İçeriğe geç

Bölüm 8 / 8, 1.207 kelime, tahmini 6 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Geri Dönüşü Olmayan Bir Yol

Eve girdiğimizde akşam serinliği çoktan çökmüştü. Açık pencerelerden içeri deniz kokusu doluyor, evin her tarafına yaz akşamlarına özgü o ferah hava yayılıyordu.

Serkan valizleri girişte bıraktıktan sonra balkona çıkıp çay içmeye gitti. Ben ise merdivenlerden yukarı, odama doğru çıkmaya başladım.

Arkamdan Onur’un geldiğini fark ettim.

Merdiven korkuluğuna elini koyduğunda parmakları gizlice elime değdi. Bir an irkildim. Ardından kulağımın hemen yanında nefesini hissettim.

“Bu gece babam uyuduktan sonra koridorda bekle.”

Şaşkınlıkla ona döndüm.

“Sebep?”

Onur’un sesi hafifçe titriyordu. Babasının hâlâ balkonda olduğunu kontrol etmek için aşağı baktıktan sonra yeniden bana döndü.

“Sebep mi?”

diye güldü.

“Beni düşünerek kendini tatmin ettiğine dair bütün kanıtları alacağım. Sonra ne olacağına ona göre karar veririz.”

Kaşlarımı çatıp başımı iki yana salladım.

“Saçmalıyorsun şu anda gerçekten, Onur. Öyle bir şey olmadı, dedim sana.”

Elini aniden belime sarıp beni duvara yasladığında kalçama sertleşmiş bedenini bastırdığını hissettim. Nefesi boynumda yanıyordu.

"Öyle mi?"

diye fısıldıyor, parmağı eteğimin altına kayıyordu.

Islaklığımı bulup parmağını hafifçe bastırdı.

"Bak. Şimdi neden ıslaksın? Hala bana yalan söylüyorsun."

Aşağıdan babasının televizyon açma sesi geldiğinde kalbim göğsümden çıkacakmış gibi hissettim.

“Onur. Şu anda hislerimi dinleyip yanlış bir şey yaparsam ikimizin de hayatı mahvolur, biliyorsun değil mi? O yüzden mantıklı davranmama izin ver.”

Bunu söylerken ellerinden kurtulmaya çalıştım.

Onur ellerini hemen çekti ve bir adım geriye attı. Yüzü bir anda soldu. Gözlerinde kırgın, derin bir acı belirdi.

Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sonunda başını sessizce salladı.

“Tamam,”

dedi yalnızca. Sesi kısıktı.

“Mantıklı olalım o zaman.”

Arkasını dönüp odasına doğru yürüdü. Kapısını da sessizce kapattı.

Ben ise olduğum yerde kaldım. Sırtımı duvara yaslayıp hızla çarpan kalbimi sakinleştirmeye çalıştım. Yukarıdaki odaların açık penceresinden içeri deniz rüzgârı giriyor, perdeyi hafifçe hareket ettiriyordu.

Tam biraz olsun sakinleştiğimi düşündüğüm anda Onur’un odasının kapısı yeniden açıldı.

Başımı kaldırdım.

Adımları hızlıydı. Koridorda bana doğru ilerledi ve yeniden karşıma geldi.

Beni duvara yasladı, eli boynumdan yakalayıp

"Sikerim mantığını da"

deyip beni öpmeye başladı. Dilinin ağzımın içinde yaptığı hareketler aşağı taraflarımda volkan paylamasına sebep oluyordu. Nefesi arzuyla yanıyor, dişleri hafifçe alt dudağımı ısırıyordu. Elleri eteğimi hızla yukarı çektiğinde babasının salondaki ayak seslerinin yaklaşmaya başladığını duydum.

"Onur, baban evde. Yapma"

Beni dinlemiyordu. Dudaklarını dudaklarımdan ayırmıyor, eli eteğimin altına kayıyordu. Parmağını ıslak yerime sürtüp başını boynuma yasladı.

"Beni azdırıp azdırıp bırakmana izin vermeyeceğim artık Beren."

diye fısıldadı kısık sesiyle nefesi titreyerek.

"Görsün, her şeyi bilsin. Umrumda bile değil. Sen de beni istiyorsun, inkar etme artık."

diyerek beni öpmeye devam etti.

“Tamam. Geleceğim. Akşam yanına geleceğim, konuşacağız. Tamam artık, dur.”

