KAVUŞAMADIĞIMIZ MEVSİM

35. BÖLÜM – SON TANIK

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Babamın sesini duyduğumdan beri uyuyamamıştım.

Kayıt cihazı komodinin üzerindeydi. Arada bir elime alıyor, yeniden çalıştırmak istiyor ama vazgeçiyordum.

Babamın sesi hâlâ kulaklarımdaydı.

Emir'in babası düşündüğün gibi biri olmayabilir.

Emir...

Ona güvenmek istiyordum. Ama babamın söylediklerini de görmezden gelemezdim.

Sabah telefonum çaldı.

Emir: Günaydın. Bugün Selim'le görüşeceğiz.

Ben: Ben de gelmek istiyorum.

Emir: Alina, önce doktorunla konuşmalıyız.

Ben: Emir, babamın kaydında benim adım geçiyor. Bu benim de meselem.

Emir: Biliyorum. Seni dışarıda bırakmayacağım. Söz.

Telefonu bıraktım.

Annem kahvaltımı hazırlarken bana baktı.

"Bugün Emir gelecek mi?"

"Evet. Selim'le görüşeceklermiş."

Annemin yüzü ciddileşti.

"Selim..."

"Onu tanıyor musun?"

Annem bir süre düşündü.

"Eskiden babanla birlikte çalışırdı. Ama son zamanlarda onun hakkında pek konuşmazdı."

"Babam ona güveniyor muydu?"

Annem başını salladı.

"Bir dönem çok güvenirdi."

"Sonra?"

"Sonra aralarına bir şey girdi. Ne olduğunu hiçbir zaman tam öğrenemedim."

İçimdeki merak daha da büyüdü.

Demek ki Selim yalnızca belgeleri saklayan biri değildi.

Babamın hayatında da önemli bir yeri vardı.

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Selim'in ofisinin önünde Mert'le bekliyorduk.

Arda da bizimleydi.

"İçeri girdiğimizde herkes bildiğini anlatacak," dedim.

Mert başını salladı.

"Özellikle o geceyi."

Kapı açıldı.

Selim karşımızdaydı.

Bizi görünce şaşırmadı.

"Sizi bekliyordum."

İçeri girdik.

Masasının karşısına oturduk.

Ben doğrudan konuya girdim.

"Alina'nın babasının ses kaydını bulduk."

Selim'in yüzündeki ifade değişti.

"Dinlediniz mi?"

"Evet."

"Ne söyledi?"

"Seninle konuşmamız gerektiğini."

Selim derin bir nefes aldı.

"Demek sonunda o kayıt da bulundu."

Mert öne eğildi.

"Sen ne biliyorsun?"

Selim birkaç saniye sustu.

Sonra çekmecesinden eski bir dosya çıkardı.

"Alina'nın babası kaybolmadan önce bazı belgeleri bana emanet etti. Bunların bir kısmını sakladım. Bir kısmını ise kendisine geri verdim."

"Niye?"

"Çünkü belgelerin ortaya çıkması hâlinde yalnızca Barış'ın değil, başka insanların da sorumluluğu ortaya çıkacaktı."

"Kimlerin?"

Selim gözlerini bana çevirdi.

"Emir'in babasının da o gün imzaladığı belgeler vardı."

İçimde bir şeylerin gerildiğini hissettim.

"Babam suçlu muydu?"

Selim hemen cevap verdi.

"Hayır. Ama o belgeleri neden imzaladığını sana kendisi anlatmalı."

Mert araya girdi.

"Alina'nın babasının kaybolduğu gece neredeydin?"

Selim ellerini birleştirdi.

"Eski şirket binasındaydım. Alina'nın babasıyla görüşecektim."

"Onu gördün mü?"

"Evet."

"Sonra?"

Selim gözlerini masaya indirdi.

"Belgelerin bir kopyasını bana verdi. Bir şey olursa bunları Aylin'e ulaştırmamı istedi."

"Ulaştırdın mı?"

Başını salladı.

"Hayır."

Bir an hepimiz sustuk.

"Neden?" diye sordum.

"Çünkü o gece binadan ayrıldığımda peşimde birinin olduğunu fark ettim. Belgeleri teslim edersem Aylin'in de tehlikeye gireceğini düşündüm."

Mert öfkeyle ayağa kalktı.

"Yıllardır sakladığın şey bu mu?"

Selim başını kaldırdı.

"Ben de korktum."

"Alina'nın babası kayboldu!"

"İnan bana, bunu her gün düşündüm."

Masadaki dosyayı bana doğru itti.

"Artık saklamayacağım."

İREM'İN GÖZÜNDEN

Kuzey'le hastanenin bahçesinde oturuyorduk.

Elimde Alina'nın doğum günü için hazırladığım defter vardı.

"Bir şey soracağım," dedim.

"Sor."

"Alina'nın doğum gününde yanında olabilecek miyiz sence?"

Kuzey bana baktı.

"Elbette."

"Ya hâlâ hastanede olursa?"

"O zaman doğum gününü hastanede kutlarız."

Gülümsedim.

"Ben de öyle düşündüm."

Kuzey biraz yaklaştı.

"Bu arada sana bir şey aldım."

Çantasından küçük bir paket çıkardı.

"Ne bu?"

"Aç."

Paketi açtığımda içinde küçük bir kolye vardı.

