Saat akşam dokuz olmuştu. Ben hâlâ yatakta ağlamakla meşguldüm. Telefonum da kırılmıştı zaten. Gerçi telefonu falan görecek hâlim yoktu.
Diğer tarafta...
“kardeşim, müsait misin?”
“Gel gel, ne oldu böyle sana?”
Mert, perişan bir hâlde Sinan'ın evine gitmişti. Mutfağa geçip bir viski şişesi açtı. Daha konuşmaya başlamadan üç bardağı arka arkaya fondip yaptı.
“Hop hop, yavaş biraz kardeşim. Gel, otur da konuşalım.”
Salona geçip koltuğa oturdular. Mert ellerini dizlerinin üzerine bırakmış, başını öne eğmişti. Ne kadar üzgün ve perişan olduğu her hâlinden belliydi.
“Neler oluyor, anlatacak mısın? Tabii istersen...”
“Öğlen Nehir'le bir şeyler oldu. Biraz önce özür dilemek için evine gittim. Kırgın, dargın kalmayı sevmiyorum onunla. Ama...”
Durakladı, derin bir nefes aldı.
“Ama ne?”
“Kapıyı eski kocası açtı. Beraber kalmayacağını söylemişti bana. Yalan söyledi. Üstelik adamın üzerinde de doğru düzgün bir şey yoktu. O üzüntüyle belki de onlar...”
Düşüncelerini dile getirmeye bile zorlanıyordu. Bu ihtimal ona o kadar ağır geliyordu ki cümlesini tamamlayamıyordu.
“Dur, dur oğlum. Nehir evde değil ki.”
“Nasıl değil? Sen nereden biliyorsun?”
“Kavga ettiğinizi biliyorum. Nehir'le konuşmaya gitmiştim. Abi, kızın hâli perişandı. Ağlamaktan gözleri şişmişti. Kafası çok karışıktı, gerçekten kötü durumdaydı.”
“Eee?”
Mert, merakla devamını bekliyordu. Hadi, çabuk anlat der gibi bakıyordu.
“Ben de kendi dağ evime gönderdim onu. Biraz kafasını toplasın, kendine gelsin diye.”
“Neden bana söylemedin bunu?”
Deyip ayağa kalktı. İleri geri yürümeye başladı.
“Oğlum, kız yalnız kalmak istedi. O yüzden söylemedim. Ama baksana, sen her şeyi yanlış anlamışsın.”
“Yani Nehir üzgündü ve şu an senin dağ evinde.”
“Aynen öyle.”
Mert hızlıca telefonunu çıkardı ve Nehir'i aradı.
Güzelim kişisi aranıyor...
Telefon kapalıydı.
“Kapalı. Bir şey mi oldu acaba?”
Diye telaşlandı, ardından hızlıca saatine baktı.
“Bir şey olmamıştır ya. Rahatsız edilmek istememiştir.”
Mert hâlâ ileri geri yürüyordu. Ne yapması gerektiğini düşünüyordu.
“Ne duruyorsun oğlum hâlâ? Sana kız üzgün, dağ evinde tek başına diyorum. Hadi!”
“Yanına git mi diyorsun?”
“Gitme, koş hatta! Uç!”
Sinan'ın sözleri biter bitmez Mert sevinçle arkadaşının sırtına vurdu.
“Kardeşim benim!”
Deyip hızla evden çıktı, arabasına bindi.
Ağlaya ağlaya uyuya kalmıştım. Bir sesler geliyordu, duyuyordum ama uyanamıyordum. Seslerin etkisiyle ayılmaya çalıştım.
“Nehir, sevgilim...”
Kapıya vurma sesleri geliyordu. Ne olduğunu anlamadan, sallana sallana odadan çıkıp kapıya ilerledim. Gelen Mert'ti. Kapıyı işaret ederek açmamı söylüyordu.
“Sevgilim, iyi misin? Ne oldu burada?”
Telaşlı bir şekilde etrafa bakınarak konuşmaya başladı.
Ne düşünüyorum, ne hissediyorum bilmiyorum ama şu an tek bildiğim şey onu istediğimdi. Dünyanın da bütün sorunların da canı cehenneme! Artık ne olacaksa olsun.
Hiç konuşmadım. Mert'in gözlerinin içine bakıp hızlıca öpmeye başladım. Hiç tereddüt etmeden karşılık verdi. Elini tuttum, yavaşça yatak odasına doğru ilerlemeye başladık.
“Emin misin?” diye sordu.
Cevabımı tişörtünü hızlıca çıkararak verdim. Mükemmel derecede kaslı, kavruk teni beni benden alıyordu.
Artık yarın ne olacağını da yarın düşünürdüm. Şu an tek düşünebildiğim şey, Mert'i iliklerime kadar hissetmekti.
“Günaydın sevgilim.”
Beni öperek uyandırdı.
“Günaydın sevgilim.” dedim yeni uyanmışlığın verdiği çatlak ve kısık sesimle.
