Yazın sıcak güneşi Alfremitt'in beyaz kubbelerinden yansıyordu. Pazar alanında ilerleyen kervanların tekerlek sesleri, tüccarların müşteri çekmek için yükselttiği seslere karışıyordu. Esnafın bitmek bilmeyen pazarlıkları, Alfremitt sokaklarını doldurmuştu. Alfremitt'te huzurlu ve her zaman olduğu gibi geçen bir gündü. Ta ki kalabalığın içinden bir kadın sesi yükselene kadar.
-Yardım edin!! Çantam! Birisi yardım etsin...
Kadın, birkaç kez daha yardım çağrısında bulundu. Fakat kalabalıktan kimse karşılık vermedi. Dizlerinin bağı çözüldü ve kaldırımın üzerine çöktü. Ellerini yumruk yaparak başını eğdi. Gözyaşları yanaklarından süzülürken yanından sert bir rüzgâr geçti. Kadın başını kaldırdı. Gözlerini kısarak hızla uzaklaşan yabancıya baktı. Yabancının zırhı ve kemerindeki kılıcı güneş sayesinde etraftakilerin gözünü alıyordu. Kael gitgide hızlandı, hırsızın peşinden koşarken kılıcını sıkıca kavrıyordu.Hırsız köşeyi dönerken elindeki küçük nesne yere düştü. Kael birkaç adım daha koştu ancak sokağın başına ulaştığında karşısında kimse yoktu. Hırsız çoktan gözden kaybolmuştu.
-Tsch. Nasıl bu kadar hızlı olabiliyorlar ? Herneyse...
Kael köşeye geldi ve uzun ve dar sokak arasına uzunca baktı. Kılıcını kaldırdı, kemerine doğru yöneltti ve kınına geri soktu. Tam sokak arasına yöneldiği esnada bir anlık duraksadı ve yerdeki tılsım dikkatini çekti. Gözünü tılsımdan ayırmadan sakince eğildi ve tılsıma elini attı.
-Alfremitt'te bunun ne işi var ? Sadece biraz uzak kaldım ve olana bak! --Dedi sert bir sesle ve kaşlarını çatarak--
Tılsımı sağ tarafındaki kesenin içine dikkatlice bıraktı ve derin bir iç çekti;
-Yine başarısızlık Kael, yüz karasısın... --Diye söylendi ve başını öne eğdi.--
Uzun uzun düşündükten sonra derin bir iç çekti.
-Sanırım Johen'a uğramam gerekiyor...
Bir eli kemerindeki kesenin üstündeyken yavaş adımlarla yürümeye başladı. Geldiği yoldan geri dönerken hırsızı kaçırdığını düşünmeden edemiyordu. Bütün kasvetiyle yürümeye devam etti. Çantası çalınan kadın halen Kael'i izliyordu. Başaramadığını fark ettiğinde başını öne eğip tekrardan umutsuzluğa kapıldı. Kadın hayal kırıklığıyla titreyen sesiyle fısıldayarak;
Yüzkarası... Bir de onun oğlu olacaksın.
Kadının yanından geçen Kael duruşunu bozmadı, başını bir an olsun dikmedi. Kırgınlığı ve pişmanlığıyla yoluna devam etti.
Yavaş ve ruhsuz adımlar, geniş kapılı, taşlardan örülmüş kasvetli ama aynı zamanda gösterişli bir demirci binasının önünde son buldu. Kael kapıya uzandı ve yavaşça kapıyı itti. İçeriden belirli aralıklarla bütün binayı sarsan çelik sesleri geliyordu.
-Johen yine bir şeyler uğraşıyor olmalı. Umarım bu seferki başarısızlığım onu da benden uzaklaştırmaz.
Diye söylendi Kael kendi kendine. İçeri doğru adım attı içeri girip kapıyı tekrar yavaşça kapattı. Çeliğin çelikle dövülme sesi bütün atölyede tekrar yankılandı ve birden durdu. Duvarlara asılmış kılıçların kabzalarında farklı büyü mühürleri parlıyordu. Tavandan sarkan zincirlerin ucunda yarım kalmış zırh parçaları duruyordu. Atölyenin köşesindeki ocaktan yükselen sıcaklık, içerideki kömür kokusuyla birleşmişti. Johen'ın gür sesi bütün atölyede yankılandı;
-KAEL! SENİ İŞE YARAMAZ! YİNE Mİ GELDİN?
Kael tamamen buz kesildi. Vücudunu kıpırdatamıyordu. Bütün gerginliğiyle zar zor konuştu;
- Evet, yine ben... Tekrardan bir başarısızlıkla yanındayım.
Kael içerideki büyük odaya yöneldi. Odaya girdiğinde Johen kocaman cüssesiyle onu bekliyordu. Kael pişkin bir gülümsemeyle yanına gitti. Johen gülümsedi ve sordu;
-Söyle bakalım, bu sefer nasıl yardım edeceğim?
Kael elini keseye attı ve;
-Çok şaşıracağın bir şey buldum. Tanıdık geleceğine eminim.
Keseden, parlak sarı renkli, üzerinde iç içe geçmiş üçgenlerin olduğu yanıp sönen bir tılsım çıkarttı. Avcunun içine koyum Johen'e baktı. Johen gözlerini Kael'in elinden gözlerine doğru çevirdi.
-Eeee, göstersene şunu... Beni bu kadar germe.
Kael avcunu açar açmaz, Johen bir çocuk gibi gülümsedi;
-BUNU NEREDEN BULDUN?! NE ZAMANDIR BUNU ARIYORUM...
