Deyrulzafaran Manastırı - Güneş Odası
Elias
Koridor daraldıkça dış dünyaya ait tüm sesler pürüzsüzce çekildi. İlk adımlarım taşın üzerinde hırsla yankılanıyor; duvarlara çarpıp doğrudan bana dönen katı, geri adım atmayan bir gürültü oluşturuyordu. Birkaç basamak sonra bu keskin yankı inceldi, açık avluya dönmek yerine taş blokların gözeneklerinde tamamen emilerek kayboldu. Adımlarımı milim değiştirmeden yürümeye devam ettim fakat çıkardığım ses artık bana ait değilmiş gibi yabancıydı. İlerledikçe bu Mezopotamya geçidi insan varlığını kabul etmeyi bırakıyor, katı bir sessizliğe bürünüyordu. Başımı kaldırmadan, adımlarımı yavaşlatmadan sadece önümde daralan ve aşağıya doğru kıvrılan o karanlık dehlize odaklandım. Arkamda kalan her şey, manastırın o taze havası da dahil olmak üzere, çoktan geride bırakılmıştı.
Astrid'in adımlarını hemen arkamda duyabiliyordum. Benimkinden daha hızlı, kesik ve araştırmacı bir tempoyla vuruyordu mermere. Aradaki mesafeyi kapatmak için acele ediyordu buna rağmen tam olarak yanıma gelmiyor; ikimizin arasında görünmeyen ama çıplak bir biçimde hissedilen o akademik sınır çizgisini inatla koruyordu. Birkaç adım sonra, sesindeki o bastırılmış gerginlikle konuştu:
"Gelmedi."
Yürümeye devam ettim, bakışımı çevirmedim.
"Gelmeyecek."
Durmadım.
"Bizi buraya kadar getirip bu girişin önünde tek başımıza bırakmak..." dedi, cümlesi o dar alanda aniden yarım kaldı. Nefesini kısa bir an için tuttuğunu duydum, ardından o nemli havaya doğru bıraktı. "Beklediğim bir hareket değildi."
"O... adam... beni deli ediyor." diye ekledi ve derin bir nefes verdi. Kutup dairesindeki o disiplinli kazı ekiplerinden sonra, bu Süryani rehberin sarsılmaz mesafesi onun o inatçı araştırmacı kimliğini fazlasıyla zorluyordu.
Geçit her adımda biraz daha alçaldı. Antik taş bloklar yukarıdan ağır bir baskıyla üzerimize geliyor, hareket alanımızı tamamen daraltıyordu. Başımı eğmek zorunda kaldım. Omuzlarımı içeri doğru çekerek, bükülerek ilerledim; taşın pürüzlü yüzeyi sanki sırtıma değecek, beni bu dehlize gömecek kadar yakındı. Bu tür dikey geçişler, insanın içeri girmesini değil, o kadim mekân tarafından zoraki kabul edilmesini hatırlatır. Her adımda bedenini küçültmek istersin. Her adımda o katı mimariye biraz daha teslim olursun.
"Beklediğin neydi?" dedim. Biraz da olsa bu klostrofobik alandan geçerken, zihnimi o uyuşuk basınca karşı korumak ve rahatlamak için konuşmaya çalışıyordum.
Astrid hemen, hiç duraksamadan cevap verdi. "En azından arkasında durması. Bize o odayı gösterdikten sonra, bu katmanların önünde tek başımıza neyi söküp çıkaracağımızı izlememesi gerekirdi."
