İçeriğe geç

Bölüm 5 / 5, 4.143 kelime, tahmini 21 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

Sarsılan Denge - Part I -

Ormanın sessizliği, uzaktan gelen at nalı sesleriyle bozuldu.

Elimdeki yayı biraz indirdim. Önümdeki çalılıkların arasında bir hareketlilik vardı. Yanımdaki askerlerden biri bana baktı. Başımı hafifçe eğerek ilerlemesine izin verdim.

"Bu orman eskisi kadar bereketli değil," dedi arkamdan biri.

Gözlerimi çalılıklardan ayırmadım.

"Orman aynı orman. Yalnızca siz artık eskisi kadar sabırlı değilsiniz. Yüzbaşı Torn."

Askerlerden birkaçının yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

"Belki de yaşlanıyoruz efendim."

"Yaşlanmak sorun değil. Yaşlandığını kabul edememek sorun, eski dostum."

Bu kez gülüşmeler biraz daha belirgindi.

Ben de hafifçe gülümsedim. Uzun zamandır ilk kez yolculuğun ağırlığından uzaklaşabilmiştim. Günlerdir süren yolculuk, beraberimdeki askerlerin ve danışmanların bitmek bilmeyen konuşmaları, merkeze vardığımda beni bekleyen meseleler...

Hepsi birkaç saatliğine geride kalmıştı.

Ağabeyimin ölümünden beri hiçbir şey eskisi gibi değildi.

Aurelian'ın yokluğu, yalnızca tahtın boş kalması demek değildi. Benim için çocukluğumdan beri yanımda duran, birlikte büyüdüğüm, aynı ailenin yükünü farklı omuzlarda taşıdığım bir insan artık yoktu.

Düşüncelerimden sıyrılmaya çalıştığım sırada kampın bulunduğu yönden bir asker hızla yanıma geldi.

"Efendim, efendim... General Kaelonor!!"

Arkamı döndüm.

"Ne oldu?"

"Merkezden bir ulak geldi lordum."

Kaşlarımı hafifçe çattım.

"Ne istiyor?"

"Doğrudan sizinle görüşmek istiyor. İmparatorluk mührü taşıyor. Özel ulak efendim..."

Birkaç saniye sessiz kaldım.

"Buraya mı geldi?"

"Evet, efendim. Yanında iki muhafız bulunuyor."

Yayımı yanımdaki askere uzattım.

"Getirin."

Bir süre sonra ulak, askerlerin eşliğinde açıklığa ulaştı. Üzerindeki resmî kıyafetler ve taşıdığı mühür, sıradan bir haberci olmadığını açıkça gösteriyordu. Yolculuğun yorgunluğu yüzüne işlemişti ancak duruşundaki ciddiyet bozulmamıştı.

Bana yaklaştığında başını eğdi.

"Efendim. İmparator Arven'in emriyle size ulaştırmam gereken bir haberim var."

Bakışlarımı üzerinde tuttum.

"Dinliyorum."

Ulak, taşıdığı belgeyi çıkardı.

"İmparator Arven, Doğu Ordusu'nun komutanı Tharkis'i hain ilan etmiş ve görevinden azletmiştir. Karar, imparatorluk makamınca yürürlüğe konmuştur."

Açıklıktaki konuşmalar kesildi.

Bir süre hiçbir şey söylemedim. Önce ulağın yüzüne, ardından elindeki belgeye baktım.

"Tekrar et asker, ne yapmış?!"

Ulak aynı sözleri, bu kez daha yavaş bir şekilde tekrarladı.

Çenemi sıktım.

"Tharkis mi?"

"Evet, efendim."

"Ne gerekçeyle?"

"Kararın ayrıntıları tarafıma bildirilmedi. Ben yalnızca imparatorluk emrini iletmekle görevlendirildim."

Başımı hafifçe yana çevirdim. Etrafımdaki askerlerin sessizce beni izlediğini fark ettim.

"Bu çocuk ne yapmaya çalışıyor?"

Kimse cevap vermedi.

Elimi uzatarak belgeyi aldım. Mührü inceledim, ardından kâğıdı katlayıp ulağa geri verdim.

"Merkeze vardığımızda bu konuyu konuşacağız."

Ulak başını eğdi.

"Başka bir emriniz var mı, efendim?"

Kısa bir süre düşündüm.

"Derhal yola çık mesajımı sözlü olarak doğrudan Arven'e ilet."

" Emredersiniz Lord Kaelonor."

Ulak uzaklaşırken ormanın derinliklerine doğru son kez baktım.

Av bitmişti.

"Beyler, av bitmiştir. Belli ki bazıları daha büyük

avlar peşinde. Gecikmeden oradaki şöl

ene katılalım." dedim yanımdakilere. "Kampa dönüyoruz."

Kampa döndüğümüzde av hazırlıkları çoktan sona ermişti. Askerler, verdiğim emri beklemeden çadırların çevresinde toplanmaya başlamıştı. Haberin açıklığa yayılması uzun sürmemişti. Yüzlerdeki merak ve huzursuzluk, kimsenin ne olduğunu sormasına gerek bırakmıyordu.

Atıma yöneldim. Yüzbaşı Torn birkaç adım gerimde yürüyordu.

"Kaç adamımız hazır durumda?"

"Öncü birlikler hazır efendim. Diğerlerinin toplanması için biraz zamana ihtiyacımız var."

"Ne kadar?"

"Yarım saat."

Başımı salladım.

"Yirmi dakika. Gereksiz yükleri geride bırakın. Merkeze mümkün olan en kısa sürede ulaşacağız."

