Bazı geceler insan, hatırlamadığı şeylerin de ağırlığını taşıyabilirdi.
O sabah uyandığımda göğsümdeki ikinci ritim alışılmadık derecede sakindi. Ne hızlanıyor ne de benim kalp atışlarıma uyum sağlıyordu. Sanki içimdeki şey, bir süredir beklediği bir anın yaklaşmasını dinliyordu.
Yatağın kenarına oturdum.
Neris'in sesini duymak için gözlerimi kapattım.
“Neris?”
“Buradayım.”
“Dün gece söylediğin şeyi düşünüyordum.”
“Hangi şeyi?”
“Doğduğum günün bir başkasının son günü olduğunu.”
Neris cevap vermedi.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Hatırlıyorum.”
“Ne hatırlıyorsun?”
“Bir kapı. Yağmur sesi. Bir kadın.”
“Fotoğraftaki kadın mı?”
“Sanırım.”
“Onu gördün mü?”
“Yüzünü değil.”
“Peki ne gördün?”
Neris'in sesi biraz daha yakından geldi.
“Ölmeden önce elimi tuttuğunu.”
Bir an nefesim kesildi.
“Senin elini mi?”
“Evet.”
“Ne zaman?”
“Bilmiyorum. O anı hatırladığımda çok küçüktüm. Ama aynı zamanda kendimi olduğumdan daha büyük hissediyordum.”
“Bu nasıl mümkün olabilir?”
“Bilmiyorum, Veyra.”
Bir süre sessiz kaldım.
“Bana ne söyledi?”
Neris'in cevabı gecikti.
“Beni unutma demedi.”
“Ne dedi?”
“Beni hatırlamak zorunda değilsin, dedi.”
Göğsümdeki ikinci kalp bir kez attı.
“Peki sen ne yaptın?”
Neris'in sesi titredi.
“Onu unuttum.”
Othrys'i bulduğumda eski kayıt odasındaydı.
Pencerenin önünde duruyor, dışarıdaki ağaçların rüzgârla hareket edişini izliyordu. Masasının üzerinde birkaç belge ve yarısı içilmiş bir bardak su vardı.
“Bana o geceyi anlatmanı istiyorum,” dedim.
Arkasını döndü.
“Hangi gece?”
“Fotoğraftaki kadının kaybolduğu gece.”
Othrys'in yüzündeki ifade değişti.
“Bunu nereden çıkardın?”
“Neris hatırlıyor.”
“Ne hatırlıyor?”
“Bir kadının elini tuttuğunu. Ona bir şey söylediğini.”
Othrys ağır bir nefes aldı.
“Demek o da hatırlamaya başladı.”
“Bana artık böyle söyleme. Ne olduğunu bilmek istiyorum.”
Othrys masaya oturdu.
“Yıllar önce Moraeth'in çalıştığı araştırma merkezinde bir kadın vardı. Onunla ilgili kayıtların çoğu sonradan silindi.”
“Kimdi?”
“Bilmiyorum.”
“Onu tanıyor muydun?”
“Bir kez gördüm.”
“Nasıl biriydi?”
Othrys bir süre düşündü.
“Yorgundu.”
“Bu kadar mı?”
“İnsan bazen birini tanımak için uzun yıllara ihtiyaç duymaz. O kadının gözlerinde, çok uzun zamandır taşıdığı bir kayıp vardı.”
“Ne kaybetmişti?”
Othrys gözlerini benden kaçırdı.
“Bunu hiçbir zaman öğrenemedim.”
“Peki Moraeth onu neden araştırıyordu?”
“Başlangıçta kadının hatırladıklarını anlamaya çalışıyordu. Sonra onunla ilgili her şeyi kaydetmeye başladı.”
“Ne hatırlıyordu?”
“Yaşamadığı bir çocukluğun ayrıntılarını. Hiç tanımadığı insanların isimlerini. Bazen de henüz gerçekleşmemiş olayları.”
“Geleceği mi görüyordu?”
“Hayır. En azından Moraeth böyle düşünmüyordu. Ona göre kadın, kendisine ait olmayan bir geçmişi hatırlıyordu.”
Bir süre sustum.
“Peki o gece ne oldu?”
Othrys pencereye baktı.
“Moraeth onu kurtarmaya çalışmadı.”
“Ne?”
“Kadının bedenini değil, hatırasını korumaya çalıştı.”
“Aralarında ne fark var?”
Othrys başını bana çevirdi.