Geçitten geçtiğim anda, zemin aniden büyük bir kırılmayla aşağıya doğru büküldü. Önümde açılan alan artık o düz, katı manastır koridoru değildi. Taş yüzey keskin bir doğrultuda kesiliyor, aşağı doğru derinleşen ve karanlığa eğilen dik bir çukura dönüşüyordu. Bu derinlikte herhangi bir merdiven ya da mekanik asansör yoktu. Bu sebeple geçmişte birileri tarafından kazılmış, zorlanarak açılmış antik bir iniş alanı oluşturulmuştu. Çukurun kenarları düzensiz, pürüzlüydü. Burayı kapatmak için sonradan eklenen zemin dolgusunun doğal yüzeyi yer yer parçalanmış, yer yer insan eliyle kesilerek genişletilmişti. Bizim modern kazı ekibimizin bıraktığı yeni izler, o bin yıllık eski yüzeyin üzerinde duruyordu—keskin, yabancı ve aceleyle yapılmış bir sabotajı gizler gibi.
"Duruyor," dedim, gözlerimi o katmanlardaki renk değişimlerine dikerek.
Astrid yanıma geldi. Eğilerek o dipsiz karanlığa doğru baktı. Gözleri kısa bir an için o çukurun dibinde sabit kaldı.
"Bence... Korktu."
Başımı ona doğru çevirmedim. "Kaçan biri bu kadar yaklaşmazdı, Astrid."
Astrid hafifçe güldü. Bu kez sesi koridorun dar duvarları arasında daha yakın, daha net yankılandı. Ancak sıcak değildi; içinde o Lofoten sabahlarındaki o hırslı inatçılık vardı.
"Ya da insanı tam burada, bu eşikte bırakırdı."
Cevap vermeden, o dik yamacın basamaklarından aşağı inmeye başladım. İlk adımda ayağımın altındaki o gevşek taş oynar gibi oldu. Ağırlığımı panikle geri çekmedim; yavaşça, gövdemin açısını değiştirerek dengeledim. Bu iniş, acele edenleri ve rasyonel adımlarla koşanları kesinlikle kabul etmiyordu. Her adımın basacağı mermer parçasını milimetrik olarak seçmek zorundaymdım. Taşın yüzeyi pürüzsüz olmaktan uzaktı; antik dönemde kesilmiş, kırılmış ve sürtünmüş yerler birbirine karışıyordu. Ayağımın altında hissettiğim şey düz bir zemin dolgusu değil, kendi geçmişi olan canlı bir yüzeydi. Her adımda ayağıma farklı bir direnç uyguluyordu. Bazı yerler mermer kadar sertti, certains yerler ise toprak kadar gevşekti. Her adım, katı bir arkeolojik karar gerektiriyordu. Kontrolsüz, aceleye getirilmiş antik bir çalışmayı anımsatıyordu burası. Alelacele kapatmak için buraya ait olmayan bu yabancı malzemeyi koydukları o kadar belliydi ki... Kazılıp açılınca ve katmanlar ortaya çıkınca, ton farklarından zemini kademe kademe, farklı dönemlerde doldurdukları açıkça belli oluyordu. Başlangıç açık gri bir tondaydı, sonra biraz daha koyulaşıyor ve aşağı indikçe o volkanik camın rengine bürünerek daha da koyulaşıyordu. Katman katman, mühürlenir gibi işlenmişti.
Aşağı indikçe hava da tamamen yön değiştiriyordu. Yüzeydeki o kuru serinlik yukarıda kaldı, aşağıya sızmadı. İçeriye, iliklerimize kadar işleyen ağır bir nem çöktü. Nefes alırken göğsümün tam ortasında hafif, uyuşturucu bir baskı oluştu. Bu tür alanlar insanda bir boşluk hissi yaratmaz; tam tersine, yoğun bir fazlalık hissi verir. Sanki burada olması gereken, resmi tarihten silinmiş bir şey, hâlâ tam karşımızda duruyormuş gibi. Üzerimde hissettiğim bu ağır ve hareketsiz hava, akciğerlerimi hayatta tutmak yerine onları yavaş yavaş söndürecek, nefesimi kesecek gibiydi. Daha birkaç gün önce bu çukur ilk açıldığında ve aşağıya ilk kez indiğimde, şu an göğsüme çöken bu hislerin hiçbiri yoktu. Fakat şimdi... Şimdi bu çukur yaşıyor, nefes alıyor ve tüm rasyonel kontrolü ele alıyor gibiydi.