Torn emrimi iletmek üzere uzaklaştı. Ben de atımın eyerini kontrol eden askere döndüm.

"Ulağı gördün mü?"

"Emriniz üzerine merkeze gönderildi, lordum."

"İyi. Mesajımın doğrudan Arven'e ulaşmasını istiyorum. Başka kimse bilmeyecek."

"Emredersiniz."

Atımın dizginlerini elime aldım. Bir süre kampı izledim. Yıllardır birlikte yol yürüdüğüm adamlar, tek bir emirle bütün düzenlerini değiştirmeye alışkındı. Ancak bu kez mesele sıradan bir yolculuk değildi.

Tharkis.

Adını zihnimde yeniden tekrarladım.

Onu uzun zamandır tanıyordum. Savaş meydanlarında nasıl karar verdiğini, tehlike karşısında nasıl davrandığını, askerlerinin hayatını kendi hayatından önde tuttuğu zamanları görmüştüm. Onunla her konuda aynı fikirde olduğum söylenemezdi. Fakat bir konuda şüphem yoktu: Tharkis, imparatorluğa ihanet edecek bir adam değildi.

Peki Arven bunu bilmiyor muydu?

Ağabeyimin ölümünden sonra Merkez'de neler yaşandığını henüz bilmiyordum. Tahtın devri, yeni imparatorun ilk kararları, saraydaki güç dengeleri... Bunların her biri kendi başına yeterince ağır meselelerdi. Yetmezmiş gibi bir de benim budala yeğenim, babasının cenazesi ardından utanmadan düğün yaptı.

Fakat Tharkis'i hain ilan etmek...

Bu, yalnızca bir komutanı görevden almak değildi. Doğu Ordusu'na, onunla birlikte savaşmış askerlere ve imparatorluğun geri kalanına verilmiş bir mesajdı.

Arven'in bunu düşünmeden yapmış olabileceğine inanmak istemiyordum.

Ama kararın arkasında ne olduğunu öğrenmeden de onu savunamazdım.

"Lordum."

Torn'un sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

"Birlikler hazır."

"Öncüler öne geçsin. Haberleşme düzenini koruyun. Hiçbir birlik ana koldan ayrılmayacak."

Torn başını eğdi.

"Emredersiniz."

Biraz sonra kampın hareketi başladı. Çadırlar toplandı, yük arabaları sıraya girdi ve askerler bölüklerine göre yerlerini aldı. Ormanın içinden çıkan yol, önümüzde uzanan geniş araziye doğru ilerliyordu.

Birliğin en önünde değil, komuta düzeninin merkezinde ilerlemeyi tercih ettim. Böylece hem öncüleri hem de geride kalan birlikleri kontrol edebilirdim.

Yol boyunca kimseyle konuşmadım.

Ağabeyimin yüzü zihnimden gitmiyordu. Aurelian yaşasaydı bu karar karşısında ne yapardı? Tharkis'i dinlemeden hüküm verir miydi? Kendi komutanlarından birini, üstelik Doğu Ordusu'nun başındaki adamı, böyle bir suçlamayla görevinden alır mıydı?

Cevabını biliyordum.

Aurelian önce dinlerdi.

Arven'in de bunu yapması gerekiyordu.

Gözlerimi yolun ilerisinden ayırmadım. Merkez'e vardığımda yalnızca Tharkis'in kararını sorgulamayacaktım. Arven'in bu kararı hangi bilgiye dayanarak aldığını da öğrenecektim.

Çünkü bir imparatorun verdiği yanlış karar, yalnızca kendisine ait kalmazdı.

Bedelini çoğu zaman başkaları öderdi.

Ve bu kez o bedeli kimin ödeyeceği

ni öğrenmek için fazla beklemeyecektim. Merkez'in surları göründüğünde güneş batmaya yaklaşmıştı.

Yol boyunca neredeyse hiç mola vermemiştik. Atların yorgunluğu yüzlerinden okunuyordu. Askerlerim de uzun yürüyüşün ardından sessizleşmişti. Buna rağmen kimse hızımızı düşürmeye cesaret etmedi.

Şehrin girişine yaklaştığımızda muhafızların bizi beklediğini gördüm. Ön saflardaki askerler, bizi tanır tanımaz düzen aldı. Kapılar açılırken bir subay atını sürerek yanıma geldi.

"General Kaelonor. Merkez'e hoş geldiniz, efendim."

"Arven nerede?"

"İmparatorluk sarayında sizi bekliyor, lordum. Gelişiniz kendisine bildirildi."

Başımı salladım.

"Birliğim için konaklama ve dinlenme düzeni hazırlansın. Komutanlarım benimle gelecek."

"Emredersiniz."

Şehrin içine girdiğimizde çevremdeki kalabalığın bakışlarını üzerimizde hissettim. Güney'den gelen birliğin bu kadar erken ulaşması dikkat çekmiş olmalıydı. Fakat insanların asıl merak ettiği şeyin benim gelişim değil, Merkez'de yaşananlar olduğunu tahmin edebiliyordum.

Aurelian'ın ölümünden sonra herkes bir şeylerin değişmesini bekliyordu.

Bazıları değişimin çoktan başladığını düşünüyordu.

Sarayın önüne ulaştığımızda atımdan indim. Beni karşılamak için kapının önünde bekleyen muhafızlara kısa bir bakış attım. Aralarında tanıdık yüzler vardı. Başlarıyla selam verdiler, ben de aynı şekilde karşılık verdim.

Aralarında ağabeyim Aurelian'ın sadık muhafız komutanı Zerk de vardı.

"General Kaelonor. Yuvaya hoş geldiniz, lordum."