Onur ellerini hemen çekti. Dudaklarını son bir kez ısırdıktan sonra beni serbest bıraktı. Gözlerini gözlerimden ayırmadan hafifçe gülümsedi. Parmağıyla dudaklarımın kenarına dokunup üzerindeki ruj izini sildi.

“Eğer sözünden dönersen seni almaya kendim gelirim,”

diye fısıldadı.

Sesi hâlâ titriyordu. Birkaç saniye daha bana bakıp arkasını dönüp odasına girdi ve kapısını kapattı.

Ben ise koridorun ortasında kalıp nefesimi düzeltmeye çalıştım.

Birkaç saniye sonra Serkan merdivenlerden yukarı çıktı. Elinde bir çay bardağı vardı ve yüzünde her zamanki rahat gülümsemesi duruyordu.

“Neden burada duruyorsun, canım? Bir sorun mu var?”

Hemen başımı iki yana sallayıp yüzümü toparlamaya çalıştım.

“Yok bir şey. Sadece biraz yoruldum,” diye mırıldandım.

Serkan omzumu hafifçe okşadı.

“Dinlen biraz o zaman.”

Ardından yanımdan geçip odasına gitti.

Ben de başka bir odaya geçip uzandım. Onur’la az önce yaşadıklarımızın ardından Serkan’la aynı yatağa girmeyi düşünmek bile midemi bulandırıyordu.

Üstelik yolculuğun yorgunluğu da üzerime çökmüştü. Gözlerimi kapattıktan birkaç dakika sonra uyuyakaldım.

Gece olduğunda dışarıdaki rüzgâr şiddetlenmişti. Pencereden içeri giren soğuk hava yüzüme vurunca uyandım.

Karnımın acıktığını fark edince sessizce yataktan kalkıp aşağı indim.

Salona baktığımda Serkan’ın kanepede uyuyakaldığını gördüm. Televizyon hâlâ açıktı.

Başımı kaldırıp merdivenlere baktım.

Onur’un odasının ışığı hâlâ yanıyordu.

Bir süre tereddüt ettikten sonra merdivenlerden yukarı çıktım.

Uyuyan Serkan’ı kanepede öylece bırakıp Onur’un odasına doğru ilerledim.

Adımlarımı mümkün olduğunca sessiz atıyordum. Kalbim göğsümde hızla çarpıyordu.

Onur’un kapısı hafifçe aralıktı.

Kapıyı biraz daha açıp içeri girdim.

Onur pencerenin önünde duruyordu. Gömleğini çıkarmış, üzerinde yalnızca şortu vardı. Dışarıdaki deniz manzarasına bakarken beni fark etti.

Başını çevirip gülümsedi.

Ellerini ceplerine sokarak yavaşça bana doğru yaklaştı. Yanımdan geçip kapıyı kapattı ve kilitledi.

Sonra karşıma geçip durdu.

Ellerini belime koyarak beni kendine doğru çekti. Gözlerimiz birbirine kilitlendi.

“Sözünü tuttun,”

diye fısıldadı.

“Evet,”

dedim.

“Tuttum. Konuşabiliriz şimdi.”

“Neyi nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum,”

dedi Onur. Sesi bu kez sert çıkıyordu. “Seni istiyorum, Beren. Bundan başka ne söyleyebilirim? Her gece seni düşünüyorum. Babamın yanında yattığını bilmek beni delirtiyor. Her gece, aşık olmadığın o adamın koynuna girdiğini bilmek… Üstelik bunu istemeden yaptığını da biliyorum. Seni bu evliliğe aileni zorladığını biliyorum. Ama sence de artık istediğin hayatı yaşamanın vakti gelmedi mi?”

Bir süre yüzüne baktım.

“İstediğim hayatın sende olduğunu mu sanıyorsun sen?”

Onur yeniden bana doğru bir adım attı. Elini çeneme götürüp başımı hafifçe kaldırdı. Gözlerinde gerçek bir acı vardı.

“Biliyorum ki sadece benimle birlikteyken böyle hissediyorsun,” dedi titreyen bir sesle.

“Sadece benim karşımda böyle değişiyorsun. İstediğin buysa, tek bir sözünle giderim. Ama bana yalan söyleme. Sen de beni istiyorsun.”

Parmağını dudaklarımın üzerinde yavaşça gezdirdi.

“Babamla hiç mutlu değilsin. Bunu ikimiz de biliyoruz.”