Mert'in gözlerinin içi gülüyordu. Uzun süredir onu böyle mutlu görmemiştim.
“Sevgilim mi dedin sen bana?” diye sordu iyice sokularak.
“Değil miyim yoksa? Hayır, öyleyse söyle de bilelim.” dedim gülümseyerek.
Eğilip dudaklarıma ufacık bir öpücük kondurdu.
“Nihayet, sonunda!”
“Ne?”
“Sen benim her şeyimsin.”
Tekrar öptü. Sonra bir kez daha...
Beklenen son!
Bizim dudaklar bir araya gelince şalterlerimiz kapanıyordu resmen. Yan yana geldiğimizde tehlikeli, yanıcı bir maddeye dönüşüyorduk. Sanki bizi birbirimize çeken bir çekim gücü vardı.
“Yeter, dur artık! Duşa girmem lazım.” deyip gülümsedim.
Yaşadıklarım rüya gibi geliyordu. Eğer öyleyse ben hiç uyanmak istemiyordum.
“Tamam sevgilim. Sen duşa gir, ben sana kahvaltı hazırlayacağım.”
Deyip alnımdan öptü ve odadan çıktı.
Ben gerçekten seviyordum sanırım bu adamı.
Hızlıca duşumu aldım, üzerime Mert'in beyaz tişörtünü geçirdim.
“Geldin mi sevgilim? Geç bakalım.”
Diyerek masayı işaret etti. Hızlıca geçip yerime oturdum. Masayı şöyle bir süzdükten sonra ağzıma bir salatalık attım.
“Oo, neler hazırlamışsın! Seni alan yaşadı.” dedim anlamlı bir şekilde.
“Dilerim senin başına olur inşallah.”
Ya, ne kadar romantik! Bana böyle bir şey demiş olsaydı tabii ki “Yaşadı!” derdim. Adam resmen beni al, sen ol dedi!
Koltukta uzanmış, beraber film izliyorduk. Bugün hiç bitsin istemiyordum. Hatta sonsuza kadar burada, sevdiğim adamın kollarının arasında kalabilirdim.
“Aradım o kadar seni, neden açmadın telefonu güzelim?” diyerek başımdan öptü.
Telefonum! Eyvah! Annemler kaç defa aramıştı acaba? Mahvoldum.
“Ay, benim telefonum kırıldı. Açamadım. Evdekiler meraktan ölmüştür. Telefonunu verir misin?”
Hemen telefonu alıp annemi aradım. Umarım polisi falan aramamıştır. Gerçi tam annemlik bir hareket olurdu!
“Alo anne, benim.”
“Sen neredesin? Telefonun kapalı, seni defalarca aradım.”
“Anne, bir sakin ol. Dur, anlatayım. Bir şey mi oldu?”
“Oldu tabii! Can, anneannemle konuşacağım diye ağladı, bir türlü durmadı. En sonunda Umut buraya getirdi gece. Bugün de ateşi var, sabaha kadar ağladı.”
Nutkum tutulmuştu. Hiç böyle bir şey beklemiyordum. Babasıyla eğlenir, uyur diye düşünmüştüm.
Ben nasıl bir anneyim böyle? Çocuğum orada ağlarken ben neler yaşadım! Benim neyime aşk? Nasıl bir sorumsuzluk bu?
O an kendimden nefret ettim.
Gözlerimden akan yaşları fark etmemiştim bile. Mert yanıma gelip gözyaşlarımı sildi. Başını hafifçe eğerek ne olduğunu sorar gibi yüzüme baktı.
“Seval, kaç derece ateşi?”
“39,4 abla.”
Konuşma seslerini duymuştum. Gözyaşlarım hızla akmaya devam ediyordu. Mert, karşısında hâlimi gördükçe daha da meraklanıyor ve telaşlanıyordu.
“Hastaneye götürün hemen, ben de geliyorum!” dedim hızlıca.
“Tamam, acele et. Umut da aşırı sinirli, haberin olsun.”
“Canı cehenneme!”
Deyip telefonu kapattım.
Mert'e hiçbir açıklama yapmadan hızla odaya koştum. Mert'in tişörtünü çıkarıp kendi kıyafetlerimi giydim. Çantamı ve eşyalarımı alıp kapıya doğru koşmaya başladım.
Mert de arkamdan geliyordu. Bir yandan soru soruyor, diğer yandan kendi eşyalarını topluyordu. En sonunda kolumdan tutup beni durdurdu.
“Ne oluyor sevgilim?”
“Bırak, gitmem lazım! Can'ın ateşi çıkmış.” deyip tekrar gitmeye yeltendim.
Yeniden kolumdan tuttu ve beni sıkıca kendine sarıldı.
“Tamam, sakin ol. Şimdi hemen beraber gideceğiz.”
Hızlıca kapıyı kapatıp kilitledi. Anahtarı yine aynı saksının dibine bıraktı. Ardından arabaya binip yola koyulduk.
