.”

Bir an düşündüm.

“Doğum gecesini mi?”

“Evet.”

Bakışlarım istemsizce Lysara’ya kaydı. O hâlâ bizi izliyordu.

Lioren’in sesi alçaldı.

“Bazen birini bulmak için önce onun nerede kaybolduğunu anlamak gerekir.”

Söylediklerini düşündüm.

Nuratha. Doğduğumuz yer. Ayrıldığımız yer. İkizimin son görüldüğü yer.

Belki de Lioren haklıydı. Oraya gittiğimde birini bulamayabilirdim. Ama o geceye ait bir iz bulabilirdim.

Ve belki de yıllardır eksik olan şey, tam olarak buydu.

Başımı kaldırdım.

“Önce Nuratha’yı bulacağım.”

Lioren cevap vermedi.

“Sonra orada ne olduğunu öğrenmeye çalışacağım.”

“Ve hiçbir şey bulamazsan?”

Bir an durdum.

“Bilmiyorum.”

Bu kez sözcüğü söylemekten kaçınmadım.

“Belki geri dönerim. Belki başka bir yol ararım.”

Nefesimi toparladım.

“Ama en azından kendi gözlerimle görmüş olurum.”

Lioren başını hafifçe salladı.

“Bu, biraz önce söylediğinden daha iyi bir başlangıç.”

Yüzüne baktım.

“Benimle gelecek misin?”

Soru ağzımdan çıktığında, onu sormayı ne kadar istediğimi fark ettim. Lioren’in yüzündeki ifade değişti. Bir süre cevap vermedi.

Sonra bakışlarını Kadim Orman’ın bulunduğu uzaklığa çevirdi.

“Henüz buna karar vermedim.”

Bir an içimde bir hayal kırıklığı hissettim. Ama onu zorlamadım.

“Anlıyorum.”

Lioren yeniden bana baktı.

“Senin yanında olmakla verdiğin her kararı onaylamak aynı şey değil, Silea.”

Bu sözleri duyduğumda başımı hafifçe eğdim.

“Biliyorum.”

Lioren’in yüzündeki gerginlik bütünüyle kaybolmadı. Ama ilk kez, aramızdaki sessizlik beni dışarıda bırakmıyordu. Sadece henüz söylenmemiş şeyler vardı. Ve belki de onların da zamana ihtiyacı vardı.

Arkamdan Lysara’nın sesi duyuldu.

“Silea.”

Başımı çevirdim.

“Kararının değişmediğini görüyorum.”

“Değişmedi.”

“Öyleyse son kez söylüyorum. Kadim Orman’a gitmeyeceksin.”

Bir süre yüzüne baktım. Az önce öğrendiğim her şey, hâlâ zihnimde yerli yerine oturmamıştı.

Annemdi. Bunu biliyordum. Ama annem olması, söylediklerini sorgulamadan kabul etmem gerektiği anlamına gelmiyordu.

“Beni durdurmaya çalışabilirsin,” dedim.

Lysara’nın bakışları sertleşti.

“Bunu yapabileceğimi biliyorsun.”

“Evet.”

“Öyleyse neden hâlâ karşımda duruyorsun?”

Bir an sustum. Sonra cevap verdim.

“Çünkü ilk kez senden izin istemiyorum.”

Arkamı döndüm. İlk adımı atamadan bedenim durdu. Ayağım zeminden ayrılmıyordu. Ağırlığımı öne vermeye çalıştım; dizlerim bükülmedi. Kollarım iki yanımda kalmış, parmaklarım bile buyruğumu dinlemez olmuştu.

Nefes alabiliyordum. Ama yürüyemiyordum.

“Lysara…”

“Gitmeyeceksin.”

Başımı ona çevirmek istedim. Boynumdaki kaslar gerildi, yüzüm olduğu yerde kaldı.

Yanımda Lioren’in kesik bir soluk aldığını duydum.

“Beni neden tutuyorsun?”

