Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
9. BÖLÜM – SESSİZLİĞİN ARDINDA
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
"Yanındaki insana dikkat et. Çünkü onun bildiği şeyler, senin sandığından çok daha fazla."
Telefonumun ekranındaki mesajı tekrar okudum.
Gölün kenarında, Emir'in hemen yanında duruyordum. Birkaç dakika önce aldığım bu mesaj yüzünden içimde garip bir huzursuzluk vardı.
Emir bana baktı.
"İyi misin?"
Telefonumu hızla cebime koydum.
"İyiyim."
"Alina."
"Ne?"
"Bir şey olduğunda yüzünden anlaşılıyor."
Gözlerimi kaçırdım.
"Belki de yüzüm böyledir."
Emir hafifçe gülümsedi.
"Olabilir. Ama seni biraz tanıdıysam bir şey saklıyorsun."
İçimden derin bir nefes aldım.
"Sen de benden bir şeyler saklıyorsun."
Bu kez gülümsemedi.
Haklı olduğumu ikimiz de biliyorduk.
Bir süre sessizce göle baktık. Rüzgâr hafifçe esiyor, ağaçların yaprakları birbirine çarpıyordu.
Emir üzerindeki hırkayı düzeltti.
"Artık çadıra dönmelisin. Yarın erken kalkacağız."
"Sen de dön."
"Birazdan."
"Yine tek başına etrafta dolaşmaya karar verme."
Emir başını hafifçe eğdi.
"Merak mı ediyorsun?"
"Hayır. Sadece başımıza yeni bir sorun çıkmasını istemiyorum."
Gülümsedi.
"Tabii, belam."
Gözlerimi devirdim ve çadıra doğru yürümeye başladım.
Arkamdan seslendi.
"Alina!"
Döndüm.
"Efendim?"
"İyi geceler."
İstemeden gülümsedim.
"Sana da."
Çadıra girdiğimde İrem çoktan uyku tulumuna girmişti. Sessizce yanıma uzandım ama gözlerimi kapatmak mümkün değildi.
Telefonumu yeniden elime aldım.
Mesaj hâlâ oradaydı.
Kim göndermişti?
Emir'in bildiği ne vardı?
Ve en önemlisi, neden herkes benden bir şeyler saklıyordu?
Telefonu kapatıp başımı yastığa koydum.
Bu soruların cevaplarını bulmadan rahat edemeyecektim.
SABAH – İREM'İN GÖZÜNDEN
Gözlerimi açtığımda Alina'nın hâlâ uyuduğunu gördüm.
Telefonumun ekranına baktım.
Saat 08.15.
Bir süre onu izledim. Sonra dayanamayıp omzuna dokundum.
"Alina."
Ses yok.
"Alinaaa."
Yine ses yok.
"EMİR GELİYOR!"
Alina bir anda doğruldu.
"NE?"
Kahkaha attım.
"Şaka yaptım."
Alina bana öyle bir baktı ki gülmemek için kendimi zor tuttum.
"İrem, bir gün gerçekten seni çadırdan dışarı atacağım."
"Önce kahvaltıya gidelim, sonra atarsın."
Yatağımdan kalkıp çantamı karıştırmaya başladım.
Alina saçlarını toplarken bana baktı.
"Sen hiç normal bir şekilde uyanamaz mısın?"
"Hayır. Hayat kısa, eğlenmek lazım."
"Seninle yaşlanmak çok zor olacak."
"Sen merak etme, Kuzey de bana yardım eder."
Alina kahkaha attı.
Tam çadırdan çıkacakken telefonuna baktığını gördüm.
Yüzü bir anda ciddileşti.
"Yine mi mesaj?" diye sordum.
Alina telefonu kapattı.
"Yok, bir şey değil."
Üstelemedim ama onun bir şey sakladığını anlamıştım.
KUZEY'İN GÖZÜNDEN
Kahvaltı alanına geldiğimde Emir çoktan masadaydı.
Yanına oturdum.
"Ne oldu sana? Sabah sabah düşüncelere dalmışsın."
Emir çayından bir yudum aldı.
"Bir şey yok."
"Sen de Alina gibi oldun. Herkesin bir şey yok."
Emir bana döndü.
"Alina bir şey mi söyledi?"
"Hayır. Sadece yüzünden bir şeyler anlaşılıyor."
Emir cevap vermedi.
Tam o sırada İrem ve Alina yanımıza geldi.
İrem sandalyeyi çekip karşıma oturdu.
"Günaydın, huysuzlar."
"Günaydın, baş belası," dedim.
İrem kaşlarını kaldırdı.
"Bir daha söyle."
