Yazı
KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM
3. BÖLÜM – GEÇMİŞİN GÖLGESİ
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Bazı sabahlar vardır, yataktan kalkmak bile istemezsin.
İşte bugün benim için öyle bir sabahtı.
Dün gece gelen mesajdan sonra neredeyse hiç uyumamıştım. Telefonumun ekranında hâlâ o isim duruyordu.
MERT.
Yıllardır duymak istemediğim, aklıma geldiğinde içimin buz kesmesine neden olan isim...
Yatağımdan kalkıp aynanın karşısına geçtim. Gözlerimin altındaki morlukları kapatmaya çalıştım.
"Bugün hiçbir şey olmamış gibi davranacaksın Alina. Anladın mı?"
Çantamı alıp odadan çıktım.
Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.
"Alina, kızım, kahvaltı etmeyecek misin?"
"Geç kalıyorum anne."
"Yine mi? Biraz otur, iki lokma ye."
"Okuldan sonra yerim."
Annem yüzüme dikkatlice baktı.
"İyi misin sen?"
Bir an duraksadım.
"İyiyim."
Ona sarılıp evden çıktım.
Keşke gerçekten iyi olsaydım.
Okulun bahçesine girdiğimde İrem'i her zamanki yerinde gördüm. Beni fark edince koşarak yanıma geldi.
"Hanımefendi! Günaydın!"
"Günaydın manyak."
"Bugün çok güzelsin."
"Bir şey isteyeceksin."
İrem sırıttı.
"Bugün kantin benden."
"Hayatta olmaz."
"Arkadaşlık böyle bir şey mi?"
"Seninle arkadaşlığımı yeniden değerlendireceğim."
İrem kahkaha attı.
Tam o sırada bakışları arkamdaki birine kaydı.
"Alina..."
"Ne oldu?"
"Arkana bakma ama..."
İçimde kötü bir his oluştu.
"İrem, ne var?"
İrem'in yüzündeki gülümseme silindi.
"Sanırım aradığın kişi geldi."
Yavaşça arkamı döndüm.
Ve onu gördüm.
Mert.
Siyah montunun cebine ellerini sokmuş, okul kapısının önünde duruyordu. Yüzünde tanıdık bir gülümseme vardı.
Beni gördüğü anda başını hafifçe eğdi.
Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibi.
Sanki hayatımı altüst eden kişi o değilmiş gibi.
Bir adım geri çekildim.
"Alina?" İrem kolumu tuttu. "İyi misin?"
Cevap veremedim.
Mert bize doğru yürümeye başladı.
"Alina Arel..."
Sesini duyduğum anda mideme bir ağrı girdi.
"Mert."
Gülümsedi.
"Uzun zaman oldu."
"Burada ne işin var?"
"Okumaya geldim. Ne sandın?"
"Benimle uğraşma."
Mert biraz yaklaştı.
"Ben seninle uğraşmıyorum ki. Sadece eski bir arkadaşıma merhaba demek istedim."
"Benim arkadaşım değilsin."
Yüzündeki gülümseme biraz daha büyüdü.
"Şimdilik."
İrem araya girdi.
"Bir sorun mu var?"
Mert, İrem'e baktı.
"Sen kimsin?"
"Seninle ilgilenmeyen biri."
Mert kısa bir kahkaha attı.
"Arkadaşın sana her şeyi anlatmadı sanırım."
"Yeter!" diye bağırdım.
Mert bana son bir kez baktı.
"Sonra görüşürüz, Alina."
Arkasını dönüp okul binasına girdi.
İrem kolumu daha sıkı tuttu.
"Alina, bana anlatman gerekiyor."
Gözlerimi kapattım.
"Şimdi değil. Lütfen."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Kuzey'le bahçeye çıktığımızda Alina'yı gördüm.
Ama yalnız değildi.
Yanında duran çocuğu tanıyordum.
Mert.
Çenem kasıldı.
"Emir?"
Kuzey'in sesini duydum ama cevap vermedim.
"Emir, o çocuk..."
"Biliyorum."
"Buraya geleceğini biliyor muydun?"
"Hayır."
Alina'nın yüzündeki korkuyu gördüm.
İşte bundan nefret ediyordum.
Onun korkmasından.
Kuzey omzuma dokundu.
"Ne yapacağız?"
"Şimdilik hiçbir şey."
"Sen ciddi misin? Adam kızın karşısına dikildi!"
"Dedim ya, hiçbir şey."
Kuzey derin bir nefes aldı.
"Senin planların yüzünden bir gün hepimiz yanacağız."
Ona baktım.
"Belki de."
İREM'İN GÖZÜNDEN
Alina'yı sınıfa götürdüm.
Bütün yol boyunca tek kelime etmedi.
Sırasına oturduğunda elini tuttum.
"Bak, bana anlatmak zorunda değilsin. Ama ne yaşadıysan artık yalnız değilsin, tamam mı?"
Bana baktı.
Gözleri dolmuştu.
"Teşekkür ederim."
"Her zaman."
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.
Kuzey içeri girdi.
