Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
7. BÖLÜM – YOLCULUK BAŞLIYOR
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Cumartesi sabahı erkenden uyandım.
Bu kez alarmı kapatıp tekrar uyumak gibi bir düşüncem yoktu. Günlerdir beklediğim gezi sonunda gelmişti.
Yatağımdan kalkıp hazırladığım çantayı kontrol ettim.
Kıyafetlerim, kişisel eşyalarım, telefon şarjım, kulaklığım...
Her şey tamam görünüyordu.
Aşağı indiğimde annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
"Günaydın anne."
"Günaydın kızım. Heyecanlı görünüyorsun."
"Biraz."
Annem gülümsedi.
"İyi eğlen. Ama kendine dikkat etmeyi de unutma."
"Merak etme."
Kahvaltımı yaptıktan sonra çantamı alıp kapıya yöneldim.
Telefonum titredi.
İrem: NEREDE KALDIN?
Alina: Daha evden yeni çıkıyorum.
İrem: HEPİMİZ SENİ BEKLİYORUZ!
Alina: Beş dakikaya oradayım.
İrem: Dört dakika olsun.
Gülerek telefonu kapattım.
İrem'le bir gün geçirmeye gidiyordum. Bunun ne kadar yorucu olabileceğini biliyordum.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Otobüslerin bulunduğu alanda Kuzey'le birlikte bekliyorduk.
Kuzey elindeki kahveyi içerken bana baktı.
"Bu kadar heyecanlı olmana gerek var mı?"
"Var."
"Alt tarafı gezi."
"Senin gibi sıkıcı biri için öyle olabilir."
Kuzey güldü.
"Sabah sabah tartışmak zorunda mıyız?"
"Sen başlattın."
"Ben sadece soru sordum."
Tam cevap verecekken Alina'yı gördüm.
"ALİNA!"
El sallayarak yanımıza geldi.
"Bağırmasan da gelirdim."
"Özledim seni."
"Beş dakika önce mesajlaştık."
"Ne olmuş yani?"
Kuzey başını iki yana salladı.
"İkiniz de birbirinize benziyorsunuz."
Alina kaşlarını kaldırdı.
"Bu bir iltifat mı?"
"Henüz karar vermedim."
Tam o sırada Emir yanımıza geldi.
Sırtında siyah bir çanta vardı.
Alina ona baktı.
"Sen de mi geldin?"
Emir gülümsedi.
"Ben de seni gördüğüme sevindim."
"Ben bir şey demedim."
"Yüzünden anlaşılıyor."
İrem hemen araya girdi.
"Tamam, siz tartışmaya başlayın. Ben de Kuzey'le otobüse bineyim."
Kuzey gülerek başını salladı.
"İlk kez mantıklı bir şey söyledin."
"Ne dedin sen?"
Ve yine tartışmaya başladılar.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Otobüse bindiğimizde Alina'nın pencere kenarında oturduğunu gördüm.
Yanındaki koltuk boştu.
"Yanına oturabilir miyim?"
Bana baktı.
"Başka boş yer yok mu?"
"Var."
"O zaman neden burası?"
Gülümsedim.
"Çünkü burası daha güzel."
Gözlerini devirdi ama çantasını kenara çekti.
"İstediğin gibi."
Yanına oturdum.
Otobüs hareket etmeye başladığında Alina kulaklığını taktı.
Bir süre dışarıyı izledim.
Sonra bana döndü.
"Bir şey soracağım."
"Sor, belam."
"Sen neden sürekli böyle konuşuyorsun?"
"Nasıl?"
"Bana belam diyorsun."
Güldüm.
"Çünkü öylesin."
"Çok naziksin gerçekten."
"İstersen prenses diyebilirim."
"Hayır, teşekkür ederim."
Bir süre birbirimize baktık.
Sonra Alina gülmeye başladı.
Onun gülüşünü izlerken kendime engel olamadım.
Bazı insanlar vardır, yanında zamanın nasıl geçtiğini anlamazsın.
Alina da onlardan biriydi.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Yol boyunca İrem neredeyse hiç susmadı.
