KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

37. BÖLÜM – YARINA KALANLAR

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Saat 19.17.

Doğum günüme yalnızca birkaç saat kalmıştı.

On sekiz yaşıma girecektim.

Yıllardır hayalini kurduğum o yaşa ulaşmama bu kadar az zaman kalmış olması beni hem heyecanlandırıyor hem de tuhaf bir şekilde duygulandırıyordu.

Komodinin üzerindeki küçük ahşap kutuya baktım.

Babamın benim için yıllar önce hazırladığı hediyeydi.

Üzerinde kendi el yazısıyla yazılmış üç kelime vardı:

On sekizinci yaşında aç.

Parmak uçlarımla yazının üzerinden geçtim.

Babamı hatırladım.

Doğum günlerimde nasıl heyecanlandığını, daha günler öncesinden bana ne istediğimi sorduğunu, sürpriz yapmaya çalışırken her şeyi yüzüne gözüne bulaştırmasını…

Bir keresinde hediyesini dolabın üzerine saklamıştı. Ben de tesadüfen bulup açmıştım. Beni yakaladığında saatlerce gülmüştük.

Gözlerim doldu.

“Keşke burada olsaydın baba,” diye fısıldadım.

Tam o sırada kapım tıklandı.

“Girebilir miyim?”

Emir'in sesini duyunca yüzümde küçük bir gülümseme oluştu.

“Gir.”

Kapı açıldı. Emir elinde iki bardakla içeri girdi.

“Doktorun izin verdiği kadar oturacağım.”

“Doktor artık seni benden daha iyi tanıyor.”

“Bence beni senden daha çok seviyor.”

“Abartma.”

Bardaklardan birini bana uzattı.

“Al bakalım.”

“Bu ne?”

“Bitki çayı.”

Yüzümü buruşturdum.

“Emir, ben çay istemedim.”

“Doktor istedi.”

“Sen de hemen doktorun tarafını tuttun.”

“Ben yaşamak istiyorum. Doktorla tartışmam.”

İkimiz de güldük.

Emir sandalyeye oturdu. Bir süre beni izledi.

“Ne var?” diye sordum.

“Bir şey yok.”

“Öyle bakıyorsun ama.”

“Yarın doğum günün.”

“Bunu herkes biliyor.”

“Ben de biliyorum.”

“Peki, bana ne aldın?”

Emir'in yüzünde küçük bir şaşkınlık belirdi.

“Ne?”

“Duydun.”

“Belki de hiçbir şey almamışımdır.”

“İnanmıyorum.”

“Niye?”

“Çünkü son günlerde Kuzey'le sürekli gizli gizli konuşuyorsunuz. İrem de bana bir şey söylemiyor. Kesin bir şey hazırlıyorsunuz.”

Emir başını iki yana salladı.

“Senin her şeyi çözmen gerekiyor mu?”

“Evet.”

“Peki, diyelim ki bir şey hazırladım. Ne yapacaksın?”

“Çok mutlu olacağım.”

Bir an sustu.

Sonra yumuşak bir sesle konuştu:

“Benim istediğim de bu zaten.”

O an içimdeki bütün şüpheler bir kenara çekildi.

Elimi uzattım. Emir elimi tuttu.

“Emir?”

“Efendim?”

“Yarın yanımda olur musun?”

Kaşlarını çattı.

“Bunu neden soruyorsun?”

“Bilmiyorum. Sadece… Bu doğum günümün güzel geçmesini istiyorum.”

Elimi biraz daha sıkı tuttu.

“Yanında olacağım. Söz.”

Başımı omzuna yasladım.

“İyi ki varsın.”

“Sen de iyi ki varsın, belam.”

O an hiçbir şeyin değişmesini istemedim.

Keşke zaman gerçekten biraz yavaşlasaydı.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Alina'nın odasından çıktığımda yüzümde hâlâ onun gülümsemesi vardı.

Ama koridora adım attığım anda telefonum titredi.

