Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
8. BÖLÜM – AĞAÇLARIN ARASINDAKİ GÖLGE
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Ağaçların arasında kaybolan kişiye bakmaya devam ediyordum.
Kimdi?
Neden bizi izliyordu?
Ve en önemlisi, yerde bulduğumuz anahtarlığın Mert'le ne ilgisi vardı?
"Emir, bir şey söylesene."
Emir gözlerini ağaçların arasından ayırmadan cevap verdi.
"Burada bekleyin."
"Sen nereye gidiyorsun?"
"Bir bakıp geleceğim."
Kuzey hemen araya girdi.
"Ben de geliyorum."
Emir başını salladı. İkisi birlikte ağaçların arasına doğru yürüdüler.
İrem yanıma yaklaştı.
"Alina, sence kimdi o?"
"Bilmiyorum."
"Biraz korkutucu değil mi?"
Omuz silktim.
"Belki de bizi yanlışlıkla izliyordu."
İrem bana inanmaz bir ifadeyle baktı.
"Bir insan yanlışlıkla neden ağacın arkasında saklansın?"
Haklıydı.
Ben de bunun sıradan bir karşılaşma olmadığını düşünüyordum.
Birkaç dakika sonra Emir ve Kuzey geri döndü.
"Kimse yok," dedi Kuzey.
"Nasıl yani?" diye sordum.
"Her yere baktık. Ama bulamadık."
Emir elindeki anahtarlığı cebine koydu.
"Buradan ayrılalım."
"Emir, anahtarlık ne olacak?"
"Bende kalacak."
"Neden?"
Bana baktı.
"Çünkü bununla ilgili öğrenmem gereken bir şey var."
Yine cevap vermemişti.
Yine bir şeyleri saklıyordu.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Anahtarlığı cebime koyduğumdan beri düşünüyordum.
Mert'in adı...
Bu kadar tesadüf olamazdı.
Kuzey yanıma yaklaştı.
"Ne düşünüyorsun?"
"Bu anahtarlık Mert'in."
"Nasıl bu kadar eminsin?"
"Geçen yıl çantasında görmüştüm."
Kuzey etrafına baktı.
"Peki neden burada?"
"Bilmiyorum."
"Emir, sence Mert buraya bizden önce mi geldi?"
Cevap vermedim.
Çünkü aklıma gelen ihtimal hoşuma gitmemişti.
Telefonumu çıkarıp Mert'i aradım.
İlk aramamda açmadı.
İkinci kez aradığımda telefonu kapalıydı.
Kuzey'e döndüm.
"Bu gece gözümüzü açık tutacağız."
"Alina'ya söyleyecek misin?"
"Hayır."
"Emir..."
"Şimdilik değil."
Kuzey derin bir nefes aldı.
"Bir gün sana çok kızacak."
Bunu biliyordum.
Ama onu korumak için doğru zamanı beklemem gerektiğini düşünüyordum.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Akşam yemeğinden sonra herkes ateşin etrafında toplanmaya başladı.
Öğretmenimiz birkaç oyun oynayacağımızı söyledi.
Ben hemen Alina'nın yanına oturdum.
Kuzey de gelip karşıma geçti.
"Sen neden hep bizim yanımızdasın?" diye sordum.
Kuzey gülümsedi.
"Çünkü burası güzel."
"Başka yerde de güzel yerler var."
"Ben burayı tercih ediyorum."
Alina bana doğru eğilip fısıldadı.
"Sanırım birisi senden hoşlanıyor."
Dirseğimle hafifçe ona dokundum.
"Sus!"
Kuzey bizi izliyordu.
"Ne konuşuyorsunuz?"
"Hiçbir şey," dedim.
"Kesin benim hakkımda konuşuyorsunuz."
Alina kahkaha attı.
"Biraz."
Kuzey başını salladı.
"İkiniz de çok tehlikelisiniz."
Öğretmenimiz elindeki kâğıtları karıştırdı.
"Şimdi bir oyun oynayacağız. Herkes sırayla bir soru çekecek ve cevaplayacak."
İrem hemen heyecanlandı.
"İşte şimdi eğlence başlıyor!"
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Oyun başladığında herkes sırayla sorular çekiyordu.
İlk soru İrem'e geldi.
"Hayatında en çok güvendiğin kişi kim?"
İrem hiç düşünmeden cevap verdi.
"Alina."
Bana dönüp gülümsedi.
Ben de ona gülümsedim.
Sıra Kuzey'e geldi.
Kâğıdı açtı ve okudu.
"Bir insanda en çok neye dikkat edersin?"
Biraz düşündü.
"Samimiyetine."
İrem ona baktı.
"Bu kadar mı?"
Kuzey gülümsedi.
"Şimdilik."
Sıra bana geldi.
Kâğıdı açtım.
"Geçmişinden değiştirmek istediğin bir şey var mı?"
Bir süre düşündüm.
"Var. Ama geçmişi değiştiremeyeceğimi biliyorum. O yüzden bugünümü güzel yaşamaya çalışıyorum."
Bir an sessizlik oldu.