“İkiniz de olduğunuz yerde kalacaksınız.”

Lioren’i göremiyordum. Yalnızca sesinin geldiği yönü biliyordum. Ona ulaşmak istercesine elimi oynatmaya çalıştım. Sol avucumda bir sızı başladı. Önce parmaklarımı zorladığımı sandım. Sonra sızı, yarım güneşin çizgileri boyunca yayıldı. Derimin altında ince bir sıcaklık birikiyordu.

“Onu bırak,” dedim.

Lysara cevap vermedi. Bütün gücümü yeniden bacaklarıma verdim. Hiçbir şey olmadı. Bedenimin çevresindeki baskı, çırpındıkça daha belirginleşiyordu.

Arkamda Orivar’ın sesini duydum.

“Yeter, Silea.”

Yeter.

Sorularıma da öfkeme de gitmek istememe de aynı sözcükle karşılık veriyorlardı.

Sol avucumdaki sıcaklık keskinleşti. Tam o anda belimde taşıdığım obsidyen taş ısındı. Kumaşın ardından tenime vuran sıcaklığı hissettim. Ardından içimde, nereden başladığını ayırt edemediğim bir hareket yükseldi. Nefesim kesildi.

Bu kez yalnızca Lysara’nın baskısıyla mücadele etmiyordum. Bedenimin içinde büyüyen şeyi de tutamıyordum.

“Silea.”

Lysara’nın sesi değişmişti.

“Zorlama.”

“Bırak beni.”

“Hareket etmeye çalışma.”

Sol elimin parmakları seğirdi. Küçücük bir hareketti. Ama olmuştu.

Avucumu açmaya çalıştım. Mührün bulunduğu yerdeki sızı bileğime vurdu. Belimdeki taşın sıcaklığı artarken dizlerim titremeye başladı. Beni tutan şey hâlâ oradaydı. Yine de ilk kez ona karşı hareket edebiliyordum.

Bir adım atmak istedim. Ayağım zeminden ayrıldığı anda içimde biriken güç dışarı taştı. Nasıl olduğunu görmedim. Ayaklarımın altındaki ışık çizgileri bir an keskinleşti; yakınımdaki yapraklar aynı anda savruldu. Bedenimi saran baskı çözülünce öne kapaklandım.

Sağ elimle zemine tutundum. Sol avucum yanıyordu.

Lioren’in sendelediğini gördüm. Kolunu kaldırdı, dengesini bulmak için yana bir adım attı. O da serbestti.

“Lysara!” diye seslendi Orivar.

Başımı kaldırdığımda Lysara’nın bir eli hâlâ havadaydı. Bakışları yüzümde değil, açık duran sol avucumdaydı. Sonra belimdeki taşa kaydı.

Orivar bana doğru ilerledi. Lysara kolunu önüne uzattı.

“Dokunma.”

“Kaçmasına—”

“Akış hâlâ durulmadı.”

Ne demek istediğini anlayacak durumda değildim. Avucumdan koluma yayılan sızıyla birlikte ayağa kalktım. Bacaklarım beni taşıdı. Bu kadarı yeterdi. Koşmaya başladım.

“Silea!”

Lysara’nın sesi arkamdan geldi.

Durmadım.

Bahçenin çıkışına ulaştığımda sol elimi göğsüme bastırmıştım. Parmaklarımı kapatamıyordum. Belimdeki taş her adımda tenime çarpıyor, az önce hissettiğim sıcaklık yavaşça çekiliyordu. Baskıyı nasıl kırdığımı bilmiyordum. Bir daha yapıp yapamayacağımı da.

Arx’ın bahçesinden çıkan geçide saptım. Kulelerden süzülen aydınlık gözlerimin önünde birbirine karıştı. Bir süre yalnızca koşarken aldığım nefesleri duydum. Arkamdan yeniden tutulmayı bekledim. Olmadı.

Yine de adımlarımı yavaşlatmadım.

