MÜHÜR
BÖLÜM 2
İZLENENLER
Maraz'ın sesi bu kez daha farklıydı.
“Bir sorun var.”
Ata başını kaldırdı.
“Ne oldu?”
Maraz birkaç saniye sustu.
“Son birkaç gündür bazı adamlar seni soruyor.”
Ata'nın yüzündeki ifade değişti.
“Kim bunlar?”
Maraz başını iki yana salladı.
“Bilmiyorum. Ama normal tipler değiller.”
Ata cevap vermedi.
İkisinin arasında kısa bir sessizlik oluştu.
Şehirde bir şeyler oluyordu.
Ama ne olduğunu henüz kimse bilmiyordu.
***
Çay ocağı her zamanki gibi kalabalık ve gürültülüydü.
Televizyon açıktı.
Spiker, son günlerde şehirde yaşanan olaylardan bahsediyordu.
“Son günlerde şehirde yaşanan gizemli olaylar dikkat çekiyor…”
Ata televizyona kısa bir süre baktı.
Sonra bakışlarını çevirdi.
Köşede oturan biri vardı.
Ata'yı izliyordu.
Yüzü görünmüyordu.
Sadece siyah eldiveni dikkat çekiyordu.
Ata birkaç saniye daha baktı.
Adam hâlâ yerinden kıpırdamıyordu.
Ata gözlerini çevirdiğinde ise artık onu göremedi.
***
Terk edilmiş otoparkın içinde Karahan tek başına duruyordu.
Yanına bir adam geldi.
“Emin misiniz?”
Karahan gözlerini karşıya dikti.
“Takip edin.”
Adam bekledi.
Karahan devam etti.
“Ama yaklaşmayın.”
Adam şaşkınlıkla sordu:
“Bu kadar önemli biri mi?”
Karahan kısa bir süre düşündü.
“Henüz değil.”
***
Aynı saatlerde Sara, evinin penceresinin önünde oturuyordu.
Telefon çaldı.
Ekranda arayan numara görünmüyordu.
Sara telefonu açtı.
“Efendim?”
Cevap yoktu.
Sadece derinden gelen, bozuk bir nefes sesi duyuldu.
Sara'nın yüzündeki ifade değişti.
“Kim var?”
Sessizlik.
Sonra hat kapandı.
Sara telefonu elinde tutarak bir süre öylece kaldı.
İçine kötü bir his çökmüştü.
Perdeyi kapatmak için pencereye yöneldi.
Tam o sırada karşı apartmanın çatısında birini gördü.
Sara durdu.
Çatıdaki kişi de ona bakıyordu.
Bir anlığına göz göze geldiler.
Sonra adam kayboldu.
Sara pencerenin önünde tek başına kaldı.
***
Gece.
Ata yalnız yürüyordu.
Sokak lambalarından biri titredi.
Sonra bir kez daha.
Ata başını kaldırıp ışığa baktı.
Bir anda bütün lambalar söndü.
Karanlık.
Sessizlik.
Ata olduğu yerde kaldı.
Birkaç saniye sonra tek bir ışık yeniden yandı.
Ata'nın bakışları karşıdaki duvara kaydı.
Duvarın üzerinde bir işaret vardı.
Aynı işaret.
Daha önce gördüğü işaret.
Ata yavaşça duvara yaklaştı.
İşarete baktı.
Bu kez yüzündeki ifade değişmişti.
İlk kez korkuya benzer bir şey hissetti.
Dudaklarından tek bir cümle çıktı.
“Bu ne lan…”
Ata arkasını çevirmedi.
Ama uzakta biri onu izliyordu.
Şehrin karanlığında, görünmeden.
Ve Ata bunu henüz bilmiyordu.