İçeriğe geç

Bölüm 1 / 1, 624 kelime, tahmini 3 dakika. Klavye: J ve K paragraf gezer, C yorum açar, virgül okuma ayarlarını açar.

1. Bölüm – Birbirimize Yabancı

Bazı insanlar hayatımıza mutluluk getirmek için girmez. Bazıları, zaten kırılmış olan kalbimizin en derin yerine dokunmak için gelir.

1. BÖLÜM – BİRBİRİMİZE YABANCI

Bazı insanlar hayatımıza mutluluk getirmek için girmez. Bazıları, zaten kırılmış olan kalbimizin en derin yerine dokunmak için gelir.

LAVİN ARSLAN

Saat 07.15.

Alarmım üçüncü kez çalıyordu.

Gözlerimi açmak istemiyordum. Çünkü gözlerimi açtığım her yeni gün, aynı hayatın devam ettiğini hatırlatıyordu.

Yorganı başıma kadar çektim.

Beş dakika daha…

Sadece beş dakika hiçbir şey düşünmeden yatmak istiyordum.

Tam yeniden gözlerimi kapatmıştım ki kapım çalındı.

“Lavin! Kahvaltıya in!”

Babam.

İçimden derin bir nefes aldım.

“Geliyorum!”

Aslında gelmek istemiyordum. Ama bu evde istemediğim şeyleri yapmak zorunda kalmaya alışmıştım.

Yataktan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Dağılmış saçlarımı topladım. Gözlerimin altındaki morluklara baktım.

Son zamanlarda uyumak benim için bile zorlaşmıştı.

Bazen gecenin ortasında hiçbir sebep yokken ağlıyor, bazen de saatlerce tavana bakıyordum.

Kimseye anlatmıyordum.

Çünkü anlatsam ne değişecekti?

Üzerime beyaz bir kazak geçirip merdivenlerden indim.

Annem mutfaktaydı.

“Günaydın, güzel kızım.”

“Günaydın anne.”

Bana gülümsedi.

“Yine mi uyuyamadın?”

Omuz silktim.

“Biraz.”

Annem önümdeki tabağa peynir koydu.

“Bu akşam misafirlerimiz gelecek. Güzelce hazırlanmanı istiyorum.”

Kaşlarımı çattım.

“Kim?”

Annem bir an duraksadı.

“Demirhan ailesi.”

Elimdeki çatal tabağa çarptı.

“Onlar mı?”

Annem başını salladı.

“Bir sorun çıkarma olur mu?”

Gözlerimi masaya indirdim.

“Çıkarmam.”

Ama içimden tek bir şey geçiyordu.

Keşke bu akşam hiç gelmese.

KARAN DEMİRHAN

Saat 18.40.

“Bu akşam bizimle geliyorsun.”

Babamın sesi çalışma odasında yankılandı.

Başımı telefonumdan kaldırdım.

“Nereye?”

“Arslanların evine.”

Kaşlarım çatıldı.

“Şaka yapıyorsun herhalde.”

Babam masasındaki evrakları bıraktı.

“Bu bir şaka değil, Karan.”

“Arslanların evine gitmek istemiyorum.”

“İstemek zorunda değilsin. Benimle geleceksin.”

Sinirle ayağa kalktım.

“Yıllardır bize yaptıklarını unuttun mu?”

Babam sertçe baktı.

“Unutmadım. Ama bazı meseleler konuşulmadan çözülmez.”

Gülümsedim.

“Onlarla konuşacak hiçbir şeyim yok.”

Babamın sesi sertleşti.

“Bu akşam orada uslu duracaksın.”

Cevap vermedim.

Ceketimi alıp odadan çıktım.

Arslanlardan nefret ediyordum.

Ve bu gece o ailenin evinde olmak zorundaydım.

SAAT 21.05

LAVİN

Aynanın karşısında duruyordum.

Üzerimde sade siyah bir elbise vardı. Saçlarımı açık bırakmıştım.

Annem kapıdan başını uzattı.

“Hazır mısın?”

“Maalesef.”

Annem hafifçe güldü.

“Hadi bakalım.”

Merdivenlerden inerken salondan gelen konuşmaları duydum.

Babamın kahkahası…

Ve tanımadığım bir erkek sesi.

Salona girdiğimde önce yaşlı bir adamı gördüm.

Sonra yanında duran genç adamı.

Siyah gömlek giymişti. Uzun boyluydu. Yüzünde oldukça ifadesiz bir bakış vardı.

Tam o sırada göz göze geldik.

Babam beni yanına çağırdı.

“Lavin, gel. Tanışın bakalım.”

İstemeyerek yaklaştım.

“Bu, Yavuz Demirhan. Yanındaki de oğlu Karan.”

Karan.

İsmini içimden tekrarladım.

Karan gözlerini üzerimde gezdirdi.

“Merhaba.”

“Merhaba.”

Elini uzattı.

Elini sıktım ve hemen geri çektim.

Karan’ın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

“Konuşmayı sevmiyor musun?”

Kaşlarımı çattım.

“Seni tanımıyorum.”

“Tanışmak için konuşmak gerekiyor.”

“İstemiyorum.”

Babam hemen araya girdi.

“Lavin!”

Gözlerimi devirdim.

Karan ise hafifçe güldü.

“Biraz sinirli galiba.”

Ona döndüm.

“Sen de biraz fazla konuşuyorsun galiba.”

Bu kez gülümsemesi belirginleşti.

İlk karşılaşmamız böyle olmuştu.

Birbirimizden hoşlanmamıştık.

Hatta birbirimizi tanımadan nefret etmeye başlamıştık.

SAAT 23.30

Yemek bitmişti.

Herkes salonda otururken sessizce bahçeye çıktım.

Hava soğuktu.

Bahçedeki salıncağa oturdum ve başımı geriye yasladım.

Gözlerimi kapattım.

Keşke…

Keşke hayat biraz daha kolay olsaydı.

“Burada ne yapıyorsun?”

Gözlerimi açtım.

Karan.

Yine mi?

“Salıncakta oturuyorum. Görmüyor musun?”

Karşımdaki sandalyeye oturdu.

“Her soruya böyle mi cevap veriyorsun?”

“Sen her yerde karşıma mı çıkacaksın?”

Güldü.

“Sanırım bu gece evet.”

Başımı başka tarafa çevirdim.

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra telefonum titredi.

Annemden mesaj gelmişti.

Lavin, baban seni çağırıyor. İçeri gel.

Ayağa kalktım.

Karan da başını kaldırdı.

“Bir yere mi kaçıyorsun?”

“Senin yanından, evet.”

Yürümeye başladım.

Arkamdan seslendi.

“İyi geceler, küçük hanım.”

Dönmeden cevap verdim.

“İyi geceler, sinir bozucu adam.”

İçeri girdiğimde yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.

Ama hemen kayboldu.

Çünkü babamın sesini duymuştum.

“LAVİN!”

Gülümsediğime pişman olmuştum.

O gece henüz bilmiyordum…

Karan Demirhan’ın hayatıma yalnızca bir misafir olarak girmediğini.

Ve bir gün onun adını duyduğumda kalbimin hem acıyacağını hem de ona koşmak isteyeceğini.

1. BÖLÜM SONU.

Buraya kadar okudun

Yeni bölüm geldiğinde haber vermemizi istersen yazarı takip edebilirsin.