İçeriğe geç

Bölüm 4 / 4, 410 kelime, tahmini 2 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

4 Aralık 2014

Sevgili Günlük,


Bugün okulda şarkı yarışması vardı. Bir haftadır bu yarışma için hazırlanıyordum. Her gün odamda şarkımı söylüyordum. Bazen yanlış söylüyordum ama tekrar tekrar deneyince sonunda ezberledim.


Annem yarışma günü geleceğini söylemişti. Hatta bana en önden izleyeceğini ve şarkımı bitirdiğimde beni alkışlayacağını söylemişti. Buna çok sevinmiştim. Çünkü annemin beni izlediğini bilmek beni daha az heyecanlandıracaktı.


Sabah kahvaltıda babama da yarışmam olduğunu söyledim. Ama babam pek ilgilenmedi.


"Şarkı yarışması mı? Bunlar ne kadar saçma şeyler Lâl. Derslerine çalışacağına böyle şeylerle uğraşıyorsun."


Ben de sadece okulda olduğunu ve öğretmenimin katılmamı istediğini söyledim. Babam başka bir şey söylemedi. Ben de sustum.


Okulda herkes çok heyecanlıydı. Sıramı beklerken ellerim biraz terledi. Sürekli kapıya bakıyordum. Annem henüz gelmemişti ama belki birazdan gelirdi. Belki de trafik vardı.


Sonunda sıra bana geldi. Sahneye çıktığımda gözlerim hemen izleyicilerin arasında annemi aradı. Ama onu göremedim. Yine de belki sonradan gelir diye düşündüm.


Şarkımı söylemeye başladım. İlk başta biraz heyecanlandım ama sonra alıştım. Öğretmenim bana gülümsüyordu. Şarkım bitince herkes alkışladı. Çok mutlu oldum.


Sonra öğretmenimiz sonuçları açıkladı.


Birinci ben olmuştum!


Bana küçük, parlak bir madalya verdiler. Üzerinde birinci olduğum yazıyordu. Madalyamı elime alınca çok sevindim. Hemen annemi aradım ama telefonu açmadı. Belki eve gidince görür diye düşündüm.


Eve dönerken madalyamı çantamdan birkaç kez çıkarıp baktım. Ne kadar güzeldi! Eve gidince ilk babama göstermek istedim. Belki bu sefer benimle gurur duyardı. Belki bana aferin derdi.


Eve geldiğimde babam salonda oturuyordu. Ayakkabılarımı çıkarır çıkarmaz yanına koştum.


"Baba! Bak, şarkı yarışmasında birinci oldum!"


Madalyamı ona uzattım. Yüzümde kocaman bir gülümseme vardı. Babam madalyayı elimden aldı. Bir süre baktı. Ben de ne söyleyeceğini merak ederek onu izledim.


Sonra ayağa kalktı ve madalyamı çöpe attı.


Öylece kalakaldım.


"Baba..." diyebildim sadece.


"Bir daha böyle saçma şeylerle uğraşma. Önce derslerine bak."


Çöp kutusuna baktım. Madalyam oradaydı. Az önce çok sevdiğim, herkese göstermek istediğim madalyam...


Onu çöpten almak istedim ama babam görürse yine kızardı diye korktum. O yüzden hiçbir şey yapmadım.


Odama gidip kapıyı kapattım. Annem de gelmemişti. Belki işi çıkmıştı, belki unutmuştu. Bilmiyorum.


Bugün birinci olmuştum. Öğretmenim beni tebrik etmişti. Arkadaşlarım benim için alkışlamıştı. Ama eve geldiğimde sanki hiç kazanmamışım gibi hissettim.


Ben sadece babamın da beni alkışlamasını istemiştim.


Bir kere bile olsa benimle gurur duymasını...


Acaba madalyamı çöpe attığı gibi benim sevincimi de çöpe mi attı?


Ben şarkı söylemeyi seviyorum. Bir daha şarkı söylersem babam kızar mı? Yoksa bir daha hiç şarkı söylememeli miyim?


Keşke bugün annem gelseydi. Belki ona madalyamı gösterirdim. Belki o da beni tebrik ederdi.


Yalnızca babamın da güzel bulmasını istemiştim.


İyi geceler.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm her gün bölüm geliyor. Takip et, geldiğinde haber verelim.