Sanki ruhumun en derinlerine bakıyormuş gibi hissediyordum.

Beni izlemişti. Gözlemlemişti. Söylemediklerimi bile anlamıştı.

Ne istediğimi, nelerden hoşlandığımı, nelerden kaçtığımı…

İçimden, Babası gibi gudubet bir adamdan nasıl böyle bir çocuk çıkmıştı? diye geçirdim.

“Bu yaptığımız bizi sadece yaralar,” dedim sonunda.

“Olacakları düşünmeden hareket ediyorsun, Onur. Daha gencecik bir oğlansın. Senin geçici heveslerine alet olup evliliğimi bitiremem.”

Onur’un eli bir anda geri çekildi.

Yüzündeki ifade değişti.

“Geçici heves mi?” diye tekrarladı.

Sesi kırılmıştı.

Bir adım geriye çekildi. Gözlerinde yaşlar birikmişti ama onları göstermemek için başını eğdi.

“Üç yıldır seni bekliyorum, Beren.”

Başını kaldırdığında gözleri kızarmıştı.

“Her gece seni düşünüyorum. Babamın odasında senin onunla olduğunu bilmeye, seslerini duymaya dayanmaya çalışıyorum. Bunun geçici olduğunu mu düşünüyorsun?”

Sesi giderek titriyordu.

“Ben gerçekten seviyorum seni.”

Bir an sustu.

“Senin onun yanında hiç gülmediğini görüyorum. Ama ben seni güldürebileceğimi biliyorum. Nelerden hoşlandığını, nelerden hoşlanmadığını biliyorum. En sevdiğin rengi, en sevdiğin yemeği, hobilerini, korkularını…”

Gözlerini gözlerime dikti.

“Seninle ilgili her şeyi biliyorum, Eda. Hâlâ buna heves diyebilir misin?”

Sözleri karşısında ne diyeceğimi bilemedim. Bunların hiçbirini ondan duymayı beklemiyordum.

Gözümden tek bir damla yaş süzüldü. Dizlerimin üzerine çöktüm.

Bunca zamandır hiçbir erkek tarafından gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. Şimdi ise evlendiğim adamın oğlu karşıma geçmiş, bana aşktan bahsediyordu.

Onur hemen yere çömelip beni kollarının arasına aldı. Saçlarımı okşadı, yanağımdaki gözyaşını parmağıyla sildi.

“Seni ağlatmak istemedim,”

diye fısıldadı.

“Sadece söylemek zorundaydım. Artık içimde tutamıyordum. Ne yaparsan yap… kabul etsen de etmesen de bunu sana söylemem gerekiyordu.”

Sesi titriyordu.

“Seni çok seviyorum.”

Kolları etrafımda sıkılaştı. Bütün bedeni titriyordu.

Başımı göğsüne yasladım.

Bütün gün boyunca tuttuğum gözyaşları bir anda boşandı. Hiçbir şey söylemeden ağladım. O ise sessizce beni sarıp saçlarımı okşadı.

Bir süre sonra gözyaşlarım dindi.

Başımı kaldırıp ona baktım.

Göz göze geldik.

Ve düşünmeden, dudaklarına doğru eğilip onu yavaşça öptüm.

Onur’un gözleri şaşkınlıkla açıldı. Sonra kolları beni daha sıkı sardı.

Beni yatağa doğru yavaşça yatırdı. Pencereden deniz rüzgârı perdemizi sallarken dışarıdaki dalgaların sesi bütün odayı sarıyordu.

Üstümdeki tişörtü yavaşça çıkarmaya başladı. Elleri tenime dokunduğu yeri ateş gibi yakıyordu. Dili boynumdan aşağı iniyor, her santimetremi öpüyor, adımı fısıldıyordu kulağıma.

"Seni gerçekten seviyorum Beren."

Eli yavaşça eteğimin düğmelerini açtı. parmağı ıslak yerime dokunduğunda derin bir nefes aldım. Dudaklarını dudaklarıma bastırdı inlemeleri bastırmak için. Sonunda yorgunlukla yan yana uzandığımızda beni kollarının arasına alıp sıkıca sardı. Başımı omzuna yasladım ve odayı aydınlatan ay ışığından oluşan gölgeleri izlemeye başladım.

"Yarın ne yapacağız bilmiyorum"

diye başladı Onur,

"Ama bugün sensiz olmak istemiyorum."

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.