Okula girdiğimde başım dönüyordu, yüzümü yıkayıp sınıfa çıktım. Sanki kulaklarım uğulduyordu... Çocuklara etkinlik verip oturunca telefonda mesajını gördüm.
-Engellemedin mi ?
Olanları hâlâ idrak edemiyordum üstüne böyle bir şey yazmıştı. Bir özür bile dilememesine şaşırıyordum. Üzülmüyordum üstümdeki his tamamen şaşkınlıktı, üzüleceğim çok başka şeyler vardı. Göğsünde uyuyup dünyayı unuttuğum insan bu muydu gerçekten ? En doğru olan cevap vermemekti bunu biliyordum ama kendimi tutamadım tabi. Sen engellersin yazdım. Çok soğuk kanlı cevaplar veriyordu. Hiç hatalı görmüyordu kendini, gördüklerimin hiç önemli olmadığını iddia ediyordu. Neler gördüğümü biliyordum...
Geçmişinin çok düzgün olmadığını ama benden sonra her şeyin değiştiğini anlatıp duruyordu. Öğlen olsun eve gidip yıkanıp yatmak istiyordum, öğleden sonrası için izin almıştım. Okuldan çıkmama az kalmıştı dakikaları sayıyordum tekrar yazdı:
-Öğle aranı bekleyeyim mi ?
-Sebep ?
-Neyse gitmem en doğrusu olacak. Kalıp kapında yatmak isterdim ama şuan gitmem gerekiyor.
Benim ne düşündüğüm, ne hissettiğim hakkında fikri bile yoktu. Davranışlarından anlayacak kadar tanıyordum onu. Benim ne kadar üzüldüğümü düşünmüyordu, gördüklerimin anlamsız olduğunu söylüyordu. Ne gördüğümü bilmediği için de detaylı açıklama yapmıyordu zaten.
Bir hafta boyunca böyle geçti ondan artık uzak durmam gerekiyordu. En başta artık iletişim kurmamalıydım bunu biliyordum ama yapamıyordum. Hastane işleri için Mersin'e gitmişti, başka şehirde olduğunda daha da merak ediyor uzak duramıyordum. Her gece uyurken tamam artık bitti engelle diyerek kendimi telkin ediyor ama yapamıyordum. Araba arıza yapmış eli yanmıştı. Nasıl olduğunu sormak için aradım:
-İyi misin ?
-İdare ediyorum, için soğudu mu ?
-Hayır, soğumayacak.
O gece karar verip her yerden engelleyip uyudum. Uyuyabildim çünkü kararsızlık daha zordu. Ağlaya ağlaya uyudum...
Sabah okula gittiğimde içim buruktu onu özlüyordum ama bir yanım da hafiflemişti. Bu şekilde uzatmanın bir anlamı yoktu her geçen gün zorlaşıyordu. Okuldan eve dönerken bildirim sesini duydum Ada yazıyordu. Her yerden engellemiştim ama unuttuğum bir yer bulup yine yazmıştı. Ekranda adını görünce yine kalp atışım hızlandı, cevap vermemek için kendime söz vererek mesajı açtım.
-Her yerden engelliyorsun, beni sensiz bırakarak bu hayattaki nefesimi kesiyorsun. Bu şekilde her yerden engelleyerek gerçekten kalbimi kırıyorsun. Git, seni istemiyorum desen seni çok sevmeme rağmen rahatsız etmem.
Sadece istemiyorum desem her şey bitecekti demek ki, günlerdir onca şey söylemiştim ama bunu söyleyememiştim. Ada'dan vazgeçmek zorunda olduğumu biliyordum ama her şeye rağmen onu çok seviyordum. Mesaja cevap vermedim ama mesajı açtığımı görmüştü. Ben sıkıştıkça yazmaya devam ediyordu.
-Sana rağmen seni sevmekten vazgeçmeyeceğim. Bir kadına bu kadar bağlanıp sevmedim. Sevince de her şeyden vazgeçtim. Seninle bir düzen kurdum, geleceğimi seninle planladım.
Yazdıklarını okudukça ağlıyordum, yaptıkları ortadaydı tekrar ne olabilirdi ? Tekrarı olmazdı birbirimizi sevsek te bu ilişkinin içinde olamazdık. Ağlaya ağlaya eve çıktım, içeri girince bir mesaj daha geldi.
-Ama bu durum sana acı verecekse, beni görmek sesimi duymak seni huzursuz edecekse gerçekten söylemen yeterli. Bu şekilde davranman zoruma gidiyor. Engellemek yerine istemiyorum demen yeterli söz veriyorum rahatsız etmeyeceğim.
Benim zoruma gidenlerin yanında engellenmem gururuna dokunmuştu şaka gibi... Sinirlenip telefonu yatağa fırlattım. Gelirken yağmur çiseliyordu ıslanmıştım. Rahatlamak için soyunup duşa girdim. Çıktığımda ekranda bir mesaj daha vardı.
-Benim hakkım her zaman sana helal olsun. Sen ne kadar helal etmesen de seninle geçirdiğim her dakika her saniye benim için önemli ve değerli. Seni seviyorum bu hep böyle olacak seninle ayrı olduğumu da hiç düşünmeyeceğim. Ama seni seviyorum diye de sana daha fazla eziyet etmeyeceğim. Her şey için özür dilerim seni kaybettim ama dilerim bu kayıp senin için kazanç olur hoşça kal. Kendine iyi bak Allah'a emanet ol.
Vazgeçmişti işte, bu kadardı... Gözlerim doldu tekrardan ağlamaya başladım. Susmam gerekiyordu, bir karar vermiştim ondan uzak durmam gerekiyordu. Onu çok seviyordum çok özlüyordum. Yanımda olsaydı hiç bir şey söylemeden sarılırdım kendimi tanıyordum ama yapmam gerekeni de biliyordum. Kendimi nasıl avutacağım diye ağlamaya başladım. Ağlaya ağlaya uyuya kaldım.