Astrid arkamdan, o pürüzsüz yamacı kayarak indi. Adımları benimkinden daha hızlıydı ama o da bu ağır havanın farkında olarak sesini kontrol ediyordu. Kelimeleri, kafamın içinde dönüp duran o puslu vizyonu anında dağıttı:
"Yine de..." dedi, sesi bu kez koridorun derinliğinde daha alçak, bir fısıltı gibiydi. "...yanımızda olmasını isterdim. Yuhanon bu taşların dilini bizden daha iyi biliyor. International veritabanlarında bulamadığımız o kilit harçlarının cevabı onda."
Sonunda aşağıdaki o mutlak düzlüğe ulaştım. Son adımı attığımda zemin aniden sabitlendi. Ayağımın altındaki yüzey tamamen farklıydı—daha düzgün, daha sert, daha karanlık ve mat bir siyaha boyanmış gibiydi.
"Ben etmezdim," dedim, sesimdeki o olabildiğince soğuk tutarak.
Astrid cevap vermedi. İkimiz de o karanlığın ortasında durduk. Önümüzde açılan alan—artık net bir plan halindeydi. Çukurun dibinde devasa, geniş bir yüzey uzanıyordu. Işık yukarıdaki kazı aydınlatmalarından geliyordu ancak aşağıya ulaştığı anda o siyah camın üzerinde kırılıyor, parçalanıyor, yüzeye tam değemeden dağılıyordu. Taş, üzerine düşen o modern ışığı adeta hırsla yutuyordu. Işıkla besleniyor ve orada tek başına yaşıyor gibiydi. Gözlerimin bu dipsiz karanlığa alışması için birkaç saniye geçmesi gerekti. Bu tür kapalı yerlerde ilk bakış insana hiçbir rasyonel veri vermez. Beklemek, mekânın ritmine alışmak gerekir.
Astrid yanıma gelip nefesini yavaşladı. Gözlerini kısmadan, o siyah çemberin hatlarına bakmaya çalıştı.
"Bir şey yanlış," dedi.
Cevap vermedi. Çünkü tespiti son derece doğruydu. Ne var ki yanlış olan o şey, henüz laboratuvar formüllerimizle adını koyabileceğimiz bir şey değildi.
Bir adım ileri attım. Sonra durdum. Bu tür antik yerlerde atılacak ilk hareket, tüm kazının gidişatını belirler. Ve ben henüz o bilimsel hareketi yapmamıştım. Dizlerimin üzerine çöktüm. Ağırlığımı ayaklarından çekip yavaşça o siyah taşın üzerine bıraktım. İlk temas mermer kadar sertti; yüzeyin tamamen düz olduğunu düşündüren o ilk izlenim, parmaklarımın derine inmesiyle birlikte bir anda dağıldı. Taş soğuktu buna karşılık bu soğukluk yüzeyde dolanıyor, olduğu gibi durmuyordu. Parmak uçlarımın altından içeri doğru ilerleyen, derinlerde sabit duran katı bir direnç uyguluyordu bana. Elimi geri çekmedim. İlk temasın verdiği o tekinsiz hissi kabul edip parmaklarımı o siyahlığın üzerinde gezindirmeye başladım. Daha yavaş. Daha dikkatli.
Yüzey görünen kadar pürüzsüz değildi. İnsanın gözleri, bu dipsiz siyaha bakarken kusursuz bir yanılsama algılıyor. Fakat temas edince gerçek tüm çıplaklığıyla anlaşılıyor. Dizlerimin üzerinde yavaşça ilerlerken parmaklarımın altında ince, işlenmiş oyuklar hissettim. Çizgiler. Düz ilerlemiyorlardı. Net bir yön taşıyorlardı. Parmak uçlarımı o oyuklardan birine yerleştirdim. Taşın yüzeyi, elimi belli bir açıya doğru adeta kendiliğinden sürüklüyordu. Gözlerimi o yöne çevirmedim. Önce gözlerimle değil, parmaklarımla hissetmek istedim.