Kuzey'den mesaj gelmişti.

Her şey hazır. İrem de son dokunuşları yapıyor. Pastayı birazdan getireceğiz.

Mesajı okudum.

Bir haftadır bunun için uğraşıyorduk.

Alina'nın doğum gününü hastanede geçirmek zorunda kalacağını öğrendiğimizde Kuzey'le İrem'e haber vermiştim. Onun odasını küçük bir kutlama alanına çevirmek istiyordum.

Renkli süsler, fotoğraflar, sevdiği şarkıların olduğu bir liste…

Bir de üzerinde on sekiz mum bulunan pasta.

Alina'nın babasının hazırladığı hediyeden haberim vardı. Kutuyu açmak için sabırsızlandığını da biliyordum.

Ama benim hazırladığım sürprizi hiç öğrenmemişti.

Telefonumu cebime koyarken Mert yanıma geldi.

“Emir, konuşmamız gerekiyor.”

“Ne oldu?”

“Cem'le görüştüm.”

Bir anda ona döndüm.

“Ne söyledi?”

“Yarın sabah bizimle görüşmeyi kabul etti. Ama bir şartı var.”

“Neymiş?”

“Alina da orada olacakmış.”

Kaşlarımı çattım.

“Alina'nın durumu belli değil. Onu hiçbir yere götüremeyiz.”

“Ben de aynısını söyledim. O zaman kendisinin geleceğini söyledi.”

“Ne zaman?”

“Yarın.”

Bir an düşündüm.

Belki de yıllardır saklanan gerçeklerin bir kısmını sonunda öğrenecektik.

Ama önce Alina'nın doğum gününü kutlamak istiyordum.

“Yarın konuşuruz,” dedim.

Mert başını salladı.

Tam ayrılacakken telefonuma bilinmeyen numaradan bir mesaj geldi.

Bu geceyi kutlamaya hazırlanıyorsunuz. Fakat bazı şeyler yarına kalmayacak.

Mesaja uzun süre baktım.

Ardından ekranı kapattım.

Artık tehditlerden yorulmuştum.

Kim olduğunu bulacaktım.

Ama bu gece değil.

Bu gece Alina'nın olacaktı.

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Annem odama geldiğinde babamın mektubunu okuyordum.

“Yine mi mektup?”

“Evet.”

Annem yatağın kenarına oturdu.

“Biliyor musun, baban senin on sekiz yaşına gireceğin günü hep konuşurdu.”

Başımı kaldırdım.

“Gerçekten mi?”

“Evet. Hatta bir keresinde bana, ‘Alina büyüdüğünde ona anlatacak çok şeyim olacak,’ demişti.”

Mektubu yavaşça kapattım.

“Peki, neden anlatamadı anne?”

Annemin bakışları yere indi.

“Keşke bunu bilseydim.”

“Babamın başına ne geldiğini hâlâ bilmiyoruz. Bazen bir yerde olduğunu düşünüyorum. Bazen de…”

Cümlemi tamamlayamadım.

Annem elimi tuttu.

“Umudunu kaybetme.”

Başımı salladım.

O sırada telefonum çaldı.

İrem arıyordu.

“HANİ DOĞUM GÜNÜNE AZ KALDI?”

Gülmeye başladım.

“Bağırma, hastanedeyim!”

“NE YAPAYIM? HEYECANLIYIM!”

“Ben de!”

“Yarın seni göreceğim. Ona göre!”

“Tamam, tamam.”

İrem bir an sustu.

“Alina?”

“Efendim?”

“Yarın her şey güzel olacak, tamam mı?”

Gülümsedim.

“Tamam.”

Telefonu kapattığımda içimde tarif edemediğim bir mutluluk vardı.

Belki de uzun zamandır ilk kez geleceğe dair güzel şeyler düşünüyordum.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Saat 21.06.

Kuzey, İrem ve ben hastanenin küçük bekleme alanındaydık.

İrem elindeki süsleri kontrol ediyordu.

