36. BÖLÜM – BİR GÜN KALA
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey takvime bakmak oldu.
Bir gün.
Doğum günüme yalnızca bir gün kalmıştı.
Normalde bu sabah çoktan hazırlanmış, İrem'le ne yapacağımızı konuşuyor olurdum. Şimdi ise hastane yatağında oturmuş, babamın bıraktığı fotoğrafı inceliyordum.
Fotoğrafın arkasındaki yazı aklımdan çıkmıyordu.
Her şeyin başladığı yer.
Eski evimiz...
Babamın sakladığı kutu...
Belki de yıllardır aradığımız cevaplar oradaydı.
Kapı açıldı. Annem içeri girdi.
"Günaydın, doğum günü kızı."
Gülümsedim.
"Henüz değil."
"Bir gün kaldı ama."
"Saymaya başladım bile."
Annem yanıma oturdu.
"Bugün doktorunla konuşacağım. Kendini iyi hissedersen kısa bir ziyaret için izin isteyeceğim."
Gözlerim parladı.
"Eski eve mi?"
"Yalnızca doktor uygun görürse. Uzun süre kalmayacağız."
"Tamam!"
Annem gülümsedi.
"Önce kahvaltını bitir."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Telefonumda açık duran mesajlara baktım.
Kuzey'den yeni bir mesaj gelmişti.
Kuzey: Her şey hazır. Yarın için son birkaç şeyi hallediyoruz.
Ben: Eksik bir şey kalmasın.
Kuzey: Merak etme. İrem de yardım ediyor.
Telefonu kapattım.
Alina'nın doğum günü için hazırladığım sürprizin son aşamasına gelmiştik.
Ona uzun zamandır istediği gibi bir gün yaşatmak istiyordum.
Hastaneden çıkmasına henüz izin verilmemişti. Bu yüzden planımızı bulunduğu yere göre değiştirmiştik.
Kimsenin ona bir şey söylememesi gerekiyordu.
Özellikle İrem'in.
Kuzey'i aradım.
"İrem bir şey anladı mı?"
"Şimdilik hayır."
"İyi. Alina'ya da söylemeyin."
"Tamam. Ama sen de biraz dinlen. Günlerdir doğru düzgün uyumuyorsun."
"İyiyim."
"Sen de Alina gibisin. Her şeyi tek başına halletmeye çalışıyorsun."
Güldüm.
"Belki de ondan öğrenmişimdir."
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Öğleden önce doktorum odama geldi.
Muayeneden sonra annemle kısa bir konuşma yaptı.
"Şimdilik iyileşme süreci olumlu ilerliyor. Ancak kendisini yormaması gerekiyor. Kısa süreli bir ziyaret, gerekli önlemler alınırsa mümkün olabilir."
Annem bana döndü.
"Eski eve gidebiliriz."
Sevinçle gülümsedim.
"Gerçekten mi?"
"Yalnızca kısa süreliğine."
Bir süre sonra Emir geldi.
Beni hazırlanmış görünce şaşırdı.
"Nereye böyle?"
"Eski eve."
Emir anneme baktı.
"Doktor izin verdi mi?"
Annem başını salladı.
"Yalnızca kısa bir ziyaret."
Emir yanıma geldi.
"Tamam. O zaman birlikte gideriz."
"Bir şey bulacağımıza inanıyor musun?"
"İnanıyorum."
Elimi tuttu.
"Üstelik bu kez yanında olacağım."
ESKİ EV – ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Eski evimizin kapısından içeri girdiğimde bir an durdum.
Her şey tanıdıktı.
Koridordaki küçük ayna, salonun köşesindeki kitaplık, duvarlarda kalan eski fotoğraflar...
Çocukluğum burada geçmişti.
Emir yanıma geldi.
"İyi misin?"
Başımı salladım.
"Burayı çok özlemişim."
Annem bizi salona götürdü.
"Kutunun burada olduğunu düşünüyorum. Baban bir keresinde çalışma odasındaki dolaptan bahsetmişti."
Çalışma odasına geçtik.
Dolapların bir kısmı hâlâ duruyordu. Annem çekmeceleri kontrol ederken ben de kitaplığın alt raflarına baktım.
Emir bir süre sonra seslendi.
"Alina, buraya bak."
Yanına gittim.
Kitaplığın arkasında küçük, ahşap bir kutu vardı.
Üzerinde babamın baş harfleri işlenmişti.
A.A.
Parmaklarım kutunun üzerinde gezindi.
"Bu..."
Annem şaşkınlıkla yaklaştı.
"Bulduk."
Kutuyu açmaya çalıştım ama kilitliydi.
Anahtarı çantamdan çıkardım.
Emir bana baktı.
"Denemek ister misin?"
Anahtarı kilide yerleştirdim.
Bir kez çevirdim.
Kutu açıldı.
İçinde birkaç belge, küçük bir fotoğraf albümü ve bir zarf vardı.
Zarfın üzerinde adım yazıyordu.
Alina'ma.
Titreyen ellerimle zarfı açtım.
İlk satırı okudum.
"Küçük kızım, bu kutuyu bulduysan demek ki artık bazı gerçekleri öğrenmeye hazırsın."
Gözlerim doldu.
Mektubun devamında babam, şirketle ilgili belgelerin bir kopyasını güvende tuttuğunu yazmıştı.