Net bir sürtünme vardı. Ama bu sürtünme, yüzeyin doğal pürüzünden değil, taşın dokunuşuma verdiği o katı tepkiden geliyordu. Sanki parmak uçlarımın değdiği yer, bu modern dokunuşu kesinlikle kabul etmiyordu. Bana karşı koyuyor, direnç veriyordu. Elimi geri çekmedim. Dizlerimin üzerinde biraz daha ileri kaydım. Ağırlığım o mat yüzeyin üzerinde tamamen dağıldı. Parmaklarımın altındaki o ince çizgi kesintisiz devam etti.
İlk sembolde durdum. Daireyi parmak uçlarımla takip ettim. Kenarını buldum. Çizgi kapalıydı. Ancak yüzey düz değildi. Parmaklarım dış halkadan merkeze doğru ilerledikçe taşın yukarıya doğru yükseldiğini hissettim. Bu sıradan bir kabartma ya da yontu izi değildi; taşın kalbinden yukarıya doğru vuran katı bir basınç gibiydi. Sembolün kenarları daha alçaktı. Merkez ise çok daha yoğundu. Parmaklarım tam ortada durduğunda, o dilsiz basınç en yüksek noktaya ulaşmıştı. Elimi geri çekmek istemedim.
"Doğu," dedim, sesimdeki o mesafeli tonu koruyarak. Başımı kaldırmadım. "Güneşi tam olarak buradan, bu açıklıktan içeri alıyordu." Parmaklarım hâlâ o sembolün merkezindeydi. "Dolunay."
Astrid yanıma doğru eğildi. Nefesinin o sıcaklığını yüzeye yakın bir yerde hissettim; aramızdaki o birkaç santimlik yakınlık, bu boğucu odanın havasını bir anlığına hafifletti.
"Yükseliyor," dedi Astrid, parmak uçlarını benim elimin hemen yanına yerleştirerek. "...kenardan merkeze doğru net bir kavis çiziyor."
Elimi o siyah yüzeyden çekmeden devam ettim. İkinci sembole geçtim. İlkinde hissettiğim o yoğun basınç burada aniden kırılmıştı. Yükselti hâlâ parmaklarımın altındaydı ama bütün halini kaybetmişti. Dairenin bir kısmı hâlâ yukarıdaydı, diğer kısmı ise yüzeye daha yakındı, çökmüştü. Parmaklarım bir tarafta katı bir direnç bulurken, diğer tarafta yüzey daha kolay izin veriyor, akıyordu. Geçiş sert değildi. Sanki bir şey zaman içinde yavaşça, hissettirmeden aşağıya doğru çökmüştü. Bu, ayın o ilk fazının, o uyanan döngünün bu güneş odasındaki dilsiz iziydi.
"Azalıyor," dedi Astrid, parmak uçlarını o siyah volkanik camın üzerinde yavaşça gezdirirken.
Elimi o pürüzlü oyukların içinde biraz daha ileri sürdüm. Üçüncü sembolde, taşın kalbinden yukarı vuran o yoğun yükselti aniden ikiye ayrılmıştı. Parmaklarımız kesintisiz bir hat boyunca ilerlerken anlık bir boşluğa düştü, ardından tekrar yukarıya doğru bükülen yabancı bir yüzeye değdi. Aynı daire içinde iki farklı yükseklik, iki zıt direnç hüküm sürüyordu. Bu geçiş son derece yumuşaktı; keskin bir kırılma ya da insan eliyle yapılmış kaba bir yontu izi yoktu. Ancak aradaki o mimari fark son derece netti. Taşın içindeki o uyuşturucu frekans yavaşça geri çekiliyordu. Nefesimi yavaşlattım, durmadım ve parmaklarımı o siyahlığın üzerinde yürütmeye devam ettim.