“Bence bu fotoğrafı buraya asalım.”

Kuzey fotoğrafa baktı.

“Bunu neden seçtin?”

“Çünkü Alina burada çok güzel çıkmış.”

“Bütün fotoğraflarda güzel çıkıyor zaten.”

İrem ona döndü.

“Sen şimdi Alina'yı mı kıskandın?”

“Hayır. Ben sadece fotoğrafın güzel olduğunu söyledim.”

“Tabii.”

Kuzey gülerek onun elindeki süsleri aldı.

“Sen de her şeye bir anlam yüklüyorsun.”

Bir süre onları izledim.

Sonra Kuzey yanıma geldi.

“İyi misin?”

“İyiyim.”

“Gerçekten mi?”

Başımı salladım.

“Alina'yı mutlu görmek istiyorum.”

“Göreceksin.”

Tam o sırada telefonum yeniden titredi.

Bu kez babam arıyordu.

“Baba?”

“Emir, neredesin?”

“Hastanedeyim.”

“Alina yanında mı?”

“Odada. Neden?”

Babam kısa bir sessizlikten sonra konuştu.

“Bu akşam dikkatli ol. Eski mesele yeniden açılmış.”

“Ne meselesi?”

“Şimdi telefonda anlatamam.”

“Baba, yine ne saklıyorsun?”

“Emir, lütfen. Alina'nın yanından ayrılma.”

Telefon kapandı.

Bir süre ekrana baktım.

Kuzey yanıma yaklaştı.

“Ne oldu?”

“Babam bir şeyler biliyor.”

“Yine mi?”

Başımı salladım.

“Bu işin peşini bırakmayacağım.”

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Emir yeniden odama geldiğinde saat dokuzu geçmişti.

“Uyumadın mı hâlâ?”

“Sen gelmeden uyumayacaktım.”

“Beni mi bekledin?”

“Belki.”

Yatağın yanına oturdu.

“Bugün çok konuştun. Biraz dinlenmen gerekiyor.”

“Yarın doğum günüm. Bugün heyecanlanmayayım da ne zaman heyecanlanayım?”

Emir güldü.

“Peki, hanımefendi.”

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra ona döndüm.

“Emir, sana bir şey soracağım.”

“Sor.”

“Benimle ilk tanıştığında benden neden bu kadar nefret ediyordun?”

Emir'in yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Çünkü bazı şeyleri yanlış biliyordum.”

“Ne gibi?”

“Geçmişte yaşananları. Seninle ilgili duyduklarımı. Bir de kendime itiraf edemediğim şeyleri…”

“Beni sevdiğini mi?”

Gözlerimin içine baktı.

“Evet.”

Gülümsedim.

“Bunu daha önce de söylemiştin.”

“Yine söylerim.”

“Dinliyorum.”

“Alina Arel, seni seviyorum.”

Kahkaha attım.

“Soyadımla söylemen çok ciddi oldu.”

“Ciddiyim zaten.”

Elimi tuttu.

“Bana bir daha küsme, olur mu?”

“Sen de bana yalan söyleme.”

“Anlaştık.”

Başımı omzuna yasladım.

Bir süre sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.

“Emir?”

“Buradayım.”

“Yarın beni ilk sen kutla.”

“Tamam.”

“Gece saat tam on ikide.”

“Söz.”

Gözlerimi kapattım.

Emir'in elimden tuttuğunu hissediyordum.

O gece uykuya dalarken aklımda yalnızca yarın vardı.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Saat 23.31.

Alina uyumuştu.

Yavaşça ayağa kalktım. Üzerindeki örtüyü düzelttim.

Komodinin üzerindeki küçük kutuya baktım.

Babasının hediyesi.

Bir de benim hazırladığım sürpriz vardı.

İkisini de görmesini istiyordum.

Onun on sekiz yaşına girdiği günü unutulmaz yapmak istiyordum.

Kapıya yöneldim.

Tam çıkacakken telefonuma bir bildirim geldi.