Ön koltuktan bize dönüp sürekli bir şeyler anlatıyordu.
"Alina, sence akşam ateşin etrafında oyun oynar mıyız?"
"Oynarız herhâlde."
"Bir de herkes birbirine sırlarını anlatacak."
Kuzey araya girdi.
"Senin anlatacak sırrın kaldı mı?"
İrem ona döndü.
"Benim sırlarım sana anlatılmaz."
"Çok merak ettim."
"Merak etme."
Emir gülerek bana baktı.
"Bizim arkadaşlarımız çok iyi anlaşacak gibi."
"Sen buna anlaşmak mı diyorsun?"
"En azından sıkılmayacağız."
Bir süre sonra telefonumu çıkarıp fotoğraf çekmeye başladım.
Önce manzarayı, sonra İrem'i çektim.
İrem hemen poz verdi.
"Bir tane daha!"
"Tamam, tamam."
Ardından Emir'in fotoğrafını çekmeye çalıştım.
Ama tam o sırada başını çevirdi.
"Ne yapıyorsun?"
"Fotoğraf çekiyorum."
"Benim mi?"
"Hayır, yanındaki koltuğun."
Emir güldü.
"Bir daha çek."
Bu kez kameraya baktı.
Fotoğrafı çektikten sonra ekranı ona gösterdim.
"Fena değil."
"Yalnızca fena değil mi?"
"Biraz daha gülseydin daha iyi olurdu."
Emir bana doğru eğildi.
"Sen yanımdayken zaten gülüyorum."
Ne diyeceğimi bilemedim.
Hemen tekrar camdan dışarı döndüm.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Yolculuğun sonuna doğru Kuzey'in uyuduğunu fark ettim.
Başını cama yaslamış, kollarını göğsünde birleştirmişti.
Telefonumu çıkarıp fotoğrafını çektim.
Tam fotoğrafı kaydedecekken gözlerini açtı.
"Ne yapıyorsun?"
Hiç bozuntuya vermedim.
"Hiç."
"Fotoğrafımı mı çektin?"
"Hayır."
Kuzey elini uzattı.
"Telefonu ver."
"Hayır!"
Gülerek telefonumu kendime çektim.
"Çok meraklısın."
Kuzey başını salladı.
"Sen gerçekten ayrı bir dünyasın."
"Teşekkür ederim."
"İltifat değildi."
"Ben öyle kabul ettim."
Kuzey gülümsedi.
Sonra yeniden arkasına yaslandı.
"İstersen fotoğrafımı silebilirsin."
Şaşırdım.
"Niye?"
"Çünkü uyurken güzel çıkmamış olabilirim."
Gülmemek için dudağımı ısırdım.
"Merak etme, gayet güzel çıkmışsın."
Kuzey başını bana çevirdi.
"Demek güzel buldun."
Yüzümün ısındığını hissettim.
"Konuyu değiştirme!"
Kuzey kahkaha attı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Sonunda kamp alanına ulaştık.
Otobüsten indiğimde temiz havayı içime çektim.
Etrafımız ağaçlarla çevriliydi. Uzakta küçük bir göl görünüyordu. Kuş sesleri her taraftan geliyordu.
"İşte burası!" diye bağırdı İrem.
Gerçekten çok güzeldi.
Öğretmenimiz herkesi topladı.
"Arkadaşlar, öncelikle çadırlarınızı kuracağız. Daha sonra gruplar hâlinde çevreyi gezeceğiz. Akşam da hep birlikte ateşin etrafında toplanacağız."
İrem hemen elimi tuttu.
"Biz aynı çadırda kalıyoruz, değil mi?"
"Tabii ki."
Kuzey yanımıza geldi.
"Çadırları birlikte mi kuracağız?"
İrem başını salladı.
"Hayır, sen kendi çadırını kur."
"Benimki nerede?"
"Orada."
Kuzey güldü.
"Gerçekten çok yardımseversin."
Emir yanımıza geldi.
"Bizim çadırlar yan yana olacak."