"Günaydın, çok değerli arkadaşım."
Alina gülmeye başladı.
Emir de hafifçe gülümsedi.
İrem kahvaltısından bir parça aldıktan sonra bana döndü.
"Bugün ne yapacağız?"
"Öğretmen yürüyüş yapacağımızı söyledi."
"Yine mi yürüyüş? Ben buraya tatil yapmaya geldim."
"Senin tatil anlayışın yemek yemek mi?"
"Evet. Bir sorun mu var?"
Güldüm.
"Yok, sana göre gayet normal."
İrem peçeteyi bana doğru fırlattı.
Alina kahkahalarla gülüyordu.
Bir an için dünkü olayları unutmuş gibiydik.
Ama bu uzun sürmedi.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Kahvaltıdan sonra öğretmenimiz hepimizi kamp alanının girişinde topladı.
"Arkadaşlar, bugün öğlene kadar çevredeki yürüyüş parkurunu gezeceğiz. Ancak gruplarınızdan ayrılmak yok. Dün akşam yaşanan olay nedeniyle daha dikkatli olmanızı istiyorum."
İrem yanıma yaklaştı.
"Umarım bugün gizemli insanlar tarafından izlenmeyiz."
Kuzey araya girdi.
"Seninle gezen biri zaten başka hiçbir şeye dikkat edemez."
İrem ona döndü.
"Ne demek istiyorsun?"
"Çok konuşuyorsun."
"Sen de çok sinir bozucusun."
Kuzey gülerek öne geçti.
Emir yanıma geldi.
"Benimle yürümek ister misin?"
"Başka seçeneğim var mı?"
"Var. İrem'le yürüyebilirsin."
"Sanırım sen daha az konuşuyorsun."
Emir gülümsedi.
"Bu bir iltifat mı?"
"Henüz karar vermedim."
Yan yana yürümeye başladık.
Bir süre sonra Emir elindeki su şişesini bana uzattı.
"İster misin?"
"Sen içmedin mi?"
"İçtim. Alabilirsin."
Şişeyi aldım.
"Teşekkürler."
Emir bana baktı.
"Bugün biraz daha iyisin."
"Öyle mi?"
"Dün geceki gibi görünmüyorsun."
Bir an duraksadım.
"Dün gece beni mi izliyordun?"
"Hayır. Sadece fark ettim."
Başımı çevirdim.
Bazen Emir'in beni ne kadar dikkatli izlediğini anlamak beni hem şaşırtıyor hem de biraz utandırıyordu.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Yürüyüş sırasında Kuzey'le yan yana kalmıştık.
Alina ve Emir birkaç adım önümüzdeydi.
Kuzey ellerini cebine sokmuş, etrafı inceliyordu.
"Bir şey sorabilir miyim?" dedim.
"Sor."
"Sen neden hep bu kadar rahatsın?"
Kuzey bana döndü.
"Ne açıdan?"
"Yani hiçbir şeyi umursamıyormuş gibi davranıyorsun."
Bir süre düşündü.
"Her şeyi umursadığımı belli edersem daha mı iyi olacak?"
Bu cevabı beklemiyordum.
"Hayır. Sadece merak ettim."
Kuzey hafifçe gülümsedi.
"Sen de her şeyi şakaya vuruyorsun."
"Çünkü ciddi olursam sıkılırım."
"Belki de bazen ciddi olman gerekiyordur."
Ona baktım.
"Sen bugün fazla bilge konuşuyorsun."
Kahkaha attı.
"Bir daha yapmam."
Bir süre sessiz yürüdük.
Sonra ayağım yerdeki küçük bir taşa takıldı. Düşmemek için kolumu savurdum.
Kuzey hemen kolumdan tuttu.
"Dikkat etsene!"
"İyiyim."
"Biraz yavaş yürü."
"Emir gibi konuşma."
Kuzey elini çekip gülümsedi.
"Peki, prenses."
Gözlerimi devirdim.
Ama nedense yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Yürüyüş yolunun sonunda küçük, eski bir kulübe vardı.
Öğretmenimiz buranın eskiden kamp alanını koruyan görevliler tarafından kullanıldığını anlattı.
Herkes kulübenin önünde fotoğraf çekilmeye başladı.
Ben de telefonumu çıkarıp birkaç fotoğraf çektim.
Tam o sırada kulübenin yanındaki ağacın dibinde bir şey dikkatimi çekti.
Eğilip yerden küçük bir kâğıt parçası aldım.
Üzerinde yalnızca birkaç kelime vardı.
"Geçmiş, sandığın kadar geride değil."
Kalbim hızlandı.