"Zerk. Hoş bulduk, kadim kardeşim. Seni yeniden bu kapının önünde görmek bana yine huzur verdi."

"O şeref bana ait, lordum."

Zerk'in yüzünde alışıldık ciddi ifadesinin altında belli belirsiz bir tebessüm vardı. Elini göğsüne götürerek selam verdi ve sarayın kapılarını araladı.

İçeri girdiğimde tanıdık taş duvarlar, uzun koridorlar ve yıllardır değişmeyen saray düzeniyle karşılaştım. Elbette yeni yüzler, yeni görevliler vardı. Fakat sarayın büyük kısmı hâlâ bildiğim gibiydi.

Neredeyse her adımda biri beni selamlıyor, tanıyanlar kısa bir tebessümle karşılık veriyordu. Bazılarıyla durup birkaç kelime konuşacak vaktim bile olmadı.

Taht odasının kapısına ulaştığımda bir an durdum.

Derin bir nefes aldım.

Ağabeyimin ardından bu salona her gelişimde aynı boşluğu hissedeceğimi biliyordum. Yine de kapıların ardında beni bekleyenlerin karşısına bu düşüncelerle çıkamazdım.

Kapılar açıldı.

İçeri girdiğimde Arven'i gördüm.

Beni fark ettiği anda yüzündeki ifade değişti. Beklediğim resmî karşılamanın aksine birkaç adım hızla bana doğru geldi.

"Amca!"

Kollarını açarak bana yaklaştı. Ben de onu karşılıksız bırakmadım. Omzuna elimi koyup kısa bir süre sarıldım.

"Seni yeniden görmek güzel, Arven."

"Keşke daha önce gelebilseydin. Merkez'de seni bekliyordum."

"Yolum biraz uzadı."

"Öyle görünüyor. Haberi gönderdiğimden beri seni bekliyordum. Neredeyse her gün gelişini sordum."

"Demek ki yeterince hızlı sormamışsın."

Arven güldü. Bir an için karşımda imparatoru değil, yıllar önce aile toplantılarında peşimden ayrılmayan yeğenimi gördüm.

Fakat bu düşünce uzun sürmedi.

Bakışlarım onun arkasındaki kadına kaydı.

Veyra Aldene...

Onu tanıyordum. Kim olduğunu da biliyordum. Arven'in yanında duruşu, aralarındaki yakınlık ve üzerindeki rahatlık, saraydaki diğer insanların resmiyetinden oldukça farklıydı.

Veyra bir adım öne çıktı. Başını hafifçe eğdi.

"General Kaelonor. Nihayet tanışma fırsatımız oldu."

"Veyra Aldene."

"İsmimi biliyor olmanız sevindirici. Yoksa kendimi yeniden tanıtmak zorunda kalacaktım. Yolculuğunuzun ardından uzun bir tanışma konuşması yapmak istemezdim."

"Yolculuklarımın çoğu kolay geçmez, Aldene."

"Öyleyse sizi karşılamadan önce daha iyi bir şeyler hazırlatmalıydık. En azından dinlenebileceğiniz bir yer."

"Bu kadar yolu geldikten sonra birkaç saatlik dinlenmenin beni kurtaracağını sanmıyorum."

"Öyleyse sarayın mutfağına güvenmek zorundayız. Burada başka mucizeler gerçekleştirebildiğimizi söyleyemem."

Arven başını ona çevirdi.

"Veyra...!!"

"Ne var? Sarayın mutfağını savunmamı mı bekliyorsun? Bunu benden isteme. Ben bile bazı günler ne yediğimi sorguluyorum."

Arven gülerek başını iki yana salladı.

Veyra yeniden bana döndü.

"Yine de sizin için özel bir sofra hazırlatabilirim. Yalnızca Güney'den gelen bir generalin ne yemeyi sevdiğini bilmiyorum."

"Önüme konulan yemeği yerim."

"Ne kadar kolay bir misafir. Arven, keşke herkes sizin amcanız kadar zahmetsiz olsaydı."

"İnan bana, her zaman öyle değildir."

"Demek ki henüz tanışmadığım bir tarafı var."

"Oldukça fazla," dedim.

Veyra'nın gülümsemesi genişledi.

"Öyleyse bu akşam öğrenme fırsatım olabilir."

"Bu akşam pek çok şey öğreneceğiz, Veyra."

Sözlerimdeki ciddiyeti fark etti. Gülümsemesi kaybolmadı ama bakışları kısa bir an Arven'e döndü.

"Anlaşılan sohbetimiz birazdan daha ciddi bir hâl alacak."

"Tharkis meselesi," dedi Arven.

"Elbette. Merkez'e geliş sebebinizin bu olduğunu tahmin etmek zor değildi."

"Öyleyse tahminlerinde yanılmıyorsun."

Veyra ellerini hafifçe birleştirdi.

"Benim tahminlerim genellikle doğrudur. Yalnızca Arven bu konuda bana katılmıyor."

"Her konuda sana katılmak zorunda değilim."

"Zorunda olduğunu söylemedim. Sadece bazen haklı olduğumu kabul etmenin seni bu kadar zorlamasını anlamıyorum."

Arven ona cevap vermek üzereyken araya girdim.

"İkinizi dinlemek için yeterince vaktim olacak gibi görünüyor."

Veyra başını hafifçe eğdi.

"Umarım bu bir şikâyet değildir, General."

"Henüz karar vermedim."

Bu kez Arven de güldü.

Fakat benim buraya geliş sebebim değişmemişti. Gözlerimi yeniden ona çevirdim.

"Arven, seninle konuşmamız gereken bazı meseleler var."

