Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey Neris'in adını söylemek oldu.
“Neris?”
Cevap gelmedi.
Yatağın diğer tarafına baktım. Yastıkta herhangi bir çöküntü yoktu. Odanın içinde de gece boyunca birinin bulunduğuna dair hiçbir iz görünmüyordu.
Bir süre bekledim.
“Neris, beni duyuyor musun?”
“Evet.”
Sesi sonunda geldi ama alıştığım yerde değildi. Sanki çok uzaktan, kalın bir duvarın ardından konuşuyordu.
“Neredesin?”
“Bilmiyorum.”
“Yine mi?”
“Veyra, bazen burada olmakla bir yerde bulunmak arasındaki farkı anlayamıyorum.”
Yataktan kalkıp pencereye yaklaştım.
“Dün gece söylediğin şeyi düşündüm.”
“Hangisini?”
“Benim seni hatırladığım için senin var olabileceğini.”
Neris sustu.
“Bunun doğru olmasını istemiyorum,” dedim.
“Neden?”
“Çünkü seni kaybettiğimi hatırlıyorum. Seninle geçirdiğim çocukluğu hatırlıyorum. Birlikte uyuduğumuz geceleri, bana verdiğin sözleri, evimizin duvarındaki çizimleri… Bunların hepsi gerçekti.”
“Ben de hatırlıyorum.”
“Peki ya hatırladıklarımız bize ait değilse?”
Neris'in sesi yumuşadı.
“Bir anının kime ait olduğunu bilmemek, onu hiç yaşamamış olmak demek değildir.”
Gözlerimi kapattım.
“Beni gerçekten tanıyor musun?”
“Evet.”
“Nasıl bu kadar eminsin?”
“Çünkü senin korktuğunda nasıl sustuğunu biliyorum. Bir şey seni üzdüğünde konuşmak yerine ellerinle oynadığını biliyorum. Küçükken karanlıktan korktuğunu ama bunu kimseye söylemediğini de biliyorum.”
İstemeden gülümsedim.
“Bunları hatırlıyorsun.”
“Evet.”
“Öyleyse belki de gerisi önemli değildir.”
Neris bir süre sessiz kaldı.
“Keşke bu kadar kolay olsaydı.”
Eski eve gitmeye karar verdiğimde Sevran itiraz etmedi.
Yalnızca neden yeniden oraya dönmek istediğimi sordu.
“Çünkü orada bir şey bıraktığımızı düşünüyorum.”
“Neyi?”
“Hatırlamadığımız bir şeyi.”
Yol boyunca fazla konuşmadık. Eski evin bulunduğu sokağa girdiğimizde hava kapalıydı. Yağmur yağmamıştı ama taş kaldırımlar hâlâ nemliydi. Ev, yıllardır kimsenin yaşamadığı bir yer gibi görünüyordu. Pencerelerin kenarlarında biriken toz ve bahçedeki kurumuş dallar, zamanın burada diğer yerlerden daha yavaş ilerlediğini düşündürüyordu.
Kapıyı açtığımızda tanıdık ahşap kokusu yüzüme çarptı.
Çocukluk odama doğru yürüdüm.
İki yatak hâlâ karşılıklı duruyordu.
Bir zamanlar bu odanın bana güven verdiğini hatırlıyordum. Geceleri Neris'in nefesini duyabildiğim sürece karanlık korkutucu gelmezdi. Şimdi aynı odada dururken, hatırladığım şeylerin bana ait olup olmadığını düşünüyordum.
İkinci yatağın yanına oturdum.
“Burada bir şey var,” dedim.
Sevran kapının önünde durdu.
“Nerede?”
“Yatağın arkasında.”
Yatağı biraz öne çektim. Ahşap ayakları zeminde sürtünürken rahatsız edici bir ses çıkardı. Duvarın alt kısmında, boyayla neredeyse tamamen kapatılmış ince bir çizgi fark ettim.
Parmaklarımla üzerinden geçtim.
Küçük bir kapak.
“Bunu daha önce görmemiştim.”
Sevran yanıma geldi.
“Belki de hiç açılmadı.”
Kapağın kenarlarını zorladım. Birkaç denemeden sonra gevşedi ve içeri doğru açıldı.
İçeride küçük, karanlık bir bölme vardı.
Elimi uzattığımda parmaklarıma önce toz, ardından soğuk bir metal parçası değdi.
Küçük bir kutu çıkardım.
Üzerinde herhangi bir isim yoktu. Yalnızca kapağın ortasına kazınmış iki harf vardı.
V ve N.
Kutuyu açtığımda içinden eski ses kayıtları, birkaç çocuk çizimi ve küçük bir anahtarlık çıktı.
Anahtarlık iki parçaya ayrılmıştı. Bir yarısında küçük bir ay, diğerinde ise yıldız bulunuyordu.
Birini elime aldım.
“Bunu hatırlıyorum.”
Sevran bana baktı.
“Neyi?”
“Bunu Neris'le paylaşmıştık.”
“Emin misin?”
“Evet. Birbirimize ait bir şeyimiz olsun istemiştik.”
