Eren kapıyı açtı Ada kapının önündeydi yere oturmuş titriyordu sessizce söyleniyordu.
Ada:Bana dokunma...lütfen.
Eren,Ada'nın yanına çömeldi
Eren:Nasıl da korkmuşsun böyle.İyi misin içeri gir.
Ada:Nerede?
Eren sorgulayan gözlerle baktı.
Eren:Ne,nerede?
Ada:Yaratık bana doğru koştu neredeyse yakalayacaktı beni.Gözlerimi kapattım.Sonumun geldiğini düşündüm.
Eren:İçeri girelim hadi.
Ada kas katı kesilmişti hareket edemiyordu titriyordu.
Ada:Hayal değildi,gördüğüme eminim.
Eren daha fazla beklemedi Ada'yı kucağına aldı ve içeri girdi kapıyı kapatıp kilitledi gecenin o esrarengiz,tekinsiz ve karanlık havasını dışarıda bıraktılar.
Ada kızarmıştı içinden konuşuyordu"Çok utanıyorum beni neden taşıyor?"
Eren bunu sanki duymuşçasına konuştu.
Eren:Seni taşıyorum çünkü hareket edemeyecek kadar korkmuşsun.
Ada:İyi,şimdi de düşüncelerimi mi okuyorsun?
Eren gülümsedi.
Eren:Hayır,gözlerini okuyorum.
Ada daha da utandı yanakları hafifçe kızardı,bakışlarını yere indirdi.
Ada:Beni sürekli utandırıyorsun.
Eren,Ada'yı eski ve tozlu koltuğa oturttu.Ellerini göğsünde birleştirip konuştu.
Eren:Çok tatlısın.
Ada:Ama...ama bu kadarı fazla.
Eren,Ada'nın yanına oturdu.
Eren:Bence fazla yavaş ilerliyoruz.
Ada:Ne konuda?
Eren:Bana hislerinden açıkça bahsetmedin.
Ada,Eren'in elini yavaşça tuttu.
Ada:Farkındayım ama bu aksini düşündüğüm ya da hissettiğim anlıma gelmiyor biliyorsun.Bu arada ben senden özür dilemek istiyorum.
Eren şaşkınlıkla baktı.
Eren:Neden?
Ada:Ben...kulübenin dışındayken senden şüphe ettim.Bir anlığına acaba dedim beni kasıtlı olarak mı dışarıda bıraktı,belki de...yem olarak dışarıda bıraktın sandım.
Eren şaşkınlığını gizleyemedi.Ada'nın sesi titriyordu.
Ada:Sadece sandım hemen toparladım çok korkmuştum bu orman da köşk gibi hiç tekin değil.Lanetli...buradan kurtulmak hiç kolay olmayacak.
Eren bir an düşündü.Kendini kötü hissetmişti.
Eren:Seni anlıyorum ama bir daha benden şüphe etmeni istemiyorum.Beni de anla olur mu...kırılabilirim.
Ada Eren'e sıkıca sarıldı.Sesi yorgun ve endişeliydi.
Ada:Hayır böyle düşünme olur mu seni çok önemsiyorum.
Eren Ada'nın kendi etrafına sarılmış kollarını yavaşça gevşetti.Ada'nın gözlerinin içine bakarak konuştu.
Eren:Sadece...önemsemek mi?
Ada tüm cesaretini topladı.
Ada:Hayır,seni seviyorum.
Eren'in kalbi göğsünü dövmeye başladı heyecanı yüzünden okunuyordu.Hemen eliyle gözlüğünü düzeltti.Utanınca böyle yapardı.
Eren:Seni seviyorum.
Eren Ada'ya sarıldı dakikalarca öyle kaldılar.Güvende hissediyorlardı.
Eren yavaşça ayrıldı Ada'nın kolları Eren'in boyundaydı hiç olmadıkları kadar yakındılar.
Eren içinden"Öpersem...geri çekilir mi,beni yanlış anlar mı?"
Ada içinden"Dudaklarıma baktı...Dur,ben de baktım geri çekilirsem anı bozar mıyım?"
İkisi birbirine yavaşça yaklaşmaya başladı.Belki de artık geri dönüşü yoktu.