Dördüncü sembolde o içten gelen yükselti daha da zayıflamıştı. Parmaklarım o mat yüzeyde artık daha rahat kayıyordu, çünkü taşın dokunuşuma gösterdiği o ilk katı direnç tamamen azalmıştı. Daire formu hâlâ oradaydı buna rağmen içindeki o mühürlü yapı yavaş yavaş çözülüyordu. Kenar ve merkez arasındaki o keskin kot farkı neredeyse tamamen kaybolmuştu.
Astrid bu kez bana çok daha yakındı; teninden sızan o tanıdık sabun kokusu bu nemli dehlizin ağır havasına karışırken fısıldadı: "Döngü," dedi.
Sadece dinledim. Elimi o siyah camdan kaldırmadan ilerlemeye devam ettim, çünkü her yeni sembolde yüzeyin karakteri tamamen değişiyordu. Bir sonraki noktada parmaklarım neredeyse tamamen düz bir mermere temas etti. Çok hafif bir kot farkı vardı fakat bunu hissedebilmek için mutlak bir arkeolojik çaba gerekiyordu. Bir sonraki sembolde ise o küçük fark da bütünüyle kayboldu.
Son noktaya ulaştığımda durdum. Parmaklarım o mutlak karanlığın üzerinde çakılı kaldı. Daire oradaydı. Ama bu kez parmak uçlarımın altında hiçbir şey yoktu. Ne bir yükselti ne bir dalgalanma ne de en ufak bir karşı koyuş. Sadece çıplak yüzey. Parmaklarım hiçbir fiziksel fark hissetmedi; sadece dış halkadan merkeze doğru çok küçük bir iniş hissi vardı, ne var ki düzlük son derece netti.
Astrid'in sesi bu sessizliğin ortasında incecik bir fısıltıya dönüştü: "Yeni ay."
Elimi o mat düzlükten çekmeden, "Yokluk," diye fısıldadım. Kelime o dar alanda çok kısa kaldı buna rağmen yüzeyin o mutlak dilsizliğiyle kusursuz bir uyum içindeydi. Başımı yavaşça kaldırdım. O siyah çemberi gözlerimle takip ettim; dokunduğum her nokta görünmeyen bir hatla birbiriyle bağlıydı. Başlangıç ve son tam bu noktada birbirine kapanıyordu. Döngü tamamlanmıştı. Ancak merkez... merkez hâlâ bomboş bir oyuktan ibaretti.
Yavaşça doğruldum, ayağa kalktım. Dizlerimden gelen o fiziksel baskı dağıldı fakat içimdeki o tekinsiz boşluk hissi milim değişmedi. Ortada eksik olan sıradan bir parça yoktu; çok daha eski bir şey, bu odanın kalbinden zorla sökülüp alınmıştı. Bu fark, taşın yüzeyinde değil, mekânın tüm geometrisinde hissediliyordu.
Astrid de doğruldu. Gözlerini yüzüme dikti. "Kutup dairesinden beri peşindeyiz Elias," diye fısıldadı, bakışlarındaki o hırslı inatçılıkla. "...ne arıyorsun tam olarak?"
Sözünü havada bıraktım, cevap vermedim.
"Bilmiyorsun, değil mi?"
Bakışımı ondan ayırdım. O siyah çemberin tam ortasındaki o boşluğa baktım ve merkeze doğru bir adım attım. Durmadım. Ama hızlanmadım da. Merkeze yaklaşırken adımlarımın ritmi kendiliğinden değişti, her adımım havada daha ağır bir basınçla karşılaştı. Sanki ilerlediğim o alan bomboş bir oyuk değil, yoğunluğu artan dolu bir kütleymiş gibiydi. Gözlerim zeminde kaldı. Merkezde görünürde hiçbir şey yoktu ancak o yokluk, etrafındaki on iki sembolden çok daha yoğundu.
