MÜHÜR
BÖLÜM 3
GÖLGE
Gece boyunca yaşananlardan sonra şehir aynı görünüyordu.
Ama Ata için hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Maraz'ın söyledikleri aklından çıkmıyordu.
Son birkaç gündür onu soran adamlar...
Kim olduklarını bilmiyordu.
Neden onu aradıklarını da.
Yine de bir şeyden emindi.
Birileri onu izliyordu.
***
Ertesi gün Ata, şehrin içinde dolaşırken etrafına daha fazla dikkat etmeye başladı.
Her yüz ona yabancı geliyordu.
Her sessizlik biraz fazla uzun sürüyordu.
Bir süre sonra eski bir binanın önünde durdu.
Kapının üzerinde küçük bir not vardı.
Ata notu aldı.
Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:
“Bazı kapılar açıldıktan sonra kapanmaz.”
Ata birkaç saniye boyunca yazıya baktı.
Sonra başını kaldırdı.
Etrafta kimse yoktu.
Notu cebine koydu.
Ama o cümle zihninden çıkmadı.
***
Maraz, Ata'yla yeniden buluştuğunda bu kez daha ciddi görünüyordu.
“Bazı insanlar kayboluyor.”
Ata sustu.
Maraz devam etti.
“Sonra geri dönüyorlar.”
Ata ona baktı.
“Nasıl yani?”
Maraz cevap vermedi.
Sanki kendisi de ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.
***
Aynı saatlerde Sara'nın telefonu titredi.
Ekranda tek bir mesaj vardı.
“SEN DE ONU GÖRDÜN.”
Sara mesajı tekrar okudu.
Kalbi hızlandı.
Kimin gönderdiğini bilmiyordu.
Telefonu elinde tutarak bir süre bekledi.
Yeni bir mesaj gelmedi.
Ama Sara artık yalnız olmadığını hissediyordu.
***
Şehrin başka bir yerinde, karanlık bir metro tünelinde biri yürüyordu.
Zaza.
Yıllardır kimsenin uğramadığı kadar sessiz olan tünelin içinde ilerledi.
Duvarlara baktı.
Sonra durdu.
Gözlerini kapattı.
Sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyordu.
“Yıllar sonra tekrar…”
Sesi tünelin içinde yankılandı.
Zaza birkaç saniye daha bekledi.
Sonra yürümeye devam etti.
***
Ata o gece evine dönerken arkasından gelen ayak seslerini fark etti.
Durdu.
Ses kesildi.
Ata arkasını döndü.
Sokak boştu.
Bir süre bekledi.
Sonra yürümeye devam etti.
Birkaç adım sonra aynı ses yeniden duyuldu.
Ata tekrar durdu.
Bu kez daha dikkatli dinledi.
Sessizlik.
Sonra kulağına çok uzaklardan gelen bir ses ulaştı.
“İzleniyorsun…”
Ata olduğu yerde kaldı.
Ses kayboldu.
Ama cümle zihninde kaldı.
İzleniyordu.
Bunu artık biliyordu.
Fakat onu kimin izlediğini hâlâ bilmiyordu.
Ve şehir, onun bilmediği cevapları çoktan saklamaya başlamıştı.