Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
5. BÖLÜM – TESADÜF DİYE BİR ŞEY VAR MI?
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Ertesi sabah okula giderken aklım hâlâ dün gelen mesajdaydı.
"Her tanıdığın insanı gerçekten tanıdığını sanma, Alina."
Bu cümle kafamın içinde dönüp duruyordu.
Telefonumu çantama koyup derin bir nefes aldım.
Bugün hiçbir şeyi düşünmeyecektim.
En azından deneyecektim.
Okulun bahçesine girdiğimde İrem'i bankta otururken gördüm. Elinde bir paket bisküvi vardı.
"Sabah kahvaltısı mı yapıyorsun?"
İrem ağzındaki lokmayı yutmaya çalışarak başını salladı.
"Kesinlikle. İster misin?"
"Teşekkürler, evde yedim."
"Sen bilirsin. Kaybeden sensin."
Yanına oturdum.
"Bugün ne yapıyoruz?"
İrem gözlerini parlatıp bana döndü.
"Bugün hayatımızı değiştirecek bir şey yapıyoruz."
Bir an endişelendim.
"Ne yapıyoruz?"
"Okulun düzenlediği geziye katılıyoruz!"
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Gezi mi?"
"Evet! Öğretmen sınıfa duyurmuş ama sen yoktun. Hafta sonu doğa gezisi düzenlenecekmiş. Bir de kamp yapacağız!"
Gülümsedim.
"Fena fikir değil."
"Fena mı? Muhteşem! Birlikte gideceğiz, değil mi?"
"Tabii ki."
İrem sevinçle yerinden kalktı.
"İşte bu!"
Tam o sırada arkamızdan bir ses geldi.
"Ne bu kadar sevindirdi sizi?"
Kuzey.
İrem ona döndü.
"Hafta sonu geziye gidiyoruz."
Kuzey başını salladı.
"Biz de geliyoruz."
"Biz derken?"
"Emir ve ben."
İrem'in yüzü düştü.
"Sen de mi?"
Kuzey gülümsedi.
"Ben de seni gördüğüme sevindim."
İrem gözlerini devirdi.
Bense kahkahamı tutamadım.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın güldüğünü uzaktan görmek bile yüzümde istemsiz bir gülümseme oluşturuyordu.
Kuzey yanıma geldi.
"Hafta sonu gezi varmış."
"Biliyorum."
"Geliyor musun?"
"Gelirim."
Kuzey kaşlarını kaldırdı.
"Normalde böyle etkinliklere katılmazsın."
"Bu sefer katılacağım."
Gözlerini kısarak bana baktı.
"Anladım."
"Neyi anladın?"
"Hiçbir şey."
Kuzey'in sırıtışını görünce ona bakmamaya karar verdim.
Telefonumu çıkarıp mesajları kontrol ettim.
Dün gece gelen numaradan yeni bir mesaj yoktu.
Ama içimde garip bir huzursuzluk vardı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Ders zili çaldığında sınıfa girdik.
Öğretmenimiz elindeki kâğıtları masasına bıraktı.
"Arkadaşlar, hafta sonu düzenleyeceğimiz geziye katılacak öğrencilerin isimlerini bugün belirleyeceğiz."
İrem hemen elini kaldırdı.
"Öğretmenim, ben katılacağım!"
Öğretmen gülümsedi.
"Tamam İrem, adını yazıyorum."
Ben de elimi kaldırdım.
"Ben de katılmak istiyorum."
Öğretmen adımı listeye ekledi.
Ardından Kuzey konuştu.
"Ben de varım öğretmenim."
Öğretmen başını salladı.
Emir ise hiçbir şey söylemeden arkasına yaslanmıştı.
Öğretmen ona döndü.
"Emir, sen katılıyor musun?"
Emir kısa bir süre bana baktı.
"Katılıyorum öğretmenim."
İrem hemen bana doğru eğildi.
"Bak, sen katılıyorsun diye o da geliyor."
"İrem, sus."
"Ben bir şey demedim ki."
"Az önce her şeyi söyledin."
İkimiz de gülmeye başladık.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Ders arasında Kuzey yanıma geldi.
"Bir şey soracağım."
"Yine ne istiyorsun?"
"Gezi için bir şeyler hazırladın mı?"
"Hayır."
"Öyleyse beraber hazırlayalım."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Beraber mi?"
"Evet. Bir sorun mu var?"
"Yok da... Seninle alışveriş yapmak biraz tehlikeli olabilir."
Nedenini soran gözlerle baktı.
"Çünkü sürekli bir şeylere karışıyorsun."
Kuzey kahkaha attı.
"Seninle alışveriş yapmak da kolay olmayacak."
"Ben çok sakin biriyim."
Kuzey birkaç saniye yüzüme baktı.
Sonra gülmeye başladı.
"Tabii. Dünyanın en sakin insanısın."
Ona küçük bir bakış attım.
Ama içten içe gülümsüyordum.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Öğle arasında Emir'le kantinin önünde karşılaştım.