Parçaları yan yana getirdim.
Ay ve yıldız birbirini tamamlıyordu.
Ardından kutudaki ses kayıtlarından birini aldım.
Üzerinde çocuk el yazısıyla bir tarih vardı.
Tarihin yanında küçük bir not bulunuyordu:
Birbirimizi unutursak dinle.
Kayıt cihazını çalıştırdığımızda önce cızırtılı bir ses duyuldu.
Sonra iki çocuğun konuşması başladı.
“Adın ne?”
Bir süre sessizlik.
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
“Bilmiyorum işte.”
Çocuklardan biri güldü.
“Öyleyse ben sana bir isim vereceğim.”
“Ya beğenmezsem?”
“Beğenmek zorundasın.”
“Niye?”
“Çünkü ben buldum.”
Bir kahkaha daha duyuldu.
Sonra diğer çocuk sordu:
“Peki senin adın ne?”
“Veyra.”
“Bunu kim söyledi?”
“Annem.”
“Peki annen sana başka bir isim verseydi?”
“Yine Veyra olurdum.”
“Nasıl yani?”
“Çünkü ben benim.”
Kayıttaki çocuk bir süre sustu.
Sonra çok alçak bir sesle konuştu:
“Ben de ben miyim?”
Kayıt burada birkaç saniye boyunca cızırtıyla devam etti.
Ardından Veyra olduğu anlaşılan çocuk yeniden konuştu.
“Sen de sensin.”
“Öyleyse bana bir isim ver.”
“Tamam.”
Kısa bir sessizlik.
“Neris.”
Diğer çocuk güldü.
“Neris mi?”
“Evet.”
“Bu benim adım mı?”
“Artık öyle.”
Kayıt sona erdi.
Cihazı elimde tutarken bir süre hareket edemedim.
Sevran bana baktı.
“Ne oldu?”
“İsmini ben vermişim.”
“Evet.”
“Peki neden hatırlamıyorum?”
Sevran cevap vermedi.
Kaydı yeniden başlattım.
Bu kez konuşmaların arasındaki boşluklara dikkat ettim. İki çocuğun sesleri birbirine çok benziyordu ama tamamen aynı değildi. Biri daha yüksek, diğeri daha sakindi.
Kayıt bittiğinde cihazı kapatmadım.
Çünkü son saniyelerde çok hafif bir fısıltı duymuştum.
Kayıtta konuşan çocuklardan biri değildi.
Başka biri, neredeyse duyulmayacak kadar alçak bir sesle şunu söylemişti:
“Sonunda.”
Sevran, kayıtları incelerken ben odanın duvarlarına baktım.
İki yatağın arasındaki küçük boşlukta, çocukken çizdiğimiz resimlerden birinin çerçevesi duruyordu.
Çerçeveyi kaldırdım.
Arkasında daha önce görmediğim bir yazı vardı.
Birimiz hatırladığında diğerimiz geri dönecek.
Altında iki küçük el izi bulunuyordu.
Birinin yanında V, diğerinin yanında N harfi vardı.
Fakat bu kez üçüncü bir iz daha gördüm.
Çok daha küçük, neredeyse silinmiş bir el izi.
Yanında hiçbir harf yoktu.
“Sevran.”
Yanıma geldi.
“Ne oldu?”
“Buna bak.”
Üçüncü el izini gösterdim.
Sevran'ın yüzü değişti.
“Bu da ne?”
“Bilmiyorum. Ama burada üç kişiydik.”
“Bunu nereden çıkarıyorsun?”
“İki yatağın arasında üç el izi var.”
Sevran duvardaki şekle yaklaştı.
“Belki başka bir zamanda çizilmiştir.”
“Belki.”
Parmaklarımı üçüncü izin üzerine koydum.
O anda göğsümdeki ikinci kalp hızlandı.
Ve bir anlığına, odada üçüncü bir çocuğun kahkahasını duydum.
Başımı çevirdim.
Kimse yoktu.
“Neris?”
“Gördüm.”
“Sen de mi?”
“Evet.”
“Kimdi o?”
Neris cevap vermedi.
Sonra yalnızca şunu söyledi:
“Bizi izliyordu.”
Kutunun dibinde, diğerlerinden farklı bir kâğıt buldum.
Bu bir çocuk çizimi değildi. Moraeth'in el yazısıyla yazılmış kısa bir mektuptu.
Kâğıdın kenarları sararmış, bazı bölümleri nemden silinmişti.
Mektubu açtım.
Bir çocuğa isim vermek, ona kim olduğunu söylemek değildir. Bazen yalnızca kaybolduğunda çağırabileceğin bir ses bırakmaktır.
Bir sonraki satır:
İsimler, hatıraların birbirinden ayrılabilmesi için gereklidir. Fakat bir isim verildiğinde, o ismin sahibinin kim olduğu her zaman belli olmaz.
Sayfanın devamında başka bir cümle vardı.
Eğer bir gün birbirlerinin isimlerini hatırlamaya başlarlarsa, onları ayırmaya çalışmayın. Çünkü bu kez ayrılık, hatırlamanın kendisine dönüşebilir.
