Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
6. BÖLÜM – BİR GEZİDEN FAZLASI
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Cumartesi sabahı telefonumun çalmasıyla gözlerimi açtım.
Ekranda İrem'in adı yazıyordu.
Aramayı açtım.
"Efendim?"
"ALİNA! HÂLÂ UYUYOR MUSUN?"
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.
"İrem, saat daha dokuz."
"Tamam işte! Çok geç bile kaldık."
"Ne için?"
"ALIŞVERİŞE GİDİYORUZ!"
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.
"Tamam, hazırlanıyorum."
"Yarım saate hazır ol."
"İrem..."
"Öptüm, bay bay!"
Telefon kapandı.
Yataktan kalkıp dolabıma yöneldim. Hafta sonu için hazırlık yapmam gerekiyordu. Birkaç tişört, rahat bir pantolon, eşofman ve mont... Gezi için bunlar yeterliydi.
En azından benim için.
İrem'in ne kadar eşya alacağını düşünmek bile yorucuydu.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina'yı beklerken apartmanın önünde Kuzey'i gördüm.
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Sen burada ne yapıyorsun?"
Kuzey ellerini cebine koydu.
"Ben de sana günaydın demek isterdim ama neyse."
"Senin burada ne işin var?"
"Emir gönderdi. Alina'yla birlikte alışverişe gidecekmişiz."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Bizimle mi?"
"Evet."
"Senin başka işin yok mu?"
Kuzey gülümsedi.
"Seninle zaman geçirmek kadar güzel bir işim yok."
Bir an sustum.
Sonra yüzümü başka tarafa çevirdim.
"Çok konuşuyorsun."
Kuzey kahkaha attı.
"Sen de kızarınca çok tatlı oluyorsun."
"KUZEY!"
Tam o sırada Alina apartmandan çıktı.
"Ne oluyor burada?"
Kuzey gülerek arabasına doğru yürüdü.
"Hiçbir şey. Arkadaşın bana günaydın demeyi unuttu."
Alina bana baktı.
Ben de ona baktım.
"Tek kelime etme," dedim.
Alina kahkaha attı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Alışveriş merkezine geldiğimizde Kuzey'in arabadan inmek istemediğini fark ettim.
İrem ona döndü.
"Ne bekliyorsun?"
Kuzey koltuğuna yaslandı.
"Burada oturup sizi bekleyebilirim."
"Hayır, bizimle geliyorsun."
"Ben neden?"
"Çünkü taşıyacak eşyalarımız olacak."
Kuzey başını iki yana salladı.
"Ben bunu neden kabul ettim?"
Gülerek arabadan indik.
İçeri girdiğimizde ilk olarak kıyafet mağazasına uğradık. İrem neredeyse her şeyi beğeniyordu.
"Alina, sence bu nasıl?"
Elindeki pembe kazağı gösterdi.
"Güzel."
"Peki bu?"
"Bu da güzel."
"Şu nasıl?"
"İrem, hepsi güzel!"
Kuzey arkamızdan konuştu.
"Birini seçmek bu kadar zor olmamalı."
İrem ona döndü.
"Sen hiç alışveriş yapmıyor musun?"
"Yapıyorum."
"Ne alıyorsun?"
"İhtiyacım olanı."
İrem birkaç saniye ona baktı.
"Seninle alışveriş yapmak gerçekten çok sıkıcı."
Kuzey gülümsedi.
"Seninle yapmak da oldukça yorucu."
İkisi yeniden tartışmaya başlayınca ben başka bir rafa yöneldim.
Tam bir tişörte bakarken arkamdan tanıdık bir ses duydum.
"Bu sana yakışır."
Döndüğümde Emir'i gördüm.
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Sen ne zaman geldin?"
"Az önce."
"Burada ne işin var?"
"Gezi hazırlığı yapıyorum."
Elindeki siyah sırt çantasını gösterdi.
"Senin hazırlığın bu mu?"
"Ne var? İhtiyacım olan her şey içinde."
Güldüm.
"Gerçekten çok basit düşünüyorsun."
Emir omuz silkti.
"Senin kadar karmaşık düşünemiyorum."
Elimdeki tişörte baktı.
"Onu al."
"Neden?"
"Yakışır dedim ya."
Tişörtü yeniden askıya astım.
"Belki de almayacağım."
Emir hafifçe gülümsedi.
"İnatçısın."
"Yeni mi fark ettin?"
"Hayır. İlk tanıştığımız günden beri farkındayım."
İkimiz de güldük.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın yanımda olması hoşuma gidiyordu.
Ama ona belli etmek istemiyordum.
Kuzey yanımıza geldiğinde elinde birkaç poşet vardı.
"Ben artık eve gitmek istiyorum."
Alina güldü.
"Bu kadar yoruldun mu?"
Kuzey başını salladı.
"İrem'in alışveriş listesi bitmek bilmiyor."
Tam o sırada İrem yanımıza geldi.
"Ne demek bitmek bilmiyor? Daha çadır için gerekenleri almadık."