Ancak asıl dikkatimi çeken son paragraf oldu.
"Bana bir şey olursa, bu belgeleri tek başına açıklamaya çalışma. Çünkü bu işin içinde yalnızca Barış yok. Sana gerçeği anlatabilecek kişi, yıllardır çok yakınımızda."
Mektubu tekrar okudum.
"Kim olabilir?"
Emir belgeyi eline aldı.
"Belki de Selim."
Annem başını salladı.
"Selim bazı şeyleri biliyor olabilir. Ama babanın bahsettiği kişi o olmayabilir."
Kutunun içindeki fotoğraf albümünü açtım.
İlk sayfalarda çocukluk fotoğraflarım vardı.
Sonra bir fotoğrafta durdum.
Babam, Emir'in babası ve başka bir adam birlikte duruyorlardı.
Fotoğrafın arkasında bir isim yazıyordu.
CEM.
Emir fotoğrafı görünce kaşlarını çattı.
"Bu adamı tanıyorum."
Şaşkınlıkla ona döndüm.
"Kim?"
"Babamın eski ortağı. Şirketten yıllar önce ayrılmıştı."
Annem fotoğrafı dikkatle inceledi.
"Demek baban ondan da bahsediyordu."
Emir telefonunu çıkardı.
"Bu ismi araştırmamız gerekiyor."
Tam o sırada annem kutunun en altındaki küçük paketi fark etti.
"Alina, sanırım hediyen bu."
Paketi elime aldım.
Üzerinde küçük bir not vardı.
"On sekizinci yaşına bastığında aç."
Bir anda nefesim kesildi.
Bu yıl on sekizinci yaşıma girecektim.
Babam bunu yıllar önce hazırlamıştı.
Paketi açmak için uzandım ama annem elimi tuttu.
"Sanırım bunu doğum gününde açmalısın."
Paketi dikkatlice çantama koydum.
Bir gün sonra...
Bir gün sonra babamın bana bıraktığı hediyeyi açabilecektim.
İREM'İN GÖZÜNDEN
Kuzey'le son hazırlıkları tamamlıyorduk.
"Emir her şeyi kontrol etti mi?" diye sordum.
"Evet. Birkaç kez hem de."
Güldüm.
"Alina hiçbir şeyden şüphelenmedi, değil mi?"
"Sanmıyorum."
Masadaki küçük kartları düzelttim.
Üzerlerine arkadaşlarımızın Alina için yazdığı mesajları yerleştirmiştik.
Kuzey yanıma geldi.
"Bir şey unutmadık."
"Ne?"
Küçük bir kutu çıkardı.
"Bu da senden."
Kutuyu açtım. İçinde yıldız kolyeyle uyumlu küçük bir bileklik vardı.
"İrem, bu çok güzel."
"Alina için."
Kuzey gülümsedi.
"Senin de bir şeyin var."
Şaşkınlıkla ona baktım.
"Ne?"
"Yarın."
Gözlerimi devirdim.
"Yine mi sır?"
"Biraz gizem iyidir."
EMİR'İN GÖZÜNDEN
Alina'yı yeniden hastaneye bıraktığımızda yorgun görünüyordu.
"Bugün çok yoruldun."
"Değdi ama."
Çantasından küçük paketi çıkardı.
"Babama ait."
Yanına oturdum.
"Yarın açacaksın."
Başını salladı.
"Yarın on sekiz oluyorum."
Gülümsedim.
"Farkındayım."
"Bu doğum günümde yanımda olacak mısın?"
Elini tuttum.
"Olacağım."
"Gerçekten mi?"
"Bir yere gitmiyorum."
Başını omzuma yasladı.
Bir süre öyle kaldık.
Sonra gözlerini kapattı.
Ben ise cebimdeki küçük kâğıda baktım.
Yarın için hazırladığımız her şey hazırdı.
Alina'nın haberi yoktu.
Ve ben onun bir günlüğüne bile olsa bütün bu sorunları unutmasını istiyordum.
Ama telefonuma gelen mesaj, yüzümdeki ifadeyi değiştirdi.
Bilinmeyen numara: Yarın Alina'nın doğum günü. O güne kadar gerçeği öğrenmemesini sağlamalısın.
Mesajı birkaç saniye inceledim.
Sonra ekranı kapattım.
Artık kimsenin Alina'nın hayatına karar vermesine izin vermeyecektim.
Yarın onun günü olacaktı.
Ama yarının bize neler getireceğini henüz bilmiyordum.
ALİNA'NIN GÖZÜNDEN
Uyumadan önce paketi yeniden elime aldım.
Üzerindeki yazıyı okudum.
On sekizinci yaşına bastığında aç.
Yarın...
Yarın açacaktım.
Telefonuma baktım.
Emir'den mesaj gelmişti.
Emir: İyi geceler, belam. Yarın güzel bir gün olacak.
Gülümsedim.
Ben: Sen yanımda olursan güzel olur.
Emir: Hep yanında olacağım.
Telefonu kapattım.
Yarın on sekiz oluyordum.
Babamın bana bıraktığı hediyeyi açacaktım.
Emir yanımda olacaktı.
Ve belki de uzun zamandır ilk kez gerçekten mutlu olacaktım.
Doğum günüme yalnızca bir gün kalmıştı.
Keşke zaman o gece biraz daha yavaşlasaydı.