Elinde iki içecek vardı.
Birini bana uzattı.
"Al."
Şaşkınlıkla içeceğe baktım.
"Bu ne?"
"İçecek."
"Onu anladım. Neden bana veriyorsun?"
"İstemiyorsan geri alayım."
Hemen elinden aldım.
"Hayır, teşekkür ederim."
Emir gülümsedi.
"Rica ederim, belam."
Birlikte bahçeye çıktık.
Bir süre sessizce yürüdük.
Sonunda dayanamadım.
"Bir şey sorabilir miyim?"
"Sor."
"Mert'le aranızda ne var?"
Emir'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Alina, bu konuyu neden sürekli açıyorsun?"
"Çünkü bana cevap vermiyorsun."
"Her şeyin bir zamanı var."
"Ben bu cümleden sıkıldım."
Emir durdu.
"Ne dememi istiyorsun?"
"Gerçeği."
Bir süre gözlerimin içine baktı.
Sonra başını hafifçe eğdi.
"Şimdilik sana söyleyebileceğim tek şey, Mert'e dikkat etmen gerektiği."
"Bu kadar mı?"
"Bu kadar."
Başımı iki yana salladım.
"Sen gerçekten çok sinir bozucusun."
Emir hafifçe güldü.
"Sen de az değilsin."
Yanından geçip yürümeye başladım.
Arkamdan seslendi.
"Alina!"
Döndüm.
"Efendim?"
"İçeceğini bitirmeyi unutma."
İstemeden gülümsedim.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın benden uzaklaşmasını izledim.
Ona gerçeği anlatmak kolay değildi.
Ama daha fazla saklamamın da doğru olmadığını biliyordum.
Tam o sırada Mert'in okulun diğer ucunda durduğunu fark ettim.
Yanında tanımadığım biri vardı.
Bir şey konuşuyorlardı.
Mert başını kaldırıp bana baktı.
Sonra gülümsedi.
Telefonum titredi.
Mert: Hafta sonu güzel bir gezi olacak gibi görünüyor.
Mesajı okudum.
Ardından ikinci mesaj geldi.
Mert: Umarım herkes eğlenir.
Telefonu cebime koydum.
Mert'in geziye katılacağını bilmiyordum.
Bu hiç iyi olmamıştı.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Okul çıkışında İrem'le kapıya doğru yürüyorduk.
"Hafta sonu için çok heyecanlıyım!" dedi.
"Ben de. Uzun zamandır böyle bir geziye gitmemiştim."
"Bir de gece ateşin etrafında oturacağız. Herkes birbirine hikâyeler anlatacak."
Güldüm.
"Umarım korkunç hikâyeler anlatmazsın."
"Ben mi? Asla."
İrem'in bu cevabına ikimiz de güldük.
Tam okul kapısından çıkacakken öğretmenin sesi duyuldu.
"Alina, bir dakika gelebilir misin?"
İrem bana baktı.
"Ben seni dışarıda beklerim."
Başımı sallayıp öğretmenin yanına gittim.
"Buyurun öğretmenim."
Öğretmen elindeki listeyi gösterdi.
"Geziye katılacak öğrencilerin isimlerini kontrol ediyorum. Senin adın burada. Fakat bir değişiklik var."
"Nasıl bir değişiklik?"
"Geziye yeni bir öğrenci daha katılacak."
Kaşlarımı çattım.
"Kim?"
Öğretmen listeyi bana uzattı.
İsimlere göz gezdirdim.
En altta yazan ismi görünce olduğum yerde kaldım.
Mert.
Bir süre kâğıda baktım.
Demek o da geliyordu.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Eve vardığımda çantamı odama bıraktım.
Telefonumu elime aldım.
İrem'den mesaj gelmişti.
İrem: GEZİ İÇİN ALIŞVERİŞ YAPIYORUZ. YARIN BENİMLE GELİYORSUN.
Alina: Peki Kuzey de gelecek mi?
İrem: Maalesef.
Alina: Ahahahah.
Telefonu bıraktım.
Bir süre pencerenin önünde oturdum.
Hafta sonu güzel geçecekti.
En azından öyle umuyordum.
Ama sonra telefonum yeniden titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Bilinmeyen Numara: Bazı yollar insanı hiç beklemediği yerlere götürür. Geziye gitmeden önce iyi düşün, Alina.
Mesajı birkaç kez okudum.
Bu kez korkudan çok öfke hissettim.
Kimdi bu insan?
Beni neden takip ediyordu?
Ve en önemlisi...
Neden herkes benim bilmediğim bir şeyleri biliyordu?
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Hafta sonu her şeyin daha güzel olacağını düşünmüştüm.
Ama içimde bir his vardı.
Bu gezi, düşündüğüm kadar sıradan geçmeyecekti.
BÖLÜM SONU.
Bazen en güzel görünen yolculuklar, insanın hayatını değiştiren sırlarla başlar.