Sonra kâğıdı Emir'e uzattım.
Emir soruyu okudu.
"Birini kaybetmekten korkar mısın?"
Yüzündeki ifade değişti.
Birkaç saniye sustu.
"Evet."
"Neden?"
"Çünkü bazen bir insanın hayatına girmesi, her şeyi değiştirir. Onu kaybetmek de her şeyi yeniden kaybetmek gibi gelir."
Emir konuşurken gözleri bir an benimkilerle buluştu.
Nedenini bilmiyordum ama o cevabın bana söylenmiş olmasını istedim.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Oyun devam ederken Alina'nın sessizleştiğini fark ettim.
Bir süre sonra herkes öğretmenimizin yanına gitti.
Alina ateşin karşısında tek başına oturuyordu.
Yanına geçtim.
"Ne oldu, belam?"
"Bir şey yok."
"Bugün herkesin bir şey yok dediği gün galiba."
Gülümsedi.
Sonra ateşe baktı.
"Az önce verdiğin cevap..."
"Nesi var?"
"Gerçek miydi?"
Bir an durdum.
"Evet."
Alina bana döndü.
"Peki, kimi kaybetmekten korkuyorsun?"
Gözlerimi ondan ayırmadım.
"Şu an yanımda oturan kişiyi."
Alina'nın yüzündeki ifade değişti.
Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti.
Tam o sırada İrem'in sesi duyuldu.
"ALİNA! GEL! FOTOĞRAF ÇEKTİRECEĞİZ!"
Alina gülümseyerek ayağa kalktı.
"Gitmem gerekiyor."
Başımı salladım.
"Git."
Benden uzaklaşırken arkasından baktım.
Bazen söylemek istediğin şeyler, söyleyebileceğin şeylerden çok daha fazlaydı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Fotoğraf çekildikten sonra çadırımıza geçtik.
İrem yatağına uzanır uzanmaz konuşmaya başladı.
"Alina!"
"Efendim?"
"Emir senden hoşlanıyor."
Yastığımı ona doğru attım.
"Yeter artık!"
"Ne var? Gözlerim var."
"İrem, daha yeni tanıştık sayılır."
"Ben sadece gördüğümü söylüyorum."
Yatağıma uzandım.
Emir'in söyledikleri aklıma geldi.
"Şu an yanımda oturan kişiyi."
Kalbimin biraz hızlandığını hissettim.
İrem bir süre beni izledi.
"Sen de ondan hoşlanıyor musun?"
Tavana baktım.
"Bilmiyorum."
İrem gülümsedi.
"Öğrenirsin."
Sonra ışığı kapattık.
Ama ben uzun süre uyuyamadım.
MERT'İN GÖZÜNDEN
Kamp alanının biraz uzağında telefonumu elime aldım.
Emir'in beni aradığını görmüştüm.
Ama onunla konuşmak istemiyordum.
Henüz değil.
Ekranda açık duran fotoğrafa baktım.
Alina, ateşin yanında gülüyordu.
Fotoğrafı yakınlaştırdım.
Bir süre sonra telefonu kapattım.
"Her şey düşündüğüm gibi ilerlemeli," diye mırıldandım.
Telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara: Onları neden aynı yerde topladın?
Cevap yazdım.
Mert: Ben toplamadım. Kendileri geldiler.
Bilinmeyen Numara: Planın değişmesin.
Ekrana baktım.
Sonra telefonu cebime koydum.
Bu hikâyede herkes kendi gerçeğini saklıyordu.
Ama bazı gerçekler ortaya çıktığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Gece yarısına doğru çadırdan çıktım.
Biraz hava almak istiyordum.
Gökyüzü yıldızlarla doluydu.
Uzakta birkaç kişinin konuştuğunu duyabiliyordum.
Sessizce gölün yanına doğru yürüdüm.
Tam suyun kenarında durduğumda arkamdan bir ses geldi.
"Yine tek başına dolaşıyorsun, belam."
Döndüm.
Emir.
"Sen de uyumamışsın."
"Uyuyamadım."
"Ben de."
Yanıma geldi.
Bir süre sessizce gökyüzünü izledik.
Sonra Emir montunu çıkarıp bana uzattı.
"Üşüyorsun."
"Hayır, üşümüyorum."
"Alina."
"Emir."
"İnatlaşma."
Montu aldım.
"Teşekkür ederim."
Gülümsedi.
"Rica ederim."
Tam o sırada telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen bir numara.
Mesajı açtım.
Bilinmeyen Numara: Yanındaki insana dikkat et. Çünkü onun bildiği şeyler, senin sandığından çok daha fazla.
Ekrana bakakaldım.
Emir yüzüme baktı.
"Ne oldu?"
Telefonu yavaşça kapattım.
"Hiçbir şey."
Ama bu kez ben de bir şey saklıyordum.
BÖLÜM SONU.
İnsan bazen en çok yanında kendini güvende hissettiği kişiden korkması gerektiğini düşünür. Ama ya korktuğu kişi, onu korumaya çalışan kişiyse?