Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
4. BÖLÜM – SÖYLEYEMEDİĞİM GERÇEKLER
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Sabah alarmım üçüncü kez çaldığında yastığımı başıma kapattım.
"Beş dakika daha..."
Ama telefonumun susmaya hiç niyeti yoktu.
Ekrana baktığımda İrem'den gelen mesajları gördüm.
İrem: ALİİİNA!
İrem: UYANDIN MI?
İrem: BUGÜN SENİ OKULDA BEKLİYORUM.
İrem: SAKIN GEÇ KALMA.
Alina: Günaydın İrem. Biraz sakin olabilir misin?
İrem: Hayır. Bugün çok önemli bir gün.
Alina: Ne günü?
İrem: Bilmiyorum ama önemli hissediyorum.
Telefonu yatağa bırakarak güldüm.
İrem'in ne zaman ne yapacağını tahmin etmek gerçekten imkânsızdı.
Hazırlanıp evden çıktım. Okula vardığımda bahçede onu gördüm. Yanında da Kuzey vardı.
"Sonunda!" diye seslendi İrem.
"Sabah sabah bağırmasan olmaz mı?"
"Olmaz."
Kuzey gülerek araya girdi.
"Senin arkadaşın hep böyle mi?"
"Maalesef."
İrem hemen ona döndü.
"Bir şey mi söyledin?"
"Yok, çok güzel konuşuyordun."
"Seninle uğraşamayacağım."
Kuzey bana göz kırparak uzaklaştı.
İrem'in yüzündeki ifadeyi görünce gülmeye başladım.
"Ne var?" diye sordu.
"Hiçbir şey."
"Alina!"
"Tamam, tamam. Bence senden hoşlanıyor."
İrem gözlerini kocaman açtı.
"Saçmalama!"
Ama yanaklarının kızardığını görmüştüm.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Kuzey yanıma geldiğinde bahçedeki bankta oturuyordum.
"Ne düşünüyorsun?"
"Hiçbir şey."
"Senin hiçbir şey düşünmediğin bir an var mı?"
Cevap vermedim.
Kuzey karşıma oturdu.
"Bu arada Mert'i gördüm."
Başımı kaldırdım.
"Nerede?"
"Okulun girişinde. Birileriyle konuşuyordu."
"Alina'yla karşılaştı mı?"
"Sanmıyorum."
Bir süre sessiz kaldım.
Mert'in yeniden ortaya çıkması hiç iyi olmamıştı. Geçmişte yaşananların yeniden gündeme gelmesini istemiyordum.
Ama en çok da Alina'nın bu olayların ortasında kalmasından korkuyordum.
Kuzey bana dikkatle baktı.
"Bir şey soracağım. Alina'ya gerçeği anlatmayı düşünüyor musun?"
"Şimdilik değil."
"Emir, böyle devam edemezsin."
"Ne zaman anlatacağımı ben bilirim."
Kuzey başını iki yana salladı.
"Umarım doğru zamanı bulursun."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
İlk dersimiz başlamadan önce sınıfa girdik.
Emir her zamanki yerinde oturuyordu. Yanındaki boş sırayı görünce çantamı oraya bıraktım.
"Buraya oturabilir miyim?"
Emir başını kaldırıp bana baktı.
"İzin istemene gerek yok, belam."
"Ben yine de sordum."
"Ne kadar düşüncelisin."
"Senin aksine."
Gülümsedi.
Tam cevap verecekken İrem yanımıza geldi.
"Ben de buraya oturabilir miyim?"
Emir ona baktı.
"Hayır."
İrem şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı.
"Ne demek hayır?"
"Yer dolu."
"Alina daha yeni oturdu!"
"Onunla anlaşmamız var."
İrem bana döndü.
"Ne anlaşması?"
Ben de omuz silktim.
"Ben de bilmiyorum."
Emir gülmeye başladı.
İrem söylene söylene arka sıraya geçti.
Ders başladığında Emir defterime küçük bir not bıraktı.
Emir: Sürekli bana bakıyorsun.
Hemen altına yazdım.
Alina: Hayal görüyorsun.
Emir: Olabilir. Ama güzel bir hayal.
Gülümsememi saklamak için başımı defterime eğdim.
Bu çocuk gerçekten sinir bozucuydu.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Teneffüste Kuzey yanıma geldi.
"Bir yere geliyor musun?"
"Nereye?"
"Kantin."
"Yemek ısmarlayacak mısın?"
Kuzey güldü.
"İnsan önce teşekkür eder."
"Önce yemek."
Başını iki yana salladı.
"Seninle anlaşmak çok zor."
"Sen de benimle konuşmayı bırakabilirsin."