Arx’ın üç kulesi geride kaldığında koşmayı bıraktım. Bir elimi yakınımdaki gövdeye dayayıp nefesimi toparladım. Dizlerim hâlâ titriyordu. Sol avucumu açtım. Yarım güneşin çizgileri yerindeydi. Sızısı hafiflemişti ama elimi kapattığımda yeniden duyuluyordu.

Arkamdan gelen bir ses yoktu. Birkaç nefes daha bekledikten sonra yürümeye başladım.

Oysa birkaç saat önce, hayatım boyunca doğru bildiğim şeylerin neredeyse tamamı değişmişti.

Lysara annemdi. Bir ikizim vardı. Ve ben, ikimizden yalnızca Aurelys'e getirilen çocuktum.

Bu son düşünceyi zihnimden uzaklaştırmaya çalıştım. Başaramadım.

Getirilen.

Ne tuhaf bir sözcüktü. Yıllarca Aurelys'te büyümüş, Heliorum'un salonlarında yürümüş, kayıtların arasında kendime bir yer edinmiştim. Bütün bunları kendi hayatımın başlangıcı sanmıştım.

Meğer başlangıcım başka bir yerdeymiş. Kadim Orman'ın içinde. Nuratha'da.

Oraya nasıl ulaşacağımı tam olarak bilmiyordum. Arx'tan ayrılırken izlediğim yol, Aurelys'in eski yerleşimlerine uzanan geçitlerden biriydi. Çocukluğumda Lysara'yla yaptığımız birkaç yolculuktan hatırladığım kadarıyla bu geçit, şehrin dışındaki koruluklara kadar devam ediyordu. Sonrasında ne olduğunu bilmiyordum.

Yine de yürüyordum.

Çünkü bu kez bilmediğim bir şey, beni durdurmak yerine ilerlemeye zorluyordu.

Aurelys'in düzenli taş yolları geride kaldıkça çevremdeki ağaçlar sıklaştı. İnce gövdelerin yerini geniş, kıvrımlı köklere sahip daha yaşlı ağaçlar aldı. Dallar birbirine yaklaşırken üzerlerindeki ışık damarları iç içe geçiyor, zemine düşen aydınlık giderek daha parçalı bir hâl alıyordu. Albinor'un ışığı burada da vardı. Ama başka türlü davranıyordu.

Şehirde her şeyin bir düzeni vardı. Yapılar, yollar, ışığın akışı… Hepsi sanki önceden belirlenmiş bir bütünün parçalarıydı. Buradaysa kökler istedikleri yere uzanıyor, ağaçlar birbirlerinin üzerine eğiliyor, ışık bile kendine yeni yollar arıyordu.

Bir an durup çevreme baktım. Garipti.

Hayatım boyunca düzenin içinde yaşamıştım. Şimdi ise ilk kez, düzensiz görünen bir yerde kendimi daha rahat hissediyordum.

Yürümeye devam ettim. Bir süre sonra yol daraldı. Ağaç kökleri taşların arasından yükseliyor, bazı yerlerde geçidi bütünüyle kapatıyordu. Önümdeki kökün üzerinden geçmek için adımımı yükselttim. Tam o sırada içimde tuhaf bir huzursuzluk belirdi.

Duraksadım.

Bir şey eksikti. Önce ne olduğunu anlayamadım.

Çevreme baktım. Ağaçlar yerli yerindeydi. Yol arkamda uzanıyordu. Uzakta, Aurelys'in aydınlığından geriye kalan ince bir parıltı seçiliyordu. Her şey olması gerektiği gibiydi.

Ama yine de…

Arkamı döndüm. Kimse yoktu.

Bir süre geldiğim yola baktım. Sonra kaşlarımı çattım.

Lioren nerede?

Sanki birazdan ağaçların arasından çıkacak, yanlış yöne gittiğimi söyleyecekmiş gibi bekledim. Ama çıkmadı.