Arven'in yüzündeki gülümseme biraz azaldı. Veyra atıldı,

"Tharkis meselesi mi?"

"Elbette. Bunun için ayrıca zaman ayıracağız."

Bir an duraksadım. Ardından bakışlarımı yeniden Arven'e çevirdim.

"Bir de sana ilettiğim mesajı çoktan almış olman gerektiğini düşünüyorum."

Arven'in yüzündeki ifade değişti. Ne söyleyeceğimi anlamıştı.

"Amca..."

Veyra, ikimizin arasında gidip gelen bakışlarını saklamaya çalışmadan konuştu.

"Sanırım bu kez benim de öğrenmem gereken bir şey var."

"Senin öğrenmen gereken bir şey yok," dedi Arven.

Veyra kaşlarını kaldırdı.

"Ne kadar rahatlatıcı. Bir an saraydaki herkesin bilmediği bir şeyi öğrenmek üzere olduğumu sanmıştım."

"Veyra...!"

"Pekâlâ, sustum."

Bunu söylerken yüzündeki gülümseme hiç kaybolmadı.

"Fakat bir gün bana da anlatacaksın. Merakımın ne kadar güçlü olduğunu henüz bilmiyorsun."

Arven hafifçe iç çekti.

"Onu yanlış anlama," dedim. "Veyra'nın burada bulunmasına itirazım yok."

Veyra bu kez doğrudan bana baktı.

"Bu sözünüzü duymak güzel. Açıkçası saraya ilk geldiğim günlerde herkesin yüzünde aynı ifadeyi görmekten yorulmuştum."

"Nasıl bir ifade?"

"Bir şey söylemek isteyip söyleyemeyen insanların ifadesi. İnsan zamanla kendi hakkında söylenmeyen şeyleri merak etmeye başlıyor."

Arven'in yüzü ciddileşti.

"Veyra, bunun zamanı değil."

"Ben de tam olarak bunu söylüyorum. Ne zamanın geldiğine sürekli başkaları karar veriyor."

Kısa bir sessizlik oldu.

Veyra'nın sözlerinde şaka vardı ama altındaki düşünceyi de fark etmemek mümkün değildi. Onun sarayda yalnızca Arven'in eşi olarak görülmek istemediğini anlıyordum.

"Anladım," dedim. "Bu sarayda söylemek istediğini söylemek için doğru zamanı beklemek zorunda kalıyorsun."

"Her zaman değil. Bazen doğru zamanı beklemek yerine doğru kişiyi bulmak gerekiyor."

Arven ona baktı.

"Sanırım bu konuşmayı daha sonra sürdüreceğiz."

"Seninle mi? Elbette. Başka kiminle olacak?"

Tam o sırada salonun kapısı açıldı.

İçeri giren kişiyi görür görmez bakışlarımı ona çevirdim.

Orvaelis Starbinder Aurethar, kök ırk Solkarim Prensesi ağabeyimin eşi, yoldaşı...

Onu son gördüğümden beri çok fazla zaman geçmişti. Yine de ilk dikkatimi çeken şey değişen yüzü değil, yürüyüşü ve bakışları oldu. Her zamanki gibi kendinden emin adımlarla ilerliyordu. Yüzünde alışıldık sert ifade, gözlerinde ise ölçülü bir dikkat vardı.

Önce Arven'e döndü.

"Majesteleri."

Ardından bakışları bana ulaştı.

Bir an durdu.

Yüzündeki ifade değişti. Az önceki sertlik kayboldu. Sanki salondaki herkes bir anda önemini yitirmişti. Bana doğru birkaç adım daha yaklaştı.

"Kaelonor..."

Sesindeki değişimi fark ettim. Mütevazı bir şekilde başımla selamladım.

"Ana Kraliçem."

Elimi uzatmasını beklemeden kollarını açtı. Beni kendine çekerek sıkıca sarıldı.

"Sonunda geldin."

"Yol biraz uzadı."

"Önemli değil. Seni burada görmek yeterli."

Omzuma vurdu. Ardından yüzüme baktı. Gözlerinde yıllardır görmediğim bir ifade vardı.

"Bir an..." dedi, sonra sustu.

"Ne oldu?"

Başını hafifçe iki yana salladı.

"Hiç. Seni görünce eski günler geldi aklıma."

Onu dikkatle süzdüm.

"Ağabeyimi mi hatırladın?"

Orvaelis'in bakışları kısa bir an yere indi. Sonra yeniden bana baktı.

"Her zaman yan yana dururdunuz. Bazen hanginizin daha inatçı olduğunu anlamakta zorlanırdım."

İstemeden gülümsedim.

"Çoğu zaman o daha inatçıydı."

"Hayır," dedi Orvaelis, bu kez gülümseyerek. "Kesinlikle sen."

Aramızda kısa bir kahkaha yükseldi.

Orvaelis bir an için elini omzuma koydu. Bana bakarken yüzündeki ifade yeniden ciddileşti ama bu kez soğuk değildi.

"Seni özledik, Kaelonor."

Bu sözün ardından ne söyleyeceğimi bilemedim. Onun da Aurelian'ın yokluğunu benim kadar hissettiğini biliyordum. Yıllarca aynı imparatorluğa hizmet etmiş, aynı kararların yükünü taşımıştık.

"Ben de sizi özledim leydim."

Orvaelis elini omzumdan çekti ve Arven'e döndü.

"Majesteleri, sanırım birazdan konuşulacak meseleler var."

Arven başını salladı.

"Var. Amcamla Tharkis hakkında konuşacağız."

Orvaelis'in yüzündeki sıcak ifade yerini yeniden dikkatli bir ciddiyete bıraktı.