“Bir insanın hayatını kurtarmak için onun yanında kalırsın. Bir hatırayı korumak içinse onu olduğu yerde dondurursun.”
Bu cümleyi düşündüm.
“Yani annem onun ölmesine izin mi verdi?”
Othrys cevap vermedi.
Ama ilk kez sessizliğinin ardında bir itiraf olduğunu hissettim.
Sevran'ı arşivin alt katında buldum.
Eski dosyaları yeniden düzenliyordu. Beni görünce elindeki kâğıtları bıraktı.
“Othrys'le konuştun mu?”
“Evet.”
“Ne anlattı?”
“Kadının kaybolduğu geceyi.”
Sevran başını eğdi.
“Bunu konuşmak istemiyorum.”
“Ben de istemiyorum. Ama artık başka seçeneğim yok.”
Yanındaki sandalyeye oturdum.
“Sen de oradaydın, değil mi?”
Sevran cevap vermedi.
“Bana bak.”
Gözlerini kaldırdı.
“Evet.”
İçimde bir şey gerildi.
“Ne zaman?”
“Çok gençtim.”
“Moraeth seni oraya götürdü mü?”
“Evet.”
“Neden?”
“Bana bir kapının önünde beklememi söyledi.”
“İçeride kim vardı?”
“Kadın.”
“Başka?”
Sevran gözlerini kapattı.
“Bir çocuk.”
“Neris mi?”
“Bilmiyorum.”
“Bilmiyor olamazsın.”
“Veyra, o gece gördüklerimin hepsini hatırlamıyorum.”
“Ne hatırlıyorsun?”
Sevran ellerini birbirine kenetledi.
“Yağmur yağıyordu. Binanın elektrik sistemi sürekli kesiliyordu. Koridorun sonunda bir lamba yanıp sönüyordu. Moraeth, kadının bulunduğu odadan çıkıp yanıma geldi. Bana kapıyı kimsenin açmamasını söyledi.”
“Sonra?”
“İçeriden konuşmalar duydum.”
“Ne konuşuyorlardı?”
“Kadın, Moraeth'e bir şey yapmamasını söylüyordu. Moraeth ise onu korumaya çalıştığını söylüyordu.”
“Peki çocuk?”
Sevran bir an durdu.
“Çocuk ağlıyordu.”
“Ne diyordu?”
“Bir isim.”
“Hangisi?”
Sevran'ın yüzü gerildi.
“Neris.”
Göğsümdeki ikinci kalp sertçe attı.
“İçeride Neris mi vardı?”
“Bilmiyorum. O zamanlar bu ismin ne anlama geldiğini bilmiyordum.”
“Sonra ne oldu?”
Sevran'ın sesi alçaldı.
“Birdenbire sessizlik oldu.”
“Ne kadar sürdü?”
“Bilmiyorum. Belki birkaç saniye, belki birkaç dakika.”
“Peki sonra?”
“Kapı açıldı. Moraeth dışarı çıktı. Ellerinde kan yoktu ama yüzünde bir şeylerin bittiğini anlayan birinin ifadesi vardı.”
“Kadın?”
“Onu görmedim.”
“Çocuk?”
Sevran başını iki yana salladı.
“Onu da görmedim.”
“Öyleyse ne oldu?”
Sevran bana baktı.
“Moraeth bana yalnızca şunu söyledi: Artık onu hatırlayan kimse kalmayacak.”
O gece araştırma merkezine yeniden gittim.
Sevran benimle gelmek istedi ama reddettim. Bu kez oraya yalnız gitmem gerekiyordu.
Binanın koridorları gündüz olduğundan daha karanlıktı. Duvarların arasına yerleşmiş nem kokusu, eski ilaçların ağır kokusuyla birleşiyordu. Ayak seslerim boş odalarda yankılanıyordu.
Hatırlama Birimi'nin kapısını açtım.
Çocuk yatakları hâlâ yerindeydi. Masanın üzerindeki dosyalar, bıraktığım gibi duruyordu.
Bir süre odanın ortasında bekledim.
“Neris?”
“Buradayım.”
“Bana o geceyi gösterebilir misin?”
“Deneyeceğim.”
Gözlerimi kapattım.
Önce yağmurun sesini duydum.
Sonra uzaktan gelen bir saat sesi.
Bir kapı.
Ve bir kadın.
Oda küçüktü.