Gerçekten gelmemiş.

Bahçeden çıkmadan önce hareket ettiğini görmüştüm. Lysara’nın baskısı onun üzerinden de kalkmıştı. Yine de bundan sonra ne olduğunu bilmiyordum. Olduğu yerde mi kalmıştı, yoksa diğerleriyle birlikte Arx’a mı dönmüştü?

Dudaklarımı birbirine bastırdım. Elbette gelmemişti. Neden gelsindi ki? Arx'ta ona söylediklerimden sonra peşimden koşmasını beklemek biraz fazla iyimserlik olurdu.

Yine de… Bir dönüp bakabilirdi.

Başımı iki yana salladım. Hayır. Saçmalıyordum. Ona karışmamasını söyleyen bendim. Şimdi de neden karışmadığına mı kızıyordum?

“Harika, Silea,” diye mırıldandım. “Gerçekten çok tutarlısın.”

Yeniden önüme dönüp yürümeye başladım. Lioren'in gelmemesi canımı sıkmıştı. Ama asıl rahatsız eden, ona söylediklerimi geri alamamış olmamdı. Yıllardır yanımda yürüyen birinin yokluğu, ancak yürümeye devam ettiğimde bu kadar belirginleşmişti.

Derin bir nefes aldım.

“Peki, Lioren. Bu kez dediğimi yaptın.”

Önümde uzanan ağaçlara baktım.

“Ben de kendi dediğimi yapacağım.”

Ve yürümeye devam ettim. Aurelys’in son yerleşim izleri de kaybolduğunda, izlediğim yol köklerin arasında daralmaya başladı. Bir süre daha taş döşemenin parçalarını seçebildim. Sonra onlar da geride kaldı. Önümde artık yol yoktu.

Dalların arasındaki açıklıklardan geçiyor, yükselen köklerin çevresinden dolaşıyordum. Başımı kaldırdığımda gövdelerin ne kadar yukarı uzandığını seçmekte zorlandım. Şehrin dışındaki koruluklarda gördüğüm ağaçlardan çok daha yaşlı, çok daha genişlerdi. Kadim Orman’ın tam olarak nerede başladığını bilmiyordum. Ama çevremdeki değişimi artık korulukların devamı sayamıyordum.

Durup arkama baktım. Geldiğim açıklık buradan göründüğünden daha dar olmalıydı. Birbirine yaslanan dalların arasında onu yeniden bulmam birkaç an sürdü.

Hiçbir Ael’in Kadim Orman’a giriş izni yoktur.

Orivar’ın sözleri zihnimde yankılandı.

Neden? Nuratha yüzünden mi? Yoksa bana söylemedikleri başka bir şey mi vardı?

Önümdeki kökün üzerinden geçtim. Eğilmiş bir dalı omzumun üzerinden sıyırıp doğrulduğumda, yakınımda kısa bir tıkırtı duydum. Burası beklediğimden çok daha canlıydı. Dalların arasında ince sesler dolaşıyordu. Bazen kısa bir tıkırtı duyuyor, ardından yaprakların hafifçe titrediğini görüyordum. Birkaç kez köklerin arasında küçük hareketler fark ettim ama başımı çevirdiğimde hiçbir şey seçemedim.

Bir noktada, önümdeki geniş gövdenin arkasından hafif bir hışırtı yükseldi. Olduğum yerde kaldım. Ses kesildi. Bir süre bekledim.

Sonra gövdenin diğer tarafında, yere yakın bir yerde iki küçük ışık yansıması belirdi. Gözlerimi kıstım.

Yansımalar bir an sabit kaldı. Ardından ikisi birden kayboldu.

“Merhaba?” dedim.

Cevap gelmedi. Kendi sesimi duyunca gülümsedim.

“Tabii. Konuşacakmış gibi.”

Gövdenin çevresinden dolaştım. Orada hiçbir şey yoktu. Yalnızca köklerin arasına uzanan dar bir oyuk ve çevresine dağılmış ince yapraklar. Bir süre baktım.