Kuzey'in yüzü düştü.
"Bir de çadır mı var?"
İrem gülümsedi.
"Tabii ki var."
Kuzey bana baktı.
"Emir, beni buradan kurtar."
Gülerek başımı salladım.
"Ben karışmam."
Alina da gülüyordu.
Onları izlerken telefonum titredi.
Ekranda Mert'in adı belirdi.
Mert: Gezi için hazır mısın?
Kaşlarımı çattım.
Emir: Ne istiyorsun?
Mert: Sadece konuşmak istiyorum.
Emir: Konuşacak bir şeyimiz yok.
Mert: Yanılıyorsun. Üstelik bu kez yalnızca ikimizle ilgili değil.
Telefonu kapattım.
Başımı kaldırdığımda Alina bana bakıyordu.
"Bir sorun mu var?"
"Yok."
"Yine mi yok?"
Gözlerini kıstı.
"Senin şu 'yok' kelimene hiç inanmıyorum."
Gülümsedim.
"Merak etme, belam."
Ama içimden geçen tek şey, Mert'in neyin peşinde olduğuydu.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alışverişi bitirdiğimizde hepimiz yorulmuştuk.
Bir kafeye oturduk.
Kuzey karşıma geçti.
"Sonunda oturabildik."
İçeceğimden bir yudum aldım.
"Şikâyet etmeyi bırak."
"Ben sadece gerçekleri söylüyorum."
Alina ve Emir yan yana oturuyordu. İkisi bir şeyler konuşurken ara sıra gülüyorlardı.
Onlara baktım.
Sonra Kuzey'e döndüm.
"Sence Alina ile Emir arasında bir şey var mı?"
Kuzey kaşlarını kaldırdı.
"Sen neden bu kadar merak ediyorsun?"
"Merak etmiyorum. Sadece sordum."
"İkisi de birbirinden hoşlanıyor gibi."
Gözlerimi büyüttüm.
"Gerçekten mi?"
Kuzey güldü.
"Şşşt! Biraz sessiz ol."
Ben de gülmeye başladım.
Bir süre sonra Kuzey telefonunu masaya bıraktı.
"Bu arada, gezi için bir şey unutmadın değil mi?"
"Sanırım hayır."
"Sanırım mı?"
"Ne yapayım? Her şeyi aklımda tutamıyorum."
Kuzey başını salladı.
"Ben senin için bir liste hazırladım."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Ne?"
Telefonunu açıp bana bir liste gösterdi.
İçinde gezi için gereken eşyalar tek tek yazılmıştı.
Gülümsememi saklayamadım.
"Sen bunu benim için mi hazırladın?"
"Hayır, kendim için hazırladım. Sen de bakabilirsin."
"Teşekkür ederim."
Kuzey gözlerimin içine baktı.
"Rica ederim."
Bu kez ikimiz de sustuk.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Eve dönmeden önce Emir'le birkaç dakika dışarıda kaldık.
İrem ve Kuzey arabaya binmişti.
"Seninle bir şey konuşabilir miyim?" diye sordum.
Emir bana döndü.
"Tabii."
"Mert neden seninle sürekli konuşmaya çalışıyor?"
Emir bir süre sessiz kaldı.
"Geçmişten kalan bazı meseleler var."
"Benimle de mi ilgili?"
Bu kez doğrudan gözlerime baktı.
"Alina, bazı şeyleri öğrenmen gerekiyor. Ama bunu benim anlatmam daha doğru olacak."
"Ne zaman?"
"Biraz zaman ver."
Başımı salladım.
"Tamam. Ama bir gün her şeyi anlatmanı istiyorum."
Emir hafifçe gülümsedi.
"Söz."
Sonra arabaya doğru yürüdük.
Tam binecekken telefonuma bir bildirim geldi.
Mert'ten mesajdı.
Mert: Hafta sonu görüşeceğiz, Alina. Sana anlatmam gereken bir şey var.
Mesajı okuduktan sonra telefonu kapattım.
Bu gezi düşündüğümden daha karmaşık olacaktı.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın telefonuna gelen mesajı görmüştüm.
Mert...
Yine onunla iletişime geçmişti.
Arabayı çalıştırmadan önce Kuzey'e baktım.
"Bir şey söylemem gerekiyor."
Kuzey ciddileşti.
"Dinliyorum."
"Mert, Alina'yla konuşmak istiyor."
"Ne zaman?"
"Gezi sırasında."
Kuzey derin bir nefes aldı.
"Bu iyi olmadı."
"Hayır, olmadı."
"Ne yapacağız?"
Bir süre düşündüm.
"Önce neden geldiğini öğreneceğiz."
Kuzey başını salladı.
Ama ikimiz de aynı şeyi biliyorduk.
Mert'in bu geziye katılmasının sıradan bir sebebi yoktu.
Ve ben Alina'nın bu işin içinde zarar görmesini istemiyordum.
BÖLÜM SONU.
Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmez. Bazıları, geçmişte yarım kalan bir hikâyeyi tamamlamak için geri döner.