Pencereden yağmurun cama vuruşunu görebiliyordum. Duvarın dibinde eski bir sandalye vardı. Sandalyede oturan kadın, iki elini dizlerinin üzerine koymuştu.
Yüzünü göremiyordum.
Ama bileğinde bir işaret vardı.
Benim boynumdaki sembolün ilk hâli.
Kapının önünde genç Moraeth duruyordu.
“Biraz daha dayanmalısın,” dedi.
Kadın başını kaldırdı.
“Benim için artık hiçbir şey hazır olmayacak.”
“Bunu söyleme.”
“Gerçeği değiştirmiyor.”
Moraeth kadının karşısına oturdu.
“Onu koruyabilirim.”
Kadın hafifçe güldü.
“Beni mi?”
“Hayır.”
“Öyleyse kimi?”
Moraeth cevap vermedi.
Kadın bileğindeki işarete baktı.
“Benden geriye kalan şeyi korumak istiyorsun.”
“Bu kez kaybetmeyeceğim.”
“Onu geri getiremezsin.”
“Denemeden bilemem.”
“Bu bir deneme değil, Moraeth.”
Kadının sesi ilk kez sertleşti.
“Bu, başka birinin hayatını benim yokluğumla doldurmak.”
Moraeth ayağa kalktı.
“Onun hatıralarını koruyacağım.”
“Peki ya kendi hatıraları?”
“Onlar da kalacak.”
“Ya ikisi birbirine karışırsa?”
Moraeth cevap vermedi.
Kadın yavaşça ayağa kalktı. Kapıya doğru birkaç adım attı.
“Beni dinle. Bir insanın yokluğunu başka bir insanın hayatına yerleştiremezsin.”
“Başka bir yol yok.”
“Her zaman başka bir yol vardır.”
Moraeth'in gözleri doldu.
“Ben onu kaybettim.”
Kadın başını eğdi.
“Hayır. Sen onu kaybettiğini kabul etmedin.”
Birden görüntü değişti.
Odanın diğer tarafında küçük bir çocuk vardı. Yere oturmuş, iki eliyle tahta bir oyuncağı tutuyordu.
Yüzünü göremiyordum.
Kadın çocuğa yaklaştı.
Dizlerinin üzerine çöktü.
“Bana bak.”
Çocuk başını kaldırdı.
“Beni unutma demeyeceğim.”
Kadın çocuğun saçlarını okşadı.
“Beni hatırlamak zorunda değilsin.”
Çocuk bir şey söyledi ama sesini duyamadım.
Kadın gülümsedi.
“Senin hatırladığın şeylerin hepsi sana ait olmak zorunda değil. Ama sen yine de kendin olabilirsin.”
Sonra çocuğun elini tuttu.
“Bunu kimsenin senden almasına izin verme.”
Görüntü karardı.
Gözlerimi açtığımda dizlerimin üzerinde duruyordum.
Nefes almakta zorlanıyordum.
“Neris?”
“Buradayım.”
“Az önce ne gördüm?”
“Hatırladığım bir şey.”
“Kadın sana mı konuşuyordu?”
“Evet.”
“Sen o çocuk muydun?”
Neris cevap vermedi.
“Bana söyle.”
“Bilmiyorum.”
“Bunu gerçekten bilmiyor musun?”
“Hatırladığım şeylerde kendimi görebiliyorum. Ama bazen o çocuğun gözlerinden bakıyorum. Bazen de onun karşısında duruyorum.”
Bir an sustu.
“Artık hangisinin ben olduğundan emin değilim.”
Başımı duvara yasladım.
“Kadın sana ne demişti?”
“Hatırlamak zorunda değilsin.”
“Peki sen onu hatırlamak istiyor musun?”
Neris'in sesi titredi.
“Bilmiyorum.”
“Onu seviyor muydun?”
Bu kez uzun süre cevap vermedi.
“Bana bir zamanlar kendimi ait hissettiren tek kişi oydu.”
Göğsümdeki ikinci kalp yavaşça attı.
“Peki ben?”
Neris'in sesi yumuşadı.
“Sen de öyleydin.”
“İkimiz de mi?”
“Evet.”
Bir süre karanlıkta oturdum.
“Bana bir şey söyle Neris.”
“Ne?”
“Senin adın gerçekten Neris mi?”
İçimdeki ses sustu.
O kadar uzun süre sessiz kaldı ki artık cevap vermeyeceğini düşündüm.
Sonunda konuştu.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Çünkü o kadın bana hiç Neris demedi.”