Sonra yürümeye devam ettim. Burada yaşayan canlıların neye benzediğini bilmiyordum. Heliorum'da ormanın bitki örtüsüne ilişkin birkaç eski kayıt görmüştüm ama içindeki canlılardan söz eden ayrıntılı bir metin hatırlamıyordum.

Bu da tuhaftı. Albinor'un pek çok bölgesindeki yaşam biçimleri kayıt altına alınmıştı. Hangi bitkinin nerede yetiştiği, hangi canlının hangi koşullarda yaşadığı, hatta bazı türlerin enerji akışlarına nasıl tepki verdiği bile biliniyordu. Kadim Orman ise sanki bütün bu bilgilerin dışında bırakılmıştı.

Yine bir boşluk.

Bir an durdum. Hayatım boyunca kayıtların eksiksiz olması gerektiğine inanmıştım. Şimdi ise eksik bırakılmış her şeyin ardında bir karar arıyordum.

Belki de bu düşünce, bugün öğrendiklerimin sonucuydu. Belki de ilk kez doğru soruları soruyordum. Hangisi olduğunu bilmiyordum.

Ama yürümeyi sürdürdüm. Ağaçlar giderek büyüdü. Bazılarının gövdeleri, çevresinden dolaşmamı gerektirecek kadar genişti. Kökleri toprağın üzerinde yükseliyor, birbirlerinin arasından geçiyordu. Birinin üzerinden aştığımda hemen ardında bir başkasıyla karşılaşıyordum.

Gövdelerin yüzeyindeki gümüş damarlar dallara ayrılıyor, köklerin açıkta kalan kıvrımları boyunca uzanıyordu. Eğilip yakından baktım. Işık, yüzeyin üzerinde ince çizgiler hâlinde ilerliyor; kökün toprağa girdiği yerde gözden kayboluyordu. Bir süre bu çizgileri takip etmeye çalıştım.

Ama hepsi aynı yere gitmiyordu. Bir gövdede yukarı uzanan ışık, yanındaki kökte başka bir yöne dönüyordu. Birbirine yakın çizgiler ileride ayrılıyor, dalların arasında hangisini izlediğimi kaybediyordum. Bunların bana yol göstereceğini düşünmem için hiçbir neden yoktu.

Yine de bir işaret arıyordum.

Sol avucumda hafif bir sıcaklık belirdi. Durup elimi açtım. Bahçede beni sarsan acı değildi bu. Yarım güneşin çizgileri boyunca yayılan, belli belirsiz bir ılıklıktı. Sağ elimin parmaklarıyla avucumun kenarına dokundum.

Bir süre bekledim. Sıcaklık arttı mı, yoksa ben dikkat ettikçe mi daha belirginleşti, anlayamadım.

Belimdeki obsidyen taşa baktım. Bahçede tenime kadar ulaşan sıcaklığı artık hissetmiyordum. Mührümdeki bu yeni duyumun onunla ilgisi olup olmadığını bilmiyordum.

Elimi yavaşça kapattım. Parmaklarım kapanırken sıcaklık hafifledi. Bahçedeki gibi bir acıya dönüşmesini bekledim, ama dönüşmedi.

Önümdeki ağaçların arasından geçerek yürümeyi sürdürdüm. Nuratha’yı bulduğumda tanıyabilecek miydim? Bana unutulmuş bir tören alanından söz etmişlerdi. Ama neye benzediğini bilmiyordum. Ne büyüklüğünü ne de ormanın hangi tarafında bulunduğunu.

Derinliklerinde. Bana verilen tek yön buydu.

Bir kökün üzerinden geçerken ayağım kaydı. Yanımdaki gövdeye tutundum. Kabuk avucuma sürtününce elimi çekip diğerini dayadım. Bir süre öyle kaldım.