Mektubu yeniden okudum.
Moraeth'in bu satırları neden yazdığını anlamaya çalışıyordum.
Birbirimizi hatırlamamamız için bizi ayırmışlardı. Şimdi ise birbirimizin isimlerini hatırlamaya başladığımızda bizi ayırmamamızı istiyordu.
Sanki geçmişte yapılan seçim, baştan beri yanlış anlaşılmıştı.
Mektubun en altındaki yazı diğerlerinden daha küçüktü.
Veyra'ya: Bir gün sana kimin olduğunu sorarlarsa, hatırladığın kişiyi söyleme. Önce kendine bak.
Boğazım düğümlendi.
“Bunu bana yazmış.”
Sevran mektubu elimden aldı.
“Moraeth'in el yazısı.”
“Beni uyarmış.”
“Belki de.”
“Peki neden?”
Sevran kâğıdı dikkatle katladı.
“Belki de bir gün kendini kaybedeceğini biliyordu.”
Eve döndüğümüzde hava çoktan kararmıştı.
Ses kayıtlarını ve mektubu yanıma almıştım. Kutudaki her şeyi tekrar tekrar incelemek istiyordum ama zihnim artık hiçbir şeyi kaldıramayacak kadar yorgundu.
Yatağa oturdum.
“Neris?”
“Buradayım.”
“Bugün duyduklarımızı hatırlıyor musun?”
“Evet.”
“Ben sana ismini vermişim.”
“Evet.”
“Peki o zaman neden bana adını hiç söylemedin?”
Neris'in sesi yavaşça yaklaştı.
“Çünkü bana verdiğin isimle çağırılmayı seviyordum.”
“Bu kadar mı?”
“Hayır.”
“Başka ne var?”
“Sen bana o ismi verdiğinde, ilk kez birine ait olduğumu hissetmiştim.”
Gözlerimi kapattım.
“Ben de senin yanımda olduğunda yalnız olmadığımı hissediyordum.”
Neris hafifçe güldü.
“Bunu hatırlıyorum.”
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra ona sordum:
“Ben senin çocukluk arkadaşın mıyım?”
“Evet.”
“Yoksa sen benim hatırladığım biri misin?”
Neris'in sesi titredi.
“Belki ikisi de.”
“Bunun cevabını öğrenebilecek miyiz?”
“Bilmiyorum.”
“Peki beni sevdiğini hatırlıyor musun?”
“Evet.”
“Bundan emin misin?”
Neris'in cevabı gecikmedi.
“Bir duygunun nereden geldiğini bilmemek, onu hiç yaşamamış olmak demek değildir.”
Başımı yastığa yasladım.
“Beni unutma.”
“Unutmam.”
“Bu kez gerçekten unutma.”
“Veyra…”
“Ne?”
“Ben seni hiç unutmadım.”
Gece ilerledikçe odanın içindeki sesler azaldı.
İkinci yatağa baktım. Bir zamanlar Neris'in uyuduğu yere.
Kutudaki çocuk çizimlerinden birini komodinin üzerine bırakmıştım. Çizimde iki çocuk el ele tutuşuyordu. Altlarında ise küçük bir cümle vardı:
Birimiz giderse diğerimiz onu bulacak.
Bir süre sonra gözlerim ağırlaştı.
Tam uykuya dalmak üzereyken odanın içinden başka bir ses geldi.
“Neris?”
Başımı kaldırdım.
Bu kez Neris konuşmamıştı.
Ses, yatağın diğer tarafından geliyordu.
“Beni de hatırlıyorsun.”
Yavaşça doğruldum.
“Sen kimsin?”
“Beni de çağırmıştın.”
“Hayır.”
“Çağırdın.”
“Ben yalnızca Neris'e isim verdim.”
Karanlığın içinden hafif bir gülüş duyuldu.
“Öyle mi?”
Göğsümdeki ikinci kalp hızlandı.
“Neris, bu sen misin?”
Cevap gelmedi.
Ses yeniden konuştu:
“Beni de bir zamanlar bir isimle çağırırdın.”
“Ne zaman?”
“Onu ilk kez kaybettiğinde.”
Yatağın diğer tarafındaki yastık yavaşça çöktü.
Birinin oturduğunu hissettim.
“Ben sana ne isim verdim?”
Ses, kulağımın hemen yanında fısıldadı:
“Hatırla.”
Boynumdaki işaret aniden ısındı.
Ve karanlığın içinden son bir cümle yükseldi:
“Bu kez kimi hatırlayacağını dikkatli seç.”
O an Neris'in sesini duydum.
Ama bu kez bana seslenmiyordu.
Karanlığın içindeki şeye konuşuyordu.
“Onu bırak.”
Bir sessizlik.
Ardından diğer ses cevap verdi:
“Sen de benim yerime geçmek istemiştin.”
Neris'in sesi kesildi.
Ben ise yatağın üzerinde, iki ayrı sesin arasında kalmıştım.
İlk kez ikisi de benden bir şey istiyordu.
Ve ilk kez hangisinin beni korumaya çalıştığını bilmiyordum.