Bir adım daha attım. Durduğumda çember tamamen etrafımı sarmıştı. Ben... sanki o döngünün tam merkeziydim. Fakat gerçek merkez taşının bıraktığı o boşluk, bu odada fiziksel bir yer kaplamaya devam ediyordu. Çemberin tam içinde dikildiğimde, ayaklarımın altındaki o volkanik cam değişmemişti buna rağmen üzerime çöken ağırlık bambaşkaydı. Az önce dizlerimin üzerinde ilerlerken parmak uçlarımda hissettiğim o yabancı direnç, bu kez dik dururken de tüm gövdemi kuşatmıştı. Gözlerimi zeminden ayırmadım; boşluğun tam ortasına bakmak yerine inatla çevresinde kaldım, çünkü o karanlığa doğrudan bakmak, mantığımın kabul edemeyeceği bir şeyi onaylamak gibi hissettiriyordu.
Bir adım daha attım. Durmadım. Ama içimde, rasyonel zihnime ait olan o son parça tamamen durdu.
Elimi yavaşça kaldırdım ve o boşluğun tam ortasına doğru uzattım. Henüz o siyah zemine temas etmeden önce elim havada, görünmeyen bir duvara çarpmış gibi asılı kaldı. Elimi hırsla geri çekmek istedim. Bunun sebebini bilmiyordum, bu sıradan bir korku dalgası değildi; çok daha katı bir sınır hissiydi. Dokunulmaması gereken, mühürlü bir alana uzanıyormuşum gibi bir his. Elimin yakınlaşmasını durdurmadım, milimetrik bir inatla biraz daha yaklaştırdım. Parmaklarımın tam ucunda net bir direnç hissettim. Görünmeyen, fakat orada olan bir direnç. Elim havada hiçbir somut nesneye değmiyordu ancak boşluk, boşluk gibi davranmıyordu artık; hava, bildiğim hava değildi. Parmaklarımın hemen önünde ince, dondurucu bir tabaka varmış gibi iten, beni bu merkeze kabul etmeyen katı bir şey vardı.
Nefesimi yavaşlattım. Elimi o sınırda sabit tuttum. Bir an. Sonra bir an daha. O dilsiz direnç milim değişmedi. Elimi hırsla geri çektim, tamamen doğruldum.
Astrid yerinden kıpırdamadı. Gözleri bende değildi; o da tamamen o boşluğa kilitlenmişti. "Bir şey var," diye fısıldadı.
"Yok," dedim, sesimdeki o katı, rasyonel tonu geri kazanmaya çalışarak.
Kısa bir duraksama sonrası Astrid, "Ama olmalı," diye fısıldadı.
Başımı kaldırdım. Bu kez yukarıya, bu odanın asırlık tavanına baktım. Gözlerim mermer kavisleri geçip o tepedeki açıklığa ulaştı; o küçük pencereye takıldım. Açıklık net bir biçimde daraltılmıştı. Pencere dört bir yanından sonradan eklenen taşlarla yeniden örülmüştü. Kenarlar antik mimariye ait değildi; düz değildi, son derece sert ve kabaydı. Işık yukarıdaki kazı lambalarından geliyordu buna rağmen bu siyah zemine ulaşamıyordu. Arada somut hiçbir engel yoktu fakat ışık yine de bu içeriye sızmayı reddediyordu. Birileri bunu bilerek, sarsılmaz bir niyetle yapmıştı ve ben artık buna tamamen emindim.
Astrid yanıma kadar geldi. "Kapamışlar."
Gözümü o daraltılmış pencereden ayırmadım. "Işığı tamamen kesmişler," dedim.
"Niye?"
Gözlerimi yeniden zemindeki o siyah çembere indirdim. "Işığın doğrudan buraya, bu merkeze ulaşması gerekiyordu."