Arx’tan çıkmak, buraya ulaşmanın en zor kısmı olacak sanmıştım. Şimdi ise hangi açıklığa yönelsem birbirine benzeyen gövdelerle karşılaşıyordum. Bazen ilerideki aydınlığın geniş bir alandan geldiğini düşünüyor, yaklaştığımda yalnızca dalların daha seyrek olduğunu görüyordum. Nuratha’ya ait olduğunu söyleyebileceğim hiçbir şey bulamamıştım.

Yürümeyi bıraktım. Arkamdaki yolu gözlerimle takip etmeye çalıştım. Az önce geçtiğim eğri gövdeyi seçebiliyordum. Ondan sonrasınıysa kökler ve yapraklar örtüyordu. Geri dönmem gerekse önce o gövdeye ulaşacaktım.

Sonra?

Cevabı hemen bulamayınca içimdeki huzursuzluk büyüdü. Yüksek bir kökün üzerine oturdum. Bacaklarımdaki yorgunluk ancak durduğumda kendini belli etti. Sol elimi dizimin üzerine, avucum yukarı bakacak biçimde bıraktım.

Yarım güneş sessizdi.

Ona bakarken Lysara’nın yüzü geldi gözlerimin önüne.

İki çocuk doğurdum.

Gözlerimi kapattım. O geceyi görmemiştim. Lysara’nın bizi nasıl tuttuğunu, Nuratha’dan ayrılmadan önce ne kadar beklediğini bilmiyordum. Bildiğim tek şey, giderken yalnızca beni yanında götürdüğüydü.

İkizimi düşünmeye çalıştım. Nasıl göründüğünü bilmiyordum.

Bir sesi var mıydı? Gülüşü nasıldı? Benim gibi mi düşünüyordu? Yoksa birbirimize hiç benzemiyor muyduk?

Bütün bu soruların arasında en basiti, en ağır olanıydı.

Yaşıyor musun?

Gözlerimi açtım.

Lysara bilmiyordu. Diğerleri de. Ben ise varlığını daha birkaç saat önce öğrendiğim birini bulmak için, yolunu bilmediğim bir ormanda oturuyordum.

Başımı gövdeye yasladım.

Hiç tanımadığım birini özlemek mümkün müydü? Benden bir şeyi, birini almışlardı. Varlığını öğrenene kadar yokluğunu hissetmeye bile hakkım olmamıştı. 

Belki hissettiğim şey özlem değildi. Belki de hayatımın başlangıcını yeniden düşünürken, onun bulunması gereken yeri artık boş bırakamıyordum.

Yanımda Lioren olsaydı bir şey söylerdi. Acele etmememi. Önce nerede olduğumu anlamamı. Belki hiçbir şey söylemez, benimle birlikte çevreyi dinlerdi.

Başımı kaldırdım. Az önce dalların arasında dolaşan ince sesler azalmıştı. Bütünüyle kesilmemişlerdi. Daha uzaktan hâlâ aralıklı tıkırtılar geliyordu. Ama yakınımdaki yapraklar durgundu.

Ayağa kalktım. Sağımdaki gövdenin arkasında bir hışırtı duyuldu. O tarafa döndüm. Bir şey göremedim.

Ardından solumda, yere daha yakın bir ses yükseldi. Belimdeki taşa uzandım. Parmaklarım ona değdiğinde duraksadım. Bahçede beni kurtarmış olması, şimdi ne yapacağımı bildiğim anlamına gelmiyordu. Elimi indirdim.

Önümdeki dallardan biri yavaşça eğildi.

Rüzgâr hissetmiyordum.

Gövdenin arkasındaki gölgeye bakarak bir adım geri çekildim. Topuğum az önce oturduğum köke değdi. Hışırtı durdu. Ben de durdum.

Nuratha’yı henüz bulamamıştım.

Ama yaprakların arasından gelen bir sonraki ses, ben durduktan sonra da bana yaklaşmayı sürdürdü.