"İstemiyorum."
Bir an duraksadım.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Kuzey de sanki söylediği şeyin farkına yeni varmış gibi başka tarafa baktı.
Sonra elindeki meyve suyunu bana uzattı.
"Al."
"Bu ne?"
"İkram."
Şaşkınlıkla aldım.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim, sinir bozucu kız."
Gülümsememi engelleyemedim.
Belki de Kuzey sandığım kadar kötü biri değildi.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Öğle arasında okulun bahçesinde oturuyorduk.
İrem bir şeyler anlatıyor, ben de onu dinliyordum. Tam o sırada Mert yanımıza geldi.
Gülümsemesi yüzümdeki neşeyi bir anda sildi.
"Merhaba Alina."
İrem bana baktı.
"Tanıyor musun?"
Mert cevap vermemi beklemeden konuştu.
"Eski arkadaşız."
"Arkadaş mı?" dedim.
Mert'in gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
"Öyle değil miydi?"
Cevap vermedim.
İrem ayağa kalktı.
"Bir sorun mu var?"
Mert ona döndü.
"Hayır. Sadece eski bir arkadaşımla konuşuyorum."
"Alina konuşmak istemiyor gibi görünüyor."
Mert'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Sen karışma."
Tam o sırada Emir yanımıza geldi.
"Bir sorun mu var?"
Mert ona baktı.
"Her zamanki gibi yanlış zamanda geldin Karahan."
Emir'in yüzü ciddileşti.
"Ne demek istiyorsun?"
"Sen anladın."
İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.
Sonunda Mert bana döndü.
"Sonra konuşuruz, Alina."
Arkasını dönüp uzaklaştı.
Emir yanımda duruyordu.
"İyi misin?"
"İyiyim."
"Onu tanıyor musun?"
"Tanıyorum. Ama neden burada olduğunu bilmiyorum."
Emir bir şey söyleyecek gibi oldu, sonra vazgeçti.
"Anladım."
"Emir."
"Efendim?"
"Mert'i sen de tanıyorsun, değil mi?"
Gözlerini benden kaçırdı.
"Evet."
"Nereden?"
"Eski bir tanıdık."
"Bu kadar mı?"
"Şimdilik."
İçimdeki merak biraz daha büyümüştü.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'nın yüzündeki hayal kırıklığını fark etmiştim.
Ona her şeyi anlatmak istiyordum. Ama bazı şeylerin zamanı vardı.
Kuzey yanıma geldi.
"Mert'le yine karşılaşmışsınız."
"Evet."
"Bu böyle devam ederse Alina daha fazla soru soracak."
"Biliyorum."
Kuzey bir süre düşündü.
"Belki de artık bazı şeyleri anlatmalısın."
"Önce emin olmam gerekiyor."
Telefonum titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Bilinmeyen Numara: Geçmişte bıraktığını sandığın şeyler bazen geri döner, Karahan.
Mesajı birkaç kez okudum.
Ardından numarayı aradım.
Telefon kapalıydı.
Kuzey yüzüme baktı.
"Kimdi?"
"Önemli değil."
Ama önemliydi.
Hem de sandığından çok daha fazla.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Okul çıkışında İrem'le birlikte kapıya doğru yürüyorduk.
"Bugün Emir'le aranızda bir şeyler olduğunu fark ettim," dedi İrem.
"Ne gibi?"
"Birbirinize bakışlarınız."
"İrem!"
"Ne var? Gözlerim görüyor."
Gülerek başımı salladım.
"Aramızda bir şey yok."
"Şimdilik."
Tam cevap verecekken telefonum titredi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
Bilinmeyen Numara: Her tanıdığın insanı gerçekten tanıdığını sanma, Alina.
Mesajı okuduktan sonra kaşlarımı çattım.
İrem yanıma yaklaştı.
"Ne oldu?"
"Yine bilinmeyen bir numara."
"Ne yazıyor?"
Telefonu ona uzattım.
İrem'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Alina, bu hiç hoşuma gitmedi."
"Benim de."
Başımı kaldırıp okul bahçesine baktım.
Emir, Kuzey'le birlikte kapının yanında duruyordu.
Bana baktığını fark ettim.
Bir an göz göze geldik.
Ona doğru yürümek istedim ama ayaklarım olduğum yerde kaldı.
Çünkü artık bir şeyden emindim.
Bu okulda herkesin sakladığı bir şey vardı.
Ve ben, ne olduğunu öğrenmeden rahat edemeyecektim.
BÖLÜM SONU.
Bazen en büyük sırlar, en çok güvendiğimiz insanların sessizliğinde saklıdır.