İrem kaşlarını kaldırdı.
"Ne güzel, bütün hafta sonu sizi mi göreceğiz?"
Kuzey omuz silkti.
"Alışmaya başla."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Çadırları kurmak düşündüğümden daha zor olmuştu.
Kuzey bir taraftan ipleri tutuyor, ben diğer taraftan çadırı sabitlemeye çalışıyordum.
Alina ve İrem ise birkaç metre ötede bizi izliyordu.
"Biraz daha sola!" diye seslendi Alina.
Kuzey ona baktı.
"Sen gelip yapmayı denemek ister misin?"
Alina gülerek yanımıza geldi.
"Ver bakalım."
İpi eline aldı.
Bir süre uğraştı ama çadırın bir tarafı eğildi.
Kuzey kahkaha attı.
"Harika oldu."
Alina ona baktı.
"Sen yap o zaman!"
Kuzey ellerini kaldırdı.
"Ben bir şey demedim."
Alina bana döndü.
"Sen de gülme."
Gülümsememi saklamaya çalıştım.
"Çok güzel oldu."
"Gerçekten mi?"
"Tabii."
Alina gözlerini kıstı.
"Seninle sonra konuşacağız."
O an ne kadar mutlu olduğumu fark ettim.
Belki de bu hafta sonu sandığımdan daha güzel geçecekti.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Akşamüstü öğretmenimiz çevrede kısa bir yürüyüş yapacağımızı söyledi.
Herkes küçük gruplara ayrıldı.
Ben, İrem, Emir ve Kuzey birlikte yürümeye başladık.
Gölün yanına geldiğimizde durup manzarayı izledim.
"Çok güzel," dedim.
Emir yanıma geldi.
"Evet."
Bir süre sessizce manzaraya baktık.
Sonra bana döndü.
"Fotoğraf çekmek ister misin?"
"Olur."
Telefonumu uzattım.
Emir birkaç fotoğraf çekti.
Sonra telefonu bana geri verdi.
Fotoğraflara baktığımda bir tanesinde ben de vardım.
Şaşırdım.
"Benim fotoğrafımı mı çektin?"
"Manzaranın önünde duruyordun."
"Yani tesadüfen mi?"
Emir gülümsedi.
"Belki."
Fotoğrafa yeniden baktım.
Güzel çıkmıştım.
Telefonumu çantama koydum.
"Teşekkür ederim."
Emir başını salladı.
"Rica ederim."
Tam o sırada arkamızdan İrem'in sesi geldi.
"ÇABUK GELİN! KUZEY YİNE BİR ŞEYLER BULDU!"
Emir'le birbirimize baktık.
Sonra İrem'in sesinin geldiği tarafa doğru yürüdük.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Kuzey yerde küçük, eski bir anahtarlık bulmuştu.
Elinde tutup inceliyordu.
"Bu ne?" diye sordum.
"Bilmiyorum. Yerde buldum."
Alina yanımıza geldi.
Anahtarlığa dikkatlice baktı.
"Üzerinde bir şey yazıyor."
Kuzey anahtarlığı çevirdi.
Üzerinde küçük harflerle bir isim vardı.
MERT.
Hepimiz bir an sustuk.
Alina'nın yüzündeki ifade değişti.
"Bu... Mert'in olabilir mi?"
Kuzey cevap vermeden etrafına baktı.
Emir anahtarlığı eline aldı.
"Burada kalın."
"Emir, ne oluyor?" diye sordum.
Emir cevap vermedi.
Sadece gölün diğer tarafına doğru baktı.
Ben de onun baktığı yere döndüm.
Ağaçların arasında birisi duruyordu.
Bir an sonra arkasını dönüp uzaklaştı.
Alina fısıldadı:
"Az önce bizi mi izliyordu?"
Emir'in yüzü ciddileşti.
"Evet."
BÖLÜM SONU.
Bazen bir yolculuk, yalnızca gidilen yerle değil, karşılaşılan insanlarla da değişir. Ve bazı karşılaşmalar tesadüf değildir.