Yazı
16. Bölüm – Uyandım Ama Eskisi Gibi Değilim
Alina'nın gözünden
Göz kapaklarım ağırdı.
Başım ağrıyordu. Nefes almak bile yorucu geliyordu. Nerede olduğumu anlamaya çalışırken burnuma hastanelere özgü o tanıdık koku geldi.
Hastanedeydim.
Yavaşça gözlerimi açtım.
Beyaz bir tavan...
Yanımda çeşitli cihazlar...
Kolumda serum...
Sonra yatağımın kenarında uyuyakalmış birini gördüm.
Emir.
Başını yatağın kenarına koymuş, elimi tutuyordu. Saçları dağılmış, yüzü yorgunluktan solmuştu.
Bana bakarken değil, uyurken bile ne kadar üzgün göründüğünü fark ettim.
Bir süre onu izledim.
Sonra aklıma o karanlık oda geldi.
Beni kaçıran adamlar...
Yerde hissettiğim soğukluk...
Kan...
Gözlerimi kapattım. İçimde yeniden bir korku yükseldi.
Elimi hafifçe oynattım.
Emir hemen başını kaldırdı.
Önce gözlerime baktı. Sonra birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.
"Alina?"
Sesindeki şaşkınlığı duydum.
"Emir..." diye fısıldadım.
Bir anda ayağa kalktı.
"Doktor! Hemşire!"
Sonra yeniden bana döndü.
"Uyandın... Gerçekten uyandın."
Gözleri dolmuştu. Elimi öpmek için eğildi ama ben hafifçe geri çektim.
Emir'in hareketi yarıda kaldı.
Yüzündeki mutluluk yavaşça silindi.
Emir'in gözünden
Onu yeniden görmek için günlerdir dua ediyordum.
Ve sonunda gözlerini açmıştı.
Ama elimi geri çektiğinde içimde bir şey kırıldı.
"Alina..."
Bana bakıyordu ama gözlerinde eskiden gördüğüm o sıcaklık yoktu.
Doktor içeri girdi. Alina'yı kontrol etti, birkaç soru sordu. Bilincinin açık olduğunu ve şimdilik dinlenmesi gerektiğini söyledi.
"Bir süre fazla yorulmamalısınız. Ağrınız olursa mutlaka haber verin," dedi.
Doktor çıktıktan sonra yeniden ona döndüm.
"Bir şeye ihtiyacın var mı?"
Alina başını hafifçe salladı.
"Su..."
Hemen bardağı aldım. Doktorun izin verdiği şekilde su içmesine yardım ettim.
"Başka bir şey?"
"Yok."
Sessizlik...
Günlerdir hayalini kurduğum konuşma bu değildi.
"Çok korkuttun beni," dedim.
Alina gözlerini benden kaçırdı.
"Ben de korktum."
Sesi o kadar kısık çıkmıştı ki yaklaşmak zorunda kaldım.
"Geçti artık. Buradayım."
Bu kez doğrudan yüzüme baktı.
"Sen hep buradaydın, değil mi?"
"Ne demek istiyorsun?"
"Arda'yla ilgili konuştuğunuz şeylerde... Benden sakladığın başka şeyler de vardı, değil mi?"
Cevap veremedim.
Alina'nın gözleri doldu.
"Demek vardı."
"Alina, seni korumaya çalışıyordum."
"Ben senden korunmak istemedim ki, Emir. Yanımda olmanı istedim."
"Öyle olmadı."
"Benim başıma gelenleri biliyor musun? Beni orada yalnız bıraktılar. Ne yapacağımı bilemedim. Çok korktum."
Sesi titremeye başladı.
"Ve şimdi senden başka bir şey istemiyorum. Sadece bana doğruyu söylemeni istiyorum."
Başımı eğdim.
"Haklısın."
Alina yüzünü pencereye çevirdi.
"Şimdi gitmek istiyorum."
O an ne söyleyeceğimi bilemedim.
"Gitmemi mi istiyorsun?"
"Biraz yalnız kalmak istiyorum."
İtiraz etmedim.
"Tamam. Ama kapının hemen dışındayım."
Cevap vermedi.
İrem'in gözünden
Alina'nın uyandığını duyduğumda Kuzey'le hastaneye koşmuştuk.
Kapının önünde Emir'i gördüm.
"Uyandı mı?" diye sordum heyecanla.
Emir başını salladı.
"Uyandı."
"Gerçekten mi?"
Gözlerim doldu. Hemen odaya girmek istedim ama Emir kolumdan hafifçe tuttu.
"Biraz yorgun. Yavaş davran, olur mu?"
Başımı sallayıp içeri girdim.
"ALİNA!"
"İrem..." diye fısıldadı.
Yanına yaklaşıp dikkatlice sarıldım. Yaralı olduğunu unutmadığım için hemen geri çekildim.
"Bir daha beni böyle korkutursan seninle gerçekten konuşmam."
Alina hafifçe gülümsedi.
"Özür dilerim."
"Özür dileme. Sadece bir daha böyle bir şey yaşama."
Gözlerimden yaşlar süzüldü.