"Öyleyse burada bulunan herkesin bu konuşmada yer alması gerekecek."

Salondaki diğer insanlara baktım. Arven'in danışmanları ve komutanları da oradaydı. Bir kısmını daha önce tanıyordum. Diğerleriyle yalnızca isimlerini duymuşluğum vardı.

Arven, yanımdaki komutanları işaret ederek konuştu.

"Seninle gelenleri de ağırlayacağız. Adamların için gerekli hazırlıklar yapılıyor."

"Onlar dinlenebilir. Komutanlarımdan yalnızca gerekli gördüklerim benimle kalacak."

Torn'a döndüm.

"Yüzbaşı, birliklerin yerleşmesini denetle. Benim haberim olmadan kimse şehirden ayrılmayacak."

"Emredersiniz, lordum."

Torn başını eğerek geri çekildi.

Veyra, bu sırada salondaki gergin havayı dağıtmak istercesine konuştu.

"Öyleyse önce General Kaelonor'a bir şeyler ikram edelim. Aç bir adamla siyaset konuşmanın ne kadar tehlikeli olduğunu hepimiz biliyoruz."

Arven ona baktı.

"Veyra, gerçekten..."

"Ne? Aç bir adamın öfkesini kimse üzerine çekmek istemez. Özellikle de amcanın."

Orvaelis hafifçe güldü.

"Arven! Her seferinde kadına öyle bakma. Bu konuda haklı olabilir. Kaelonor açsa eğer onunla bu şekilde konuşmak istemezsin."

Veyra memnuniyetle başını salladı.

"Sonunda sarayda mantıklı konuşan birini buldum."

"Bu kadar çabuk karar verme," dedim. "Henüz Orvaelis'i yeterince tanımıyorsun."

Orvaelis kahkaha attı.

"İşte şimdi Aurelian'ı hatırladım."

Bu sözle birlikte salondaki hava bir anlığına değişti.

Ağabeyimin adı, aramızdaki sohbetin ortasına düşen ağır bir taş gibiydi. Kimse hemen konuşmadı.

Bakışlarımı tahtın bulunduğu tarafa çevirdim. Sonra yeniden Arven'e baktım.

Birkaç saat önce Güney'deki ormandaydım. Şimdi ise ağabeyimin ardından boşalan tahtın önünde, onun oğluyla karşı karşıyaydım.

Aurelian'ın yokluğunu bir kez daha hissettim.

"Arven."

"Amca?"

"Bu konuyu daha fazla ertelemeyelim ama Veyra haklı beni avımdan etti, bir şeyler yemezsem eğer konuşurken seni yiyebilirim."

Arven başını salladı.

"Haklısın amca, konuşacağız."

Veyra hafifçe geriye çekildi,

" O zaman ben mutfağa gideyim Lord Kaelonor. Özellikle hazırlatmamı istedi

ğiniz bir şey var mı?"

Orvaelis'in Veyra'ya bakışı yetmişti ki Veyra,

" Tamam ya! Gidiyorum."

Ben de artık gülümsemiyordum.

Merkez'e varmıştım.

Şimdi gerçekleri öğrenme zamanıydı. Veyra'nın salondan ayrılmasının ardından kısa bir süre sessizlik oldu.

Arven, bakışlarını kapıya çevirmişti. Orvaelis ise onun bu hâlini fark etmiş olacak ki hafifçe boğazını temizledi.

"Majesteleri, General Kaelonor'un yolculuktan yeni geldiğini unutmayalım. Önce kendisine bir sofra hazırlatalım. Ardından konuşmamız gerekenleri konuşuruz."

Arven başını salladı.

"Elbette. Haklısın."

Bana döndü.

"Amca, senin için ayrı bir oda hazırlattım. İstersen önce dinlenebilirsin."

"Dinlenmek için yeterince zamanım olacak. Önce şu meseleyi anlayalım."

Orvaelis araya girdi.

"Öyleyse yemek sırasında konuşabiliriz. Herkesin aynı anda söz almasına gerek yok. Önce Kaelonor'un ne öğrenmek istediğini dinleyelim."

"Benim öğrenmek istediğim şey oldukça basit, Tharkis neden hain ilan edildi?"

Arven'in yüzü ciddileşti.

"Bunun cevabını vereceğim."

"Bu cevap bir tür - Bunun için biraz düşünmeliyim- mi? Yoksa aklımdakini nasıl söyleyeceğini kestirebilmek için zaman mı kazanıyorsun Arven?"

Salondaki danışmanlardan biri hafifçe öne çıktı.

"General Kaelonor, kararın gerekçeleri hakkında gerekli bilgilendirme yapılacaktır. Ancak bu karar imparatorluk makamının yetkisi dâhilindedir."

Bakışlarımı ona çevirdim.

"Yetkiyi sorgulamadım danışman, gerekçeyi sordum."

Adam sustu.

Arven elini hafifçe kaldırdı.

"Yemek salonuna geçelim. Burada konuşmamız gereken her şeyi konuşamayız."

Bunu söylerken çevresindekilere baktı. Orvaelis de başıyla onayladı.

Birlikte salondan ayrıldık.

Yemek salonuna geçtiğimizde masanın etrafında Arven, Orvaelis, ben ve birkaç danışmanla komutan yer aldı. Önüme konulan yemeğe baktım. Yolculuğun ardından ilk kez doğru düzgün bir şey yiyecektim.

Veyra'nın sözünü tuttuğunu kabul etmeliydim.

Arven karşıma oturdu. Orvaelis ise onun sağ tarafında yerini aldı.

