Yazı
17. Bölüm – Aramızdaki Mesafe
Alina'nın gözünden
Sabah gözlerimi açtığımda odada yalnızdım.
Bir gece daha hastanede geçirmiştim. Kendimi biraz daha iyi hissediyordum ama hâlâ çabuk yoruluyordum.
Masadaki çiçeğe baktım.
Emir'in getirdiği çiçek...
Dün gece kapının ardından iyi geceler demişti. Ben de cevap vermiştim ama içeri girmesini istememiştim.
Onu özlüyordum.
Bunu kendime bile itiraf etmek istemiyordum.
Kapı çalındı.
"Gelebilir miyim?"
Emir'in sesiydi.
"Gel."
İçeri girdiğinde elinde kahvaltı tepsisi vardı.
"Doktor bugün biraz daha iyi olduğunu söyledi."
"Öyle mi?"
"Evet."
Tepsiyi masaya bıraktı.
"Biraz kahvaltı etmen gerekiyor."
"İştahım yok."
"Alina..."
"Emir, lütfen. Tartışmak istemiyorum."
Bir süre yüzüme baktı.
"Tamam. Tartışmayacağız."
Sandalyeye oturdu. Aramızda birkaç saniyelik sessizlik oldu.
Sonunda konuştu.
"Bugün sana her şeyi anlatmak istiyorum."
Başımı ona çevirdim.
"Her şeyi mi?"
"Evet. Arda'yı, Mert'i, geçen yıl olanları..."
İçimde bir şey sıkıştı.
"Öyleyse anlat."
Emir derin bir nefes aldı.
Emir'in gözünden
Nereden başlayacağımı bilmiyordum.
Alina'nın karşısında oturuyordum. Onun gözlerinin içine bakıp geçmişte yaşananları anlatmak kolay olmayacaktı.
"Geçen yıl Arda, Mert ve ben çok yakındık. Neredeyse her şeyi birlikte yapardık."
"Sonra ne oldu?"
"Bir gün okuldan sonra hep birlikte eski bir binaya gittik. Arda'nın orada biriyle buluşması gerekiyordu. Ama buluşmaya gelen kişi beklediğimiz kişi değildi."
Alina dikkatle dinliyordu.
"Kimdi?"
"Yüzünü doğru düzgün göremedik. Arda onunla konuşmak için yanımızdan ayrıldı. Bir süre sonra tartışma sesleri duyduk."
"Sonra?"
"Arda geri döndüğünde çok sinirliydi. Bize hiçbir şey anlatmadı. Ertesi gün de ortadan kayboldu."
Alina kaşlarını çattı.
"Yani arkadaşınız bir anda mı gitti?"
"Hayır. Öncesinde de bazı şeyler olmuştu. Ama bize anlatmadı."
"Mert ne biliyor?"
Bakışlarımı kaçırdım.
"Mert, Arda'nın o gün bizimle konuştuğunu biliyor. Ama bazı ayrıntıları benden sakladığını düşünüyorum."
Alina'nın yüzü değişti.
"Sen de benden bir şeyler sakladın."
"Alina, bunu..."
"Hayır, Emir. Beni dinle. Ben o odada tek başımaydım. Çok korktum. Senin adını söyledim. Yanımda olmanı istedim. Ama şimdi öğreniyorum ki senin de benden sakladığın bir sürü şey var."
"Bir daha seni böyle bir durumun içinde bırakmayacağım."
"Ben senden söz istemiyorum. Bana güvenmen gerekiyor."
Başımı salladım.
"Haklısın."
İrem'in gözünden
Hastaneye geldiğimde Alina ile Emir konuşuyordu.
Kapıyı hafifçe tıklattım.
"Rahatsız etmiyorum umarım."
Alina gülümsedi.
"Hayır, gel."
Emir ayağa kalktı.
"Ben biraz dışarı çıkayım."
Alina cevap vermedi.
Emir çıktıktan sonra yanına oturdum.
"Aranız nasıl?"
"Nasıl olsun?"
"Alina..."
"İrem, ona kızgınım. Beni korumaya çalıştığını söylüyor ama neden bana güvenmiyor?"
Elini tuttum.
"Belki de seni kaybetmekten korkmuştur."
"Ben de onu kaybetmekten korkuyorum. Ama bu, her şeyi benden saklayabileceği anlamına gelmiyor."
Haklıydı.
Bir süre sohbet ettik. Sonra ona okulda olanları anlattım. Kuzey'in yine bir şeyleri karıştırdığını, öğretmenin onu uyardığını söyledim.
Alina güldü.
"Hiç değişmiyor."
"Hiç sorma. Bir de bana sürekli laf yetiştiriyor."
Tam o sırada telefonum çaldı.
Kuzey arıyordu.
"Alo?"
"İrem, hastanede misiniz?"
"Evet, neden?"
"Emir'in yanında mısın?"
"Hayır. Alina'nın yanındayım."
"Emir'e söyle, Mert'i buldum."
Bir anda doğruldum.
"Ne?"
"Eski okulun yakınında. Kuzey, yani ben, onu gördüm. Ama beni fark edince uzaklaştı."