Bilinmeyen numara.

Son kez söylüyorum. Bu gece burada kalma.

Kaşlarımı çattım.

Mesajı sildim.

Kapıyı açtığımda koridorda Mert'i gördüm.

“Sen hâlâ burada mısın?”

“Evet. Bir şey öğrendim.”

“Ne?”

Mert etrafına bakındı.

“Cem'in gönderdiği fotoğrafın arkasındaki yazıyı hatırlıyor musun?”

“Evet.”

“Fotoğrafın çekildiği gün babanla Alina'nın babası yalnız değilmiş.”

“Biliyorum. Cem de oradaymış.”

“Hayır, Emir. Dördüncü biri daha varmış.”

Ona baktım.

“Kim?”

Mert cevap vermek üzereyken hastanenin girişinden bir ses duyuldu.

Ardından koridorun ışıkları kısa bir an titredi.

Başımı çevirdim.

Uzakta birinin hızla ilerlediğini gördüm.

“Hey! Siz!”

O kişi durmadı.

Ben de peşinden gitmek için bir adım attım.

Tam o sırada arkamdan Alina'nın sesi geldi.

“Emir?”

Olduğum yerde kaldım.

Alina odasının kapısında durmuştu.

“Sen nereye gidiyorsun?”

Yanına döndüm.

“Hiçbir yere. Sen neden kalktın?”

“Uyandım. Seni göremedim.”

Ona doğru yürüdüm.

“Gel, içeri geçelim.”

Elini tuttum.

Ama birkaç adım sonra koridorun diğer ucundaki kişi yeniden göründü.

Bu kez elinde bir şey vardı.

Her şey birkaç saniye içinde oldu.

Bir ses yankılandı.

Alina'nın eli elimden kaydı.

“Alina?”

Bana baktı.

Yüzündeki şaşkınlığı hâlâ unutamıyorum.

Sonra dizlerinin bağı çözüldü.

“ALİNA!”

Onu yere düşmeden yakaladım.

“Hayır! Hayır, bana bak!”

Koridor bir anda hareketlendi.

Mert koşarak yanımıza geldi. Kuzey ve İrem'in seslerini duydum.

Ama ben yalnızca Alina'ya bakıyordum.

“Emir…”

“Buradayım. Buradayım, tamam mı?”

Sesim titriyordu.

“Bana bak. Lütfen bana bak.”

Alina gözlerini bana çevirmeye çalıştı.

“Yarın…”

“Evet, yarın. Yarın doğum günün. Hatırlıyorum.”

“Pasta…”

Boğazım düğümlendi.

“Evet. Pastamız da hazır. İrem de burada. Her şey hazır, belam.”

Gözlerimi ondan ayıramıyordum.

“Birlikte kutlayacağız. Söz veriyorum.”

Doktorlar yanımıza geldi.

Beni biraz geriye çekmeye çalıştılar.

“Lütfen müdahale etmemiz gerekiyor.”

“Hayır! Onu bırakamam!”

“Emir, lütfen!”

Alina'ya son bir kez baktım.

“Ben buradayım. Beni duyuyor musun? Hiçbir yere gitmiyorum.”

Doktorlar onu müdahale odasına götürürken elim boşlukta kaldı.

Ardından kapı kapandı.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Bekleme alanında kimse konuşmuyordu.

İrem ağlıyordu.

Kuzey onu sakinleştirmeye çalışıyordu ama kendi yüzü de bembeyazdı.

Mert telefonuyla birilerini arıyordu.

Ben ise kapının önünde bekliyordum.

Bir süre sonra Kuzey yanıma geldi.

“Emir…”

Cevap vermedim.

“Bir şeyler söyle.”

“Ne söyleyeyim?”

Sesim kendime bile yabancı geliyordu.

“Az önce yanımdaydı, Kuzey.”

Kuzey başını eğdi.

“Biliyorum.”

“Bana yarın doğum gününü kutlamamı söyledi.”

Gözlerim doldu.