Bir süre yemekle ilgilendik. Ancak masadaki sessizlik, konuşulacak meselenin ağırlığını gizlemeye yetmiyordu.

Sonunda çatalımı bıraktım.

"Arven?"

"Dinliyorum, amca."

"Tharkis'in hain ilan edilmesine hangi olay sebep oldu?"

Arven ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

"Doğu'dan gelen bazı raporlar vardı. Açıkçası, Tharkis'in hain ilan edildiğini ben de o raporlar neticesinde öğrendim."

"Nasıl yani?"

"Bunun seni çok öfkelendireceğini çok iyi biliyorum. Amca, birileri benim adımı kullanarak ferman düzenliyor, kararlar alıyor ve bunu profesyonelce kullanıyor."

"Sen ne diyorsun Arven? Yani bana imparatorluk mührünün kontrolünü sağlayamadığını ve kararların senin elinden geçmeden onaylandığını mı anlatıyorsun?"

Arven kısa bir an duraksadı.

"Raporları hazırlayan kişilerin isimleri dosyalarda mevcut."

"Dosyalar nerede?"

"Merkez'de."

"Öyleyse henüz görmediğin, kendi elinle imzaladığın bir ferman ile Tharkis'i hain ilan ettiğini mi söylüyorsun?"

Arven'in kaşları hafifçe çatıldı.

"Amca, ben öyle bir emir vermedim!"

Arven bunu söylerken ne kadar ciddi olduğu yeterince belirgindi. Odadaki komutanlar ve danışmanlar oturdukları yerde kendilerine çekidüzen verdiler.

"Öyleyse bunu kim yaptı Arven ya da kimler?"

"Birden fazla olduğunu düşünüyorum amca."

"Kaç?"

Masadaki danışmanlardan biri söze girdi.

"General Kaelonor, bu kararın alınmasında çeşitli istihbarat kayıtları, askerî bildirimler ve resmî yazışmalar değerlendirilmiş olsa gerek. Raporlar oldukça profesyonel ve eksiksiz hazırlanmış. Ferman da öyle. İmparatorumuzun söylediklerine ben de katılıyorum. Bu bir kişinin işi değil, birden fazla kişi işin içinde olabilir, lordum."

Ona döndüm.

"Ben sizinle değil, imparatorla konuşuyorum."

Adamın yüzü gerildi. Arven ise elini kaldırarak yeniden konuşmamıza izin verdi.

"Devam et, amca."

"Tharkis'in mevcut fermanı sorgulaması gayet normal. Umarım ona karşı bir harekât başlatmamışsındır..."

Arven araya girmeye çalıştı. Elimi kaldırıp onu susturdum ve devam ettim:

"Ancak bir komutanın, üstelik bu komutanın sıradan bir komutan olmadığını buradaki herkesin, senin de bildiğini düşünüyorum sevgili Arven."

"Elbette biliyorum."

"Öyleyse bunu öğrenir öğrenmez harekete geçmiş olman gerekiyor diye düşünüyorum!"

Arven cevap vermeden önce bir süre düşündü.

"Doğu'dan gelen bildirimler yalnızca hain ilanıyla ilgili değildi. Yetkilerin merkeze devredilmesi ve Tharkis'in bölgede bir şey keşfetmesi hakkında da bilgiler vardı. Tharkis bunları bizzat kendisi raporlamış. Ayrıca şahsen benden kesin bir emir almadan mevzileri terk etmeyeceğini de açıkça bildirmiş."

İşte Tharkis'i bu yüzden seviyordum. Hakkında doğruluğu henüz kanıtlanmamış iddialar ortaya atılmış, hain ilan edilmişti ama o hâlâ devletine olan bağlılığını sürdürüyordu.

"Zeki adam. Tharkis'ten beklenen de bu tür bir şeydi. Ne tür bilgilerden bahsediyor?"

"Tharkis, Doğu’da bir yapı keşfettiklerini söylüyor. Ne olduğunu kendisi de belirleyememiş. Dikili taşlardan ve üzerlerinde bulunan, anlamlandıramadığı işaretlerden söz ediyor..."

Orvaelis bu noktada konuşmaya katıldı. Sinirli olmamasına rağmen sesi o kadar gürdü ki onun sesinden sonra oda sessizliğe gömüldü.

"Bir yapı mı? Tharkis bunun ne olduğunu söylemiş mi? Taşlar nasıl yerleştirilmiş? Üzerlerindeki işaretler sembol mü, yoksa harfe benzeyen şekiller mi?"

Orvaelis ardı ardına sorular sormaya devam ediyordu. Bir şeyden endişeleniyor, her soru sorduğunda sesi biraz daha inceliyordu.

"Ana Kraliçe Orvaelis, bir sorununuz mu var, leydim? Siz bu kadar sık soru sormazsınız."

Orvaelis ayağa kalktı ve salonda gürleyerek konuştu:

"Çabuk, bana o raporları getirin! Arven! Bunu bana nasıl söylemezsin?!"

"Ama... ama ben..."

"İnceledin mi, yoksa önüne getirilenleri mi onayladın?"

Orvaelis'in sorusu masadaki havayı değiştirdi.

Arven bir süre ona baktı.

"İkisi arasında ne fark görüyorsun? Neler oluyor, benim bilmediğim ne var?"

"Oldukça büyük bir fark var. Sadece sen değil, bu odadaki hiç kimse ne olacağını bilmiyor."

Orvaelis ellerini masanın üzerine vurdu.

"Bir imparatorun önüne getirilen her belge doğru değildir. Bir raporun resmî mühür taşıması, içindeki bilgilerin doğru olduğunu kanıtlamaz. Bunu bizzat kendim görmeliyim..."