"Ulaşmasını bilerek engellemişler."
Astrid bu kez cevap vermedi.
Mekândaki sessizlik çok fazla uzamadı. Tekrar dizlerimin üzerine eğildim ve o boş merkez kütlesinin tam kenarına dokundum. Bu kez çok daha dikkatliydim. Parmaklarım o siyah yüzeyde yavaşça ilerledi ve tam o noktada hissettim. İnce, keskin bir fark. Yüzey tamamen pürüzsüz değildi. Parmak uçlarımı obsidyene biraz daha bastırdım; işlenmiş bir çizgi vardı orada. Ancak bu çizgi, etraftaki o on iki ay sembolünün bir parçası değildi. Yönü tamamen farklıydı; dış halkadan doğrudan o boş merkeze doğru ilerliyordu. Durmadım, parmağımı o derin izin boyunca hırsla sürdüm.
Zemin her noktada aynı rasyonel tepkiyi vermiyordu. Bazı yerlerde o oyuk daha derindi, bazı yerlerde ise neredeyse tamamen kayboluyordu. Sanki çok eski bir zamanda, yine bir şey buradanda zorla, hırsla sökülüp çıkarılmış ve zemin buna son ana kadar direnmişti; ne var ki yeterince direnç gösterememişti.
Astrid üzerime doğru yaklaştı. "Ne buldun Elias? Ya da, ne bulmayı bekliyorsun mu demeliyim?"
"Bir iz."
"Ne izi?"
Parmağımı o siyah yüzeyden kaldırmadım. Gözlerim o oyukta kaldı. "O kayıp kilit taşı tam olarak buradaydı."
Astrid cevap vermedi. Ben de devam etmedim. Tamamen ayağa kalktım; o çemberi, volkanik yüzeyi ve merkezdeki boşluğu tek bir plan halinde gördüm. Döngü tamamlanmıştı fakat sistem kesinlikle çalışmıyordu.
Tam o anda cebimdeki telefon sertçe titreşti. Elimi cebime attım, gözümü o zeminden ayırmadan cihazı açtım: "Emma."
Arka planda Lofoten'in o sert rüzgâr sesi geliyordu. Metal bir alet bir yere sürtündü, uzakta ağır bir şey gürültüyle çarptı.
"Orada mısın Elias?"
"Evet."
"Lofoten'deki kazı alanı tamamen açıldı," dedi Emma, sesi heyecanlıydı. "...buz tamamen geri çekildi."
Gözlerimi o siyah çemberden ayırmadım. "Devamı?"
"Jeoradar verilerinde gördüğümüz o dairesel yapıdan fazlası yok. Şimdilik."
Astrid başını bana çevirdi, telefonun ucundan gelecek yeni bir veri bekliyordu.
"Alt katman?" dedim, sesimi dar duvarlardan sakınarak.
"Net değil, tarama cihazları hâlâ çalışıyor." Arka plandan hızlı, kesik bir klavye sesi geldi. "Üç boyutlu katman modelini hızlandırdım," diye ekledi Emma. "...en kısa sürede sende olacak."
"Ne kadar kısa?"
"Yeterince."
Telefondaki sessizlik bir anlığına odadaki boşluğu doldurdu. Zemine, o siyah volkanik camın üzerindeki sembollere baktım. "Lofoten'de bir şey değişti mi Emma?"
"Hayır."
"Her şey tamamen aynı."
Telefonu kapattım, elimi yavaşça indirdim. Bir süre boyunca odada hiçbir şey konuşmadım.
Astrid sabırla bekledi. "Aynı mı?" dedi.
Başımı hafifçe iki yana salladım. "Aynı değil."
Astrid kaşlarını kaldırdı. "Nasıl?"
O siyah çemberin ortasındaki boşluğa baktım. "Hiçbir şey göründüğü gibi aynı değil, Astrid."
