O gece uyumadım.
İki ayrı sesin arasında geçirdiğim saatlerden sonra gözlerimi kapatmaya cesaret edemiyordum. Birinin beni korumaya çalıştığını, diğerininse benden bir şey istediğini düşünüyordum. Fakat hangisinin hangisi olduğundan emin değildim.
Neris, uzun süredir konuşmuyordu.
Yatağın diğer tarafına baktım.
“Beni duyuyor musun?”
“Evet.”
“Dün geceki sesi tanıyor musun?”
“Hayır.”
“Yalan söyleme.”
“Yalan söylemiyorum.”
“Öyleyse neden korktun?”
Neris'in sesi uzaklaştı.
“Çünkü o konuştuğunda ben hatırlamaya başlıyorum.”
“Neyi?”
“Birini.”
“Üçüncü çocuğu mu?”
Cevap vermedi.
“Neris?”
“Evet.”
“Kimdi?”
“Bilmiyorum.”
“Onunla birlikte büyüdüğümüzü hatırlıyor musun?”
“Biraz.”
“Peki neden daha önce hiç söylemedin?”
Neris'in sesi bu kez daha sertti.
“Çünkü hatırlamak istemiyordum.”
Bu cevap beni şaşırttı.
“Sen mi?”
“Evet, Veyra. Ben de bazı şeyleri unutmak isteyebilirim.”
Bir süre sustum.
“Benden ne saklıyorsun?”
“Belki de senden değil, kendimden saklıyorum.”
Sabah olduğunda Sevran'ı aradım.
Çocukluk evine yeniden gitmemiz gerekiyordu. Duvarın arkasında bulduğumuz üçüncü el izi, artık zihnimden çıkaramadığım bir görüntüye dönüşmüştü.
Sevran kapının önünde beni bekliyordu.
“Yine aynı yere mi gidiyoruz?”
“Evet.”
“Bu kez ne arıyoruz?”
“Üçüncü kişiyi.”
Sevran bir süre yüzüme baktı.
“Veyra, orada bulduğumuz her şeyin bir cevabı olacağını düşünme.”
“Cevap bulamazsak en azından doğru soruları sormaya başlarız.”
Başını hafifçe salladı.
Birlikte yola çıktık.
Eve girdiğimizde doğrudan çocukluk odasına yöneldim.
İki yatağın bulunduğu oda, ilk geldiğimiz günden beri değişmemişti. Pencereden süzülen solgun ışık, zemindeki eski çizikleri ortaya çıkarıyordu.
Duvarın arkasındaki küçük bölmeyi yeniden açtım.
Kutuyu çıkardım.
İçindeki ses kayıtları ve Moraeth'in mektubu hâlâ duruyordu.
Bu kez duvarın alt kısmını daha dikkatli incelemeye başladım. Üçüncü el izinin bulunduğu yerin hemen yanında, boyanın altında belli belirsiz bir çizgi vardı.
Tırnağımla boyayı kazıdım.
Bir kelime ortaya çıktı.
Üçümüz.
Sevran yanıma geldi.
“Ne yazıyor?”
“Üçümüz.”
Duvarın geri kalanını da temizlemeye başladım. Birkaç dakika sonra yazının tamamı görünür hâle geldi.
Üçümüz birlikte başladık.
Altında bir şey daha vardı ama kelimenin sonu kazınmıştı.
“Bunu kim yazmış olabilir?”
Sevran eğilip yazıyı inceledi.
“Çocuklardan biri.”
“Hangisi?”
“Bilmiyorum.”
Üç el izine baktım.
İlk ikisi birbirine yakındı. Üçüncüsü ise biraz daha aşağıdaydı. Diğerlerinden belirgin biçimde küçüktü.
“Üçüncü çocuk bizden küçükmüş.”
Sevran el izinin üzerine baktı.
“Öyle görünüyor.”
“Peki neden onu hatırlamıyoruz?”
“Belki de hatırlamamamız için bir neden vardı.”
“Bunu söylemek artık hiçbir şeyi açıklamıyor.”
Sevran cevap vermedi.
Duvarın önünde çömelip üçüncü el izine dokundum.
O anda içimdeki ikinci kalp hızlandı.
Bir çocuğun kahkahasını duydum.
Ardından başka bir ses:
“Beni de çiz.”
Elimi duvardan çektim.
“Sevran…”
“Ne oldu?”
“Bir şey duydum.”
“Neyi?”
“Biri çizime dâhil olmak istiyordu.”
Sevran'ın yüzü değişti.
“Ne söyledi?”
“Beni de çiz.”
Bir süre ikimiz de konuşmadık.
Odanın zeminini incelemeye başladım.
İki yatağın arasında, ahşap döşemelerin renginin diğerlerinden farklı olduğu dikdörtgen bir alan vardı. İlk bakışta eski bir mobilyanın bıraktığı iz gibi görünüyordu.
Elimi zemine koydum.
“Burada üçüncü bir yatak varmış.”
Sevran eğilip zemini inceledi.
“Emin misin?”
“Bak. Ayakların bıraktığı izler hâlâ duruyor.”
