Kapı eşiğinde duran annesinin o titreyen dudakları ve babasının yüzündeki o kaygılı, öfkeli ifade, evin içindeki zaten gergin olan bütün telleri tek bir hamlede kopardı.
Elya kelimenin tam anlamıyla donakalmıştı. Boğazına düğümlenen kelimeler, annesinin “Neler oluyor burada, duyduklarımız doğru mu ?” sorusu altında ezildi. Kapıdan gelen sesleri duyup oraya koşan Berk, Can ve Damla da kapının önündeki bu manzarayla oldukları yerde kaldılar. Sessizliği bozan ilk kişi, öfkesini zor zapt eden babası oldu. İçeri doğru bir adım atıp gözlerini doğrudan Berk’in üzerine dikti:
"Siz ne çeviriyorsunuz arkamızdan? Elya, kızım, sen kimin eline düştün?"
Evdeki o gizli cehennem, artık dört duvar arasından taşmış, en sevdiklerinin ortasına düşmüştü. Elya, annesinin gözlerindeki o korkuyu ve hayal kırıklığını gördüğü an daha fazla dayanamadı; annesinin dizlerinin bağı çözülür gibi oldu. Babası hemen yanına atılıp onu belinden tuttu ve o ağır gerçeği, daha fazla saklayamayacaklarını bilerek sakin ama kararlı bir sesle ailenin karşısına dikildi:
"İçeri geçin... Her şeyi anlatacağım."
Salona geçildiğinde, o sıcak yuva havasından eser kalmamıştı. Can, mutfaktan getirdiği bir bardak suyu Elya’nın annesinin ellerine tutuştururken, Damla da onun yanına çömelmiş, kadının titreyen ellerini tutuyordu. Elya, odanın ortasında ayakta durdu; annesine iyi misin diye sorsa da annesinin tavrı netti her şeyi öğrenmek istiyordu Elya daha fazla dayanamayıp Ateş’in , o hastalıklı geçmişi, depodaki o geceyi ve boyunlarına geçirilen o sözleşme prangasını tek tek, hiçbir ayrıntıyı saklamadan anlattı. Elyanın ailesi Ateşi zaten tanıyordu ve psikolojik problemleri olduğunu biliyordu ama bu kadar ileri gideceğini ikisi de tahmin edememişti.
Annesi, hikayenin ortasında hıçkırıklarını tutamayarak ellerini yüzüne kapattı. Babası ise dinledikçe yumruklarını öyle bir sıkıyordu ki, parmak eklemleri kireç gibi beyazlamıştı:
"Polise gitmiyoruz dedin ha Berk? O pislik elini kolunu sallaya sallaya gezecek ve benim kızım o adamın kuklası olacak öyle mi?"
Berk’in gözlerinde o an sinsi bir ateş parladı. Onun öfkesini anlıyordu ama asıl cevabı vermenin vakti gelmişti:
"Polis bu işi çözmez... Çünkü adam her şeyi yasal kılıfa uydurmuş. Ama bu böyle kalmayacak. O sözleşmeyi dağıtmanın, o adamın o gülüşünü başına yıkmanın bir yolu var. Ve ben o yolu bulana kadar durmayacağım."
O an salonda sessiz ama korkunç bir mutabakat sağlandı. Artık bu savaş sadece Elya ve Berk’in savaşı değildi; arkalarında dağ gibi duran aileleri ve dostlarıyla birlikte, o iki kötü adamın kalesini içeriden çökertecekleri o uzun yolculuğun fitili resmen ateşlenmişti.