Bir adım geri attım ve o merkez hattından tamamen çıktım. Gözümü o siyah oyuktan ayırmadım, bu kez bakışlarım tamamen sabitti: "Bu taşı ne pahasına olursa olsun bulacağız."
Astrid tek bir an bile tereddüt etmedi. "Bulacağız."
Başımı kaldırdığımda, mermer kemerlerin altındaki o koyu gölgede tuhaf bir fazlalık belirdi; bakışım doğrudan oraya takıldı ve bir daha geri dönmedi. Önce o nemli havada varlığını hissettim, sonra doğrudan gördüm: Yuhanon. Kemerlerin altında tamamen hareketsizdi. Sıradan, koyu renkli günlük kıyafetleriyle, zamanın kenarında duran stoik bir anıt gibiydi. Son derece sessizdi; ne buraya gelirken çıkardığı bir ayak sesi vardı ne de en ufak bir nefes uğultusu. Sanki bu dehliz açıldığından beri tam o gölgenin içine aitti. Yanımda Astrid'in omuzları istemsizce gerildi, nefesi bir anlığına kısaldı; buna karşılık ben yerimden tek bir milim bile kıpırdamadım. Aramızdaki fiziksel mesafe değişmedi fakat ikimizin arasında görünmeyen, katı bir sınır çizgisi belirginleşti. Bu sıradan bir karşılaşma olmaktan uzaktı; asırlardır kaçınılan o büyük yüzleşme nihayet yüzeye çıkmıştı. Öne doğru tek bir adım attım; durmadım ama hızla ilerlemedim de. Zeminin parmak uçlarıma verdiği o dilsiz direnç, bu adamın gözlerindeki o gizemli yoklukla tamamen aynı dili konuşuyordu.
Bakışımı Süryani rehberin gözlerinden ayırmadım. "Bunu en başından beri çok iyi biliyorsun," dedim. Sesi o dar odada yükselmedi ancak tek bir milim de geri çekilmedi.
Yuhanon'un bakışları ilk kez sarsıldı, sabitlemini koruyamadı. Çok az, neredeyse fark edilmeyecek bir kırılmaydı bu; ne var ki benim için fazlasıyla yeterliydi.
"O kayıp kilit taşı senin elinde," dedim, ona doğru bir adım daha atarak. "...onu buradan, bu merkezden sen çıkardın."
Astrid arkamda nefesini tamamen tuttu.
Odadaki sessizlik bu kez boş değildi; bastırılmış, katı bir öfke gibi, yerinden oynatılmayı bekleyen muazzam bir gerilim barındırıyordu. Yuhanon konuşmadı; buna rağmen tamamen susup geri çekilmedi de. Elinin, fark edilmeyecek kadar küçük bir mikro hareketle, sıradan ceketinin altında hafifçe gerildiğini gördüm. Gözlerim o yöne kaymadı, buna gerek yoktu; artık saklamıyordu, o nesneyi orada hırsla tutuyordu.
"Geç kaldın," demedi bana. "Hiçbir şey bilmiyorsun," diyerek beni küçümsemedi de. Sadece tek bir anlığına nefesi kesildi, o kadar. Fakat bu küçücük sarsıntı gerçeği doğrulamaya fazlasıyla yetti. O an çok net anladım—karşımızdaki şey rasyonel bir gizem ya da aleladde bir arkeolojik sır değildi. Bu şey, bu toprağın altında asırlardır hırsla korunuyordu; katı sınırları vardı.
Ama ben o sınırı dün gece o dehlize girdiğim anda çoktan geçmiştim.
Aramızdaki o sarsıcı sessizliği ilk bozan Yuhanon oldu. Dudaklarından dökülen tek bir cümle, bu güneş odasının tüm mermerlerini tek bir hamlede titretti:
"Onu buraya bir daha asla geri koyamazsın, Bay Elias."
Kısa bir duraksama yaptı, gözlerimin içine kilitlenerek bitirdi:
"...Artık çok geç."