"Çok özledim seni."
"Ben de seni."
Kuzey kapıdan içeri baktı.
"Ben de geldim. Beni özlemedin mi?"
Alina ona baktı.
"Biraz."
Kuzey elini göğsüne koydu.
"Biraz mı? Bu kadar mı?"
İrem hemen araya girdi.
"Şimdi sırası mı?"
Alina hafifçe güldü. Onu yeniden gülümserken görmek hepimize iyi gelmişti.
Alina'nın gözünden
İrem ve Kuzey biraz oturduktan sonra doktor dinlenmem gerektiğini söyledi.
İrem çıkarken alnıma küçük bir öpücük kondurdu.
"Yarın yine geleceğim."
"Tamam."
Kuzey de kapıdan çıkarken gülümsedi.
"Sen iyileş, sonra İrem'le yine kavga ederiz."
"Sen önce kendini kurtar," dedi İrem.
İkisi kapıdan çıkınca odada yeniden sessizlik oldu.
Emir kapının dışında bekliyordu.
Bir süre sonra içeri girdi.
Elinde küçük bir çiçek vardı.
"Getirdim," dedi.
Çiçeğe baktım.
"Teşekkür ederim."
Yatağımın yanındaki masaya bıraktı.
"Alina, konuşmamız gerekiyor."
"Şimdi değil."
"Ne zaman?"
"İyi olduğumda."
Emir başını salladı.
"Peki."
Bana yaklaşmadı. Sandalyeye oturdu.
Bir süre sessizce bekledi.
Sonra telefonumun ekranında bir bildirim belirdi. Telefonum Emir'in eşyalarımın arasından çıkardığı çantadaydı.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
Bilinmeyen Numara: Uyandığına sevindim Alina. Ama sana anlatılmayan şeyler var. Emir'e her konuda güvenme.
Ekrana bakakaldım.
Emir mesajı fark etti.
"Kimden geldi?"
Telefonu ona göstermedim.
"Önemli değil."
"Alina, yine o numara mı?"
Başımı kaldırdım.
"Sen bu numarayı tanıyor musun?"
Emir sustu.
Bu sessizlik bana yetmişti.
"Anladım."
"Hayır, öyle değil."
"Emir, lütfen."
Gözlerimi kapattım.
"Şu an çok yorgunum."
Emir ayağa kalktı.
"Tamam. Dinlen."
Kapıya doğru yürüdü. Çıkmadan önce bir kez daha arkasına baktı.
"Ben buradayım, Alina."
Cevap vermedim.
Kapı kapandı.
Ve ilk kez onun gitmesini istemiştim.
Emir'in gözünden
Koridora çıktığımda Kuzey beni bekliyordu.
"Ne oldu?"
"Benimle konuşmak istemiyor."
Kuzey bir süre yüzüme baktı.
"Onu da anlamaya çalış. Çok şey yaşadı."
"Anlıyorum."
"Gerçekleri anlatman gerekiyor Emir."
Başımı eğdim.
"Ya öğrendiklerinden sonra benden tamamen uzaklaşırsa?"
Kuzey omzuma dokundu.
"Zaten şu an senden uzaklaşıyor. Saklamak hiçbir şeyi düzeltmiyor."
Haklıydı.
Alina'ya her şeyi anlatmalıydım.
Ama Arda'nın adını bile duymak istemediğim o geçmişi yeniden açmak zorundaydım.
Telefonum titredi.
Arda'dan mesaj gelmişti.
Arda: Alina uyandı mı?
Hemen cevap verdim.
Emir: Uyandı. Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değil.
Arda'dan birkaç saniye sonra yeni bir mesaj geldi.
Arda: O zaman artık gerçeği öğrenmesinin zamanı geldi.
Ekrana bakarken kaşlarımı çattım.
Emir: Hangi gerçek?
Arda'nın cevabı kısa oldu.
Arda: Geçen yıl olanları yalnızca sen bilmiyorsun, Emir. Mert de her şeyi biliyor.
Telefonu yavaşça indirdim.
Demek ki Mert...
O da başından beri bu işin içindeydi.
Alina'nın gözünden
Gece yarısı olmuştu.
Odanın ışığı kapalıydı. Pencereden dışarıdaki sokak lambasının ışığı vuruyordu.
Emir'in getirdiği çiçek masanın üzerindeydi.
Ona bakarken gözlerim doldu.
Onu özlemiştim.
Ama aynı zamanda ona kırgındım.
Beni korumak için gerçekleri sakladığını söylüyordu. Peki ya benim korkularım? Ya benim bilmeye hakkım olan şeyler?
Ben onun yanında olmak istemiştim.
Beni dışarıda bırakmasını değil.
Gözlerimi kapattım.
Kapının ardından hafif bir ses geldi.
Emir'
in sesi...
"İyi geceler, Belam."
Bir süre bekledim.
Sonra çok kısık bir sesle cevap verdim.
"İyi geceler..."
Ama kapıyı açmadım.
Çünkü gözlerimi açmıştım.
Fakat kalbimdeki kırgınlık hâlâ yerindeydi.