Sonra Orvaelis kendi kendine sayıklamaya, anlaşılması güç sözler söylemeye başladı.

"Arven?!"

Arven ayağa kalktı.

"Anne!"

Orvaelis ona cevap vermedi. Gözleri bir noktaya sabitlenmişti. Sanki karşısındaki masayı, bizi, hatta bulunduğu odayı bile görmüyordu.

Arven annesinin yanına gitti.

"Anne, bana bak. Ne oluyor?"

Orvaelis başını yavaşça ona çevirdi. Birkaç saniye boyunca oğlunun yüzüne baktı. Ardından güçlükle konuştu.

"Bu taşlar... Nerede bulmuşlar?"

"Doğu'da. Tharkis'in birliklerinin araştırma yaptığı bölgede."

"Tam olarak nerede?"

"Bilmiyorum. Raporlarda koordinatlar olmalı."

"Raporlar nerede Arven?"

"Getirtilmesini emredeceğim."

Orvaelis iki elini masaya dayadı. Ayakta durmakta zorlandığını fark ettim. Arven hemen koluna girdi.

"Anne, oturmalısın."

"Hayır. Önce o raporları görmeliyim."

"Anne, sakin ol."

"Arven, beni dinle! O taşların üzerinde ne yazdığını öğrenmeden hiçbir karar verme. Sakın o bölgeye kimseyi gönderme. Özellikle de ne bulduklarını bilmeyen insanları..."

Bu sözlerin ardından odada kimse konuşmadı.

Bakışlarımı Orvaelis'ten Arven'e çevirdim.

"Bir dakika. Burada bilmediğimiz bir şey var ve sanırım artık bunu öğrenmenin zamanı geldi."

Arven annesinin kolunu bıraktı. Yüzünde hem şaşkınlık hem de bastırmaya çalıştığı bir öfke vardı.

"Amca, önce şu an neyle karşı karşıya olduğumuzu anlamamız gerekiyor."

"Ben de tam olarak bunu yapmaya çalışıyorum."

"Hayır. Şu anda iki ayrı mesele var. Birincisi Tharkis'in hain ilan edilmesi. İkincisi ise annemin bu raporları görür görmez verdiği tepki."

"İkisi de aynı raporlardan kaynaklanıyor."

"Belki. Ama annemin durumundan da anlaşılacağı üzere, Doğu'da ortaya çıkan şey Tharkis'in görevden alınmasından çok daha büyük bir sorun olabilir."

Arven'in sesi yükselmemişti. Fakat sözlerinin ağırlığı masadaki herkesin dikkatini ona çevirmeye yetti.

"Amca, Tharkis meselesini seninle birlikte kapatmamız gerekiyor. Bu fermanın kim tarafından hazırlandığını, benim adıma nasıl çıkarıldığını ve Tharkis'in neden hedef alındığını öğreneceğiz. Fakat bunu yaparken asıl meseleyi gözden kaçırmayalım. Eğer annem bu kadar endişeleniyorsa, Doğu'daki keşfin ne olduğunu anlamadan oraya müdahale etmemiz doğru olmaz."

Kaşlarımı çattım.

"Tharkis'i hain ilan eden fermanı kapatıp onun arkasındaki kişileri bulmadan mı?"

"Hayır. Tharkis'in görevden alınması kararını derhâl askıya alacağız. Ona karşı yeni bir askerî harekât başlatılmayacak. Doğu'daki birlikler mevcut mevzilerini koruyacak. Fakat asıl araştırmayı, annemin ne bildiğini öğrendikten sonra yürüteceğiz."

Arven'in bu kez ne demek istediğini anlamıştım. Tharkis'i gözden çıkarmıyordu. Fakat önündeki meselenin yalnızca bir komutanın görevden alınmasından ibaret olmadığını da fark etmişti.

Yine de bir şey vardı.

"Arven, senin imparator olarak ilk sorumluluğun imparatorluğun güvenliğidir. Bunu sana hatırlatmam gerektiğini düşünmezdim."

"Ben de bunu unutmadım amca."

"Öyleyse neden hâlâ ne olduğunu bilmediğimiz bir keşfin, imparatorluğun en önemli komutanlarından birinin hain ilan edilmesinden daha büyük bir mesele olduğunu söylüyorsun?"

Arven annesine baktı.

"Çünkü annem, yıllardır karşısında hiçbir şeyin onu bu şekilde endişelendirdiğini görmediğim bir kadın. Aurelian'ın ölümünde bile kendisini bu kadar kaybetmedi. Şimdi ise yalnızca birkaç satırlık bir raporun ardından ne yapacağını bilemez hâle geldi."

Orvaelis bu sözleri duyduğunda başını kaldırdı.

"Arven..."

Arven ona döndü.

"Anne, artık saklayamazsın. Bu taşların ne olduğunu biliyor musun?"

Orvaelis cevap vermedi.

Onun yüzüne baktım. Birkaç dakika önce bizi karşılayan, eski günleri hatırlayıp gülümseyen kadın gitmişti. Karşımda, bir şeyin yeniden yaşanmasından korkan biri duruyordu.

"Orvaelis," dedim. "Ağabeyimle birlikte yıllarca imparatorluğun yükünü taşıdın. Şimdi senden bir cevap istiyorum. Bu keşif hakkında ne biliyorsun?"

Orvaelis gözlerini kapattı. Derin bir nefes aldı.

"Henüz hiçbir şey bilmiyorum, Kaelonor. Ama bilmediğim şeyin ne olduğunu biliyorum."

Bu cevap beklediğimden de ağırdı.

"Ne demek istiyorsun?"