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Kuzey..."

"Beğenmedin mi?"

"Çok güzel."

"Senin için seçtim."

Kolye ucunda küçük bir yıldız vardı.

Kuzey hafifçe gülümsedi.

"Çünkü hayatımda son zamanlarda parlayan bir şey varsa o da sensin."

Ne diyeceğimi bilemedim.

Sonra başımı omzuna yasladım.

"Teşekkür ederim."

EMİR'İN GÖZÜNDEN

Selim dosyayı açtı.

İçinden eski bir belge ve birkaç fotoğraf çıktı.

Bir fotoğrafta babam, Alina'nın babası ve Selim birlikte duruyordu.

Diğerinde ise Barış vardı.

"Bu fotoğraf ne zaman çekildi?" diye sordum.

"Kaybolduğu günün birkaç hafta öncesinde."

Dosyanın içindeki belgeyi inceledim.

Üzerinde şirketin hesap hareketleri vardı.

Bazı işlemlerin çalışanların adına kaydedildiği açıkça görülüyordu.

"Bu belgelerle ne yapacaktınız?"

Selim cevap verdi.

"Alina'nın babası bunları açıklamak istiyordu. Emir'in babası da ona yardım ediyordu. Fakat Barış bunu istemedi."

Mert fotoğrafı masaya bıraktı.

"Peki o gece ne oldu?"

Selim gözlerini kapattı.

"Ben binadan ayrılmadan önce Alina'nın babasıyla konuştum. Bana belgelerin bir kopyasının Aylin'de olduğunu söyledi. Sonra bir telefon aldı."

"Kim aradı?"

"Bilmiyorum. Ama konuşmadan sonra yüzü değişti."

İçimden bir şey geçti.

"Ne dedi?"

Selim yavaşça cevap verdi.

"Artık burada kalamayacağını söyledi."

"Sonra?"

"Ben ayrıldım. Onu son görüşüm buydu."

"Babam orada mıydı?"

"Evet. Ama senin babanla Alina'nın babası arasında bir tartışma olmadı. Birbirlerine güveniyorlardı."

Bu sözleri duyduğumda biraz rahatladım.

Ama hâlâ bir soru vardı.

"Babam neden annesine güvenmemesini söyledi?"

Selim gözlerini bana çevirdi.

"Çünkü Emir, senin baban o gece birini korumaya çalışıyordu."

"Kim?"

Selim dosyanın içinden küçük bir kâğıt çıkardı.

Kâğıdın üzerinde tek bir isim vardı.

ARDA'NIN BABASI: BARIŞ YALÇIN.

"Alina'nın babası, Barış'ın yaptıklarını ortaya çıkarmak istiyordu. Ama Barış'ın elinde onu susturabilecek bir şey olduğunu düşünüyordu."

Mert kaşlarını çattı.

"Ne gibi?"

Selim başını iki yana salladı.

"Bunu bilmiyorum."

Tam o sırada telefonum çaldı.

Alina arıyordu.

Hemen açtım.

"Efendim, belam?"

"Emir, ne öğrendiniz?"

Ona baktım.

Artık bazı şeyleri anlatmanın zamanı gelmişti.

"Selim'le konuştuk. Babanın kaybolduğu gece oradaymış."

Karşı tarafta sessizlik oldu.

"Babamı görmüş mü?"

"Evet. Onu son gören kişilerden biriymiş."

"Emir..."

"Sana anlatacağım her şeyi. Hiçbir şeyi saklamayacağım."

Telefonu kapatmadan önce bir şey daha söyledi.

"Babamı bulacağız, değil mi?"

Gözlerimi kapattım.

"Onu bulmak için elimden geleni yapacağım."

ALİNA'NIN GÖZÜNDEN

Telefonu kapattığımda annem yanıma geldi.

"Ne oldu?"

"Selim babamı görmüş. Kaybolduğu gece onunla konuşmuş."

Annemin yüzü değişti.

"Ne söyledi?"

"Babam birini korumaya çalışıyormuş."

Annem yatağımın kenarına oturdu.

Bir süre sessiz kaldıktan sonra çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.

"Alina, bunu sana daha önce göstermedim."

Fotoğrafa baktım.

Babam ve annem yan yana duruyordu. Arkalarında ise küçük bir kız çocuğu vardı.

Ben.

Fotoğrafın arkasında babamın el yazısıyla bir not vardı.

"Her şeyin başladığı yer."

"Anne, bu nerede çekildi?"

Annemin gözleri doldu.

"Eski evimizde."

Anahtarı elime aldım.

Bir anda her şey birbirine bağlanmış gibi hissettim.

Eski ev.

Gizli kutu.

Ses kaydı.

Babamın sakladığı belgeler.

Ve doğum günüme iki gün kalmıştı.

Tam o sırada Emir'den mesaj geldi.

Emir: Bir şey daha öğrendik. Yarın sana yüz yüze anlatacağım.

Telefonu kapattım.

İçimde tuhaf bir his vardı.

Sanki yıllardır kapalı duran bir kapı yavaş yavaş açılıyordu.

Ama o kapının ardında ne olduğunu henüz bilmiyordum.

Ve ilk kez, babamın kayboluşunun yalnızca geçmişte yaşanan bir olay olmadığını anladım.

Geçmiş hâlâ peşimizi bırakmamıştı. 🖤