Ertesi gün Moraeth'in kayıtlarını yeniden açtım.
Bu kez yalnızca kadının kaybolduğu güne ait belgeleri arıyordum.
Sonunda eski bir zarf buldum. Üzerinde tarih vardı. Kadının kaybolduğu gün.
Zarfın içinden tek sayfalık bir not çıktı.
Moraeth'in el yazısıyla yazılmıştı.
Onu korumak için elimden geleni yaptım.
Bir alt satır:
Bedenini kaybettim. Hatırasını kaybetmeyeceğim.
Sayfanın devamında başka bir cümle vardı.
Bir çocuk, onun yokluğunu taşıyabilecek kadar güçlü olmalı.
Elim titremeye başladı.
Son satır ise diğerlerinden farklıydı.
Bu kez ona kendi adını vermeyeceğim.
Notu tekrar okudum.
Bu kez daha yavaş.
Bu kez ona kendi adını vermeyeceğim.
Neris'in sözleri zihnimde yankılandı.
O kadın bana hiç Neris demedi.
Zarfın dibinde küçük bir kâğıt daha vardı.
Üzerinde yalnızca üç kelime yazıyordu:
İsim sonradan verildi.
Kâğıdı masaya bıraktım.
O sırada kapının önünde bir gölge belirdi.
Sevran'dı.
“Buldun mu?”
Kâğıdı ona uzattım.
Sevran okuduğunda yüzündeki ifade değişti.
“Bu ne demek?”
“Bilmiyorum.”
“Veyra…”
“Belki de Neris'in adı ona ait değil.”
Sevran bir süre sustu.
“Belki de.”
“Peki bana verilen isim?”
Sevran cevap vermedi.
Ama bu kez başka bir şey dikkatimi çekmişti.
Moraeth'in notunda kendi adım geçmiyordu.
Yalnızca bir çocuk.
Bir beden.
Bir hatıra.
Sanki benim doğumumdan çok önce, kim olacağımın önemi yokmuş gibi bir hazırlık yapılmıştı.
Akşam eve döndüğümde ikinci yatağın başında durdum.
Çocukluğumdan beri orada olduğunu bildiğim yatağa baktım.
Bir zamanlar Neris'in uyuduğu yer.
Bir zamanlar kendimi yalnız hissetmediğim tek oda.
Yatağın üzerine oturdum.
“Neris?”
“Buradayım.”
“Senin adını kim verdi?”
“Bilmiyorum.”
“Peki Veyra adını kim verdi?”
Bu kez cevap vermedi.
“Bunu da mı bilmiyorsun?”
“Bilmiyorum.”
“İkimiz de aynı şeyi mi yaşıyoruz?”
Neris'in sesi çok hafifti.
“Belki de isimlerimiz, bizi birbirimizden ayırmak için verilmişti.”
Başımı kaldırdım.
“Kim tarafından?”
“Bilmiyorum.”
“Peki neden?”
“Bizi birbirimize karıştırmamak için.”
Bir süre düşündüm.
“Ya aslında birbirimizden hiç ayrılmadıysak?”
Neris sustu.
Sonra içimdeki ikinci kalp bir kez attı.
Ve Neris, hayatım boyunca duyduğum en korkutucu cümleyi söyledi:
“Veyra… Belki de ben senin hatırladığın kişiyim.”
Gözlerimi kapattım.
“Ne demek bu?”
“Belki de sen beni hatırladığın için ben varım.”
Odanın içindeki hava ağırlaştı.
“Öyleyse sen kimsin?”
Neris'in sesi uzaklaştı.
“Bilmiyorum.”
Bir süre sonra başka bir ses yükseldi.
Daha eski, daha derin.
“Ben biliyorum.”
Yatağın diğer tarafında bir ağırlık hissettim.
Başımı çevirdim.
Kimse yoktu.
Ama yastık, birinin başını koyduğu yerde yavaşça çökmüştü.
Ses yeniden konuştu:
“Onun adını sen verdin.”
Nefesim kesildi.
“Ben mi?”
“Evet.”
“Ne zaman?”
Cevap karanlığın içinden geldi.
“Onu ilk kez kaybettiğinde.”
Bir an hiçbir şey duymadım.
Sonra içimdeki bütün ritimler birbirine karıştı.
Ve o gece ilk kez, Neris'in gerçekten var olup olmadığını değil, benim onu neden hatırlamak zorunda olduğumu sorguladım.