Bir saatlik yol boyunca sessiz sessiz ağladım. Tek kelime bile konuşmadan hastaneye vardık.
Antalya Şehir Hastanesi...
Araba hastanenin önünde durur durmaz çantamı alıp hızla indim.
Çocuk acil kapısından koşarak girdim. Deli gibi etrafıma bakınıyor, bizimkileri arıyordum.
Biri sertçe kolumu tuttu. Acıyla yüzümü buruşturup elin sahibine döndüm.
“Sen hangi cehennemdesin?” dedi Umut.
Ben neyin derdindeydim, adam neyin derdindeydi!
“Oğlum nerede?” diye bağırdım.
“Şimdi mi aklına geldi oğlun? Bir gündür ortada yoksun!”
Ona o kadar bağırıp çağırmak, kızmak istiyordum ki... Ama içimde bir yerler, sözlerinde haklılık payı olduğunu fısıldıyordu.
“Sana oğlum nerede dedim?”
Avazım çıktığı kadar bağırıyordum. Acilin içindeki herkes bizi izliyordu.
Tam o sinirle ağzına bir tane çarpacaktım ki annemin sesini duydum.
“Nehir, gel!”
Koşarak annemin olduğu tarafa gittim. Müşahede odasının önündeydi.
“İyi, merak etme. Ateşi düştü.”
“Oğlumu göreceğim!”
Diyerek hızla odaya daldım. Yatağında uzanmış, tabletle oyun oynuyordu. Onu öyle görünce gözyaşlarıma engel olamadım. Ardından ardından akmaya başladılar.
“Anneciğim, nasılsın?” diye sorabildim zar zor.
“İyiyim anne, ağlama. Sadece seni özledim.”
“Ben de özledim canım.”
Diyerek oğluma sıkıca sarıldım. Çok şükür, iyi görünüyordu.
“Sen oyununu oyna, ben doktorla konuşup hemen geleceğim anneciğim.”
Deyip kalktım, dışarı çıkıp kapıyı kapattım.
“Neden çıkmış ateşi? Bir şey söyledi mi doktor?”
“İlaç verdiler, düşürdüler. Kan tahlili yapıldı. Enfeksiyon falan yok. Ağladığı için çıktığını düşünüyorlar. Birazdan taburcu edecekler.”
“Tamam, sen buradan ayrılma. Yanına gir anne. Ben onunla konuşacağım.”
Deyip Umut'un olduğu tarafı işaret ettim.
Şimdi sen gel bakalım, beceriksiz herif!
“Dikkatli ol, aşırı sinirliydi.” dedi annem endişeyle.
“Ateş olsa cürmüm kadar yer yakar! Sen gir içeri, ben gelirim birazdan.”
Hızla çıkış kapısına yöneldim. Umut'a gelmesini işaret edip hastaneden çıktım.
“Sen ne biçim insansın? Madem bir çocuğa bakamayacaksın, ne diye bakarım diyorsun?”
“Bana bak, çocuğa bakamadım diye bir şey yok! Çocuk seni istedi. Aradım ama ulaşamadık. Artık neredeysen...” dedi imalı bir şekilde.
Hayır, sanane! Seni ne ilgilendiriyor?
“Telefonum kırıldı, dağın başındaydım. Çok üzgünüm ya! Çocuğumun emin ellerde olduğunu sandığım için gerçekten ben suçluyum. Unutmuşum senin ne kadar sorumsuz ve beceriksiz olduğunu!”
Diye bağırdım. Bir de bana hesap soruyordu! Bir çocuğu idare edememişti.
“Bana bak sen! Çocuklu bir kadın çocuğunu bırakıp orada burada sürtmeye gitmez. Çocuğunun başında durur!”
Bu sözleri söylerken bir yandan da kolumu sıkıp sallıyordu.
Tavırlara bak, üsluba bak! Ben bununla nasıl evlendim, hâlâ aklım almıyor. Beynimi falan kaybetmiştim herhâlde o zamanlar.
“Çek elini hemen! Gerizekâlı, sen kim oluyorsun da bana hesap soruyorsun? Bırak dedim!”
Laftan anlamıyordu. Ben kurtulmaya çalıştıkça kolumu daha çok sıkıyordu.
“Neredeydin, kimleydin koca gün? Cevap ver!” diye bağırmaya başladı.
Derdi çocuk falan değildi, derdi sadece bendim.
“Sanane dedim, sanane! Bırak beni!” diye bağırdım.
Tam o sırada Umut'un arkasında Mert'in yüzünü gördüm. Sinirden kıpkırmızı olmuştu. Damarları şişmiş, patlamak üzere gibiydi.
Hayır, hayır! Olmaz. İşler daha da karışacaktı.
Birden kolumda bir hafifleme hissettim. Başımı kaldırıp karşıma baktığımda Mert'in Umut'u kendine doğru çevirdiğini gördüm.
Ve ardından yumruğunu suratına geçirdi!