Kâğıdı hemen cebime koydum.
"Ne buldun?"
Emir'in sesiyle irkildim.
"Bir şey yok."
Emir yüzüme baktı.
"Alina, yine mi?"
"Yine ne?"
"Bir şey saklıyorsun."
Bir süre sustum.
Sonra kâğıdı cebimden çıkarıp ona uzattım.
Emir yazıyı okuduğunda yüzü değişti.
"Bu nereden çıktı?"
"Şurada buldum."
Emir etrafına baktı.
"Kimse gördü mü?"
"Sanmıyorum."
Kâğıdı tekrar elime aldım.
"Emir, artık bana anlatman gerekiyor. Mert'le aranızda ne oldu?"
Emir derin bir nefes aldı.
"Alina, burada konuşmayalım."
"Ne zaman konuşacağız?"
"Biraz daha zaman ver."
Başımı iki yana salladım.
"Senin zamanına göre hareket etmek zorunda değilim."
Bunu söyledikten sonra yanından uzaklaştım.
Arkamdan seslenmedi.
Belki de ilk defa ona kızmakta haklı olduğumu düşünüyordum.
MERT'İN GÖZÜNDEN
Kulübenin arkasındaki ağaçların arasında duruyordum.
Alina'nın kâğıdı bulduğunu görmüştüm.
Emir'in de yazıyı okuduğunu...
Telefonumu çıkarıp mesaj yazdım.
Mert: Kâğıdı buldular.
Cevap hemen geldi.
Bilinmeyen Numara: Güzel. Peki Emir ne yaptı?
Mert: Her zamanki gibi sustu.
Bilinmeyen Numara: Alina şüpheleniyor.
Mert: Farkındayım.
Bir süre ekrana baktım.
Sonra yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Unutma, bu hikâyede herkesin bir rolü var.
Telefonu kapattım.
Gözlerimi Alina'ya çevirdim.
Benden nefret etmesini istemiyordum.
Ama bazı şeylerin ortaya çıkması için önce her şeyin değişmesi gerekiyordu.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Kamp alanına döndüğümüzde Emir yanıma geldi.
"Konuşabilir miyiz?"
Kollarımı göğsümde birleştirdim.
"Dinliyorum."
Emir bir süre sustu.
"Geçen yıl Mert'le aynı arkadaş grubundaydık."
"Bunu zaten biliyorum."
"Bir olay yaşandı. Sonrasında yollarımız ayrıldı."
"Nasıl bir olay?"
Emir gözlerini benden kaçırdı.
"Şu an anlatamam."
İçimdeki sabır tükenmek üzereydi.
"Emir, seninle ilgili bilmediğim şeyler yüzünden sürekli başkalarından mesaj alıyorum. Birileri bizi izliyor. Birileri bana geçmişten bahsediyor. Ve sen hâlâ anlatamam diyorsun."
Emir bir adım yaklaştı.
"Biliyorum."
"O zaman neden?"
"Çünkü o olayda yalnızca ben yoktum."
Bir an sustum.
"Mert de mi vardı?"
Emir cevap vermedi.
Ama sessizliği yeterliydi.
Tam başka bir şey söyleyecekken öğretmenimiz hepimizi çağırdı.
"Arkadaşlar, hazırlanın! Birazdan dönüş için yola çıkıyoruz."
Emir bana baktı.
"Bu konuşma burada bitmedi."
"Ben de öyle düşünüyorum."
Yanından geçip İrem'in yanına gittim.
İrem yüzüme baktı.
"Ne oldu?"
"Sonra anlatırım."
"Tamam. Ama eve dönünce uzun uzun konuşuyoruz."
Başımı salladım.
Çantamı omzuma taktım ve son kez kamp alanına baktım.
Buraya gelirken yalnızca güzel bir hafta sonu geçireceğimi düşünmüştüm.
Ama şimdi elimde cevaplardan çok daha fazla soru vardı.
Otobüse binerken telefonum titredi.
Yeni bir mesaj.
Bilinmeyen Numara: Doğru soruları sormaya başladın, Alina. Ama cevapları öğrenmeye hazır olduğundan emin misin?
Ekrana uzun uzun baktım.
Sonra başımı kaldırıp camdan dışarı baktım.
Kamp alanı yavaş yavaş gözden kayboluyordu.
Ve ben, orada bıraktığım şeyin yalnızca bir hafta sonu olmadığını hissediyordum.
BÖLÜM SONU.
Bazı sırlar saklandıkça büyür. Bazı insanlar sustukça uzaklaşır. Ve bazen gerçeğe atılan ilk adım, insanı en çok korktuğu yere götürür.