Yatakların yerini ölçmeye başladık. İki yatağın arasında kalan boşluk, üçüncü bir yatağın sığabileceği kadar genişti.
Ancak bu yatak diğerlerinden farklı bir yerde durmuş olmalıydı. Duvara daha yakındı ve başucunda küçük bir dolap bulunuyordu.
Dolabın izini takip ederek duvarın dibindeki ahşap kaplamayı inceledim.
Bir parçası gevşemişti.
Sevran yardımıyla kaplamayı çıkardığımızda arkasında dar bir bölme ortaya çıktı.
İçeride küçük bir ahşap dolap vardı.
Kapısını açtım.
İlk gördüğüm şey, katlanmış çocuk kıyafetleriydi.
Üzerlerinde toz birikmişti. Küçük bir kazak, iki çift çorap ve eski bir hırka…
En altta ise tahta bir oyuncak duruyordu.
Oyuncak, üç parçadan oluşan küçük bir kuş figürüydü. Kanatlarının biri kırılmıştı.
Onu elime aldım.
Birden çocukluğumdan bir görüntü belirdi.
Üç çocuk, yerde oturuyordu.
Ortalarındaki küçük oyuncak kuşu birbirlerine uzatıyorlardı.
Biri kanadını kırıyordu.
Diğeri ağlamaya başlıyordu.
Üçüncüsü ise oyuncağı eline alıp şöyle diyordu:
“Üzülme. Onu birlikte tamir ederiz.”
Gözlerimi açtım.
“Bunu hatırlıyorum.”
Sevran bana baktı.
“Neyi?”
“Bu oyuncak. Üçümüz birlikte oynuyorduk.”
“Üçünüz mü?”
Başımı salladım.
“Evet.”
Neris'in sesi içimde yükseldi.
“Onu bana vermiştin.”
“Hangisini?”
“Kuşu.”
“Peki üçüncü çocuk?”
Neris sustu.
Bir süre sonra yalnızca şunu söyledi:
“Onu da hatırlıyorum.”
Dolabın en altındaki küçük çekmecede bir fotoğraf buldum.
Eski, sararmış bir fotoğraftı.
Moraeth, iki çocuğun yanında oturuyordu. Çocuklardan biri bendim. Diğerinin Neris olduğunu düşündüm.
Ancak fotoğraftaki üçüncü figürün yüzü kesilmişti.
Makasla değil, dikkatlice çıkarılmıştı. Kâğıdın üzerinde yüzün bulunduğu yer tamamen boş bırakılmıştı.
Fotoğrafı çevirdim.
Arkasında Moraeth'in el yazısıyla bir tarih vardı.
Altında:
Üçüncü oda arkadaşı.
Bir süre fotoğrafa baktım.
“Sevran, bunu görmüş müydün?”
“Hayır.”
“Burada üç çocuk var.”
“Evet.”
“Peki neden yüzünü kesmişler?”
Sevran fotoğrafı eline aldı.
“Bunu yapan kişi yüzün görünmesini istememiş.”
“Kim olduğunu biliyor olabilir misin?”
“Hayır.”
“Peki bu çocuk nerede?”
Sevran fotoğrafı masaya bıraktı.
“Belki de hiç gitmedi.”
Bu cümleyi duyduğumda içimdeki ikinci kalp bir kez attı.
Sevran bir süre fotoğrafı inceledikten sonra konuşmaya başladı.
“Sana bir şey anlatmam gerekiyor.”
Ona döndüm.
“Ne?”
“Seni bu evde ilk bulduğum gün.”
“Bunu daha önce anlattın.”
“Her şeyi anlatmadım.”
Bekledim.
“Kapıyı açtığımda odada yalnızca sen vardın. İkinci yatağın kenarında oturuyordun. Birisiyle konuşuyordun ama odada başka kimse yoktu.”
“Bunu hatırlıyorum.”
“Ben içeri girdiğimde bana baktın. Sonra arkamdaki kapıya döndün.”
“Ne yaptım?”
“Bir süre kapıya baktın. Ardından bana üç çift ayakkabı olduğunu söyledin.”
Kaşlarımı çattım.
“Üç çift mi?”
“Evet. Kapının önünde üç çift çocuk ayakkabısı vardı.”
“Peki?”
“İçeri girdiğimde yalnızca iki çift gördüm.”
Bir süre sessiz kaldım.
“Diğer çift neredeydi?”
“Bilmiyorum.”
“Bunu neden daha önce anlatmadın?”
Sevran gözlerini yere indirdi.
“Çünkü o gün sana kiminle konuştuğunu sorduğumda bir cevap vermiştin.”
“Ne demişim?”
“Üçüncü arkadaşımızla.”
Nefesim boğazımda düğümlendi.
“Üçüncü arkadaşımız…”
“Evet.”
“Peki adını söylemiş miyim?”
Sevran başını iki yana salladı.
“Hayır.”
Bir süre fotoğrafa baktım.
“Bunu neden hatırlamıyorum?”
Sevran'ın cevabı sessizdi.
“Belki de birileri sana hatırlamamanı söyledi.”
