“Kendi hayatımı unutmuş gibi hissediyorum,” dedi.
“Kendime ait ne var, bulamıyorum.
Hiçbir yere ait değilmişim gibi… Bitmeyen o his ve sonunda Atlantis’te mühürlenmişim. Sol ayak bileğimde bir acı hissetmiştim.
Beni dibe çeken, tutunduğum tek kişiydi.
‘Hatırla,’ dedi. ‘Tüm mavi gözler bildiğini hatırla.’
Bulamıyorum işte… Ruhumun ihtiyaç duyduğu huzuru bir okyanusun dibinde mi bulacağım?
Mücadele etmek yormuyor, ne için mücadele ettiğimi bilmemek yoruyor.
Yastığımın altında ametist var. Hatırlamama yardımcı olur diye… Ama o zaman da her şeyi bilmemem için beni uyandırıyorlar. Bilmeden durarak neyi başaracağım ki?
Radikal kararlar almamaya çalışırsam hayatımın bir an olsun düzeleceğini ummuştum. Kendimi yok sayarak…
En çok bunu yapmamalıyım, biliyorum. Kendime zaman vermeliyim.
Yeni ay beni mutlaka istediğim yola çıkaracak ama Pegasus’un kanadının ucu kırık.”