“Ben de söz verdim.”

Kuzey omzuma dokundu.

“Emir…”

“Ben onu koruyacağıma söz verdim.”

O an daha fazla konuşamadım.

Dakikalar geçti.

Belki saatler geçti.

Zamanın nasıl ilerlediğini bilmiyordum.

Sonunda doktor kapıdan çıktı.

Hepimiz aynı anda ayağa kalktık.

Doktorun yüzündeki ifadeyi görünce içimde bir şey koptu.

“Alina nasıl?” diye sordum.

Doktor kısa bir süre sustu.

“Çok üzgünüm.”

Başımı iki yana salladım.

“Hayır. Bana sadece nasıl olduğunu söyleyin.”

“Ekibimiz elinden gelen her şeyi yaptı.”

“Hayır…”

“Alina'yı kaybettik.”

O an hiçbir şey duymadım.

Sanki hastanenin bütün sesleri bir anda kesilmişti.

İrem'in ağladığını gördüm.

Kuzey'in başını öne eğdiğini gördüm.

Mert'in duvara yaslandığını gördüm.

Ama ben hâlâ Alina'nın biraz önce söylediği cümleyi düşünüyordum.

Yarın beni ilk sen kutla.

Dizlerimin üzerine çöktüm.

“Hayır…”

Kendi sesimi bile tanıyamadım.

“Daha doğum günü gelmedi.”

Kimse cevap vermedi.

“Daha hediyesini açmadı.”

Gözlerimi kapattım.

“Daha on sekiz olmadı…”

İrem yanıma geldi.

“Emir…”

Ona bakamadım.

“Ben ona söz vermiştim.”

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Gece yarısına birkaç dakika vardı.

Herkes sessizdi.

Kuzey, İrem'i alıp bekleme alanına götürmüştü. Mert ise hastanenin güvenlik görevlileriyle konuşuyordu.

Ben Alina'nın odasına girdim.

Oda hâlâ aynıydı.

Komodinin üzerinde babasının hazırladığı kutu duruyordu.

Yatağın yanında benim getirdiğim küçük hediye paketi vardı.

Renkli süsler henüz takılmamıştı.

Pasta da bekleme alanında duruyordu.

Her şey hazırdı.

Sadece Alina yoktu.

Yatağın kenarına oturdum.

Telefonumu çıkardım.

Alina'yla son mesajlarımızı açtım.

Sen yanımda olursan güzel olur.

Altında benim cevabım vardı.

Hep yanında olacağım.

Ekrana uzun süre baktım.

Sonra kendi kendime fısıldadım:

“Ben hep yanında olacağım demiştim.”

Gözlerim doldu.

“Nasıl yapacağım şimdi?”

Saat tam 00.00 olduğunda telefonumun ekranı değişti.

Takvim yeni günü gösteriyordu.

11 Kasım.

Alina'nın doğum günü.

On sekizinci yaş günü.

Ona hazırladığımız pastanın üzerinde on sekiz mum vardı.

Ama hiçbirini üfleyemeyecekti.

Babasının yıllar önce hazırladığı kutu hâlâ açılmamıştı.

Benim hediyem hâlâ paketindeydi.

Ve Alina'nın odasında, duvarda asılı duran küçük notta onun kendi el yazısıyla yazdığı bir cümle vardı:

On sekiz yaşıma girmek için sabırsızlanıyorum.

Notu yerinden çıkardım.

Parmaklarımın arasında tuttum.

Sonra yatağın kenarına oturup sessizce ağladım.

O gece Alina'nın doğum günü geldi.

Ama biz onu kutlayamadık.

Çünkü bazı insanlar yarına ulaşamazdı.

Ve bazı sözler, ne kadar içten verilirse verilsin, tutulamayacak kadar geç kalınmış olurdu.

37. BÖLÜM SONU

Bir gün önce doğum gününü sayıyordu. Bir gün sonra herkes onun yaşını değil, yarım kalan hayallerini konuşacaktı.