Telefonu kapatıp Alina'ya baktım.
"Mert'i görmüşler."
Alina'nın yüzündeki ifade değişti.
"Emir'in haberi var mı?"
"Şimdi söyleyeceğim."
Emir'in gözünden
Kuzey'in yanına indiğimde yüzü oldukça ciddiydi.
"Mert'i gördüm," dedi.
"Nerede?"
"Eski okulun yakınında. Beni fark edince uzaklaştı."
"Peşinden gittin mi?"
"Evet ama kaybettim."
"Ne arıyor orada?"
Kuzey omuz silkti.
"Bilmiyorum. Ama bir şey dikkatimi çekti."
"Ne?"
"Mert'in elinde bir zarf vardı."
"Nasıl bir zarf?"
"Eski fotoğrafların olduğu zarflara benziyordu."
Bir an durdum.
Arda'nın fotoğrafı...
Mert'in Alina'ya verdiği fotoğraf...
Acaba elindeki zarfın içinde ne vardı?
"Onu bulmamız gerekiyor," dedim.
Kuzey başını salladı.
"Önce Alina'yı düşün. O hâlâ hastanede."
"Onu düşünmediğimi mi sanıyorsun?"
"Öyle demedim."
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra telefonum çaldı.
Arda.
Hemen açtım.
"Neredesin?"
"Konuşmamız gerekiyor."
"Ne hakkında?"
"Alina hakkında."
Yüzüm gerildi.
"Onun adını ağzına dikkat ederek al."
"Emir, beni dinle. Alina'nın başına gelenlerle ilgili bilmen gereken bir şey var."
"Nedir?"
"Onu kaçıran kişiler seni hedef alıyordu. Alina'yı ise sana ulaşmak için kullandılar."
Telefonu daha sıkı tuttum.
"Kim bunlar?"
"Telefonda anlatamam."
"Nerede buluşacağız?"
Arda adres verdi.
Telefonu kapattığımda Kuzey bana bakıyordu.
"Ne dedi?"
"Alina'yı benim yüzümden hedef seçmişler."
Kuzey'in yüzü ciddileşti.
"Demek ki düşündüğümüzden daha büyük bir mesele."
Alina'nın gözünden
Öğleden sonra Emir yeniden odaya geldi.
Yüzünden bir şeylerin ters gittiği belliydi.
"Bir sorun mu var?"
"Yok."
"Emir, bana yine yalan söyleme."
Bir süre sustu.
"Arda aradı."
Kalbim hızlandı.
"Ne söyledi?"
"Senin kaçırılmanla ilgili bir şey biliyormuş. Onunla konuşmam gerekiyor."
"Ben de gelmek istiyorum."
"Alina, daha yeni uyandın."
"Bu benimle ilgili!"
"Doktorun dışarı çıkmana izin vermedi."
"Yine benim yerime karar veriyorsun."
Emir gözlerini kapattı.
"Seni korumaya çalışıyorum."
"Benimle birlikte karar veremez misin?"
Bir süre birbirimize baktık.
Sonunda Emir yanıma yaklaştı.
"İyileşince her şeyi birlikte çözeceğiz. Söz."
Ona inanmak istiyordum.
Ama artık sözler tek başına yeterli değildi.
Mert'in gözünden
Elimdeki zarfı açtım.
İçinden birkaç fotoğraf çıktı.
Arda...
Emir...
Ve geçen yıl yaşanan olayın gerçekleştiği binanın önünde çekilmiş başka bir fotoğraf.
Fotoğrafın arkasında bir tarih vardı.
Bir de kısa bir not:
"O gün orada yalnız değildiniz."
Telefonumu çıkardım.
Aradığım kişi açtı.
"Fotoğrafları buldum."
"Emir'e gösterme."
"Artık çok geç olabilir."
"Ne demek istiyorsun?"
"Arda onunla konuşacak."
Karşı taraf sustu.
Sonra tek bir cümle söyledi.
"Arda konuşursa hepimiz biteriz."
Telefon kapandı.
Zarfı yeniden kapattım.
Artık bu sırrı daha fazla saklayamayacağımı biliyordum.
Emir'in gözünden
Hastaneden ayrılmadan önce Alina'nın yanına uğradım.
Uyumaya hazırlanıyordu.
"Ben biraz dışarı çıkacağım," dedim.
"Arda'yla mı görüşeceksin?"
"Evet."
"Dikkatli ol."
Bu iki kelimeyi duyunca içimde bir şey yumuşadı.
"Olacağım."
Kapıya yöneldim ama arkamdan seslendi.
"Emir..."
Döndüm.
"Gelirken bana bir şey getirir misin?"
"Ne istersin?"
Alina kısa bir süre düşündü.
"Çikolata."
İlk kez yüzünde küçük bir gülümseme gördüm.
"Tamam. En sevdiğinden."
"Unutma."
"Unutmam."
Kapıdan çıktığımda yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.
Belki aramızdaki mesafe hâlâ duruyordu.
Ama o küçücük gülümseme bana umut vermişti.
Yine de Arda'yla yapacağım konuşmanın ardından hiçbir şeyin eskisi gibi kalmayacağını henüz bilmiyordum.