Orvaelis yeniden gözlerini açtı.

"Bu tür bir yapının varlığından haberdar olmam gerekiyordu. Eğer Tharkis'in raporunda anlatılanlar doğruysa, o bölgedeki taşlar sıradan bir kalıntı değil. Ve onların orada bulunması... olmaması gereken bir şey."

Arven bir adım yaklaştı.

"Anne, daha önce böyle bir şey gördün mü?"

Orvaelis bir süre sessiz kaldı. Sonra masanın üzerindeki boş kadehe baktı.

"Bir zamanlar bu konuda konuşmamız yasaklanmıştı."

"Kim tarafından?" diye sordum.

Orvaelis bakışlarını bana çevirdi. Gözlerinin içinde bir çaresizlik sezdim ve bu sezi beni de rahatsız etmeye başladı.

"Bunu şimdi konuşmanın doğru zaman olduğundan emin değilim."

"Doğru zaman mı? Orvaelis, burada imparator var. Önünde de imparatorluğun güney ordusunun komutanı duruyor. Eğer bildiğin bir şey varsa, artık bunu saklamanın kimseye faydası yok."

"Kaelonor, mesele saklamak değil. Mesele, neyi açığa çıkaracağımızı bilmemek. Ayrıca bu Aethelgard İmparatorluğu'nun dışında bir mesele."

Arven annesinin karşısındaki sandalyeyi çekti.

"Öyleyse önce raporları görelim. Sonra konuşacağız."

Orvaelis itiraz etmedi. Fakat yüzündeki endişe kaybolmamıştı.

Arven, salondaki görevlilerden birine döndü.

"Doğu'dan gelen bütün raporları, Tharkis'in yazışmalarını ve fermanın hazırlanma sürecine ait kayıtları getirin. Hiçbir belge eksik kalmayacak. Ayrıca Doğu'daki birliklere yeni bir emir gönderilecek. Tharkis'in görevden alınmasına ilişkin karar, inceleme tamamlanana kadar askıya alınmıştır. Bölgedeki hiçbir birlik mevcut mevzilerini terk etmeyecek ve iznim olmadan keşif alanına yaklaşmayacak."

Görevli başını eğdi.

"Emredersiniz, Majesteleri."

"Bir de fermanın hazırlanmasında ve onaylanmasında görev alan herkesin isimlerini istiyorum. Bu meselede kimin imzası varsa, kimin emri iletilmişse, kimin mührü kullanılmışsa hepsi incelenecek."

Görevli salondan ayrıldı.

Arven yeniden bana döndü.

"Amca, senden de bir şey isteyeceğim."

"Dinliyorum."

"Tharkis'i tanıyorsun. Ona güveniyorsun. Ben de güveniyorum. Fakat bu mesele çözülene kadar Doğu'daki durumun daha fazla büyümesini istemiyorum. Onunla iletişime geçmeni ve mevcut konumunu korumasını sağlamanı istiyorum."

"Tharkis benim emrimle hareket eden bir adam değil, Arven. O, Doğu Ordusu'nun komutanı. Fakat beni dinleyeceğini biliyorum."

"Bu yeterli."

"Bir şartım var."

"Nedir?"

"Tharkis'e gönderilecek emrin üzerinde senin imzan ve mührün olacak. Bu kez kimsenin senin adını kullanmasına izin vermeyeceğiz."

Arven başını salladı.

"Haklısın."

Masadaki danışmanlardan biri söze girmek istedi. Ancak Arven elini kaldırarak onu durdurdu.

"Bu konu burada kapanmadı. Yalnızca şimdilik durduruldu. Belgeler geldiğinde yeniden görüşeceğiz."

Orvaelis hâlâ sessizdi. Bakışları masanın üzerinde bir noktaya takılı kalmıştı.

Yanına yaklaştım.

"Orvaelis."

Başını kaldırdı.

"Bana söylemediğin bir şey var."

"Var, Kaelonor. Fazlası da var."

"Öyleyse neden söylemiyorsun?"

Gözlerini bir an Arven'e çevirdi. Sonra yeniden bana baktı.

"Çünkü henüz neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmiyorum. Ama bir şeyi biliyorum. Eğer bu taşlar gerçekten, benim anladığım şeyle bağlantılıysa, onları bulan kişiler farkında olmadan çok eski bir kapıyı aralamış olabilir."

"Nasıl bir kapı?"

Orvaelis cevap vermedi.

Arven annesinin elini tuttu.

"Anne, bu kez hiçbir şeyi tek başına taşımayacaksın. Ne biliyorsan bizimle paylaşacaksın."

Orvaelis oğlunun eline baktı. Ardından hafifçe başını salladı.

"Öyleyse önce raporları getirin."

Salonda yeniden sessizlik oluştu.

Ben ise artık başka bir şeyi düşünüyordum.

Tharkis'in hain ilan edilmesi, Arven'in imzasının kullanılması, Doğu'daki keşif ve Orvaelis'in bu keşfe verdiği tepki...

Bunların hepsi birbirinden bağımsız olaylar olamayacak kadar aynı noktada birleşiyordu.

Ağabeyim hayattayken böyle bir meseleyle karşılaşsaydı ne yapardı, diye düşündüm.

Cevabını bilmiyordum.

Ama bildiğim bir şey vardı.

Arven'in önünde yalnızca babasının tahtı yoktu. O tahtın üzerine oturduğu

günden beri, kendisinden önce gelenlerin bile karşılaşmadığı bir sorunla yüzleşmek zorunda kalabilirdi.

Ve bu kez mesele yalnızca imparatorluğun kimin tarafından yönetileceği değildi.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.