Johen Kael'in eline doğru eğildi, gözlerini kıstı. Ağır ağır parmağını tılsıma uzatırken Kael avucunu kapattı;
-Yavaşla koca adam. Henüz sana vermeyeceğim... Öncelikle şunu bir aydınlatalım.
Kael büyü gücünü avucunda topladı. Tılsıma yoğunlaştı ve bir çınlama bütün atölyeyi sardı. Belirsiz tılsımın yaydığı ışık her yeri aydınlatmıştı. Kael heyecanla Johen'a seslendi, duyduğu mutluluk ses tonundan belli oluyordu.
-Bunun gücü ne olabilir? Acaba ne için kullanabiliriz Johen?
Johen, Kael'in mutluluğuna ayak uydururcasına nazik bir ses tonuyla karşılık verdi;
-Kim bilir? Etkinleştirmeden bilemeyiz... Dene bakalım beceriksiz, ne olacak.
Kael sevinçle, kılıç ve kalkanı üzerinde kullanmak dışında bir işe yaramayan büyü gücünü tılsımda yoğunlaştırdı, gözlerini kapattı ve bekledi. Parlayan tılsım yavaş yavaş söndü. Birkaç saniyede yaydığı ışıltı tamamen yok olmuştu. Kael korkarcasına temkinli bir şekilde gözlerini açtı. Gözlerini açtığında tamamen işlevsiz renkli bir taş parçası gördüğünde tepki veremeden duraksadı.
-Ne bu şimdi? En azından tılsımları etkinleştirebiliyor olmalıyım... Daha öncesinde olmuştu.
Kael yakınındaki tezgaha yaklaştı. Hevessiz bir şekilde tılsımı tezgaha doğru uzattı ve yavaşça üzerine bıraktı. Johen, Kael'in yaşadığı üzüntüyü fark edip ona destek verdi;
-Sakin ol Kael, Sadece bir tılsım, zaten inceleyeceğim. Bu şehirde benden iyisi yok biliyorsun. Bir şeyler çıkacağına eminim. Kael tılsımı bıraktığı tezgaha sırtını döndü, bir Johen'a bir de kendi ellerine baktı;
-Hey Johen, babama rağmen neden bu kadar yeteneksizim? Hangi büyücü bu kadar başarısız olmuş?
Johen donakaldı. Kael'in söylediklerine cevap vermeye hazırlanırken derin bir iç çekti;
-Kael, babanın gölgesinde yaşamaktan ne zaman vazgeçeceksin? Adamın hayatını yaşamaya çalışmayı bırak. Senin önünde hâlâ kendi hayatın var.
Derken Kael bir anda hareketlendi. Hızlı adımlarla atölyenin kapısına doğru yöneldi. Johen arkasından seslendi;
-KAEL! BEKLE!
Kael, Johen bunları söylerken çoktan atölyenin kapısına varmıştı. Elini kapı koluna uzattı ve Johen'e doğru yan döndü;
-Uğraşma Johen, gerçekten artık... Bunu istemiyorum.
Kael kapının kolunu çekti ve kendini dışarı attı. Johen Kaelin peşinden birkaç adım atıp söylendi;
-Bu tılsımda bir şeyler olmalı. En azından Kael bile tılsım etkinleştirebilir...
Johen ciddileşti ve kaşlarını çattı. Tekrardan çalışmak üzere tezgahına yöneldi.
Kael umutsuzca Alfremitt sokaklarında yürüyordu. Yaşadığı başarısızlık hissi onu tamamen bitiriyordu. Alfremitt'te yaptığı yürüyüş, düşünceleriyle beraber onu dar karanlık bir sokağa getirmişti. Sokağın başında duran Kael, sokaktan yankılanan kız sesiyle irkildi. Kız korkuyla inliyordu. Çığlığından ve ses tonundan hoş şeyler yaşanmadığı belli oluyordu. Kael yumruğunu sıktı, sokağın karanlığına gözlerini dikti. Yüzünü buruşturdu ve aklından şöyle geçirdi;
-Tekrar bir fırsat mı... Peki bunu da mahvedersem?
Yumruklarını tüm gücüyle sıktı ve başını salladı;
-Sikerler!
Kael bir adımını geri attı, hafifçe öne doğru eğildi. Derin bir nefes aldı ve başını ileri doğrulttu. Kaşlarını çatıp sokağın ilerisine gözlerini dikti. Büyüsünü bacaklarına ve beline yönlendirdi. Yönlendirdiği büyü gücüyle alt zırhı bütün sokağı aydınlatıyordu.
-Rüzgar büyüsü, fırtına atılması.
Kael birden fırlayıverdi. Gerisinde bıraktığı yer toz duman içerisinde kalmıştı. Son hızla sesin geldiği yöne doğru ilerliyordu. Karşısında az çok belli olan, küçük bir kızı zorla zapt etmeye çalışan iki adam belirdi. Kael hızını arttırdı. Kızın solundaki adama son hızıyla çarptı. Adam savruldu, havadayken sendeleyip duvara çarptı. Kael'i gören kız çığlık atmayı bıraktı. Diğer adam kolunu çekiştiriyorken ikisi de Kael'e gözlerini dikmişti. Çarpışmanın etkisiyle birkaç adım sendeleyen Kael, dengesini yeniden sağladı. Ardından ayakta kalan adamla küçük kızın arasına geçti.
Kemerindeki kılıcına uzandı. Hızlı bir hareketle kılıcını çekti ve dik bir şekilde adama doğrulttu.
-Kızı bırak... Hemen!