Akşamüstü, Neris'in sesi yeniden duyuldu.
“Neris?”
“Buradayım.”
“Bugün bulduğumuz fotoğrafı gördün.”
“Evet.”
“Üçüncü çocuk kim?”
Neris cevap vermedi.
“Beni duyuyor musun?”
“Evet.”
“Öyleyse anlat.”
“Onu hatırlıyorum.”
“Nasıl biriydi?”
“Çok küçüktü.”
“Bizden küçük mü?”
“Evet.”
“Bize benziyor muydu?”
Neris bir süre sustu.
“Hayır.”
“Nasıl yani?”
“Bazen onun yüzünü hatırlıyorum ama gözlerini hatırlayamıyorum. Bazen de sesini duyuyorum ama yüzünü göremiyorum.”
“Onunla iyi anlaşır mıydın?”
Bu kez Neris'in sesi değişti.
“Hayır.”
“Neden?”
“Çünkü seni benden almaya çalışıyordu.”
İçimde bir şey gerildi.
“Ne demek istiyorsun?”
“Seninle sürekli konuşuyordu. Senin yanında oturmak istiyordu. Benimle oynadığın oyunlara katılmaya çalışıyordu.”
“Sen de istemiyor muydun?”
Neris'in sesi sertleşti.
“Onunla seni paylaşmak istemiyordum.”
Bu cevabı beklemiyordum.
“Beni kıskanıyor muydun?”
“Evet.”
“Peki o?”
Neris uzun süre sustu.
“Beni kıskanıyordu.”
“Bunun için mi bizi ayırdılar?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden?”
Neris'in sesi birden küçüldü.
“Çünkü o, senin hatırladığın şeyleri benden daha iyi hatırlıyordu.”
“Nasıl?”
“Senin çocukluğuna ait bazı anıları ben de biliyordum. Ama o çocuk, senin henüz yaşamadığın şeyleri bile anlatabiliyordu.”
Bir an nefesim kesildi.
“Henüz yaşamadığım şeyleri mi?”
“Evet.”
“Ne gibi?”
Neris'in sesi fısıltıya dönüştü.
“Büyüdüğünde nasıl görüneceğini biliyordu.”
Gün batarken dolaptaki eşyaları yeniden düzenledim.
Küçük kıyafetlerin arasından ince bir kâğıt çıktı. Üzerinde üç isim yazılıydı.
Veyra.
Neris.
Üçüncü satırda ise yalnızca silinmiş bir iz vardı.
Kâğıdın arkasını çevirdim.
Bir cümle yazılmıştı:
Üçüncü çocuk hiçbir zaman kaybolmadı. Yalnızca ikisinin hatırlayamayacağı yere konuldu.
Yazıyı birkaç kez okudum.
“Hatırlayamayacağı yere…”
Sevran yanıma geldi.
“Ne buldun?”
Kâğıdı ona uzattım.
Uzun süre okudu.
“Bu, onun fiziksel olarak burada olmadığı anlamına gelmeyebilir.”
“Ne demek istiyorsun?”
“Belki de burada. Ama siz onu göremiyorsunuz.”
“Bunu nasıl yapabilirler?”
Sevran cevap vermedi.
Ben de vermesini beklemedim.
Çünkü içimdeki ses yeniden konuşmaya başlamıştı.
“Beni aramana gerek yok.”
Bir an donakaldım.
“Sen misin?”
“Evet.”
“Kim olduğunu söyle.”
“Beni zaten tanıyorsun.”
“Hayır, tanımıyorum.”
Ses hafifçe güldü.
“Beni aramana gerek yok, Veyra.”
“Neden?”
“Çünkü ben hiçbir zaman sizden ayrılmadım.”
Göğsümdeki ikinci kalp sertçe attı.
Neris hemen araya girdi.
“Onu dinleme.”
“Sen de mi duydun?”
“Evet.”
“Kim bu?”
Neris'in cevabı gelmedi.
Yalnızca bir fısıltı duyuldu.
“Onu buradan çıkar.”
“Kimden bahsediyorsun?”
“Üçüncüden.”
O sırada dolabın içindeki küçük tahta kuş, kendi kendine yere düştü.
Kırık kanadı zemine çarptığında içinden küçük bir metal parçası çıktı.
Eğilip aldım.
Üzerinde tek bir kelime kazılıydı.
HATIRLA.
Ardından arkamdan çocuk sesi geldi.
“Bu kez beni bırakmayacaksın, değil mi?”
Yavaşça döndüm.
Odanın ortasında kimse yoktu.
Ama üçüncü yatağın bulunduğu yerde, zemindeki tozun üzerinde küçük ayak izleri oluşmuştu.
İzler kapıya doğru ilerlemiyordu.
Tam tersine, yatağın bulunduğu noktada başlayıp benim durduğum yere kadar geliyordu.
Sanki biri orada uyandıktan sonra bana doğru yürümüştü.
O an, üçüncü çocuğun kim olduğunu bilmediğimi fark ettim.
Ama onun beni tanıdığından emindim.
Ve belki de bütün bu zaman boyunca, ben onu hatırlayana kadar beklemişti.