"İrem, bir dakika gelir misin?"
Kaşlarımı kaldırdım.
"Ne istiyorsun?"
"Konuşacağız."
"Konuşacak bir şeyimiz yok."
"Var."
"Yok."
Kuzey yanıma yaklaşıp alçak sesle konuştu.
"Alina'yı o çocuktan uzak tut."
Yüzüm ciddileşti.
"Sen Mert'i tanıyor musun?"
Kuzey birkaç saniye sustu.
"Tanıyorum."
"Nasıl?"
"Şimdi anlatamam."
"Benimle dalga mı geçiyorsun?"
"İrem, lütfen."
İlk defa sesinde şaka yoktu.
Bir şeylerin ters gittiğini anlamıştım.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Öğle arasında bahçeye çıktım.
Biraz yalnız kalmak istiyordum.
Ama tabii ki hayat bana bunu da çok görmüştü.
"Belam."
Gözlerimi kapattım.
"Şimdi sen eksiktin."
Emir yanıma geldi.
"Ne oldu?"
"Hiçbir şey."
"Alina."
"Ne?"
"Yüzüme bak."
Bakmadım.
Emir biraz bekledi.
Sonra daha yumuşak bir sesle konuştu.
"Onunla karşılaşacağını biliyor muydun?"
İçimde bir şey koptu.
"Sen nereden biliyorsun?"
Emir cevap vermedi.
Yavaşça ona döndüm.
"Sen Mert'i tanıyor musun?"
"Alina..."
"Tanıyor musun?"
Gözlerini benden kaçırdı.
İşte o an anladım.
Bir şey saklıyordu.
"Sen de mi onlardansın?"
"Ne?"
"Benim hakkımda bir şeyler bilen ama bana söylemeyen insanlardan mı?"
Emir bir adım yaklaştı.
"Her şeyi anlatacağım."
"Ne zaman? Biraz daha korkmamı izledikten sonra mı?"
"Belam, dinle..."
"Ben senin belam değilim!"
Sesim titremişti.
Emir'in yüzündeki ifade değişti.
"Alina, sana zarar vermem."
"Ben artık kimin zarar verip vermeyeceğini bilmiyorum."
Arkamı dönüp oradan uzaklaştım.
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Onun arkasından bakarken ellerimi yumruk yaptım.
Kuzey yanıma geldi.
"Konuşmuş."
"Her şeyi sordu."
"Ne dedin?"
"Hiçbir şey."
Kuzey başını iki yana salladı.
"Emir, bu böyle devam edemez."
"Farkındayım."
"Ya gerçeği öğrenirse?"
Gözlerimi kapattım.
"Öğrenmemesi gerekiyor."
Kuzey bir süre sustu.
Sonra telefonunu çıkarıp bana bir ekran görüntüsü gösterdi.
Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.
"Alina'ya gerçeği anlatırsan, bu kez yalnızca sen yanmayacaksın."
Mesajın altında bir fotoğraf vardı.
Alina'nın eski bir fotoğrafı.
Yanında Mert.
Ve fotoğrafın arkasına yazılmış tek bir cümle:
"Bazı sırlar mezara kadar saklanır."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Okul çıkışında eve gitmek için kapıya yöneldim.
İrem yanıma geldi.
"Birlikte gidelim mi?"
"Olur."
Tam kapıdan çıkacakken telefonum çaldı.
Bilinmeyen numara.
Açmak istemedim.
Ama telefon ısrarla çalıyordu.
Sonunda açtım.
"Alo?"
Karşı taraftan tanıdık bir ses geldi.
"Merhaba Alina."
Olduğum yerde kaldım.
Mert.
"Ne istiyorsun benden?"
"Konuşmamız gerekiyor."
"Benim seninle konuşacak hiçbir şeyim yok."
"Emir'le arandaki ilişkiyi biliyorum."
Kalbim hızlandı.
"Ne olmuş?"
Mert güldü.
"Onun sana neden yaklaştığını gerçekten bilmiyor musun?"
Nefesim kesildi.
"Ne demek istiyorsun?"
"Yakında öğrenirsin."
Telefon kapandı.
İrem yüzüme baktı.
"Alina?"
Cevap veremedim.
Çünkü o sırada okulun karşısındaki kaldırımda Emir'i gördüm.
Bana bakıyordu.
Elinde telefon vardı.
Ve yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade vardı.
Korkuyordu.
O gece yatağıma uzandığımda telefonuma son bir mesaj geldi.
Bu kez gönderenin adı belliydi.
Emir Karahan.
"İyi geceler, Alinam. Ne olursa olsun benden uzaklaşma."
Mesajı birkaç kez okudum.
Cevap yazmak istedim.
Ama ne yazacağımı bilmiyordum.
Çünkü artık tek bir sorum vardı:
Emir Karahan gerçekten beni korumaya mı çalışıyordu, yoksa başıma geleceklerin sebebi o muydu?
Bazı insanlar kalbine dokunur. Bazılarıysa kalbinde açtıkları yarayı bile senden saklar.
BÖLÜM SONU. 🥀